Boek on line 4

Het geheim van haar hart

In de chaos van het turbulente leven van de tweeëntwintigjarige Yasmine de Korte is veel aan de hand. Door dingen uit het verleden te verstoppen achter haar stoere image, verschuilt ze zich en loopt ze zichzelf voorbij. Wanneer haar beste vriendin plotseling overlijdt stort ze volledig in en staat alles op zijn kop. Van het ene op het andere moment is haar leven uitzichtloos geworden. Een oplettende collega signaleert dat er meer aan de hand is dan niets. Haar klachten zijn zodanig dat ze voor een korte tijd opgenomen moet worden in een kliniek, daar begint haar lange weg weer terug naar het leven van alle dag. De overgave en het geheim van haar hart dat ze moet delen met haar toegewezen psycholoog Roderick Terbrugge biedt nieuwe hoop op haar toekomst, althans zo lijkt het.

Auteur Bertha de Bruin Klop

 

Hoofdstuk 1

De wind en de regen sloegen striemend tegen de ruiten van haar kleine flat. Tot eind oktober was het een zacht najaar geweest. Maar toen het weer in november was omgeslagen had de herfst laten weten om geen compromissen meer te sluiten. Haar mobiel ging af, het was al weer tijd om op te staan. Geradbraakt stond Yasmine op omdat ze vannacht weer badend in het zweet wakker was geworden en ze weer één van haar steeds terugkerende nachtmerries te pakken had gehad waarin haar beste vriendin Elvira van Wolfheze prominent aanwezig was geweest. Ze keek in de spiegel waarin ze de donkere randen rondom haar ogen zag deze verrieden dat ze alles behalve uitgerust was en een nieuwe moeizame dag stond voor de deur. Het laatste half jaar had ze veel te verstouwen gehad. Haar beste vriendin Elvira van Wolfheze die ze had leren kennen op de middelbare school zo’n acht jaar geleden was eerder dit jaar in april door een verkeersongeluk om het leven gekomen. Het verdriet dat nog geen plaats had in haar leven maakten het samen met andere dingen uit haar verleden lastig om te functioneren in het leven wat al zoveel van haar had gevraagd. Snel verdrong ze de negatieve gedachten, het verdriet dat aan haar bleef knagen, moest ze verdringen om te overleven en zich staande te houden. Als ze weer eenmaal op haar werk was zou alles weer veel beter gaan, wist ze, dan had ze geen tijd om te denken en werd ze opgeslokt door haar werkzaamheden. Toen ze haar MBO-diploma had gehaald had ze al gauw daar na werk kunnen vinden. Sinds drie jaar werkte ze op de klantenserviceafdeling van een gerenommeerd bedrijf dat in zorgverzekeringen deed. Het was een pittige baan maar ze had haar weg aardig gevonden in het team waar ze deel van uit maakte. Dat ze nu haar eigen broek op kon houden en een eigen plekje had, had ze mede aan Elvira te danken gehad. Dankzij haar had ze weer wat meer zelfvertrouwen gekregen en had ze het leven weer wat op kunnen pakken en zich er toe gezet om voor haar zelf te gaan zorgen. Ze nam een douche om het geradbraakte gevoel van zich af te spoelen en nam daarna een licht ontbijtje van twee crackers, wat fruit en een beker thee. Daarna kleedde ze zich snel aan en droogde haar haren nog even met de föhn. De broodtrommel en het flesje water dat klaar stond in de koelkast liet ze in haar tas glijden en voor dat ze de deur was uitgestapt keerde ze zich nog even om en pakte haar paraplu uit de bak die achter de deur stond. In het korte stukje dat ze naar haar auto zou lopen zouden haar haren weer even nat kunnen zijn als toen ze uit de douche was gestapt. De hectiek van het slechte weer was te merken in het verkeer, alle mensen leken om een onverklaarbare reden haast te hebben om op hun werk te komen. Via een rit van zo’n kleine twintig minuten over de rijksweg, manoeuvreerde ze haar auto de laatste tien minuten door de stad naar het kolossale gebouw waar ergens op de zesde etage haar werkplek was. Het was fijn, dacht ze, dat er zeker met dit weer tenminste een parkeergarage was om droog op je werkplek aan te komen. Snel liep ze naar de lift waar nog meer collega’s stonden te wachten en waar ze zich bij aansloot toen ze goedemorgen tegen hen zei. Niet veel later liep ze de afdeling op en begroette enkele collega’s die er al waren. Op de hoek van een lange rij nam ze naast haar nieuwe collega Gisela van Driebruggen plaats. De gemaakte lach die ze op haar gezicht toverde terwijl ze ook haar begroette en haar headset op haar hoofd zette deed niets vermoeden van hoe ze zich van binnen voelde. De dag kon weer beginnen.

De donkere dagen voor kerst waren aangebroken, de dagen werden steeds korter. Het was de tijd van de versierde etalages, kerstmuziek op de radio en als je om je heen keek leken alle mensen blij te zijn. Blij zijn? Hoe lang was het nu al geleden dat ze van binnen echt blij had kunnen zijn? Ze zag mensen slepen met kerstbomen en kerstcadeaus vaak liepen er opgetogen kinderen naast. Er flitste een beeld uit een ver verleden aan haar voorbij, ze moest vier jaar zijn geweest. Aan het handje van haar vader had ze net zo opgetogen gelopen als ze nu deze kinderen zag doen, om een mooie kerstboom te gaan kopen. Het was de enige kerst geweest die ze zich nog kon herinneren samen met haar echte vader. Toen hij kort daarna was overleden was alles in een ander perspectief komen te staan. Snel schudde ze de gedachte van zich af, niet denken nu en ze verplaatste haar starende blik naar de bloemenwinkel waar ze voor deze kerst geen kerstboom maar kerststuk zou gaan kopen. Verleden jaar was Elvira er nog geweest, zij was toen de kerstdagen over geweest en ze hadden samen dikke pret gehad. Het was een echte vriendinnenweek geweest, ze hadden een bioscoopje gepikt, de overdekte ijsbaan bezocht en natuurlijk geshopt en veel, heel veel lol gehad. Nu was er alleen nog een herinnering en af en toe, wanneer de behoefte groot was, keek ze wat foto’s die ze had opgeslagen van hen beiden terug om haar lach nog eens te zien. Haar lieve vriendin, die in een eerste ontmoeting met haar, de kwetsbaarheid van haar zo duidelijk had gezien toen er weer eens een moment op de middelbare school was geweest waarin ze zelf niet sterk genoeg had kunnen zijn. Zij was voor haar uit de kudde gestapt en had zich over haar ontfermd en was vanaf dat moment niet meer van haar zijde geweken. Het was een warme vriendschap geweest die nog steeds had blijven voortbestaan, wist ze stellig als dat verschrikkelijke verkeersongeval niet was gebeurd. Opnieuw voelde ze de machteloosheid en ontreddering die ze vooral in haar jeugd jaren voor haar eerste ontmoeting met Elvira ook zo duidelijk had gevoeld. Niet denken nu, vermande ze zichzelf en weer stapte ze vastberaden door. De gevoelens uit dat diepere verleden wilde ze, moest ze in geen geval meer toelaten. Ze koos een mooi kerststuk uit welke de bloemist feestelijk voor haar inpakte. Ze bezocht snel nog wat andere winkels en deed nog wat kerstinkopen daarna liep ze terug naar haar auto die ze even verderop in een parkeergarage had geparkeerd. Met haar ene hand vol zocht ze met de andere hand naar haar autosleutels die in haar jaszak zaten verstopt, toen ze deze eindelijk had vielen ze op de grond net onder de auto. Ook dat nog, nu moest ze toch maar eerst wat tassen op de grond zetten om de sleutel te pakken. ‘Ik help je wel even,’ zei een stem die uit het niets tevoorschijn kwam. ‘Oh, nou graag’, zei ze verbaasd en zag dat de man al door zijn knieën ging om de sleutelbos onder haar auto van de grond te rapen. Het volgende moment deed hij haar auto open en pakte wat spullen van haar aan om deze op de achterbank van haar auto te zetten en gaf haar de sleutels weer terug. Ze keek naar hem op toen hij zijn witte tanden bloot lachte met zijn bijna olijke lach keek hij haar aan. Even leek het of ze de grond onder haar voeten vandaan voelde zakken. Ze vermande zich snel toen ze wat stamelend tegen hem zei, ‘Dank je wel.’ De man was donker getint, en misschien een halve kop groter dan zij. De prachtige camel kleurige mantel die hij droeg stond hem perfect. Het volgende moment voelde ze even zijn warme hand die de ijskoude sleutelbos in haar hand legde. Ze verstijfde even bij deze kleine aanraking toen ze hem gelijk erachter aan hoorde zeggen, ‘Geen dank hoor, het was een kleine moeite,’ zei hij terwijl hij terug liep naar zijn auto die naast de hare stond geparkeerd. Hoewel de man het als een vanzelfsprekendheid zag in wat hij net had gedaan, waren er in haar beleving zeker in deze tijd niet zoveel mannen meer die zo attent waren. Het beeld wat een enkele man met een vrouw kon doen deed haar opnieuw huiveren. Ze zag hoe hij een plastic boodschappen tas in zijn auto zette en zijn warme camel kleurige mantel uit deed en deze op de achterbank van zijn auto legde. Hij keek haar nog een keer aan en gaf haar een knipoog, even later reed hij haar voorbij terwijl hij licht op zijn claxon drukte en zijn hand nog een keer naar haar op stak. Met een starende blik hief ze bijna automatisch haar hand terug naar hem op. Zo gauw als hij voor haar had gestaan en zich uit de voeten had gemaakt was hij ook weer weggereden.

Roderick Terbrugge reed de drukke stad uit terug naar zijn vierkamer appartement dat in een rustig gelegen gedeelte aan de rand van de stad lag. Het was iedere dag weer heerlijk om uit de hectiek van de stad te ontsnappen en dat hij zo de drukte achter hem kon laten. Het was een voorwaarde van hem zelf geweest toen hij zo’n vier jaar geleden in deze stad de baan als psycholoog bij een gezondheidsinstelling had aangenomen waar hij mensen met psychische klachten behandelde. Zorgvuldig had hij daarbij het appartementencomplex uitgekozen waar hij nu woonde, met een park voor de deur zodat hij kon wandelen en joggen als hij daar behoefte aan had. Niet veel later was zijn toenmalige vriendin Ditty Greveling bij hem ingetrokken maar een half jaar geleden hadden ze beiden besloten om samen niet verder te gaan, ze hadden beiden ingezien dat ze teveel van elkaar verschilden en niet bij elkaar pasten. Roderick had het niet erg gevonden en had het allemaal vrij snel gerelativeerd, het was heerlijk om weer single en weer vrij te zijn. De claims die andere mensen op je leven konden leggen konden soms uiterst verstikkend zijn, daar kwam hij helaas ook in de praktijk van zijn werk genoeg cliënten van tegen. De strijd die sommige mensen moesten voeren om zich te ontdoen van deze verstikkende ketting had vaak een grote impact op hun leven, wist hij. Het park van de woonwijk waar hij woonde kwam al in zicht, straks zou hij eerst het eten klaar maken dat hij net nog even in de supermarkt had gekocht. De jonge vrouw die hij net had geholpen in de parkeergarage schoot hierbij ook nog even door zijn hoofd. Met zijn gekscherende knipoog had hij haar een hart onder de riem willen steken. De sportieve kleding die ze had gedragen en haar bijna stoere image hadden de bijna angstige blik in haar bruine ogen en de zwarte randen rondom haar doffe ogen niet kunnen verbloemen. Met de mensenkennis die hij in de loop der jaren in zijn werk had opgebouwd, waren de ogen van een mens de belangrijkste graadmeter voor hem geworden. Het volgende moment reed hij zijn auto in een parkeerplaats en terwijl hij zijn auto uitstapte en afsloot liep hij fluitend naar de deur die toegang gaf naar de centrale hal van het appartementen complex en maakte de deur met de sleutel open. Zijn maag knorde behoorlijk en er was maar één manier omdat te kunnen stoppen, er moest eten worden gekookt.

‘Brrr, Yasmine huiverde even, voordat ze naar buiten stapte trok ze haar warme muts nog iets verder over haar oren, en sloeg haar shawl nog een keer goed om haar nek. Voor ze de deur dicht deed controleerde ze nog even of ze haar autosleutels en handschoenen bij zich had. Het was al eind januari maar de winter had alsnog haar intrede gedaan. De ijzige kou die al zo’n twee weken aan had gehouden had er voor gezorgd dat er op de dichtgevroren slootjes en plassen geschaatst kon worden. Het was zaterdagmiddag, in haar tas zaten twee paar schaatsen, kunstschaatsen en stalen noren. Ze startte haar auto en ging op weg naar Gisela, die had haar uitgenodigd om te komen schaatsen op de plas die in een park vlak in de woonwijk van haar ouderlijk huis lag. Ze had er eerst niet zoveel zin in gehad maar omdat Gisela was blijven aandringen had ze zich over laten halen. Het was de eerste keer na het overlijden van Elvira dat ze weer eens na lange tijd een activiteit ter handen nam. Ze kon dezelfde weg nemen als naar haar werk had Gisela haar gezegd alleen moest ze nu bij de rand van de stad de route op de totm tom volgen die haar naar het adres van Gisela bracht. Toen ze haar auto voor de deur van haar huis parkeerde stapte deze al naar buiten en liepen ze in vijf minuten naar de plas waar het al aardig druk was. Eerst maar eens haar kunstschaatsen na lange tijd uitproberen, straks als het wat minder druk was zou ze nog een paar rondjes op haar noren maken. ‘Ik vind het tof dat je vanmiddag met me wilde gaan schaatsen Yasmine, zo leren we elkaar wat anders kennen dan op de werkvloer.’ Yasmine boog zich voorover toen ze een dubbele knoop in haar veter lag, ‘Dat vindt ik ook Gisela,’ en ze knikte haar toe, het was maar goed dat Gisela niet wist hoe ze zichzelf had moeten overwinnen om deze schaatsmiddag toch aan te gaan. Ze moest zich langzamerhand eens over de lastige punten van haar leven heen gaan zetten en wat geweest was achter zich laten. Maar hoe eenvoudig was dat? Ze stond op en zocht wat wankel de balans op het ijs. Ze schaatsten samen naar het middenstuk om de fanaten met de stalen noren uit de weg te gaan. ‘Kun je zwieren?’, de vraag die Gisela haar stelde kon ze met ja of nee beantwoorden maar een vage herinnering uit haar vroegste jeugd flitste aan haar voorbij toen ze aan de hand van haar pleegmoeder steeds haar ene voetje voor het andere had gezet, het was een kwestie van oefenen geweest en in de jaren daarna als er ijs had gelegen had ze er steeds op geoefend en het dan toch onder de knie gekregen. Ze knikte haar toe, ‘Het is lang geleden maar we kunnen het proberen.’ ‘O, leuk,’ duidelijk verheugd kwam ze op haar toe geschaatst en pakte haar beiden handen in de hare. Even later waren ze druk in de weer om met vallen en opstaan het zwieren hun eigen te maken. De inspanning had een uurtje later een aardige kleur op hun beiden wangen gebracht. ‘Laten we even pauzeren, ik heb warme chocolademelk mee gekregen van mijn moeder, Gisela schaatste terug naar de plek waar hun spullen langs de kant lagen en Yasmine volgde haar spoor. In een fractie van een seconde voelde ze een duw, verloor ze haar evenwicht en het volgende moment lag ze languit op de ijsvloer. ‘Hola, de man die haar omver had gereden schaatste terug, gaat het? ‘, vroeg hij haar. Ze herkende vrijwel direct de man uit de parkeergarage die haar een maand geleden had geholpen met haar sleutelbos. Ook hij leek haar te herkennen, toen hij tegen haar zei, ‘Hebben wij elkaar al eens niet eerder ontmoet?’ Ze knikte hem toe, ‘Dat klopt, in de Hofstede Parkeergarage hier in de stad, u raapte mijn sleutelbos van de grond.’ Langzaam schudde hij bevestigend zijn hoofd, toen ze zijn geheugen had opgefrist. ‘Zeg maar jij hoor, ik voel me anders zo oud en zoveel verschillen we denk ik niet van leeftijd met elkaar. Laat me je helpen?’ Hij reikte zijn hand naar haar uit, snel hees ze zich op om zijn hand niet aan te hoeven pakken en krabbelde overeind. ‘Is alles nog heel, heb je ergens pijn?’ De vriendelijkheid in zijn stem stelde haar op haar gemak, maar de bellen die ze in haar hoofd hoorden rinkelen lieten haar weten dat ze het gesprek moest af kappen toen er opnieuw een slechte ervaring bij haar naar boven kwam. ‘Eeh……….. nee, dat valt wel mee hoor, ik……………,geloof dat alles het nog doet. Mijn excuses dat ik als een blind paard zo overliep.’ Ze wachtte zijn antwoord niet verder af en schaatste naar Gisela toe die haar plastic beker vol schonk met warme chocolademelk. ‘Hee, wacht even…….., hij schaatste op haar toe, laat mij me zelf in ieder geval even aan je voorstellen, voor het geval dat je nog een keer onverwacht mijn pad kruist. Dan hebben we het officiële gedeelte tenminste al achter de rug’, zei hij met een knipoog, zijn hand wederom naar haar uitstekend. De vlammen sloegen haar uit, ze wilde geen hand geven en helemaal geen kennis maken, wat moest ze in hemelsnaam nu doen?’ Ze voelde hoe Gisela haar verbaasd en afwachtend aan keek. Het schietgebedje dat ze in zichzelf deed leek gehoord te worden toen Gisela het voortouw in handen nam. Ze stak haar hand naar hem uit toen ze tegen hem zei, ‘Hoi, ik ben Gisela en dit is mijn collega Yasmine.’ Hij knikte haar toe toen hij haar hand aan pakte en zichzelf voor stelde als Roderick. Daarna stak hij zijn handen niet allerminst uit het veld geslagen in zijn winterjack en lachte Yasmine en Gisela hartelijk toe toen hij zei, ‘Leuk jullie te leren kennen.’ Zijn blik leek langer op Yasmine te blijven rusten. Ze ontweek zijn blik en bond haar kunstschaatsen af en hoopte dat hij weg zou gaan. ‘Kom, zei hij, ik moest maar weer eens gaan, fijne middag nog,’ hij draaide zich om en reed de lange baan op. De inwendige zucht van verlichting die ze slaakte, kon Gisela niet gehoord hebben maar toen ze haar aankeek zag ze twee vragende ogen die om een verklaring vroegen die ze haar niet kon geven. ‘Dank je’,  zei ze daarom toen ze de beker warme chocolademelk haar aanreikte. Dankbaar omklemde ze de beker met haar beiden handen en voelde de huivering van daarnet weer naar de achtergrond verdwijnen.

Twee maanden later werden de dagen alweer wat langer, het waterige zonnetje deed haar best om de koude winter die eens in de zoveel tijd voor kwam te verjagen. De winter die half januari echt was begonnen had bijna tot een elf steden tocht geleidt maar de dooi aanval die met forse sneeuwbuien gepaard was gegaan had toen roet in het eten gegooid. Toch had de vorst nog een poging gedaan maar de zon die vanaf dat moment steeds sterker had gestaan had het dan toch gewonnen. Yasmine stond op van haar werkplek en liep naar het buffet van de kantine, betaalde bij de kassa en schoof bij Gisela aan. De salade met gerookte kip en een glas melk zouden haar weer even opmonteren. De moeheid die haar de laatste tijd met de middag steeds vaker overviel had ook deze keer weer de kop opgestoken. De reden daarvan was niet zo moeilijk te bedenken, in de halve nachten die ze sliep waren de andere uren gevuld met malende gedachten en daarbij veroorzaakten ze een enorme drukte in haar hoofd. Haar vermoeidheid was kennelijk te zien toen Gisela haar vroeg, ‘Voel jij je wel helemaal goed? Je ziet er zo vermoeid uit?’ Yasmine prikte de gerookte kip met sla aan haar vork en stopte deze eerst in haar mond, ze moest wat eten om het knorren van haar maag te stoppen. ‘Het kan beter, zei ze, ik heb vannacht niet zo lekker geslapen. ‘ Gisela keek haar aan, ze werkte hier nu drie maanden en al die tijd kon ze Yasmine alleen maar met een vermoeid gezicht en donkere kringen rondom haar ogen. ‘Alleen vannacht?’ ze vroeg het direct en keek Yasmine erbij indringend en oplettend aan. Yasmine zuchtte en haalde haar schouders op, ‘Nee……., niet echt, maar ik ben het langzamerhand wel gewend.’ Gisela nam de beker warme koffie in haar handen, blies er even in en bracht hem naar haar mond, ‘Zit je ergens mee?’ vervolgde Gisela toen ze daarna een slok van haar koffie nam maar hield ondertussen haar blik op Yasmine gericht. Dat was een goeie vraag, dacht Celine, zat ze ergens mee? Niet eerder had ze een dergelijke vraag aan zichzelf gesteld. Als ze ’s nachts onrustig wakker werd was er altijd wel de angst en speelde er zich een film in haar hoofd af die ze al honderdduizend keer had gezien. Pas tegen het krieken van de ochtend als de film steeds wat meer en meer naar de achtergrond was verdrongen dommelde ze steevast weer wat in slaap om daarna door haar mobiel half geradbraakt te worden gewekt. Ja, er waren dingen in haar leven gebeurd, maar daar zou ze mee moeten leren leven, daar kon ze andere mensen geen deelgenoot van maken, sterker nog ze zouden het niet eens begrijpen. Dat was niet helemaal waar, dacht ze, Elvira had haar wel begrepen, ze had niet veel gezegd als ze soms een klein diepzinnig gesprek hadden gehad maar ze had wel haar oren gegeven, een arm om haar schouders gelegd of haar wang zacht gestreeld. En dat was genoeg geweest om te ervaren dat ze er toe deed en dat ze anders dan in haar jeugd tenminste werd gehoord. Zij had haar weer wat meer zelfvertrouwen in de toekomst gegeven. Maar Elvira was er niet meer, waarom leek het altijd maar dat mensen van haar weg gingen? Hoe goed Gisela het misschien ook bedoelde, ze had op dit moment geen puf om   energie in een negatief verhaal te stoppen. En als ze eerlijk was ze wilde haar verhaal aan zo min mogelijk mensen kwijt. Ze moest proberen wat afstand van haar te houden, dat was beter. Met een vage glimlach haalde ze haar schouders op en zei zo luchtig mogelijk, ‘Ik zou niet weten met wat, ik ben gewoon een beetje vermoeid omdat ik wat slechter slaap. ' Gisela knikte of dat ze het begreep en liet het maar verder zo. Haar gevoel vertelde iets anders maar als Yasmine haar niet in vertrouwen wilde nemen kon ze er verder ook niets aan doen. Dat er wat met haar aan de hand was stond voor haar als een paal boven water.

Het was half mei, in de natuur liep alles weer prachtig uit en de avonden werden weer langer. Ondanks de vermoeidheid en het slechte slapen wat ze nog steeds deed stemde dit haar blij. In de laatste twee uren op het einde van de middag merkte ze vooral dat haar alertheid soms wat minder scherp was en haar begrip voor vooral lastige klanten soms ver te zoeken was. In een opmerking van haar chef had ze daarnet begrepen dat hij dit ook al had opgemerkt en Gisela bleef ook maar steeds aan haar hoofd zeuren of er echt niets met haar aan de hand was. Pff, iedereen leek maar te zeuren omdat ze wat slechter sliep dan anders maar niemand kwam op het idee om haar lekker met rust te laten. Rust, ja dat was het, rust was alles wat ze nodig had en vooral rust in haar hoofd zodat ze weer eens lekker kon slapen. De hand die van achter op haar schouder werd gelegd deed haar verstijven, bruusk schudde ze deze van haar af en haar ogen stonden donker toen ze boos om keek. Waarom werd ze altijd maar door iedereen aangeraakt, schoot het door haar heen toen ze opnieuw in de ogen van haar chef keek. Door haar plotselinge reactie voelde ze de blik van Gisela die haar van de zijkant observeerde. ‘Neem me niet kwalijk, haastte ze zich te zeggen, is er wat?’ Ze zag hoe haar chef even zijn lippen op elkaar perste voor hij sprak, ‘Yasmine, het lijkt me beter dat je vandaag wat vroeger naar huis gaat. Pak een warme douche, kruip onder de wol en ziek lekker uit,’ Ziek? Ze was helemaal niet ziek. ‘Ik ben niet ziek hoor', zei ze hem dan ook. Ze keek naar Gisela maar deze was nu druk met een klant in gesprek met haar headset. ‘Vast niet, zei hij een beetje lachend, maar je ogen vertellen me iets anders. Toe maar, doe nu maar wat ik zeg, maandag zie ik je weer.’ ‘Maandag?’ ze keek hem aan of ze water zag branden, het was nu woensdag wat moest ze vier dagen alleen thuis doen. Nog zieker worden? Hij knikte haar toe, ‘Kom, ga nu maar.’  Ze zag hoe hij zijn hand opnieuw naar haar toe bracht, snel stond ze op en pakte haar tas die naast haar stond. ‘Okay, zei ze en kon net op tijd zijn aanraking vermijden, Ik ga al.’ Gisela die net met haar klant klaar was, keek verbaasd achter om en zag Yasmine uit de deur verdwijnen. Ze keek haar chef aan, ‘Wat is er toch met haar aan de hand?’ ‘Niets, bijzonders, waarschijnlijk een griepje, beter dat ze thuis uitziekt dan dat ze hier de hele afdeling aansteekt,’ was het antwoord van haar chef toen hij daarna weer weg beende. Een griepje? Gisela, schudde haar hoofd, nee er was iets heel anders met Yasmine aan de hand. Al die maanden die ze hier nu was had ze geprobeerd om Yasmine voor zich te winnen. Al die tijd had Yasmine het contact oppervlakkig weten te houden en bijna bewust een bepaalde afstand gecreëerd. En dan die doffe ogen met die zwarte randen, die de afgelopen weken niet minder maar juist erger leken te worden. Yasmine, de griep? Nee, daar geloofde ze niet in, haar baas kon haar nog meer vertellen, haar gevoel vertelde haar dat hier meer aan de hand was dan niets.

 

 

Hoofdstuk 2

Nog een beetje verbouwereerd dat haar chef haar naar huis had gestuurd omdat hij gedacht  had dat ze de griep had was ze thuis gekomen. Een kop thee zou haar nu goed doen, ze liep naar de keuken, zette de waterkoker aan en zette zich even later op de bank neer. De late zon scheen binnen en liet een smalle streep licht op haar wandmeubel zien. Er lag een behoorlijke laag stof op zag ze, het was misschien wel meer dan twee weken geleden dat ze haar flatje onder handen had genomen. De zin die ze anders zo had gehad om haar flat zo nu en dan op te ruimen en schoon te maken was al weken zo niet maanden bij haar aanwezig. Ze stond op en liep naar de spiegel in de hal en bekeek zichzelf aandachtig. Haar bijna holle ogen stonden diep in haar gezicht en lieten daaronder zwarte randen zien. Dat haar baas dat nu pas was opgevallen kwam omdat hij vaak apart in zijn kantoor zat en zo nu en dan de werkvloer van de klantenservice bezocht. Gisela was het al veel eerder opgevallen, zij had haar er ook al een keer op geattendeerd. Maar wat kon zij ermee? Misschien was het inderdaad eens goed om even uit te rusten niet voor de griep die ze beslist niet had maar voor de rust in haar hoofd zou het misschien kunnen schelen. Een paar dagen rustig aan doen, haar flat een beetje opruimen en dan kon ze maandag weer met een frisse start beginnen. Ja, dat zou ze doen, ze kon toch niet zomaar op bed gaan liggen als ze niet ziek was? Ziek was ze niet maar wel moe, onvoorstelbaar moe. Ze dronk haar laatste slok thee. Waarom zou ze nu niet even gaan liggen op de bank, vijf minuten maar om even uit te rusten, dan zou ze zo meteen haar eten gaan koken. Ze griste de woondeken die op het einde van de bank lag naar haar toe en legde haar hoofd op het kussen dat aan het andere eind van de bank lag. Heel even maar, sprak ze zichzelf toe en voelde hoe de drukte in haar hoofd er zoals altijd nog steeds was. Ze sloot haar ogen en zag de beelden die ze altijd zag. Ze zuchtte, altijd maar weer die beelden uit haar verleden en de stem die ze nooit meer wilde horen wanneer ze haar ogen sloot. Waarom altijd die beelden, waarom zat er geen leuk liedje in haar hoofd of iets anders dat haar blij kon maken? Ze concentreerde zich op haar ademhaling en richtte zich daar op, voelde hoe haar buik steeds naar boven kwam als ze adem haalde en deze ook weer zakte als ze adem uitblies. Het leek te werken, de rust stroomde langzaam aan naar binnen, de beelden werden vager en vager en verdreven langzaam aan de drukte daarmee uit haar hoofd. Niet veel later had de slaap haar dan na lange tijd eindelijk te pakken.

Het schelle geluid van haar mobiel maakte haar zoals elke morgen wakker. Versuft hees ze zich op en keek in het rond en zag dat ze deze morgen niet in haar bed maar op de bank in haar woonkamer lag. Huh? Vijf minuten had ze tegen zichzelf gezegd, ze griste haar mobiel van de tafel maar deze bevestigde wat ze vermoedde. Zeven uur? Verbouwereerd dat ze aan één stuk door had geslapen sprong ze op, haar maag ging als een razende tekeer. In de hal stond ze stil voor de spiegel, ze voelde zich een stuk uit geruster en ja, haar ogen stonden nu wat minder dof zag ze en ook de zwarte randen leken iets minder te zijn. Wat later kwam het besef dat ze niet naar haar werk hoefde, ze had de griep volgens haar baas en mocht thuis blijven of zou ze toch………. naar haar werk gaan en het advies van haar chef negeren? Haar hart was er goed genoeg voor, maar misschien was het toch beter om even wat gas terug te nemen Ze volgde haar hart en zou deze dagen gebruiken om uit te rusten en hoopte dat ze in de komende nachten ook de nodige rust zou krijgen. Misschien was haar balans verstoord geraakt omdat ze altijd maar door ging en zichzelf de laatste tijd haast geen tijd gunde voor de leuke dingen. In de keuken liep ze naar de koelkast, pakte wat eieren en bacon en bakte die samen in de koekenpan, wat geroosterde boterhammen en een glas verse jus d’orange erbij zorgde ervoor dat ze haar ontbijt gretig verorberde. Ze kon er nog steeds niet bij, vijf minuten had ze zichzelf gegund om gisterenmiddag even op de bank te gaan liggen haar lichaam was kennelijk zo moe geweest dat ze de klok rond had geslapen. Wonder boven wonder voelde ze zich al gelijk een stuk fitter. Als ze de komende nachten ook zo goed zou slapen dan zou ze maandag zeker te weten weer uitgerust aan haar werk kunnen beginnen. Nu even lekker douchen, haar flat een schoonmaakbeurt geven. Heerlijk! Vol energie en goede moed begon ze aan deze nieuwe dag.

Alle slaap die ze woensdag nacht had opgedaan, de hoop en de moed die haar een kleine opleving hadden bezorgd waren zondagavond als sneeuw voor de zon verdwenen. De afgelopen nachten waren weer als vanouds geweest en de energie die ze een donderdag had gehad was al weer lang verloren gegaan. Als een berg zag ze tegen de komende nacht op, hoe graag wilde ze deze nacht slapen om enigszins uitgerust op haar werk te verschijnen. Elke nacht hadden de beelden die haar zoveel pijn en verdriet deden zich weer opnieuw aan haar opgedrongen en wederom was de rust in haar hoofd opnieuw ver te zoeken geweest. Ze keek nog even wat tv en schonk een rode wijn als slaapmutsje voor zichzelf in. Maar de slaap bleef uit en als een berg zag ze tegen morgen op. Hoe zouden haar chef en Gisela reageren als ze haar morgen zagen? Moest ze weer uitvluchten verzinnen om de schijn op te houden? Ze hoopte van niet want de energie ontbrak haar zoals altijd aan alle kanten. De kracht en de goede moed die ze een woensdag op donderdagnacht na haar lange slaapsessie had opgedaan leken een droom geweest die ze maar heel even had mogen beleven en ze twijfelde nu bijna of het wel werkelijk was gebeurd. Na het late achtergrondprogramma maakte ze aanstalten om naar bed te gaan. Voordat ze ging leggen zette ze nog een glas water en een doosje ibuprofen op het tafeltje bij haar bed. Misschien werd ze er wat rustiger van en kon het haar helpen om de pijn die bij het verdriet van binnen zat wat te verzachten als die nare beelden vannacht zich weer bij haar opdrongen. Ze nam een pil en slikte deze met een slok water naar binnen. Zo, de eerste zat erin en de tweede, de derde en de vierde zouden snel volgen want ze wilde geen beelden meer in haar hoofd en geen pijn meer voelen. Ze wilde maar één ding en dat was slapen, er moest rust in haar hoofd komen.

Die maandagmorgen bleef de stoel van Yasmine op de afdeling leeg, met een onrustig gevoel keek Gisela naar de klok en hoopte dat Yasmine alsnog naar binnen zou wippen. Om half tien liep ze naar het kantoor van haar baas en klopte op zijn deur. ‘Binnen.’ Haar baas keek op van zijn computer toen hij zei, ‘Goedemorgen Gisela, wat kan ik voor je doen?’ ‘Goedemorgen’, zei ze hem terug en ze viel gelijk met de deur in huis. ’Yasmine is er niet heeft u nog wat van haar gehoord?’ Hij keek haar aan, ’Waarschijnlijk nog niet opgeknapt van de griep,’ bromde hij. Gisela wilde haar chef graag geloven, maar zag haar bedenkelijk kijken toen hij haar vroeg, ‘Zit je ergens mee?’ Ze zuchtte diep voor ze van wal stak, ‘Ik hoop dat ik het mis hebt, maar Yasmine heeft geen griep.’ Nu keek haar baas haar bedenkelijk aan, ‘Hoe weet jij dat? Heb ze jou dat verteld?’ Ze schudde haar hoofd, ‘Nee, maar ze heeft geen griep,’ zei ze hem stellig. Verbaasd keek haar chef haar aan, dit was wel heel ongebruikelijk, een collega van een collega die kwam vertellen dat deze niet ziek was terwijl hij zelf afgelopen woensdagmiddag toch duidelijk had gezien dat dat wel zo was. ‘Ga zitten, bood hij haar aan, ik luister.’ Aandachtig luisterde hij naar het verhaal van Gisela. Hij hoopte dat deze opmerkelijke dame het bij het verkeerde eind had maar omdat ze haar naaste collega nog beter kende dan hij zelf kon hij haar verzoek niet weigeren. ‘Ga maar, zei hij, waarschijnlijk ben je zo weer terug maar hou me wel op de hoogte.’ Gisela stond op, ‘Dank u chef, dat doe ik,’ en ze stoof weg naar de garderobe om haar bomberjack te pakken en deze lopende weg aandeed. ‘Hee, wat een haast’, sprak een collega haar aan. ‘Ja, nogal, zei ze lopende weg, maar ik ben hopelijk zo weer terug,’ en stapte de lift in. Waarom zei ze dit met een slag om haar arm? Was ze er zo zeker van dat er iets mis was met Yasmine? Eigenlijk wel, dacht ze en negeerde haar nare onderbuikgevoel en de gejaagdheid die in haar lichaam zat. Ze hoopte zo dat ze het mis had maar ze moest op onderzoek uit. Ze was haar chef dankbaar dat ze hem in vertrouwen had kunnen nemen en dat hij haar had laten gaan. In haar tas zocht ze naar het adres van Yasmine, blij dat ze dat afgelopen vrijdag nog had opgezocht en opgeschreven bij de personeelsadministratie. Afgelopen zaterdag had ze eigenlijk bij haar langs willen gaan maar toen was er onverwachts voor haar zelf iets tussen gekomen. Gelukkig ze had het niet weggegooid en stopte het in haar jaszak. In haar auto stelde ze de tom tom in en reed zo snel als ze kon naar Yasmine.

Toen ze bij de flat aan kwam zag ze aan het adres dat ze op de vierde verdieping moest wezen. De lift die buiten gebruik was werd gerepareerd. Met twee treden tegelijk nam ze de trap naar de vierde etage, en snelde zich naar het huisnummer van Yasmine. Toen ze aanbelde werd er niet open gedaan, ze belde nog een keer aan en nog een keer maar er kwam geen enkele reactie. Ze keek door het raam dat rechts naast de voordeur was en keek een keuken in. Ze zag op het aanrecht een leeg wijnglas en een kopje met een lepeltje staan. Bij het andere raam links van de voordeur kon ze niet naar binnen kijken, de gordijnen zaten hier dicht. Zou dit de slaapkamer van Yasmine zijn? Ze bonkte met haar vuist op het raam en riep hard de naam van Yasmine en herhaalde dit nog een keer. Opnieuw werd ze teleurgesteld, Yasmine moest in huis zijn dat kon niet anders, anders was ze wel op haar werk geweest. Ze moest logisch na denken, wie had er een sleutel en hoe kon ze binnen komen? Even later ging er een voordeur open van een andere flat, een oudere vrouw stak haar hoofd buiten de deur. ‘Is er wat loos?’ Eeh,…… nee, nou……………ja eigenlijk wel, stamelde Gisela, misschien kon deze buurvrouw haar wel verder helpen. ‘Weet u of Yasmine vanmorgen is weg gegaan?’ De buurvrouw keek haar argwanend aan toen ze zei, ‘Vanaf een donderdagmorgen heb ik ’s morgens geen deur meer dicht horen klappen, hoezo?’ Ze liep op de vrouw toe en stelde zich voor, ‘Goedemorgen ik ben Gisela, een collega van Yasmine, dat u geen deur gehoord hebt dat kan kloppen, Yasmine is woensdagmiddag ziek naar huis gegaan.’ Ze vertelde haar ook dat ze vandaag weer op haar werk zou zijn maar dat ze er vanmorgen niet was en dat ze ook verder niets van haar had laten horen. ‘Ik ben eigenlijk op onderzoek uit maar er komt geen reactie van haar als ik aanbel of tegen het raam bonkt.’ De vrouw keek haar onderzoekend aan toen ze verder sprak. ‘Ik maak me een beetje bezorgd om haar, ziet u.’  Ze knikte haar toe, ‘Nou, dat treft, want dat doe ik ook, sprak de buurvrouw, elke keer dat ik haar zie is ze kort van stof en weet ze niet hoe snel ze zich uit de voeten moet maken.’  ‘Ook ziet ze er vermoeid uit en heeft ze donkere kringen rondom haar ogen.’ ‘Ja dat klopt, het stemde Gisela enigszins blij dat de buurvrouw hetzelfde had opgemerkt, dat heb ik ook opgemerkt maar ik krijg op de één of andere manier geen contact met haar. Ook mijn baas heeft het opgemerkt, hij heeft haar verleden week naar huis gestuurd omdat hij dacht dat ze een griepje te pakken had maar ze heeft dit al zo lang dus ik loop met een ander voorgevoel rond en daarom heb ik mijn baas vanmorgen gevraagd op ik even langs mocht gaan bij Yasmine om het één en ander uit te sluiten. ‘Vreemd, zei de buurvrouw, dat ze de deur niet open doet, ik weet zeker dat ik haar vanmorgen ook niet weg hebt horen gaan, dus ze zou toch thuis moeten zijn.’ Ze liep nu ook naar het slaapkamerraam en bonkte met haar vuisten tegen het raam toen ze wat luider dan ze wilde ‘Yasmine,’ riep. Maar ook deze keer kwam er geen antwoord terug en was er geen teken van leven te zien. Gisela was ten einde raad, ze liet het alleen niet merken toen ze zei, ‘Weet u misschien wie er een sleutel heeft van deze flat, wie is de huisbaas?’ De vrouw liep terug halverwege haar eigen flat toen ze zei, ‘We huren deze flat van de woningbouwvereniging misschien dat ze u daar verder kunnen helpen?’ Heeft u misschien een telefoonnummer of wilt u misschien bellen en het verhaal doen zodat er tenminste in de woning wordt gekeken of Yasmine nu wel of niet thuis is.’ Ze keek de vrouw vragend en bezorgd aan en hoopte dat ze haar voorstel niet van de baan wees. Ze leek even na te denken maar zei toen, ‘Ik bel wel even, je weet het tenslotte maar nooit, misschien is er wel wat gebeurd met haar.’ Ze liep terug naar haar flat en de minuten die ze weg was leken voorbij te kruipen. In de zucht die Gisela slaakte klopte ze nog een keer op het slaapkamerraam en riep ze weer de naam van Yasmine maar er kwam weer geen antwoord. Ze maande zichzelf rustig te blijven, misschien was er wel helemaal niets aan de hand en zat ze bij de dokter voordat ze naar haar werk zou gaan. Ja, dacht ze, dat zou natuurlijk ook kunnen,straks had ze hier voor niets stampei op de flat gemaakt. De twijfeling sloeg toe misschien moest ze maar weer terug gaan naar haar werk, ze liep naar de voordeur van de buurvrouw toen deze weer naar buiten kwam. ‘De politie komt er aan.’ deelde ze haar onomstotelijk mee. ‘De…….., politie?’ stamelde Gisela duidelijk verrast, hier had ze geen rekening mee gehouden als de politie voor de deur zou staan zouden er ook meer kijkers straks zijn en dat was haar bedoeling geweest. ‘Niet de woningbouwvereniging zelf?’ De buurvrouw schudde haar hoofd, ‘Nee, ze volgen een standaardprocedure hierin, zeiden ze.’ ‘Oh’, nog een beetje verbouwereerd knikte Gisela haar toe maar ondertussen gierde de adrenaline door haar lijf. Wat als Yasmine gewoon thuis was en zich bijvoorbeeld had verslapen of inderdaad bij de dokter zat? Dan had ze voor een hoop tumult en overlast gezorgd. Ze zuchtte even diep voor zichzelf, aan de ene kant wilde ze dit ook heel graag geloven en kon ze alleen maar hopen dat wat ze werkelijk dacht niet waar zou zijn en ze het allemaal bij het verkeerde eind zou hebben maar het andere gevoel bleef ook aan haar knagen. Die zwarte randen om haar ogen en hoe ze altijd haar best deed om mensen niet te dicht in haar buurt te laten komen. Vooral als er mannen in de buurt waren, het was een soort van afwijkend gedrag dat niet te peilen was. Toen de politie er aan kwam gebeurde alles in een snel tempo, ze hoorden eerst het verhaal van Gisela aan en stelde daarna aan de buurvrouw ook een paar vragen. Daarna deed de politie het zelfde wat zij zelf eerder had gedaan, ze belden aan, klopten op de deur, riepen haar naam maar ook hier kwam geen enkele respons op. Na diverse pogingen besloten ze de deur te ontzetten om zo binnen te komen. Met getrokken pistolen liepen ze de flat binnen, in de keuken was niets te zien maar toen de politieman de slaapkamer deur open deed hoorde Gisela aan zijn reactie dat Yasmine in bed lag. Gisela sloop eveneens de gang in en keek om de hoek van de slaapkamerdeur. Daar lag Yasmine in haar bed, laveloos, slap, bewusteloos? Op het tafeltje naast haar bed zag ze een glas water en een doosje ibuprofen leggen. Er lagen nog wat pillen die ze kennelijk eerst uit de blister had gedrukt om in te nemen. Dat was de oorzaak, schoot het door Gisela heen, het kon niet anders dan dat dat de oorzaak was. Haar hart bonkte in haar keel, ze wilde wat zeggen maar kon het niet. Hoeveel pillen had ze wel niet vlak achter elkaar ingenomen? Ze zag hoe de politiemannen in de weer gingen met haar collega, voelden haar pols, spraken haar aan om contact met haar te maken. Wat ze ook deden er kwam geen reactie terug, er leek geen leven in te zitten, ‘Lieve God, laat het niet waar zijn, bad ze in zichzelf, alstublieft laat het niet waar zijn.’ Tranen vulden haar ogen toen ze zag hoe één politieman in de weer met haar bleef en zelfs mond op mond beademing toepaste. Ze zag hoe de ander zijn mobiele telefoon pakte om een ambulance te bellen en er was spoed bij geboden, hoorde ze hem zeggen. Hij keek even haar kant op toen hij het gesprek had beëindigd en haar vroeg, ‘Gaat het?’ Ze knikte hem toe, ze durfde het bijna niet te vragen maar vroeg toen zacht, ‘Is……., is ze dood?’, de angst doorklonk in haar stem. Hij schudde zijn hoofd, ‘Ze is nog levend en lijkt in een coma………………., ze moet zo snel mogelijk naar het ziekenhuis worden gebracht, waarschijnlijk een overdosis aan pijnstillers ingenomen.’ Ze voelde een hand die op haar bovenarm werd gelegd, het was de buurvrouw ook zij keek onthutst naar wat ze zag, ‘Kom, zei ze tegen haar, dan gaan we naar mijn flat en doen even een bakje koffie om bij te komen.’ De politieman knikte haar toe, doe dat maar, zei hij haar, we komen zo nog even langs als je collega wordt vervoerd naar het ziekenhuis.’ Toen ze in de keuken zat viste ze als eerste haar mobiel uit haar tas en belde haar chef om hem te vertellen wat er was gebeurd met Yasmine. Hij bood aan om ook even langs te komen en haar naar huis te brengen omdat ze vanmiddag vrij had van alle tumult rondom Yasmine. Ze ging er niet tegen in, op haar werk zou ze vandaag niet goed uit de verf komen wist ze. Ze keek laveloos voor zich uit, haar benen trilden van de spanning, ze zag de ambulance broeders voor het keuken raam langs gaan. Niet veel later keek Gisela toe als in een film hoe Yasmine werd afgevoerd, tot haar diepe spijt bleek haar vermoeden juist te zijn geweest.

Twee weken later zat Yasmine in haar stoel en staarde door het raam naar buiten. De wereld waarin ze twee weken geleden nog aan had deelgenomen leek verder weg dan ooit. Ze volgde een mooie vlinder die van bloem tot bloem danste en geen moment leek te willen rusten. Ze vergeleek de vlinder met zich zelf, ook zij had zich elke dag steeds opnieuw weer in het leven van alle dag gestort en misschien was dat nog wel zo geweest als haar chef haar op die bewuste woensdagmiddag niet naar huis had gestuurd. Er was veel gebeurd en ze besefte dat de drukte in haar hoofd haar tot een daad had gebracht die op het nippertje goed was afgelopen. Toen ze de andere dag laat in de middag in het ziekenhuis wakker was geworden had ze begrepen dat ze de rust waarna ze had verlangd sinds lange tijd had gehad. De dienstdoende dokter en de verpleegkundige had ze in de wazige verte zien staan en heel ver weg had ze in die zelfde verte stemmen gehoord die haar naam hadden geroepen. Met veel moeite had ze haar ogen open kunnen doen en had later begrepen dat ze in het ziekenhuis verbleef. Toen was de herinnerring naar boven gekomen, de drukte in haar hoofd die ze had willen verjagen was ze te lijf gegaan en had ze zolang ze wakker was geweest om het uur bestreden met een pijnstiller van hoog niveau. Ze had er allemaal verder niets meer van mee gekregen en later begrepen dat Gisela samen met haar buurvrouw de politie had gebeld. Die hadden even later haar deur ontzet, met spoedeisende hulp was ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis afgevoerd waar haar maag was leeggepompt en schoongespoeld daarna had ze een tegengif gekregen via een infuus. Toen ze na vier dagen voldoende was opgeknapt was er een gesprek geweest met een andere dokter. Hij had haar verhaal aangehoord, het was een pittig diepgang gesprek geweest waarin hij tot de conclusie was gekomen gezien haar psychische klachten dat een opname in een ggz instelling voor haar de komende tijd beter zou zijn. Ze moest hulp en begeleiding krijgen in het verwerken van dingen die geen plaats hadden gekregen uit haar verleden zodat dit geen tweede keer meer zou gebeuren. De overweging om haar op te laten nemen had hij extra doorgezet toen hij had begrepen dat ze voor de rest niemand had die voor haar kon zorgen. Met een lege blik keek ze de kamer rond, waar ze nu sinds een week verbleef. Er stond niet meer dan een bed een kledingkast, en een klein zitje. Op de gang was een douche en toilet en een wastafel die voor meerdere mensen die hier verbleven bestemd was. De minimale energie die ze de laatste weken ondanks haar geradbraakte gevoel thuis nog had gehad was nu totaal verdwenen en alles leek langs haar heen te gaan. Ze sliep nog steeds even slecht en was al moe al ze eraan dacht om in actie voor iets te moeten komen. De afgelopen week had ze vooral proberen te aanvaarden waar ze in terecht was gekomen en dat was al moeilijk genoeg voor haar geweest. Ze hoefde hier niets te doen en mocht vooral haar eigen keuzes maken in wat ze wilde doen. Er was een gezellige woonkamer waar je kon spellen, muziek kon maken, kon schilderen of iets anders creatiefs kon doen. Ook was er een kookhoek in deze kamer. De cliënten die er verbleven hadden gezamenlijke eetmomenten en ’s morgens aan het ontbijt werd vaak besproken wie waar zin in had en waar een ieder zich op een dag mee bezig ging houden. Niets was verplicht, het moeten van dingen was hier niet aan de orde maar de verpleegkundigen probeerden je op zijn tijd wel te activeren. Ook stonden er bezoeken gepland voor iedere cliënt bij een psycholoog die in dit zelfde gebouw een praktijkruimte hadden. Ze pakte het kaartje van het tafeltje, haar eerste afspraak stond voor vanmorgen na het ontbijt ingepland. Om half tien werd ze verwacht bij Psycholoog Drs. R. Terbrugge. ‘Goedemorgen Yasmine, ga je mee ontbijten’, ze schrok op toen een verpleegkundige haar ophaalde. Ze stond op en schoof het kaartje in de achterzak van haar spijkerbroek, ‘Ja, ik kom,’ zei ze, stond op en liep naar haar toe om met haar mee te gaan.

Na het ontbijt nam een andere verpleegkundige haar mee en begeleide haar naar een kleine wachtruimte. ‘Ga, hier maar even zitten, zei ze, je wordt zo naar binnen geroepen.’ Yasmine, knikte haar toe en pakte een tijdschrift van een stapel die op een tafeltje lag. Een grote kop die op de voorkant van het blad stond schreeuwde haar toe, ‘Hoe overleef je pijn en verdriet.’ Ja, dacht Yasmine meesmuilend, dat zou ik ook wel eens willen weten, ze legde het blad weer weg, ze zou er misschien wel of niet achter gaan komen dat zou de tijd haar hier gaan leren, ze zat hier immers niet voor niets. Na haar daad had ze geen andere keus meer gehad en had de dokter beslist hoe het met haar verder zou gaan. Verstoppen had geen zin meer en eigenlijk wilde ze dat ook niet meer, alles was op, ze was geestelijk op en moe vreselijk moe, er was geen andere manier meer mogelijk om het verleden achter zich te laten. Ze was hier één van de velen die de confrontatie met zichzelf aan moest gaan. Op zich was dat een schrale troost. ‘Yasmine de Korte?’, ze schrok op uit haar gedachten en keek in het gezicht van de man die ze vlak voor kerst in de parkeergarage en later op de bevroren plas in januari had ontmoet. Ze keek hem aan of ze water zag branden. Van haar stuk gebracht voelde ze de paniek en angstaanval op komen. Ze stond op van haar stoel, ‘Eeh sorry…………,verontschuldigde ze zich, ik ben wat vergeten.’ Zonder op of om te kijken schoot ze weg de gang op en ging terug naar haar eigen kamer en zette zich op haar bed, er raaskalde van alles door haar hoofd. Ze ging haar ziel en zaligheid toch niet prijsgeven aan uitgerekend een man? Nee, dacht ze, daar kon geen sprake van zijn. De zachte klop op haar deur die op een kier stond haalde haar opnieuw uit haar malende gedachten. ‘Yasmine?’ Opnieuw hoorde ze de stem met de vriendelijke ondertoon die haar eerder was opgevallen. ‘Mag ik bij je binnenkomen?’, ze staarde naar de deur en zette zich schrap. Wat moest ze zeggen? Wat moest ze doen? Als hij eenmaal binnen was kon ze geen kant meer op. Een volgende paniekaanval kwam bij haar opzetten, toen hij zei, ‘Yasmine………, ik kom nu naar binnen maar ik beloof je dat ik op veilige afstand blijft, ok?’ Ze zag hoe hij de deur open duwde, twee stappen naar voren deed en bleef staan. Argwanend keek ze hem aan en ontspande zich langzaam omdat hij deed wat hij had gezegd. Terwijl hij haar observeerde pakte hij de dichts bij zijnde stoel en deelde haar mede, ‘Ik doe de deur nu even dicht en ga even op deze stoel zitten, zodra we een kort gesprekje hebben gehad gaat de deur weer open en ga ik weer weg. Is dat ok?’  Hij wachtte op bevestiging, ze staarde hem aan, ‘Wij hebben elkaar al eerder gezien, toch?’, zei ze hem met een holle blik. Hij knikte haar toe, ‘Ja, zeker dat klopt, verleden jaar in december in de parkeergarage en een keer in januari van dit jaar op het ijs. Ze knikte hem toe, ‘Ja……., dat herinner ik me nog wel.’ Het was even stil toen hij zei, ‘Ik heb me de laatste keer ook aan je voorgesteld Yasmine, weet je nog hoe ik heet?’ Opnieuw viel er een stilte, hij zag hoe ze haar best deed om op zijn naam te komen, die kennelijk niet was blijven hangen tenslotte zei ze, ‘Rick?’ Hij glimlachte haar toe, ‘Zo wordt ik ook wel eens genoemd, mijn volledige naam is Roderick. Roderick Terbrugge,’ herhaalde hij. Ze knikte hem opnieuw toe, Doctorandus toch?’, ze haalde het afsprakenkaartje uit haar broekzak en hield het omhoog. Ze herinnerde zich nu helder dat hij zichzelf op het ijs aan haar en Gisela had voorgesteld als Roderick, zijn achternaam had hij niet gezegd. Op het kaartje stond Drs. R. Terbrugge, ze had er dus nooit geen weet van kunnen hebben dat het om de persoon zou gaan die ze al twee keer eerder kort achter elkaar had ontmoet. ‘Dat is inderdaad de titel die ik mag voeren, onderbrak hij haar gepeins. Ik ben hier psycholoog en ga je helpen en begeleiden zodat er weer rust in je hoofd gaat komen.’ Ze keek hem vragend aan, meende hij dat nou, hoe kon hij dat voor elkaar krijgen, vroeg ze zich af. Hij kon toch niet in haar hoofd komen en bevelen dat haar malende gedachten zouden stoppen. Het leek of hij haar gedachten kon lezen toen hij zei, ‘Ik ben afgestudeerd in een speciale methode waarin je een negatieve gedachtenideologie over dingen uit het verleden naar een positieve gedachtenideologie kunt ombuigen.’ Ze knikte langzaam met haar hoofd en deed net of ze het begreep. Dat hij zomaar pretendeerde dat hij de malende molen in haar hoofd op andere gedachten kon brengen, intrigeerde haar, maar zou het bij haar gaan werken? Ze keek hem aan toen ze tegen hem zei, ‘Ik zoek vooral rust in mijn hoofd.’  ‘Dat weet ik en dat zie ik aan je Yasmine, je slaapt slecht, dat hoef je niet te verbloemen want dat kan iedereen aan je zien. In de praatsessies die ik met je aan ga, ga ik ervoor zorgen, dat de dingen die steeds in je bovenkamer blijven hangen een plekje gaan krijgen en dat de pijn en het verdriet om die dingen minder zwaar voor je worden, zodat je het leert te aanvaarden en te accepteren wat er is gebeurd. Er zullen zo blokkades worden opgeheven en dat creëert de rust en ruimte in je hoofd zodat je jezelf weer vrij voelt, de rust weer krijgt en weer kunt slapen. Het duidelijke antwoord dat hij gaf klonk in haar oren te mooi om waar te zijn, zelfs aanlokkelijk, maar kon ze deze man wel vertrouwen? De enige man die na het overlijden van haar vader in haar leven was geweest, had in alles altijd alleen maar van haar genomen. Zijn blik was op haar gericht,’ ‘Ik…………,ze aarzelde even voor ze verder sprak, wat……., moet ik hiervoor doen?’ Hij zag haar angstige blik, die onmacht en pijn verried. ‘Niets Yasmine, je zal alleen je hele verhaal met mij moeten delen om opnieuw te leren vertrouwen en te geloven in je zelf en…………, in andere mensen.’ Het leek of hij niet veel van haar vroeg, maar dat was niet waar, niet voor haar in ieder geval. In haar verleden had ze zich lang genoeg kwetsbaar en afhankelijk opgesteld tegenover een man die haar vertrouwen diep had beschaamd en haar verdere leven hierin had bepaald. Ze kon daarom ook bijna niet geloven dat dat het enigste was wat hij van haar vroeg. ‘Niet meer?’ vroeg ze hem. Hij staarde naar haar bijna ongelovige blik, ‘Nee, niet meer, jouw verhaal zal hier veilig en geborgen zijn. Je moet weer leren te gaan vertrouwen in mensen Yasmine en om te overleven moet je je verleden los gaan laten en weer naar het heden leren kijken.’ Er liep een traan langs haar gezicht, ze keek langs hem heen, ‘Wat zou dat heerlijk zijn, als dat weer kon,’ zei ze zacht. ‘Geef jezelf deze kans Yasmine, vervolgde hij, laat het voor nu allemaal maar even bezinken. Zullen we voor aanstaande woensdagmorgen om dezelfde tijd weer afspreken, dan zie ik je wel weer op mijn kamer verschijnen.' Hij stond op en schoof de stoel die hij bijna voor de deur had gezet weer langs de kant en nam afscheid van haar voor hij door de deur vertrok. Ze zat nog steeds op haar bed, ‘Accepteren, aanvaarden, leren vertrouwen,’ zei ze zacht tegen zichzelf en slikte de brok in haar keel weg. Ze keek voor zich uit, tranen vulden opnieuw haar ogen, was het allemaal maar zo simpel en eenvoudig, ze keek nog steeds voor zich uit en voelde nog meer tranen langs haar gezicht glijden. Ze voelde dat de bom was gebarsten en hoe ze van binnen kapot was van het verdriet was dat ze al ruim vijftien jaar met zich mee droeg.


Hoofdstuk 3

Aandachtig keek Roderick zijn verslag nog een keer na en veranderde tekstueel hier en daar nog wat. Het was belangrijk dat alles er goed in verwoord stond en dat er niets over het hoofd werd gezien. Op de hoek van zijn bureau lagen nog meer dossiers te wachten maar vanmiddag hield hij het verder voor gezien. Toen hij opstond van zijn bureau om even zijn benen te strekken liep hij naar het raam om de brede luxaflex open te doen, de zon was inmiddels al even van zijn raam. In de tuin van de zorginstelling zag hij cliënten in de schaduw van de bomen en parasols zitten, dat ze daar zaten gaf aan dat het buiten warm was. Normaal gesproken zou de jeu de boules baan bezet zijn geweest maar deze keer was er door de felle zon niemand op de baan te vinden. Het had geleken of de zomer niet had willen komen maar de warme augustusmaand had alles goed gemaakt. Even later zag hij Yasmine naar buiten komen, ze droeg een dienblad met koffie, thee en wat glazen limonade. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht, als je niet beter wist zou je denken dat ze bij de bediening van deze zorginstelling werkte, maar niets was minder waar. Toch was ze de afgelopen maanden flink vooruit gegaan en zag ze er al weer een stuk beter uit, de zwarte randen om haar ogen waren praktisch weg, haar gezicht was weer wat voller geworden en ook had ze weer wat meer levenslust gekregen. In deze zorginstelling waren cliënten opgenomen met de meest uiteenlopende verhalen, het los peuteren van die verhalen ging niet altijd zonder slag of stoot. Yasmine had als meisje van vijf al heel veel in haar vroege leven meegemaakt. Het was een bizar verhaal waar hij van sidderde en af en toe had hij dan ook de neiging gehad om haar in zijn armen te nemen en te willen troosten als haar verdriet zo onbedaarlijk was geweest. Maar daar kon natuurlijk geen enkele sprake van zijn, de beroepscode die voor iedere psycholoog gold was in sommige gevallen niet makkelijk te noemen. Bij alle vorige cliënten was hem dat steeds altijd goed gelukt, professioneel gezien moest de empathie los staan van de emotie. Hij moest als psycholoog de emotie nu eenmaal uitschakelen maar in het geval van Yasmine had hij gemerkt dat dat zo af en toe heel lastig kon zijn. Meer en meer kwam hij achter de mens die ze werkelijk was. Haar pijn en verdriet waren dan ook elke keer hartverscheurend te noemen en een enkele keer had hij woede gevoeld tegenover de man die haar dit alles had aangedaan. De traumatische ervaringen uit haar verleden zaten diep, heel diep in haar geworteld en alleen de speciale behandelingen die telkens veel van haar energie kosten konden haar hierbij helpen om het verleden dat ze bij zich droeg achter zich te laten. Langzaam aan werd ze weer wat sterker en bloeide ze op maar ze was er nog lang niet. Daarbij moest ze weer leren te vertrouwen in mensen, vooral mannen moest ze weer opnieuw leren te vertrouwen had hij gemerkt. Gezien de omstandigheden waarin ze had verkeerd was dat niet gek, vreemd of raar te noemen. In de praatsessies die hij met haar voerde, zorgde hij er nog steeds voor dat hij op veilige afstand van haar bleef, ook als hij haar zo af en toe eens tegen kwam binnen het gebouw zorgde hij er voor dat hij op gepaste afstand van haar bleef alvorens een gesprek met haar aan te knopen. De tijd was er nog niet rijp voor maar binnenkort moest hij dit probleem ook aan de kaak gaan stellen maar eerst moesten er nog wat andere dingen aan de orde komen. Er was zeker al veel gewonnen maar er moest daarin tegen zeker ook nog veel gebeuren. Haar stoere image waar achter ze zich had verschuild brokkelde langzaam af, als in de gesprekken die hij met haar voerde de kern van haar probleem zichtbaar werd. De kwetsbaarheid die ze bezat en vooral in haar jonge jeugd zo goed had gevoeld en het verweer wat ze toen niet had kunnen voeren lieten hem niet koud. Ze had veel moeten verduren maar hier in deze kamer was dat de enige plek voor haar geweest waar dit alles op tafel moest komen. Haar eigen gevoelens,verdriet, pijn en ware verhaal moesten nu eenmaal door haar zelf worden verteld. Heel even had ze in haar jonge leven liefde mogen ervaren en voelen, toen had haar vader nog geleefd maar ook daar was een abrupt einde aangekomen. Yasmine droeg het verhaal van een willoos slachtoffer met zich mee dat bang was gemaakt en ook nog eens alles had verloren. Lang had het voor haar geleken dat ze kennelijk niet voor het geluk geboren had mogen worden.

Met een plof ging Yasmine op haar bed zitten, de praatsessie die ze daarnet met Roderick had gehad was weer zwaar geweest en haar hoofd stond op een pinnetje. Ze legde zich even later neer op haar bed en keek naar het schilderij dat aan de muur hing waar haar bed tegenaan stond. Een trots gevoel bekroop haar, de donkerrode roos die ze erop geschilderd had was fragiel en kwetsbaar precies zoals ze zich op het moment van schilderen zelf had gevoeld. Haar blik dwaalde af, op de vloer tegenover haar bed stonden nog twee schilderijen die ze had gemaakt. Ze was hier nu zo’n drie maanden en de afgelopen weken ging ze met kleine stapjes voorruit. Het verhaal dat ze altijd had weggestopt was in deze maanden steeds opnieuw tot leven geroepen en had op zijn zachts gezegd vooral de laatste zes weken veel van haar gevergd. De energie die het koste als ze de nare herinneringen uit haar verleden opnieuw moest terug halen en benoemen zorgde ervoor dat ze daarna volledig uitgeblust was en vaak even bij moest komen. Toen Roderick zes weken geleden aan haar had gevraagd of ze een hobby had, was er uit het niets weer een tranendal geweest en was ze opnieuw volledig van de kaart geweest. Dat kwam vooral omdat de gedachte bij haar was opgekomen dat zij de hobby van haar pleegvader was geweest. Toen Roderick had gezien dat zijn vraag haar had geschokt had hij zijn vraagstelling anders geformuleerd. ‘Het wordt tijd dat je wat meer dagbesteding gaat krijgen Yasmine. Wat vind je leuk om te gaan doen in creativiteit?’ had hij haar toen gevraagd. Ze had lang en stil voor zich uitgestaard voordat ze antwoord op zijn vraag had kunnen geven. Toen ze weer wat rustiger was geworden had ze hem kenbaar had gemaakt dat het haar wel leuk leek om te gaan schilderen. Hij had haar toegezegd om daar maatregelen voor te gaan treffen. Daarna had hij gevraagd wat haar daarvoor zo had gestoord, geduldig had hij haar de tijd gegeven en gewacht tot ze haar verhaal was begonnen. Zelf had ze het nooit voor mogelijk gehouden dat ze haar verhaal uitgerekend aan een man zou moeten vertellen. Toch hadden de innemendheid en het vriendelijke karakter van Roderick ervoor gezorgd dat ze zich elk keer weer bij hem op haar gemak voelde, de gepaste afstand die hij daarbij steeds nam ervaarde ze als een geruststelling. Ze had moed verzameld en na een diepe zucht was ze haar lange verhaal begonnen. Ze had hem verteld hoe haar pleegvader haar vertrouwen had beschaamd en haar waardigheid van haar had afgenomen en ook dat ze nooit meer in staat kon zijn om welke man dan ook te vertrouwen. Haar ogen hadden Roderick dan ook vol ongeloof aangekeken toen hij haar had gezegd dat er eens weer een dag zou komen dat ze een willekeurige man weer zou durven te vertrouwen. Ze had haar hoofd geschud en gezegd, ‘Ik denk het niet.’ omdat ze dit lang geleden al langszij had gezet en zelf hierin niet meer geloofde. Ze had zichzelf lang geleden gezworen om mannen voor altijd op een veilige afstand te houden. In de weken die erna volgden had hij haar behandeld met speciale EMDR sessies. Hierbij werden de boze en angstige gevoelens van de traumatische gebeurtenissen uit haar leven teruggeroepen om ze opnieuw te beleven, waardoor ze steeds minder heftig werden. Ze moest zich hierbij vooral op de pijn van het verdriet focussen en hier een cijfer aan verbinden. Hoe lager het cijfer bij iedere sessie werd hoe minder ze de heftige pijn van binnen voelde. Het was opmerkelijk dat ze nu bijna zonder de diepe gevoelens van boosheid en angst aan haar walgelijke pleegvader kon terug denken. Tenslotte had hij haar leven al op jonge leeftijd geruïneerd. Die heftige en boze gevoelens waren dan wel minder maar het verdriet hierover zou nooit meer weg gaan. Dat hoefde ook niet, had Roderick haar gezegd, het bleef haar verdriet maar ze moest proberen om het los te gaan laten en het nu een plekje te gaan leren geven. Inmiddels was ze in sommige dingen al zo ver dat het haar redelijk lukte maar ze betwijfelde het of ze haar pleegvader ooit nog zou kunnen vergeven. Vanmiddag had Roderick haar nog een keer benadrukt dat zij niet schuldig was in wat haar pleegvader haar had aangedaan. Ze voelde opnieuw een traan langs haar gezicht lopen, hij had natuurlijk gelijk, maar ze kon dit nog niet altijd aanvaarden. Haar pleegvader die haar als klein meisje van vijf onder druk had gezet en alle schuld haar had toebedeeld in wat haar moeder was overkomen om zo zijn eigen verlangens te kunnen bevredigen, had haar zo schaamteloos kunnen misbruiken. Hij had keer op keer tegen haar gezegd dat haar moeder niet zou zijn gestorven als zij niet was geboren. Hij had haar steeds weer opnieuw gehersenspoeld, uiteindelijk had ze niets anders gekund en dit dan ook werkelijk geloofd. Ook de harde woorden die hij over haar vader had gesproken toen hij vijf jaar later na haar moeder aan de gevreesde ziekte was overleden hadden haar tot op het bot geraakt. Hij was vroeg of laat toch wel dood gegaan had haar pleegvader zonder enig respect tussen neus en lippen tegen haar gezegd. Met zijn zieke geest had hij haar zo bang gemaakt en verboden om ook maar iets tegen haar pleegmoeder of anderen mensen over zijn daden met haar te vertellen. Als ze iets niet deed wat hij wilde zou hij de politie gaan vertellen dat haar moeder was overleden omdat zij was geboren en dan zou ze worden opgesloten in de gevangenis omdat zij hieraan schuldig was geweest. Ze was klein en naïef geweest en had hierin verder ook niet logisch kunnen na denken, zo had ze alles geloofd en was ze een makkelijke prooi geweest voor zijn eigen lusten. Ook had hij haar soms urenlang in een kelderkast opgesloten en als ze er eindelijk uit mocht van hem had daar ook weer wat tegen over moeten staan. Levend met de grote onzekerheid en gebrek aan eigenwaarde binnen in haar zelf had ze nergens anders heen gekund, ook niet toen ze groter was geworden. Toen ze een jaar of twaalf was geworden, kwam ze erachter dat wat zij had meegemaakt niet normaal was geweest. Maar wie zou haar verhaal toen geloofd hebben? Toch was er door een oplettende buurvrouw een einde aan haar nachtmerrie gekomen. Ze had net op het voortgezet onderwijs gezeten toen buurvrouw Annie zich had gemeld bij de politie en daar haar verhaal had verteld van wat ze al langer had vermoed. Die middag had ze weer eens in de donkere kelderkast moeten zitten die tegen de muur van de huiskamer van haar buurvrouw had gegrensd. Ze had net als alle andere keren luid geschreeuwd, in de hoop dat de buren oplettend zouden zijn en zich een keer zouden gaan afvragen wat er bij haar thuis gebeurde. Met deze tactiek was ze op haar elfde begonnen want of ze nu wel of niet schreeuwde haar straf kreeg ze toch wel van haar pleegvader, hij had wat of hij verzon wat. Toen de deur van de kelderkast was open gegaan en de politie daar in vol ornaat had gestaan waren de emoties en haar verhaal niet meer te stoppen geweest en was het balletje eindelijk gaan rollen. Niet veel later hadden haar buurvrouw maar ook haar pleegmoeder beiden vol ongeloof staan kijken toen haar pleegvader door de politie werd weggevoerd voor een verhoor. Na haar relaas was ze zelf ingestort toen ze tot het besef was gekomen dat het walgelijke misbruik en de folteringen voor haar teneinde waren gekomen. Buurvrouw Annie had zich verder over haar ontfermd en even later hadden ze haar pleegmoeder ook opgehaald voor een verhoor en daarna had ze haar pleegouders nooit meer terug gezien. De maanden daarna was ze opgenomen geweest in een jeugdinstelling en had ze daar de nodige hulp gekregen. Natuurlijk was er een nader onderzoek geweest waarin ook buurvrouw Annie werd gehoord. Hoe had dit kunnen gebeuren na een dergelijke screening van het pleegoudergezin waarin ze was geplaatst? Het antwoord was geweest dat haar pleegmoeder nooit iets had geweten van de ontucht van haar pleegvader, bij de screening had hij zich mooier voor gedaan dan dat hij werkelijk was geweest. Ja……, dat was een mooie dooddoener geweest, had Yasmine later gedacht toen ze nog wat ouder was geweest en er beter over had kunnen na denken. Buurvrouw Annie was vanaf die tijd steeds met haar in contact gebleven en had haar regelmatig bezocht in de jeugdinstelling waar ze voor even opgenomen was geweest. Van haar had ze ook begrepen dat haar pleegouders later van elkaar waren gescheiden, haar pleegmoeder was verhuisd en haar pleegvader had een niet geringe celstraf gekregen maar inmiddels liep hij al weer vrij rond. Omdat Yasmine toen helemaal alleen op de wereld had gestaan hadden ze de oplossing tijdelijk bij buurvrouw Annie voor haar gezocht. Zij had eerder al bij de jeugdinstelling aangeboden om Yasmine voorlopig tot na de middelbare school onder haar hoede te nemen. In die tijd had ze ook Elvira ontmoet en de warmte gevoeld van deze twee mensen, zo had het geluk haar in die tijd toch nog even toegelachen. Na de middelbare school had ze al gauw werk gevonden en had het geleken dat alles weer een beetje in het gareel voor haar was gekomen. Ze had het huurflatje gevonden waar ze nu nog in woonde en alles leek weer een beetje te kloppen totdat ook Elvira voorgoed van haar was weggenomen. De klap van dat verschrikkelijke nieuws had haar opnieuw geveld en haar opnieuw in de vicieuze cirkel gebracht. Haar blik geleed opnieuw naar de roos, in het schilderen had een verborgen talent gelegen waarvan ze nooit had geweten dat ze het bezat en was zo’n zes weken geleden boven water komen drijven. Na die heftige praatsessie had Roderick ervoor gezorgd dat ze een workshop schilderen kon gaan volgen. Het was een goede manier gebleken om haar negatieve gedachten om te buigen naar positieve gedachten. Vol passie legde ze er haar ziel en zaligheid in en kon ze de gevoelens uiten die lang in haar opgesloten hadden gelegen. De mooie, fragiele en kwetsbare roos stond voor haarzelf, de twee groene stevige blaadjes vlak onder de roos waren haar beiden ouders zij hielden de roos uit liefde in balans. Roderick had gelijk dacht ze, zij was niet schuldig aan wat haar was overkomen, dat was haar pleegvader geweest. Hij was in gebreke gebleven terwijl zij zo kwetsbaar was geweest en de juiste liefde nodig had gehad. Ze was er nog lang niet maar hield zich vast aan de gedachte dat als haar vader en moeder nog hadden geleefd zij er alles aan hadden gedaan om haar gelukkig te maken en haar te laten stralen.

Yasmine keek op haar mobiel, bijna half vier, zag ze. Vanmiddag zou ze Gisela na lange tijd weer zien. Al die tijd had ze tenminste via de app één keer in de maand een belangstellend berichtje gestuurd om zo op de hoogte te blijven van haar toestand. Lange tijd had ze zich niet op iets verheugd tot vorige week woensdag toen Gisela had gevraagd of er een mogelijkheid zou zijn om haar een keer kort te mogen bezoeken. Ze had het eerst aan Roderick gevraagd of er een vriendin op visite mocht komen. Hij had het geen probleem gevonden mits ze het zelf natuurlijk aan kon en had haar vrij gelaten in het bepalen van een datum. De laatste tijd had ze wat meer aan Gisela gedacht, ze had immers veel aan haar te danken gehad en het werd tijd om dat tegen haar persoonlijk te zeggen. Verleden week had ze een mooi schilderij voor haar geschilderd waar ze gisteren de laatste hand aan had gelegd. Ingepakt en wel stond het klaar en vanmorgen had ze ook nog met een andere cliënt twee heerlijke appeltaarten gebakken die vanmiddag bij de koffie zou worden geserveerd aan de bewoners en hun eventuele gasten. Ze wierp een laatste blik in de spiegel die aan de binnenkant van haar kledingkast hing en ze zag een andere Yasmine dan vijf maanden geleden. De zwarte randen om haar ogen waren weg en ze was voller in haar gezicht geworden, de tekenen van vermoeidheid waren vrijwel niet meer aanwezig en ze kon zeggen dat ze zich veel beter in haar vel voelde zitten dan dat ze had gedaan. Ze leefde zichtbaar op en zo af en toe liet ze haar uitbundige lach horen. Wat ze in het begin niet voor mogelijk had gehouden was dan toch gebeurd. Een vage glimlach gleed over haar gezicht, Roderick had langzaam aan dan toch gelijk gekregen. De gesprekken die hij met haar had gevoerd hadden haar steeds meer inzicht gegeven in hetgeen er met haar was gebeurd, de handvaten en de tips waaraan ze zich vast kon houden hielpen haar verder in het proces dat vooral in het begin zo moeizaam op gang was gekomen. Nu op dit moment wist ze dat ze verder was dan ooit en kon ze dankbaar zijn voor alle hulp die haar hier was geboden. Ze wilde nog niet denken wanne haar andere probleem onder handen zou worden genomen want daar zag ze toch wel een beetje tegen op. Omdat ze nog altijd op veilige afstand van Roderick zat tijdens de praatsessies had hij voorzichtig het één en ander aan haar door gevraagd om achter dit probleem te komen en had hij haar gezegd dat ook hieraan de nodige aandacht moest worden geschonken. ‘Het gaat goedkomen, Yasmine, had hij haar onomwonden gezegd, je moet weer leren te vertrouwen in mensen en………..vooral in mannen.’ Het woordje moet had hij nadrukkelijk uitgesproken en hij had haar aangekeken met een blik die even een tinteling teweeg had gebracht. Roderick had ze in deze maanden haar hele vertrouwen gegeven, buiten hem en haar pleegvader wist geen enkele andere man wat haar was overkomen maar hij wist nu wel de reden waarom ze mannen op een veilige afstand hield. Toen hij had gezegd dat ze zich zelf er over heen moest gaan zetten omdat ze anders haar liefdesgeluk niet zou gaan vinden had ze hem gezegd dat ze dat niet erg vond omdat ze daar niet perse op zoek naar was. Even had hij zijn mond tot een smalle streep getrokken en gezegd, ‘Dat kan altijd nog veranderen, Yasmine.’  ‘Nee, had ze hem resoluut en hoofdschuddend gezegd, ik denk het niet.’ Hij was er verder niet op door gegaan toen hij had gezegd, ‘We laten het voor nu even rusten, dat is beter.’ Ze was er blij mee geweest dat hij er niet verder op in was gegaan maar in haar achterhoofd wist ze dat hij er ongetwijfeld volgende week op terug zou komen. De zachte klop op de deur haalde haar uit gedachten en ze liep naar de deur om open te doen. ‘Er is bezoek voor je Yasmine,’ zei de verpleegkundige met een lach op haar gezicht. ‘Ja ik kom’, zei ze terwijl ze haar lange zwarte mohair vest van het bed pakte en deze aan trok. Toen ze de deur had afgesloten liep ze achter de verpleegkundige aan.

‘Yasmine! Wat ben ik blij dat ik je weer zie.’ Gisela stond op uit de bank die in het lounge gedeelte stond en liep met twee uitgestrekte armen op haar af. Ze trok Yasmine tegen zich aan, legde haar hoofd op haar schouders en wreef met haar beiden handen over haar rug. ‘Ik vind het ook leuk om jou weer te zien, gaat het goed met je?’ ‘Ja hoor’, Gisela duwde haar verbaasd van zich af toen ze haar gekscherend zei, ‘He, ik kom hier voor jou hoor, laat me eens naar je kijken.’ zei ze haar en nam haar nog eens aandachtig op. ‘Gelukkig, zuchtte ze, je ziet er weer stukken beter uit. Hoe gaat het nu met je?’ ‘Zoals je al zei, glimlachte Yasmine haar toe, stukken beter, dank je.’ ‘Ja, ik zie het, Gisela keek haar aandachtig aan, je hebt geen zwarte randen meer om je ogen en je ziet er bijna uitgerust uit.’ Ze knikte haar toe, ‘Ik voel me ook gelukkig veel uit geruster, ik heb de afgelopen weken hier veel kunnen slapen.’ ‘Fijn om te horen, zei Gisela welgemeend, en……………met de rest?’ Yasmine keek haar aan, ze wist wat Gisela met de rest bedoelde, zij had er al eerder lucht van gehad dat er iets niet in de haak had gezeten, ze hoefde niet diep in detail te gaan maar ze hoefde er verder ook geen doekjes om te winden. Door haar doortastendheid was ze hier gekomen en stond ze nu al weer een stuk steviger in haar schoenen. ‘Ik zit hier voor nu op de goede plaats, mijn verhaal wordt gehoord en mijn probleem wordt aangepakt.’ zei ze haar daarom. Gisela knikte haar toe, ‘Mooi, daar ben ik heel blij om,’ en liet het onderwerp verder liggen. ‘Kijk, ging ze verder, ik heb wat voor je mee gebracht.’ Ze draaide zich om en liep naar het tafeltje waar ze net had gezeten en gaf haar een prachtig bloemstuk en overhandigde haar een kaart. ‘Van de afdeling en in deze kaart heeft iedereen van de afdeling wat persoonlijks voor je op geschreven, inclusief de chef.’ Ze haalde de kaart uit de envelop en las de lieve berichtjes die erop stonden geschreven van haar collega’s, hoewel deze niet wisten met welke achtergrond ze hier zat deed het haar goed dat ze hun meelevendheid aan haar toonden. ‘Aah, wat lief,’ zei ze met waterige ogen tegen Gisela en voelde hoe ze vol schoot. Gisela sloeg haar arm om haar heen, ’Kom ga lekker zitten, ze nam haar mee naar de bank die er ook stond en nam de hand van Yasmine in de hare.’ ‘We leven allemaal ontzettend met je mee, Yasmine, iedereen was ontzettend nieuwsgierig hoe het nu met je gaat.’ Ze knikte haar toe toen ze met een glimlach zei, ‘Ik lees het tussen de regels door in de kaart Gisela en dat doet me ontzettend goed. Ik ben je veel verschuldigd meid, ging ze verder, achteraf realiseer ik me dat het voor jou verschrikkelijk moet zijn geweest toen je me bijna voor dood hebt zien liggen en je vermoeden was uitgekomen.’ Gisela kon dit niet ontkennen ze hoopte dat ze zoiets nooit meer mee zou hoeven te maken. ‘Ja, knikte ze haar toe, dat klopt maar ik ben zo blij dat ik mijn onderbuikgevoel hierin hebt gevolgd en dat je nog leeft Yasmine, het had zomaar anders af kunnen lopen.’ ‘Ja, dat is waar, een kat in het nauwe maakt rare sprongen Gisela, maar ik……………….,nou ja, ik zat echt in het nauw.’ ‘Dat weet ik, zei Gisela haar en kneep even in haar hand, en je hoeft je echt niet te verontschuldigen of mij iets uit te leggen hoor. Ik vind het alleen maar fijn om te weten dat je hier nu op de goede plek zit en er aandacht aan jouw probleem en verhaal wordt geschonken. Ik kan het aan je zien dat je hier op dit moment in goede handen bent.’ Het was fijn dat Gisela aangaf dat ze op dit moment verder niets hoefde toe te lichtten. In de oprechtheid van haar stem had Yasmine de warmte voelen liggen en het was fijn om te weten dat ze verder niets van haar verwachtte. Yasmine knikte haar toe en kneep haar even kort terug toen ze zacht zei, ‘Fijn Gisela dat het er nu eindelijk van kon komen en dat je op bezoek bij me bent.’ Even later stond ze op en liep naar de open kookhoek en soort bar,  ‘Heb je zin in koffie of thee?’ . ‘Thee dan graag’, zei Gisela haar toen Roderick net naar binnen liep. ‘Oh sorry, zei hij onomwonden, ik wist niet dat je visite had’, en keek van Yasmine naar Gisela toen hij met zijn vinger op haar wees. ‘Wij hebben elkaar ook al eens eerder ontmoet,’ zei hij en liep op haar af en gaf haar een hand. Yasmine zag hoe vrij Gisela gelijk in gesprek ging met Roderick en even voelde ze zich als één teveel. Haar vrijheid naar andere mensen toe was lang een issue geweest en had alles te maken gehad met haar verleden. Omdat haar vertrouwen zo was beschaamd had ze er altijd voor gezorgd om niet op te vallen en de aandacht zo min mogelijk naar zichzelf toe te trekken. Ze schonk de thee in en vroeg of Roderick ook wat wilde drinken. Hij bedankte ervoor en nam afscheid van Gisela en zei haar terloops, ‘Leuk, dat je een bezoekje aan je vriendin brengt, kom gerust nog eens langs.’ Toen hij langs de kookhoek liep vroeg hij aan Yasmine, ‘Zou je morgen even langs kunnen komen Yasmine, om elf uur? Ik wil nog even iets met je bespreken.’ Ze knikte hem toe, ‘Dat is goed hoor.’ ‘Fijn, zei hij, dan zie ik je morgen, en gaf haar een knipoog voordat hij weer weg liep. ‘Nou zeg, zei Gisela haar verbaasd, wat een toeval is dat zeg.’ ‘Ja, gniffelde Yasmine, dat kun je wel zeggen.’ Nog vol van verbazing staarde ze Yasmine aan die op haar toe kwam gelopen met de thee en de appeltaart. ‘Je zou maar zo’n psycholoog hebben,’ zei ze haar gekscherend. Yasmine zette de thee en appeltaart neer op het tafeltje dat voor de bank stond en vroeg, ‘Jij, ziet hem wel zitten zeker Gisela?’ Niet begrijpend keek Gisela haar aan, ‘Jij niet dan?’ De vraag die ze haar stelde lag moeilijk, ze zag Roderick vooral als haar psycholoog die haar in deze moeilijke tijd hulp verleende. Natuurlijk was het haar opgevallen dat hij er mocht wezen, dat had ze tijdens haar eerste ontmoeting in de parkeergarage ook al gezien. Tijdens de praatsessies had ze gemerkt dat hij een geduldig, voorkomend en gemanierd persoon was, iets wat haar ook al eerder in de parkeergarage was opgevallen. Ze had zich in de tijd dat ze hier was afgevraagd hoe het kon dat hij een Nederlandse achternaam had terwijl zijn donker getinte huid een andere afkomst deed vermoeden. Langzaam aan had hij haar vertrouwen in het begin gewonnen en had ze gevoeld dat haar verhaal veilig bij hem was. Ze keek Gisela aan, zij kon niet vermoeden dat haar laatste vraag nogal gevoelig lag vanwege haar verleden daarom zette ze zich over het punt heen toen ze zei, ‘Je hebt gelijk hij mag er best wezen.’ Gisela keek haar glunderend aan toen ze ondeugend zei, ‘Now we’re talking’, en ze stak haar hand op voor een high five met Yasmine. Even later liep Yasmine terug over de gang naar haar slaapvertrek om het schilderij op te halen dat ze voor Gisela had geschilderd. Met het gevoel dat ze zichzelf had verraden omdat ze mannen had afgezworen liep ze haar kamer binnen. Waarom voelde ze zich schuldig om dat ze net tegen Gisela had gezegd dat Roderick er mocht wezen. Ze realiseerde zich dat ze net iets tegen Gisela had gezegd om haar gunstig te stemmen, zo hoefde ze het diepere gevoel over haar probleem met mannen niet te uitten.Toch was er wel degelijk binnen in haar een instemmend gevoel geweest toen ze tegen Gisela had gezegd dat Roderick er mocht wezen. Het knagende schuldgevoel dat ze van zichzelf moest hebben negeerde ze hierbij heel even.

 

Hoofdstuk 4

Zoals afgesproken meldde ze zich de volgende dag bij Roderick, ze ging zitten op de plaats waar ze altijd zat als ze hier kwam voor haar gesprekken met hem. Ze keek hem afwachtend aan en hij nam haar even in zich op voordat hij begon. Ze hadden samen al veel gewonnen dacht hij. De angst die hij in haar doffe ogen had gezien toen hij haar pas had leren kennen was steeds meer naar de achtergrond verdwenen en langzaam aan hadden haar ogen weer wat meer glans gekregen. In de gesprekken die hij met haar voerde waren ze al ver en het laatste stukje was in zicht. ‘Heb je genoten gisteren van Gisela haar bezoek Yasmine?’ begon hij. ‘Ja, zeker, zei ze hem, het deed me goed om iets van mijn collega’s te horen via Gisela.’ ‘Daar ben ik blij om, ik hoop dat Gisela je wat meer op komt zoeken.’ Ze knikte hem toe, ‘Ze komt me nog een keer bezoeken heeft ze me beloofd.’ ‘Mooi, zei Roderick, en als je wilt mag je gerust met haar iets leuks gaan doen. Voorlopig ben je hier nog even onder dak maar ik ben van mening dat je nu wel weer wat meer aan zou kunnen. Hij zag dat haar ogen wat op lichten toen ze zei, ‘Ja, dat denk ik eigenlijk ook wel, als we de volgende keer weer afspreken zal ik haar dat zeggen. ‘Prima, knikte hij haar toe, maar laat het dan wel even weten bij de receptie, meld je even af en vertel daar dan met wie en waar je naar toe gaat. Je valt tenslotte nu nog even onder onze verantwoording en aan spoorzoeken hebben we niets. ‘Dat zal ik doen’, knikte ze en vond het heerlijk dat ze steeds meer vrijheden terug kreeg, ook dat was goed voor haar zelfvertrouwen. ‘Goed zei hij haar, ik vertrouw je, dat is dan afgesproken, straks zal ik bij de receptie hier even een melding voor je maken.’ Dat Roderick haar vertrouwde was een mooi teken, even vond ze het jammer dat ze andersom nog niet zover was om iemand te vertrouwen. Het leek of hij haar gedachten kon lezen toen hij aan haar vroeg, ‘ Hoe zit het andersom Yasmine, durf jij ook weer leren te vertrouwen?’ Ze keek hem stilzwijgend aan, en betrapte zichzelf erop dat hij de enige was geweest die ze hem in al die tijd haar vertrouwen had gegeven. In de vragen die hij haar had gesteld had ze haar hele doopceel bij hem gelicht. Natuurlijk het was zijn werk, handig had hij op de antwoorden die ze gaf kunnen participeren als hij iets meer had willen weten om er zo achter te komen wat haar ten diepste bewoog. Al die tijd had de tafel tussen hen in gestaan zo had hij steeds haar veiligheid gewaarborgd. ‘Volgende week, ging hij verder, wil ik een begin gaan maken Yasmine aan het laatste stukje waarin je nog beschadigd bent.’ Hij stopte even en zag haar denken, het was een tactiek van zijn plan om haar knop in haar hoofd vast om te zetten naar wat ging komen. Het was beter om het haar van te voren te zeggen zodat ze zich kon voorbereiden. ‘Ga je hiermee akkoord?’ vroeg hij haar toen de stilte voort duurde. Ze voelde de angst en paniek in zich opkomen en slikte de brok in haar keel weg. Ze had geweten dat dit gedeelte er aan had zitten komen maar al die tijd had ze het voor zich uitgeschoven. ‘We moeten er mee aan de slag Yasmine, ging hij verder, voor je eigen best wil, begrijp je dat?’ Ze knikte hem toe om hem zo te zeggen dat ze het begreep. Ze was al ver in haar proces, en kon de dingen uit haar verleden nu veel beter analyseren en relativeren maar de muur die ze om zich zelf heen had opgebouwd toen ze uit haar benarde positie was gekomen was er nog steeds. Het had haar beschermd tegen de harde buitenwereld die in haar opinie alleen maar uit slechte mannen bestond. Roderick was ook een man, bedacht ze zich, en omdat hij als psycholoog nu meer wist van haar, besefte ze dat hij net als haar pleegvader zijn macht kon gebruiken nu ze zich tegenover hem zo kwetsbaar had opgesteld. Dat hij haar daarbij kon doorgronden bleek uit zijn volgende statement. ‘Ik weet dat je bang bent, Yasmine, maar ook hierin zou je me moeten vertrouwen net zoals je de vorige keer hebt gedaan. Ik begrijp dat je het moeilijk vindt om dit te doen omdat je gekwetst en beschadigd bent in je jonge verleden door een man. Maar geloof me niet alle mannen zijn zo als je pleegvader.’ Hij keek haar aan maar ze keek van hem weg en hij zag hoe ze worstelde, ze leek nog niet helemaal overtuigd. ‘Yasmine, sprak hij bijna dwingend, kijk me aan.’ Langzaam draaide ze haar hoofd naar hem toe. ‘Vertrouw me, de dwingende toon van daarnet was verdwenen toen hij wat zachter verder sprak. ‘Ik ben je psycholoog, ik kan, mag en zou me hier nooit aan zulke praktijken schuldig maken simpel weg omdat het mij dan mijn baan gaat kosten.’ Ze keek hem aan, zijn ogen die altijd vriendelijk stonden hadden nu een serieuze blik. Het was de blik die ze de afgelopen maanden vaker had gezien en ze had leren vertrouwen toen hij haar had geholpen en ze het allemaal niet meer zo goed had geweten. Steeds maar weer had hij zijn aandacht in haar problemen gelegd om haar verder te helpen, het had haar gebracht in waar ze nu al stond. Hij had gelijk waarom zou ze twijfelen aan zijn oprechtheid en waarom zou hij zijn baan op het spel gaan zetten? De paniek ebde weg, ze moest rustig blijven en logisch nadenken hield ze zich zelf voor, precies zoals hij het haar had geleerd. En had ze daarbij in het achterliggende proces ook niet geleerd om haar eigen grenzen te stellen en te bewaken? Roderick had het haar allemaal geleerd en voor gehouden om zo weer de controle over haar eigen leven te kunnen krijgen en was ze hierdoor ook niet veel mondiger geworden? Straks als ze weer in het gewone leven stond kon ze deze dingen inzetten en toepassen om tenminste op een gewone manier te overleven. Als ze deze barrière voor haar zelf kon nemen zou ze zich nooit meer hoeven weg te cijferen en bang hoeven te zijn. Ze besefte heel goed, dat pas als alle angst weg was genomen ze werkelijk weer vrij kon zijn. De diepe zucht die ze slaakte ontging Roderick niet toen ze zei, ‘Er zit kennelijk niets anders op.’ Hij knikte haar toe toen hij zei, ‘Dat klopt, het is voor je eigen bestwil Yasmine en………. eens moet de eerste keer zijn nietwaar?’ Blij dat het besef bij haar aanwezig was strekte hij zijn arm over de tafel naar haar uit en opende zijn hand. Ze keek hem aan en begreep dat zijn laatste zin een dubbele betekenis had gehad en de daad bij het woord voegde toen ze naar zijn open hand keek. De tweestrijd om hem wel of niet te vertrouwen was groot in haar. Langzaam voelde ze hoe ze haar hand naar de zijne schoof, haar blik bleef daarbij strak op zijn gezicht gericht. Ik moet weer durven en leren te vertrouwen schoot het door haar heen terwijl ze haar ogen even sloot voelde ze hoe zijn warme hand de hare omsloot. Ze keek hem opnieuw aan toen hij haar toe knikte en zei, ‘Ik ben trots op je Yasmine, wees gerust, je kunt me echt vertrouwen……………, het komt goed,’ bevestigde hij haar.

In de weken die volgden maakte ze steeds meer vorderingen, ze leerde zich te ontspannen en hoe ze met een rechte en open houding stevig op haar benen kon staan wanneer er momenten waren geweest die ze liever had willen vermijden. Elke volgende sessie die ze nu met Roderick had, begroette ze hem met een stevige handdruk. Ook had hij een keer de tafel die altijd tussen hen in stond weggehaald en had hij zijn stoel naast de hare gezet om naast haar het gesprek te voeren. Het waren oefeningen geweest die zeker in het begin allemaal heel confronterend voor haar waren geweest maar hij had deze en andere oefeningen steeds herhaald zodat ze met iedere situatie om kon gaan. In de afgelopen weken had ze ook van hem de opdracht gehad om zichzelf weer wat meer onder de mensen te begeven. Zo had ze met Gisela een paar keer kunnen af spreken om een keer met haar naar de stad te gaan, een wandeling te maken en het bezoekje later bij Gisela thuis was ook heel gezellig geweest. Vanmiddag zou ze om twee uur een kijkje op haar werk gaan nemen en na lange tijd zou ze haar collega’s dan weer eens gaan zien. Het was een voorstel van haar Arbo arts geweest, hij had al die tijd in contact gestaan met Roderick om op de hoogte te blijven. Het voelde als een nieuw begin, nu ze haar leven steeds meer onder controle kreeg en weer beter in haar vel zat was dit de volgende stap geweest. Op enig moment moest ze toch weer aan het arbeidsproces gaan deelnemen. In overleg met Roderick had ze haar chef hiervan als eerste op de hoogte gesteld en later had ze dit ook aan Gisela doorgegeven. Nu was het dan zover en omdat Roderick vandaag in de stad waar het kantoor van haar werkgever stond een afspraak had zou hij haar daar afzetten en haar rond een uur of half vier weer ophalen. Ze wierp een laatste blik in de spiegel en bracht nog wat lichte make up aan. In de morgen was ze altijd best actief te noemen, ’s middags was dat dan wel vaak te zien aan haar gezicht. Ze kon er dan nog wel eens vermoeid uit zien, meestal ging ze dan een paar uur liggen in bed om op te peppen en bij te slapen en dan had ze daarna weer voldoende energie om nog wat dingen te doen. Haar gezicht was gelukkig al weer een stuk voller dat kwam vooral omdat ze de rust veel meer gevonden had en ’s nachts stukken beter sliep. Ze had  weer veel meer trek in haar eten gekregen ook dat maakte dat ze zich weer veel beter voelde. Het ging langzaam maar de diepe put waar ze dan toch uit was gekomen had haar sterk en weerbaarder gemaakt. Met alle handvaten die ze van Roderick had gekregen had ze zichzelf weer staande kunnen houden en kreeg ze beetje voor beetje het vertrouwen in haar zelf en de mensen weer terug. Ze sloot haar slaapkamer deur en liep naar de balie waar Roderick al op haar stond te wachten. ‘Nou, nou, wat een eer, dat ik jouw taxi mag zijn, zei hij haar toen zijn ogen haar even uitgebreid in zich op namen. ‘Ik ben trots op je Yasmine,’ en hij glimlachte haar toe. ‘Kom, we gaan,’ hij liep naar de deur en hield deze voor haar open. Hoe het kwam wist ze niet maar de blijheid die zich van haar meester maakte toen hij voor de tweede keer had gezegd dat hij trots op haar was gaf haar een opgetogen gevoel. Ze kon zich de dag niet heugen dat iemand dit ooit tegen haar had gezegd.

Roderick zat op de bank, hij had voor zichzelf een glas whisky met ijsklontjes in geschonken en draaide met zijn vinger over de rand van zijn glas. De film waar hij naar keek kon hem niet boeien, hij nam een slok en zette zijn glas weer neer op de tafel om de afstandsbediening te pakken en zapte van de ene naar de andere zender. Een natuurdocumentaire over apen kreeg zijn voorkeur en zorgde ervoor dat hij even aandachtig kon kijken en luisteren net zoals hij overdag deed wanneer hij werkte met mensen. Apen en mensen, dacht hij, wat leken ze toch veel op elkaar in sommige gedragingen. Ergens had hij gelezen dat apen voor zessennegentig procent op mensen leken. De overige vier procent vulde hij voor zich zelf in toen hij dacht, dat in de genen van mensen het vlooien niet voor kwam. Ja, dacht hij, dat was het antwoord vast en zeker, grinnikte hij wat in zich zelf en beloofde zich zelf dat hij dat nog eens een keer zou na kijken. Al met al bleef het leerzaam om te zien hoe apen en mensen op elkaar leken. In een onderdeel van zijn studie had hij zich een keer op mensen en apen moeten richtten en dan vooral op hun gedragingen en uitingen, hun zelfredzaamheid en waarom ze deden wat ze deden. De oorzaken waren bij ieder mens en dier anders en lagen vaak altijd dieper. Zo was het ook bij Yasmine gegaan, dacht hij, anders dan hij had zij de pech gehad om niet gelukkig op te kunnen groeien in een liefdevol pleeggezin en haar lot had in handen van een gedragsgestoorde pleegvader gelegen. Wat een geluk had hij dan gehad, aan zijn pleegvader en moeder had hij alles te danken gehad in waar hij nu stond en hij was zijn ouders daar dan ook ongelofelijk dankbaar voor. Ze hadden hem altijd als een eigen kind opgevoed, behandeld en lief gehad en nooit had hij gevoeld dat zijn ouders de plaats van zijn biologische ouders hadden ingenomen. Als tweejarig jongetje hadden ze zich over hem ontfermd toen hij uit Bonaire naar Nederland was gekomen als Roderick Henriquez en later had hij de achternaam Terbrugge gekregen. Zijn pleegouders hadden hem altijd Rick genoemd en hem in alle vrijheid laten opgroeien, ook hadden ze nooit geheimzinnig gedaan als hij hen gevraagd had waarom hij donkerder getint was als zijn ouders. Toen hij ouder was geweest had hij de documenten mogen inzien die hem de bevestiging van zijn adoptie hadden gegeven en waarop de namen van zijn biologische ouders op stonden vermeld. Er had geen reden opgestaan waarom ze hem ter adoptie hadden afgestaan. In zijn pubertijd was er een tijd geweest dat hij zich had afgevraagd waarom zijn biologische ouders hem hadden afgestaan. Toch had hij toen niet de behoefte gevoeld om zijn biologische ouders op te gaan zoeken, dat kwam vooral omdat hij bij zijn huidige ouders nooit iets tekort was gekomen. Hij had hen daarbij vooral niet willen kwetsen. Toch was het onderwerp altijd vrij besproken geweest en ze hadden hem  regelmatig te verstaan gegeven dat hij dat echt niet zou doen als hij besloot om zijn biologische ouders te gaan zoeken. Hierdoor was hij zijn ouders nog meer gaan respecteren en had hij nog meer beseft hoe hij het getroffen had met zulke bijzondere lieve ouders. Nooit zouden zij het geluk van hun enige zoon een strobreed in de weg leggen en lieten hem in alles zijn eigen keuzes maken. Nu hij dan toch ouder was geworden was het steeds meer gaan kriebelen om zijn biologische ouders op te gaan zoeken. Toen hij voor de zomervakantie Yasmine onder zijn hoede had gekregen voor haar behandeling en achter haar verhaal was gekomen had hij beseft dat wat hij van zijn adoptie ouders aan liefde had gekregen lang niet voor iedereen was weggelegd. Yasmine en haar bizarre verhaal hadden hem dan ook aan het denken gezet. Dat zij de keus niet meer had om haar ouders op te gaan zoeken hadden hem wel geraakt en doen beseffen dat hij bevoorrecht was omdat hij die keuze nog wel had. Of zijn biologische ouders beiden nog leefden wist hij niet maar drie weken zomervakantie moesten toch voldoende zijn om dit uit te gaan zoeken. Daarom had hij voor de komende zomervakantie besloten dat hij deze keer niet naar Spanje of Italië zou gaan maar naar Bonaire, het land waar hij geboren was. Eenmaal daar zou hij op speurtocht gaan en vooraf zou hij de nodige voorbereidingen hiervoor gaan treffen. De zin die hij voelde om dit nu werkelijk te gaan doen gaven hem aan dat hij er klaar voor was om zijn biologische ouders te willen leren kennen en ontmoeten om zo achter hun beweegredenen te komen waarom ze hem ter adoptie hadden afgestaan.

Het was eind januari, de lucht was grauw en de wind die gierde, het was winter maar als je niet beter wist zou je denken dat het herfst was. Yasmine nam de kamer waar ze meer als een half jaar uit nood had moeten verblijven nog één keer goed in zich op en wenste voor zichzelf dat ze nooit meer een dergelijke stap zou hoeven te nemen. Ze had hier met ups en downs haar eigen ik teruggevonden en hoopte dat ze deze nooit meer zou verliezen. Ze had na lange tijd weer leren te vertrouwen in mensen en was sterker geworden in zoveel dingen. Het persoonlijke inzicht dat ze vooral over zich zelf had gekregen had haar geleerd om vooral dicht bij haar zelf te blijven en in het hier en nu te leven. Het had haar winst gebracht in de vrijheid van eigen keuzes maken maar ook in  grenzen stellen en bewaken.  Vlak voor de kerst was ze weer langzaam aan begonnen met werken op therapeutische basis. Eerst twee a drie uur per dag en nu kon ze al halve dagen met werkzaamheden vullen. In de middag hield ze een paar uur rust en had ze nog tijd over voor leuke dingen. Ze was blij dat ze weer naar haar flat terug kon, verleden week had Gisela een dag vrij genomen om samen met haar de flat nog een grote beurt te geven. Ze hadden nog wat snuisterijen en wat planten gekocht om het hier en daar wat op te leuken. Het was fijn dat Gisela haar had geholpen alles was weer op orde gebracht en alles was nu weer spik en span. ‘Ben je er klaar voor?’ Roderick stak zijn hoofd door de deur voordat hij naar binnen stapte. Ze knikte hem toe en besefte dat ze hier haar verleden had afgesloten en haar blik nu in de toekomst zou gaan richten. Hij had haar aangeboden om haar naar haar flat terug te brengen maar daarvoor zouden ze eerst nog wat boodschappen gaan doen. ‘Kom maar ik help je’, hij trok de koffiekar naar binnen die op de gang stond en legde haar koffer en de schilderijen er op en duwde de kar weer naar de gang. Nu was het dan echt zover, ze volgde Roderick en keek nog één keer kort over haar schouders voordat ze de deur definitief achter zich sloot. Op de gang omhelsde ze nog wat bewoners en begeleiders, en bedankte hen voor alles en nam afscheid. De auto stond al voor de uitgang klaar en hij klikte zijn auto open. ‘Stap jij maar vast in, ik leg dit wel in de kofferbak.’ Even later nam hij naast haar plaats en waren ze op weg naar de supermarkt. Daar aangekomen deed ze de boodschappen die ze eerder op een briefje had gezet zodat ze gericht kon inkopen en ze Roderick niet langer dan nodig was lastig hoefde te vallen. Toen ze opkeek zag ze dat hij in gesprek was met een vrouw, ze had kort geknipt lichtblond haar met een lange pony dat over haar linkeroog viel, ze was naar schatting iets ouder dan zij zelf. Ze passeerde hen om alvast naar de kassa te lopen maar Roderick hield haar staande toen hij zei, ‘Yasmine, mag ik je voorstellen aan Ditty Greveling. En Ditty, vervolgde hij, dit is Yasmine de Korte.’ Ze knikten elkaar toe en Yasmine wist niet goed wat ze moest zeggen. Roderick loste het op toen hij zei, ‘Yasmine is een patiënt van mij geweest.’ Ze zag hoe Ditty naar hem knikte maar zag ook dat ze het kennelijk niet helemaal begreep. ‘Is ze……..?’ Roderick perste even zijn lippen op elkaar omdat hij wist wat ze had willen vragen en keek Ditty aan toen hij zei. ‘Leuk om je weer even te hebben gezien, Ditty.’ ‘Kom zei hij tegen Yasmine, we gaan de boodschappen thuis brengen. Tot ziens,’ zei hij tegen haar en draaide zich naar Yasmine toe en duwde haar zacht richting kassa. Even voelde ze de ongemakkelijke houding van Roderick tegen over Ditty en Yasmine was nieuwsgierig wat Ditty nu precies had willen vragen aan Roderick. Ze keek nog even achterom en zei tegen haar, ‘Tot ziens.’ In de auto was hij voor zijn doen opmerkelijk stil en het leek erop dat iets hem had geraakt. Toen ze bij haar flat waren gearriveerd hielp hij haar mee met het sjouwen van alle spullen die naar haar flat moesten worden gebracht. De schilderijen zette ze in de kleine slaapkamer die ze verleden week had ingericht om daar te kunnen schilderen. Het schilderij waar ze nog mee bezig was zette ze op de ezel. ’Zo, die wordt mooi, prachtig zeg, je wordt steeds beter’, merkte Roderick op die binnen liep met een paar andere schilderijen en zag dat ze naar het onafgemaakte schilderij staarde waarop een azuur blauwe zee was aangebracht met een wit zand strand waarop verschillende schelpen lagen die uit zee waren aangespoeld. Ze knikte hem toe, ’Het is nog niet helemaal af, ik moet nog wat details aanbrengen zoals rotsten en wat vissersbootjes, wat huizen aan de kustlijn.’ De inspiratie die ze voor dit schilderij had op gedaan was voortgekomen uit de gesprekken die ze met Roderick de afgelopen maanden had gevoerd. Ze keek hem aan en hij zag hoe haar ogen straalden. Hoe dof hadden deze ogen maanden geleden gestaan toen ze bij hem binnen was gekomen en hij haar had moeten behandelen. Het moment van los laten was dan nu uiteindelijk gekomen. Het was de cyclus van het gaan en komen van patiënten maar waarom voelde dit nu zo anders voor hem? Ze had hem laten zien dat ze weer in staat was om op eigen benen te gaan staan en had daarmee de kroon op zijn werk gezet. Net zoals bij alle andere patiënten had hij de procedures gevolgd de afgelopen maanden en had hij de bezoeken langzaam aan afgebouwd. Tussendoor had hij wel stiekem verlangd naar de vrolijke en opgeruimde dame, die Yasmine steeds meer en meer was geworden. In de diepe gesprekken en haar innemende lach die hij steeds vaker te zien had gekregen had hij een beeld gekregen van de vrouw die ze werkelijk was en welke lange tijd in haar had schuil gelegen. Het helpende handje dat ze graag had willen zijn en haar ondernemende en innemende karakter dat naar boven was komen drijven toen haar bezeerde hart was gaan ontdooien hadden hem met andere ogen dan een psycholoog naar haar doen kijken. Was het daarom dat hij haar niet gelijk had kunnen los laten zoals hij bij zovele andere patiënten wel had gedaan? Had hij daarom de vraag van Ditty daarnet in supermarkt handig ontweken omdat ze misschien had gedacht dat Yasmine zijn nieuwe liefde zou zijn en hij diep in zijn hart wilde dat dit zo zou zijn? De taxi die hij haar had aangeboden was niet geweest omdat ze verder niemand had op wie ze terug kon vallen maar omdat hij het moment van loslaten had willen uitstellen en zo nog wat langer bij haar had kunnen zijn. Bijna ter inspectie had hij willen zien waar ze leefde en woonde en had hij met zijn eigen ogen willen zien of ze daar haar draai weer zou kunnen vinden. Draafde hij nu allemaal niet te ver door? Nee, suste hij zijn gedachten, ze verdiende dat er iemand naar haar omkeek. Haar naïviteit en puurheid die hij had moeten bijslijpen zodat ze weer zou stralen als een diamant waarvoor ze was bedoeld, deden hem beseffen dat hij daar, nu ze niet meer zo dicht bij hem zou zijn van kon genieten. Ze zou niet meer dagelijks bij hem in de buurt zijn en dat maakte het vooral schrijnend. Zijn gevoelens voor haar waren te persoonlijk geworden en hij had gemerkt dat hij er steeds over na had lopen te denken hoe hij haar vooral kon blijven zien. Dat hij iets deed wat in de regels van zijn beroepscode niet was toegestaan zette hij overboord, simpelweg omdat hij niet kon negeren wat hij voor haar voelde en haar boven alles wilde blijven beschermen. Kon dit de liefde zijn waar sommige mensen over spraken? Ging dit zo diep dat niets je kon stoppen? Haar krullen dansten op en neer toen ze hem toe knikte ter bevestiging. ‘Dank je wel Roderick, voor je compliment en voor………., alles, voor alle hulp…………, en voor wat ik van je hebt geleerd de afgelopen maanden en…….., voor mijn talent.’ Hij keek haar lachend aan  toen hij haar zoals altijd vriendelijk zei, ’Graag gedaan…………., maar, eh, hee…...., je talent voor schilderen bezat je al hoor, je had het alleen zelf nog niet ontdekt.’ Hij had gelijk, wist ze omdat ze altijd in de negatieve spiraal van haar verleden had gezeten was ze voorbij gegaan aan haar eigen krachten en talenten en had ze hierdoor veel, heel veel moeten missen. ‘Dat is waar en omdat je me hebt geleerd om positieve energie in de dingen te stoppen die ik leuk vind om te doen ga ik de komende tijd nog meer dingen uit proberen.’ Haar bijna kinderlijke enthousiasme vertederde hem en hij realiseerde zich dat ze dat in haar jeugd nooit had kunnen uiten uit angst voor de gruweldaden van haar pleegvader. ‘Kijk! Dat is mooi om te horen, dat doet me goed. Vind je het goed, kopte hij gelijk in, dat ik je af en toe eens een keertje op zoek om te kijken naar die prachtige schilderijen van je?’ Zonder aarzelen gaf ze hem aan dat dat geen probleem was en dat hij altijd welkom was. ‘Zal ik nog gauw even koffie zetten voordat je weer vertrekt?’ bood ze hem aan. ‘Ja lekker, stemde hij in, blij dat het moment van vertrek nog weer even kon worden uitgesteld. Het moest niet gekker worden, straks had hij zelf nog een psycholoog nodig dacht hij terloops en liep met haar mee naar de kamer met keuken en ging op de bank zitten. Ze had de kamer gezellig en leuk ingericht vond hij, modern wit, de grijs getinte bank in combinatie met de olijfgroene kussens en snuisterijen in diezelfde kleur maakten het geheel minder strak. Toen ze terug liep, vroeg hij haar, ‘Heb je er zin in?’ ‘Ja zeker, knikte ze hem toe, ik denk dat ik weer sterk genoeg ben om nu op eigen benen te kunnen staan, denk je ook niet?’ ‘Ja………., zei hij, dat denk ik ook,’ hij keek haar aan en pakte haar hand. Gezien haar verleden zou dit twee maanden geleden nog ondenkbaar zijn geweest, dacht ze, maar omdat ze dit de laatste tijd zo vaak hadden geoefend om haar zelfvertrouwen in zoveel dingen weer terug te krijgen voelde het als vertrouwd. Roderick had ze als geen ander in deze praatsessies volkomen moeten vertrouwen. Hij had haar weer opnieuw de vleugels gegeven die ze nodig had gehad om opnieuw te vliegen. Haar warme zachte hand omsloot hij met de andere hand zodat haar hand geborgen in zijn twee handen lag en ze had niet de behoefte om ze terug te trekken, merkte hij op. Wanneer zou hij die hand weer in zijn handen houden? De tweestrijd die hij voelde omdat hij iets ging zeggen wat hij bij het afscheid van een patiënt eigenlijk niet mocht zeggen had nog nooit zo groot geleken. ‘Yasmine, fijn dat ik je zo nu en dan eens mag opzoeken, beloof me dat je me belt of appt als je me nodig hebt of als je het allemaal even niet meer weet want ik wil er voor je zijn en je altijd helpen.’ Hij had zich wat opgelaten gevoeld toen hij dit zei, omdat dit tegen alle principes in was en hij dit nog nooit tegen een andere patiënt gezegd had. Bij haar had hij niet anders gekund, hij had dit tegen haar moeten zeggen om haar te beschermen en haar ten minste te kunnen blijven zien. Dankbaar keek ze naar hem op toen er een lach om haar gezicht verscheen en hem zei wat ze voelde. ‘Dat zal ik zeker doen, dank je wel voor je vriendschap Roderick,’ zei ze hem eenvoudig. ‘Ik ben blij dat ik er twee nieuwe vrienden in deze achterliggende en moeilijke periode bij hebt gekregen.’ In de oprechtheid die ze uitte begreep hij dat ze zowel Gisela als hemzelf, als twee nieuwe vrienden beschouwde.

 

Hoofdstuk 5

Het was vrijdag en een maand later toen Roderick het binnenkomende berichtje van Yasmine op zijn mobiel las. ‘Bel me even,’ luidde het bericht. Twee weken geleden had hij haar nog even spontaan een bezoek gebracht maar dat was meer geweest omdat hij haar had willen zien. De controleafspraak die ze gemaakt hadden stond pas voor over twee weken en al die tijd had ze niets van zich laten horen, anders dan hij had gedacht leek ze zichzelf prima te redden. Op zich was dat natuurlijk een goed teken maar gezien ze zo diep had gezeten moest hij zo nu en dan vooral van zich zelf controle op haar uitvoeren. Natuurlijk was dat niet gebruikelijk, nog nooit had hij deze niet bestaande regel gehanteerd maar voor Yasmine golden andere regels. Verbaasd had ze hem aangekeken toen ze de deur open had gedaan maar al snel was er een lach op haar gezicht geweest en had ze hem binnen gelaten. Ze maakte het goed had ze gezegd en ze had hem ook verteld dat ze langzaam aan weer was begonnen met meer te gaan werken. Hij had het oprecht fijn gevonden dat ze zoveel beter in haar vel zat en ze zich weer goed leek te redden. Het hele kwetsbare was ze kwijt geraakt en haar sterke persoonlijkheid was steeds meer naar de oppervlakte komen drijven. Langzaam aan had hij gezien dat de tere knop was ontsproten in een mooie roos en het was een genoegen om deze te aanschouwen. Later hadden ze koffie gedronken en was de sfeer ontspannen geweest en had ze aan hem durven vragen waar hij woonde, zo had ze de formele sfeer naar een informele sfeer weten te wenden. Voor het eerst had niet hij maar zij de vragen gesteld en hadden ze later zelfs moeten lachen om zinspelingen en andere dingen. Een glimlach verscheen om zijn lippen toen hij haar hoorde zeggen, ‘Met Yasmine, de warme tinteling die door hem heen schoot verklapte opnieuw wat hij vermoedde. ‘Roderick, zei hij haar, ik moest je even bellen?’ De lichte paniek die doorklonk in haar stem brachten hem terug op de plek waar hij stond. ‘Fijn dat je zo snel belt, ik eh……………., heb dringend je advies even nodig.’ Zijn oren spitsten zich tegen zijn mobiel. ‘Okay waarmee kan ik je helpen?’ vroeg hij haar. Het bleef te lang stil aan de andere kant van de lijn. ‘Yasmine?, ben je er nog…………?’ Eh…….., ja, ik ben er nog’, zei ze hem. ‘Het is………….., ze stopte weer, wat wilde ze hem vertellen, vroeg hij zich zelf af. ‘Kan je het me vertellen of zal ik naar je toe komen?’ vroeg hij haar om de wind uit de zeilen te nemen. Met een onvaste stem zei ze hem, ‘Zou je dat willen doen?’ ‘Natuurlijk wil ik dat doen’, zei hij verbaasd en vroeg zich af waarom ze zo van streek was. ‘Ik ben er zo, ben je in je flat?, vroeg hij haar nog toen hij al naar de kapstok liep om zijn jas van de haak te vissen. Ze bevestigde dat ze inderdaad in haar flat was. ‘Okay, ik kom er aan.’ en liep met grote passen weg. Hij reed harder dan normaal en nam de trappen die hij moest nemen om bij haar flat te komen met twee treden tegelijk. Toen ze open deed zag hij een ontredderde Yasmine met twee rood omrande ogen. Het was een lange tijd geleden dat hij haar zo had gezien. Wat was er gebeurd dat ze zo van slag was, vroeg hij zich af. ‘Gaat het?’, vroeg hij haar toen ze hem verder binnen liet en naar de woonkamer liep. Hij zag dat ze een envelop van de tafel pakte en overhandigde deze aan hem. Hij zette zich op de bank en las de brief die in de envelop zat aandachtig door. ‘Tja, zei hij haar, toen hij hem had gelezen en haar aan keek voor hij verder sprak, het is aan jou.’ Haar stem was gespannen en er doorklonk angst doorheen toen ze zacht aan hem vroeg, ’Wat moet ik doen Roderick?’ Hij zoog wat lucht naar binnen voor hij aan haar vroeg, ‘Wil je gaan en kan je het aan?’ en hield haar oplettend in de gaten. Ze haalde haar schouders op, haar ogen stonden verward en hij hoorde haar stem trillen toen ze tegen hem zei, ‘Ik weet niet of ik wil gaan en of ik dit aan kan, Roderick.’ Hij zag hoe de tranen over haar gezicht begonnen te lopen om daarna in huilen uit te barsten. Hij stond op, liep naar haar toe en nam haar in zijn armen, trok haar dicht tegen zich aan terwijl zijn arm geruststellend over haar rug streelde. ‘Gooi het er maar uit, Yasmine, sprak hij zacht met zijn mond tegen haar oor, je mag je verdriet hebben, doorleef dit moment en laat het weer weg ebben.’ Het heftige huilen ging later over in snikken en terwijl ze nog schokschouderend tegen hem aan hing kwam ze tot bedaren. Blij dat hij had aangeboden om naar haar toe te komen en haar nu had kunnen troosten, zette hij haar op de bank en liep naar de keuken om een glas water voor haar te halen. Toen hij even later naast haar kwam zitten en het glas voor haar neer zette. ‘Gaat het weer een beetje?’ vroeg hij haar. Ze knikte, het ging weer, hoewel ze blij was dat ze de inhoud van de brief met hem had kunnen delen, kon ze het zelf toch nog allemaal moeilijk bevatten. Even voor ze Roderick een berichtje had gestuurd was de brief op haar deurmat gevallen en na het lezen daarvan had ze het allemaal even niet meer geweten. Via buurvrouw Annie was de zorginstelling waar ze na de politie inval voor even had gezeten achter haar adres gekomen. De zorginstelling had een schrijven van haar pleegvader gekregen die ernstig ziek was, deze had de wens geuit om nog één keer met Yasmine te mogen praten. Natuurlijk was het aan haar zelf om dit wel of niet te willen. Ze had de brief in eerste instantie willen verscheuren en er verder geen woorden meer vuil over willen maken maar ze had zich afgevraagd of haar dat later misschien weer niet zou gaan opbreken. In deze tegenstrijdige gevoelens had ze vertwijfeld en verward Roderick een berichtje gestuurd omdat ze er eigenlijk voor haar zelf geen raad mee had geweten. ‘Luister Yasmine, ik weet dat dit heftig, moeilijk en lastig voor je is, maar laat dit eerst maar eens allemaal bezinken, je hoeft hier niet gelijk een antwoord op te geven, je kan er eerst eens rustig over na denken of je dit zelf allemaal wel wilt.’ Ze keek hem aan terwijl ze haar ogen met een zakdoek droog depte, ‘Ja………., zei ze toen ze wat rustiger was geworden, je hebt gelijk laat ik dat eerst maar eens doen. Het heeft geen zin om het groter te maken en op de zaken vooruit te lopen.’ Ze hoefde tenslotte aan niemand hierover verantwoording af te leggen en Roderick zou iedere beslissing als psycholoog hierin accepteren. Toch vond ze het fijn dat hij was gekomen, ze had zich zelf daarnet groot willen houden maar de eenzaamheid die haar in sommige dingen overkwam zorgden ervoor dat het soms nog moeilijk voor haar was. Ze ging rechtop zitten en deed haar best om te glimlachen naar hem. ‘Kijk, zei hij toen hij haar hand ter ondersteuning nog even in de zijne pakte, zo wil ik het horen. Je doet het goed Yasmine, geloof me, ondanks alles wat je hebt meegemaakt ben je sterker dan je denkt. Ik heb je al een paar keer eerder gezegd dat ik trots op je bent maar jij………………….,jij kunt ook trots op jezelf zijn.’ ‘Ja, knikte ze terug, dat is waar, ik ben veel sterker geworden, dankzij jou Roderick.’ Hij knikte terug, ‘Maar ook dankzij je zelf, benadrukte hij haar, vergeet dat niet Yasmine, ik ben blij dat je weer zoveel eigenwaarde en zelfvertrouwen hebt terug gevonden en dat je eindelijk de persoon kunt zijn die je werkelijk bent.’ In een flits bracht hij haar hand naar zijn mond en gaf er een vlinder kusje op toen hij in een spontane opwelling tegen haar zei, ‘Vind je het misschien leuk om eens een kijkje in mijn flat te nemen dan kook ik een lekkere pasta voor ons beiden en heb je vanavond even geen tijd om aan die brief te denken.’ De lichtjes die in haar ogen verschenen vertelden hem dat hij in de roos had geschoten en ze stemde in toen ze bijna verheugd tegen hem zei, ‘Dat lijkt me zeker heel leuk Roderick’. ‘Mooi, zei hij met pretlichtjes in zijn ogen, voordat je dan op andere gedachten komt, trek gauw je jas en schoenen aan, dan gaan we.’ De brief leek ze vergeten te zijn toen hij dit opperde en ze gelijk opveerde. Blij dat hij haar aandacht even van het gebeuren af had kunnen leidden vertrokken ze op weg naar zijn appartement.

Aangekomen bij zijn appartement viel het haar op dat deze vergeleken bij haar flatje bijna een luxe woning was en daarbij handig was ingedeeld. Alles was hier veel praktischer en ruimer ingedeeld dan in haar kleine flatje en haar ogen viel op de prachtige keuken. Verrast keek ze hem aan, ‘Wow….…….,wat woon je hier mooi en wat een prachtige keuken heb je Roderick’, haar hand gleed over het robuuste houten front van één van de kastjes die stoer aandeden met het antraciet natuurstenen aanrecht blad. ‘Je hebt smaak zeg, heb je dit allemaal zelf uitgekozen?’ Hij knikte bevestigend naar haar, ’Ik zal je een geheimpje verklappen, zei hij haar met een knipoog, ik ben eigenlijk als keukenprins geboren, dus die keuken is eigenlijk mijn werkpaleis.’ Ze moest lachen om zijn antwoord maar was ook verbaasd, ’Ooh, echt? Houd je van eten koken?’ Hij zag dat haar belangstelling was gewekt. ‘Onder andere maar ook van andere dingen hoor’, zei hij haar. ‘Zoals?’, vragend keek ze hem aan, het deed hem plezier dat hij haar aandacht had gewekt, het was een teken voor hem  dat ze de dingen die haar anders zo konden bezig houden nu veel beter los kon laten. ‘Nou……….., zei hij toen hij even zijn lippen op elkaar perste, zoals joggen en reizen bijvoorbeeld.’ ‘Nou zeg, dat is ook toevallig, joggen doe ik ook heel graag.’ Het gesprek dat ze hierbij op gang bracht, zorgde voor een sfeer die anders dan de andere keren was om dat hij deze keer niet dienstverlenend met haar bezig hoefde te zijn. Het was een kans die hij met beide handen aangreep want zo zou ze hem ook op een andere manier leren kennen dan alleen in zijn werk. ‘Werkelijk, vroeg hij haar, dan hebben we in ieder geval één overeenkomst gemeen Yasmine, maar houd je niet van reizen?’ Ze zuchtte, ‘Het klinkt misschien gek Roderick, hoe graag ik het ook zou willen maar door alle omstandigheden ben ik nog nooit verder dan Nederland geweest. Met Elvira heb ik een enkele keer gereisd per trein in Nederland maar het lijkt me fantastisch om andere culturen te leren kennen en ook daar mooie natuur te spotten want daar geniet ik in dit mooie land ook van.’ ‘Dat vind ik helemaal niet gek hoor Yasmine er is in Nederland zeker ook nog genoeg moois te zien, ze zag dat hij meende wat hij zei. ‘En weet je, het is algemeen bekend dat gevoelsmensen hun rust en de vrede in zich zelf maar ook heel dicht bij de natuur zoeken.’ Ze kon dit beamen, ‘Dat klopt want zo voel ik dat ook voor me zelf, wandelen en joggen geven je een heerlijk ontspannen gevoel en ondertussen kun je zoveel moois spotten.’ ‘Ja dat ben ik honderd procent met je eens, dat is zeker waar. Ga zitten bood hij haar aan en wees naar één van de barkrukken die aan het kookeiland stonden, wat wil je drinken?’ Ze leek even na te denken voor ze aan hem vroeg, ‘Heb je een zoete witte wijn?’ ‘Ja zeker, er staat een fles lekker koud in de koelkast.’ Hij schonk een glas wijn in en haalde ondertussen wat andere ingrediënten waarmee hij ging koken uit de grote Amerikaanse koelkast. Ze kon zien dat hij gewend was om voor zichzelf te zorgen, bepaald handig ging hij aan de slag en sloeg de hulp die ze hem hierbij aan bood af. ‘Blijf lekker zitten hoor en laat je verrassen,’ zei hij, terwijl hij warm water uit de quooker tapte. Een half uur later zat hij naast haar aan de bar en genoten ze samen van een heerlijk bord tagliatelle en Italiaanse salade met tonijn. ‘Mmmm……..,het is echt heel lekker, complimenteerde ze hem, ik zit werkelijk naast een echte keukenprins.’ ‘Dat dacht ik ook, zei hij haar toen hij haar toe proostte en een slok van zijn biertje nam, en….., dit is nog niet eens iets van mijn specialiteiten.’ ‘O, nee? Wil je zeggen dat je nog lekkerder kunt koken?’ Ja……, zei hij haar, want dat wordt toch verwacht van een keukenprins?’  ‘Tsjonge, lachte ze hem toe, je maakt me nu wel heel nieuwsgierig.’ ‘Dat is nou net de bedoeling, misschien moet je dan maar eens meer hier komen aanschuiven, zei hij haar met een knipoog. Het was een gewaagde opmerking die veel weg had van hof makerrij, besefte hij en het was bedoeld om haar zo te kunnen blijven zien en in het oog te houden omdat ze voor de rest niemand anders had. Het was de sterke gedachte die bij hem zelf steeds naar boven kwam dat ze boven alles veilig moest worden gehouden, hij wilde haar blijven helpen na alles wat ze had mee gemaakt en wilde haar nooit meer dieper dan diep ongelukkig en verdrietig zien. Eigenlijk was dat helemaal niet meer zijn taak als psycholoog nu ze in de afbouwende fase zat, wist hij, maar………. wel als mens hield hij zich zelf voor. Als dienstbaar mens kon hij niet anders dan zijn menselijk gevoel laten spreken. De klik met haar was er toen ze zich eenmaal had gegeven gelijk geweest en hij voelde haar op sommige momenten precies aan. In één van de praatsessies had ze gezegd dat ze het verhaal wat ze met zich mee droeg aan geen enkel ander mens zou vertellen. De reden waarom ze dat had gezegd had hem toen aan het denken gezet, ze had niet anders gekund om hem haar verhaal te vertellen omdat ze zelf had moeten overleven. Toen had hij ook geweten dat ze in de sterke en krachtige persoonlijkheid die ze bezat er zelf verder mee zou dealen omdat ze begreep dat niemand haar hierin verder zou kunnen helpen en ze het vanaf het moment dat ze praktisch was uitbehandeld allemaal zelf weer zou moeten doen. Het vertrouwen dat ze hem hiermee had gegeven en andersom maakte het dat er een speciale band tussen hen was gekomen. Uit die gedachte had ze vanmiddag dan ook gehandeld bedacht hij en het korte berichtje naar hem gestuurd. In de korte stilte van denken en eten haalde ze hem uit zijn gedachten. ‘Nou dat laat ik me geen twee keer zeggen, ze drukte het servetje tegen haar mond, dus ik zal zeker geen nee tegen je zeggen bij een volgende uitnodiging. Met het jubelgevoel dat hem kort besteeg wees hij even met zijn wijsvinger op haar, ‘Daar hou ik je aan hoor,’ kopte hij haar antwoord in en was blij dat ze hem het antwoord had gegeven waarop hij had gehoopt.

Het berichtje dat ze had getypt om via de e-mail te versturen naar de zorginstelling las ze nog een keer over en corrigeerde het hier en daar nog wat. In overleg met Roderick had ze de beslissing genomen om haar pleegvader te ontmoeten. Gisterenmiddag was Roderick nog even langs geweest en had hij haar voor de afleiding meegenomen voor een wandeling in de prachtige natuur van de Utrechtse Heuvelrug. Het was mooi weer geweest en er waren meer mensen geweest met het zelfde idee. In de natuur kwamen er al weer veel bomen tot leven en waren de vogels druk in de weer geweest met het bouwen van hun nesten. Later waren ze nog ergens koffie wezen drinken en hadden zich daarbij te goed gedaan aan een heerlijk stuk appeltaart met slagroom. Ook vanmiddag was hij nog even kort langs geweest maar toen had hij meer op het gesprek aangestuurd wat haar vrijdagmiddag zo van streek had gemaakt. Het afgelopen weekend had hij er voor gezorgd dat ze de zware molensteen die vanaf vrijdag middag om haar nek was komen te hangen niet als zodanig had gevoeld. Ze was blij dat hij haar op een ongedwongen manier door dit weekend heen had geloodst en keek ondanks alles terug op twee mooie dagen. Hierdoor had ze een ander beeld gekregen van haar psycholoog en had hij haar zijn andere kanten laten zien die ze bijna verbaasd aan hem had ontdekt. Toen hij haar vanmiddag had gevraagd wat ze met de brief van de zorginstelling ging doen had ze het opnieuw niet geweten maar hij had haar geholpen en haar een drietal opties aangeboden. Of ze ging niet, of ze ging wel, of ze ging samen met hem. Verrast dat hij zichzelf had aangeboden om mee te gaan had ze haar keuze gelijk kunnen maken. Om alleen naar haar pleegvader te gaan had ze van het begin af aan al niet zien zitten maar als Roderick met haar mee wilde gaan kon ze de optie om wel te gaan in overweging nemen. Ze had alle voor en tegens tegenover elkaar gezet en wist dat ze zich sterker zou voelen als Roderick met haar mee zou gaan. Als tip had hij haar gezegd dat ze drie vragen op moest gaan schrijven die ze van haar pleegvader wilde weten en die haar hoog op het hart lagen. Mocht ze als het tenminste zijn gezondheidstoestand toe liet in gesprek met hem raken dan kon ze overwegen om deze vragen te stellen, misschien dat de antwoorden haar opheldering konden geven voor haar zelf en ze zo nog meer orde op zaken kon brengen. Voor haar zelf was de kans hierin heel klein dat dat zou gaan gebeuren maar samen met Roderick had ze drie belangrijke vragen opgesteld die ze zou willen weten. Het besef dat ze haar pleegvader weer zou gaan zien deed haar soms huiveren en ze schoof dit dan ook steeds ver voor zich uit. Dat was ook beter had Roderick haar gezegd in het statement dat hij had aangevoerd, blijf dicht bij je zelf Yasmine en bedenk dat je niet langer meer het weerloze slachtoffer van je pleegvader bent. Die tijd is voorbij en deze komt God zij dank nooit meer voor je terug. Nooit meer Yasmine, had hij met nadruk tegen haar gezegd en weer had zijn warme hand om de hare gelegen. Je bent nu zoveel sterker geworden in je eigen krachten, als je dat kunt geloven kan je alles aan. Ja, dacht ze, nu ze er wat beter over na kon denken. Het was vooral de bewustwording geweest waar Roderick steeds maar weer op had gehamerd. Ze was niet langer meer het kind dat hij zo gemakkelijk had kunnen misbruiken, ze was nu een jonge vrouw geworden, die de negatieve dingen van haar leven had weten om te buigen naar de positieve dingen, ze was een vrouw geworden die haar eigen grenzen kon stellen en bewaken. Wat had Roderick haar eigenlijk veel in korte tijd over zich zelf geleerd. Ze voelde een warm gevoel binnen in haar stromen als ze aan hem dacht. Hij was de andere man die ze nooit in geen enkele man had gezien. Hij had haar leren geloven, opnieuw leren vertrouwen, opnieuw leren aan te raken en daarbij kwam nu dat warme gevoel dat bij het zien van welke man dan ook altijd ijskoud en diep in haar verborgen had gezeten. Verward stond ze op, alles wat haar pleegvader dood in haar had gemaakt kreeg langzaam aan weer kleur en werd weer levend gemaakt. In haar jonge leven had ze nooit reden tot lachen gehad, sterker nog ze had haar eigen lach amper gehoord maar hij had haar aan het lachen gemaakt en gekregen. Het duizelde haar toen ze er wat dieper over na dacht en realiseerde zich dat ze door hem weer hoop op de toekomst mocht hebben. De toekomst die zo ver weg had gelegen omdat ze altijd in haar verleden was blijven hangen had lange tijd niets voor haar in het verschiet gehad. Ze schonk een glas water in en klokte het in ene keer naar binnen om het vuur binnen in haar te blussen en voelde zich sterker dan ooit toen ze terug liep naar de computer om de mail met een klik te verzenden. In het balkje dat even later verscheen kon ze zien dat haar e-mail was verzonden. Er was geen weg meer terug en dat hoefde ook niet, ze kon dit vooral omdat Roderick al zo vaak tegen haar had gezegd dat ze niet schuldig was. Met het besef dat dit ook meer en meer haar gevoel was geworden kon ze zichzelf staande houden om dit te doen. De drie vragen die ze op aanraden van Roderick aan haar pleegvader zou gaan stellen had ze al opgeschreven en waren de meest brandendste vragen die ze in de voorbijgaande jaren op haar tong had voelen liggen maar nooit had kunnen stellen. Nu ze dan eindelijk de kans kreeg moest ze deze ook pakken maar het was natuurlijk de vraag of haar pleegvader deze zou gaan beantwoorden want hij was immers ernstig ziek. Zijn toestand kon zodanig zijn dat ze misschien alleen maar mocht luisteren en geen van de drie vragen aan hem mocht stellen. Een naar onderbuik gevoel bekroop haar en hoopte dat dit niet het geval zou zijn. Ze had recht op zijn antwoorden omdat niet hij maar zij het slachtoffer van zijn daden was geworden in alles wat haar was overkomen. Ze moest er niet verder over tobben, ze zou gaan proberen om de vragen die zo op haar lippen lagen te branden aan hem te stellen. Het leven van haar pleegvader liep ten einde maar kennelijk moest hem iets van het hart waarvoor hij haar wilde spreken. Het onderwerp zou voor de hand moeten liggen dacht ze, maar………., bij haar pleegvader wist je het nooit. Met de onvoorspelbaarheid die hij in zich had gehad wist je nooit wat er stond te gebeuren en had ze altijd op haar hoede moeten zijn. Ze zuchtte nog een keer diep, dat Roderick met haar mee zou gaan gaf haar de rust om het te gaan doen en gaf haar bovendien een vertrouwd en veilig idee.

‘Kan je het allemaal nog aan?’ Ze voelde hoe zijn hand in de hare gleed en er een kneepje in gaf. Het gevoel dat ze dit niet alleen hoefde te doen maakte het gelukkig minder zwaar voor haar. Ze sloot haar lippen even op elkaar en keek naar hem op toen ze hem kordaat toe knikte. Ze liepen verder en stopten bij de kleine balie van de Hospice waar ze zich aanmeldde. In de mail had ze laten weten dat ze samen met haar vriend, haar pleegvader een bezoek zou brengen. De receptioniste knikte haar toe en vroeg haar ter bevestiging de achternaam van hen beiden. Ze vinkte ze aan op een lijst en wees naar de lege stoelen die in de ruimte stonden,’ Gaat u maar even zitten, ik geef het door dat u er bent dan wordt u zo opgehaald.’ Roderick zag dat ze gespannen was en legde ter geruststelling zijn arm om haar schouders en liep met haar naar de stoelen toe. ‘Laat alles los, Yasmine, zei hij toen hij naast haar ging zitten en bedenk dat je niet schuldig bent. De reden waarom je hier nu bent is omdat je pleegvader zich schuldig voelt.’ ‘Hoe weet je dat zo zeker?’ vroeg ze hem omdat ze daar zelf helemaal niet zo zeker van was. Haar pleegvader was altijd tot alles in staat geweest en had alles zo weten te keren dat hij er juist zelf vaak goed mee weg was gekomen. Zelfs zijn eigen vrouw had hij om de tuin kunnen leiden zo had hij steeds de macht over haar kunnen houden en afschuwelijke dingen met haar kunnen doen. Paniek bekroop haar opnieuw in het besef dat ze haar pleegvader na lange tijd weer zou gaan zien. Ze werden straks opgehaald, ze kon nog weg als ze wilde. De warme hand die op de hare lag maakte wat zachte streelbewegingen  tussen haar duim en wijsvinger. Het ijskoude gevoel dat ze vanaf vanmorgen bij zich droeg leek weg te ebben en ze voelde zich rustiger worden. ‘Omdat het zo is,’ beantwoorde Roderick haar vraag. Hij zei het met zoveel overtuiging dat ze er wel in moest geloven. ‘Luister Yasmine, zijn ogen hielden de hare vast, je bent zoveel sterker dan je denkt, door dit aan te gaan kun je voorgoed afrekenen met je verleden en kun je de weg naar je toekomst vrij maken. Je…………., hoeft je voor niemand meer te verstoppen Yasmine,’ fluisterde hij haar toe terwijl zijn blik de hare vast hield. Hij zag dat ze het moeilijk had, hoe ze vocht tegen haar tranen en kneep haar ter ondersteuning nog een keer in haar hand. ‘Mocht je het niet aankunnen dan ben ik bij je Yasmine en zal ik je helpen en beschermen.’ Ze knikte hem toe,  ‘Ja zei ze, meer om zichzelf moed in te spreken, Ik kan dit, ik ben sterk genoeg en ik hoef me niet langer meer te verstoppen.’ ‘Mevrouw de Korte? Gaat u met mee?’ Ze keek op in de ogen van een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd die haar hand uit stak en zich aan haar voorstelde. ‘Ik ben Mathilde Voordeweg en ik ben vrijwilligster in deze Hospice.’ Yasmine greep haar hand en stelde zichzelf aan haar voor. ‘Dit is mijn vriend Roderick Terbrugge, zei ze haar daarna, hij gaat ook mee.’ De vrouw knikte haar toe, ‘Dat is geen probleem hoor, ik heb de voorwaarden doorgekregen die u in uw mail heeft gezet. ‘Dat is fijn,’ knikte Yasmine haar toe, blij dat ze verder geen tekst en uitleg hoefde te geven stond ze op om de vrouw te volgen. Roderick deed hetzelfde. ‘Loopt u maar mee dan ga ik u voor.’ Ze deed wat de vrouw vroeg en voelde het gejaagde gevoel weer opkomen dat ze altijd had gevoeld als haar pleegvader in haar verleden steeds dichterbij was gekomen. Toen had ze nooit een kant uit gekund. Maar nu was alles anders en leken de rollen omgedraaid. ‘Recht je rug Yasmine, je kan dit,’ zei ze in zichzelf om moed en kracht te putten. De vrouw stond stil bij een kamer, ’Hier is het, ik zal even kijken hoe hij zich op dit moment voelt en je aankondigen.’ Ze knikte haar toe en voelde hoe Roderick zijn arm om haar schouder lag. ’Je kunt dit Yasmine’, fluisterde hij tegen haar oor en plantte een lichte kus op haar slaap vlak bij haar oor. Met de steun die hij haar hiermee gaf rechtte ze haar rug en prevelde ze de woorden, ‘Ik kan dit.’ Er was nu echt geen weg terug meer, ze voelde hoe Roderick haar los liet en haar voor liet gaan. Het volgende moment, toen ze door de vrouw werd ontboden, liep ze de kamer in waar haar pleegvader lag.

 

 

Hoofdstuk 6

Op het moment dat ze de kamer inliep, maakte de vrijwilligster zich uit de voeten en was ze alleen met de man die haar jarenlang het leven zuur had gemaakt. Roderick stond dichtbij voor als ze hem nodig had uit het zicht van haar pleegvader stond hij achter de deur. Daarnet had ze besloten om eerst zelf naar binnen te gaan, ze moest leren om moeilijke confrontaties zelf aan te gaan. Ze schrok van haar pleegvader die nog maar een schim was van wat hij was geweest en voelde medelijden in zich opkomen. Stil staarde ze hem aan en nam hem in zich op. Van de grote dominante man die ze nu in dit bijna te grote bed zag liggen was nagenoeg niets meer over. Op een monitor zag ze de registratie bewegingen van zijn hart. Ze zag hoe hij had geleden en gekoppeld lag aan twee draden in het grote bed. In de ene zat gele vloeistof, het duurde even voordat ze besefte dat met deze sondevoeding zijn eten vloeibaar werd toegediend. In de andere zag ze een heldere vloeistof zitten, dat moest vocht zijn. Ook zag ze op zijn hand een soort van ingang zitten, hier zat geen slang aan, waarschijnlijk was deze voor de medicatie die hij misschien ook kreeg toegediend. Hij was er heel slecht aan toe zag ze, het was raar om hem hier opeens te zien liggen. Zijn ogen had hij dicht maar toen ze lang genoeg naar hem had gestaard trok hij zijn oogleden open en staarde hij haar met grote lege ogen aan. De zwart omrande kringen rondom zijn ogen konden van pijn en slapeloosheid zijn. ‘Hallo’, zei Yasmine kleintjes om wat te zeggen maar bleef op veilige afstand van hem staan. Ze zag hoe zijn ogen heel even oplichten maar zijn stem was broos en teer toen hij zei, ‘Ik had niet verwacht dat je zou komen Yasmine, Na…………………, hij stopte even ze zag dat het praten hem veel energie kostte en hij leek naar adem te happen, ‘……..alles wat ik je heb aangedaan.’ vervolgde hij zijn zin. Ze knikte haar hoofd langzaam naar hem, ‘Het is…………..,een hele lastige beslissing voor me geweest.’ Ze zag hoe zijn borst op en neer ging voor hij zei, ‘Dat wil ik geloven……….,maar…………., ik ben zo blij dat je er toch bent. ‘Weet je…………..,ik had het begrepen als je niet was gekomen.’ ‘Ja……..,zei ze hem, daar had ik alle reden toe, denkt u niet?’ Hij knikte haar toe en er gleed een traan over zijn wang, ‘Ik………., ik heb me zo beestachtig tegenover je gedragen Yasmine……………, dat kan ik nooit……………,nooit meer ongedaan maken.’ De diepe zucht die ze in zich zelf slaakte veroorzaakte de emotie die ze niet had willen hebben en het volgende moment liep er een traan over haar wang. Hij viel met de deur in huis en liet haar direct merken waarvoor ze hier was. ‘Dat klopt…………, ik heb……………., levenslang gekregen. De beelden van mijn verleden, lichtte ze hem toe, heb ik inmiddels verwerkt maar………, ze zullen er altijd zijn.’ Ze zag hoe hij slikte, de man waar ze zo ontzettend bang van was geweest die eens al zijn macht en kracht op haar had uitgeoefend was teer, en breekbaar geworden ‘Yasmine, ik……………,ik………,heb zo’n ontzettende spijt van wat ik met je heb gedaan. Hoe ik je gekwetst, gemanipuleerd………………..,ja zelfs geterroriseerd hebt.’ Zijn ogen vulden zich opnieuw met tranen. ‘Drie maanden geleden heb ik te horen gekregen dat ik niet meer lang te leven hebt, sindsdien heb ik geen rust meer gekend.’ Ik moest je nog één keer zien en spreken maar had er ernstig rekening mee gehouden dat je je beurt voorbij zou laten gaan gezien wat ik je heb aangedaan. Ze draaide haar hoofd en keek even zijdelings naar Roderick die nog steeds achter de deur stond en in alles wat haar pleegvader tegen haar zei kon mee luisteren. In de blik van verstandhouding die hij haar zond kon ze zich nog sterker voelen dan ze al deed. Ze keek weer terug naar haar pleegvader maar zei verder niets. ‘Je pleegmoeder…………….,ging hij verder, was in die tijd naïef…………….,daardoor kon ik doen wat ik wilde met jou, hoewel zij met God en gebod bezig was en jou daarin opvoedde lapte ik ondertussen al die regels aan mijn laars en heb ik je met mijn macht misbruikt voor mijn eigen lusten.’ De siddering die door haar lichaam ging omdat hij in het bijzijn van haar zo openhartig over zijn daden sprak deed haar een ogenblik duizelen. Waar hij nu op doelde had ze in de gesprekken die ze met Roderick had gevoerd eindeloos besproken. Ze had maar niet kunnen begrijpen dat haar pleegmoeder nooit iets had gemerkt en hij ’s avonds als een vroom man aan tafel had gezeten wanneer haar pleegmoeder in haar jonge jaren eerst in de kinderbijbel en toen ze ouder was geworden na het avondeten passages uit de bijbel had gelezen. Zijn keurig gevouwen handen lagen nu nog op haar netvlies gebrand. De handen waar hij mee had gebeden en gedankt, diezelfde handen hadden haar leven tot een hel gemaakt. Zelf had ze in die tijd ook steeds haar handen gevouwen, ’s avonds in bed wanneer ze zich weer zo alleen en eenzaam had gevoeld. In het begin had ze bijna smekend aan God gevraagd of Hij haar vader tot andere gedachten had willen brengen toen ze ouder was geworden had ze zelfs gebeden of hij onderweg naar huis niet een ongeluk had kunnen krijgen. Er was niets gebeurd en in de jaren die volgden had ze niet meer in God kunnen geloven en Hem los gelaten, zelfs niet meer geloofd dat Hij bestond. Ze had zich toen vooral afgevraagd wat ze had misdaan dat Hij haar zo had moeten straffen? Roderick had haar in het proces weer langzaam aan op andere gedachten kunnen brengen en haar in de gesprekken steeds weer gezegd dat zij niet schuldig was. Zijn uitleg was er één geweest van iemand die in een God geloofde die het beste, en het geluk voor ieder mens voor ogen had. De God van de pure liefde heeft dit nooit gewild Yasmine, had Roderick haar gezegd, Hij heeft het beste met iedereen voor. In deze gebeurtenis is de tekortkoming van jouw pleegvader het probleem geweest. Hij heeft toen der tijd heel goed geweten waar hij mee bezig is geweest maar toch heeft hij toen het kwade boven het goede gekozen. In het kwade lagen de keuzes van sommige mensen in lusten, macht en geld verscholen en daarmee konden ze andere mensen tot slachtoffer maken. Omdat hij totaal van God los was heeft hij met zijn zieke geest bij jou zowel zijn macht en zijn lust kunnen gebruiken omdat jij nog maar een kind was, een willoos en onschuldig slachtoffer. Als ouder of pleegouder, had hij benadrukt, heb je nu eenmaal altijd de verantwoording en de plicht om je kind te beschermen en lief te hebben op de goede manier, dat…………., heeft hij bij jou verzuimd om te doen en geloof me dat is niet jouw schuld. Zijn uitleg was helder en duidelijk voor haar geweest, het had er voor gezorgd dat ze het geloof waarin ze als klein kind door haar pleegmoeder was opgevoed weer wat meer in haar gedachten toe had kunnen laten. De eerste vraag brandde op haar lippen nu haar pleegvader haar had gezegd dat haar pleegmoeder naïef was geweest. ‘U bedoelt dat mijn pleegmoeder nooit heeft geweten wat u met mij heeft gedaan?’  Ze had dit nietszeggende antwoord ook al jaren geleden van de zorginstelling gehoord maar nu was ze ouder en kon ze doorvragen om het antwoord waar ze op zoek naar was te krijgen. Hij sloot zijn ogen even en knikte haar beamend toe. Verbouwereerd keek ze hem aan en wist even niet wat ze er mee aan moest. ‘Maar ze ……………,ze…………..,zag toch dat u me in de kelder opsloot of ze hoorde toch dat u naar boven……………, de trap op ging?’ Hoe was het in Gods naam mogelijk geweest dat zij nooit iets vermoed had? Na haar geschreeuw in de kelder waren er daarna als haar pleegvader op was komen dagen altijd lange stiltes geweest die moest zij toch vreemd hebben gevonden? Ook als ze zo nu en dan wel eens straf had gehad en ze van haar pleegmoeder naar haar kamer moest had hij haar ook altijd opgezocht en was hij altijd langer gebleven om te doen wat hij met haar had willen doen. Ze voelde weer even paniek in zich op komen en haar knieën knikten, ze hield zich even aan de reling van het bed vast. Hoe kon het toch dat haar pleegmoeder hier nooit iets van af had geweten? Achter de deur voelde ze hoe Roderick haar scherp in de gaten hield, hij stond klaar om haar te helpen. Ze rechtte haar rug en herpakte zich toen ze haar pleegvader hoorde zeggen, ‘Dat klopt…………………, maar…….., zoals je weet handelde ik altijd al jouw straffen af. Ik eh……………, ze zag dat hij zich ongemakkelijk voelde, nou ja……….., ik weet nog dat als ik uit mijn werk op weg naar huis ging…………….,hoe ik dan soms hoopte dat je van haar straf had gekregen. Dus als ik ’s middags thuis kwam en je had wel eens straf gehad dan had ze je boven naar je kamer gestuurd. En als je straf van mij kreeg dan ging je de kelder in.’ Ze zag hem tussen door happen naar lucht, hij was onrustig en zijn borstkas ging bijna gejaagd op en neer. Toen hij weer op verhaal was gekomen ging hij verder, ‘In beiden gevallen offerde ik mezelf op om het zomaar te zeggen om jou met een ‘goed en rustig gesprek’ tot bedaren te brengen en verbood ik je om haar ook maar iets te zeggen van wat er was gebeurd. Ook verbood ik je om haar gelijk weer onder ogen te komen en had ik daar voor je pleegmoeder altijd dezelfde smoes in klaar. Als je in de kelder had gezeten stuurde ik je altijd even naar boven en zei ik haar dat je even tot bedaren moest komen omdat je zo hard geschreeuwd en gehuild had. En als je boven was had ik een soort gelijke smoes klaar en vertelde ik haar dat je het ‘gesprek’ dat we hadden gehad even wilde laten bezinken en dat je zo weer naar beneden zou komen. Verbijsterd in wat ze hoorde, voelde ze de brok in haar keel een traan gleed over haar wang. Dit walgelijke verhaal wat haar was overkomen, het was zo raar, zo vreemd om te horen en ze kon dit dan ook nog steeds niet bevatten. Hij had alles in eigen handen gehad, de zieke geest van haar pleegvader, zoals Roderick het enkele keren had benoemd, had niets aan het toeval overgelaten en alles had hij met voorbedachte raden gedaan. In de antwoorden op haar vragen had zijn eigen alibi gelegen, alles had hij zorgvuldig voorbereidt, in al haar onwetendheid had ze hier door nooit een schijn van kans ook maar enigszins kunnen hebben. Haar pleegmoeder had het stempel naïef gekregen omdat ze nooit een luisterend oor tegen de kelderdeur of tegen haar slaapkamer deur had gelegen, geen enkele controle had ze uitgevoerd, ze had haar man alleen maar vertrouwd. Iets wat toch volkomen normaal is als je bent getrouwd? Geen wonder dat ze van hem was gescheiden toen de waarheid boven water was gekomen. ‘Hoe is het met haar?’, vroeg ze hem op de man af. Ze kon aan hem zien dat hij deze vraag niet had verwacht en aarzelde even voor hij sprak. ’Op dit moment gaat het goed met haar, ze heeft psychisch veel te verduren gehad, hij stopte even voor hij zachtjes verder sprak, ………..,allemaal door mij. Ze………….., was hier verleden week, ook haar had ik een verzoek gestuurd om langs te komen.’ Verbaasd keek ze hem aan toen ze vroeg, ‘Verleden week?’ ‘Ja, zei hij haar, ook wij hadden iets uit te praten, hij keek haar bijna afwachtend aan maar ging weer verder, ook haar vertrouwen heb ik beschaamd, nietwaar?’ Ze keek hem argwanend aan toen ze nauwelijks hoorbaar zei, ‘Ongetwijfeld.’ Maar ook omdat uw geweten ging spreken, toch?’ De directe vraag die ze hem stelde bracht hem even van zijn stuk en de woorden die hij zocht leken niet te komen. ‘Eeeeh……….,nou ja, zei hij even later, dat ook natuurlijk, ik heb niet lang meer zoals ik je net al zei. Je pleegmoeder heeft een enorm schuld gevoel opgelopen en geeft zichzelf de schuld dat ze jou niet genoeg beschermd heeft en dat ze enorm tekort geschoten is omdat ze niet heeft geweten wat ik met jou gedaan hebt.’ Hij stopte weer even om op verhaal te komen voor hij weer verder sprak. ‘Geloof me Yasmine, zij is echt niet schuldig, zij….., wist van niets, ik kon haar met mijn verhaal dat ik je net vertelde bijna kinderlijk eenvoudig om de tuin leiden en dat heb ik dan ook gedaan. Ik heb veel bij jullie beiden kapot gemaakt, realiseer ik me.’ De woede die ze voelde opkomen werden geprojecteerd in de twee woorden die ze sprak, ‘Veel?, zei ze hem dan ook weerbarstig, zeg maar gerust, alles.’ Ze slikte nog een keer maar de tranen kwamen ineens opzetten en rolden over haar gezicht. Hoewel Roderick met therapie al een heleboel bij haar had bereikt in het winnen van vertrouwen en er na het moeilijke proces een vriendschappelijke band tussen hen was ontstaan was het nog maar de vraag of ze aan welke willekeurige man dan ook haar vertrouwen, haar liefde ooit weer kon geven. Ze kon niet anders dan de man die hier verantwoordelijk voor was dezelfde vraag te stellen. Haar stem was nu in kracht afgenomen toen ze hard genoeg op fluisterende toon aan hem vroeg, ‘Hoe kan ik ooit nog een man vertrouwen, of van hem gaan houden, na alles wat u mij hebt aangedaan?’ Ze zag hoe zijn ogen knipperden en eveneens de tranen over zijn bleke wangen stroomden, Ik…………….,het……………., spijt me zo Yasmine……………………, ik……………….., ik, ben zo ontzettend verkeerd bezig geweest. Je…………., pleegmoeder heeft me vergeven toen ik haar dat heb gevraagd maar aan jou……………..,aan jou zou ik nooit vergeving kunnen vragen daarvoor heb ik je teveel aangedaan, ik weet dat dat teveel gevraagd is in alles wat er is gebeurd.’ Even besloop haar het gevoel van medelijden dat ze voor iedereen wilde hebben behalve voor haar pleegvader. In de zucht die haar ontschoot hoorde ze zichzelf aan hem nadrukkelijk vragen, ‘Waarom? Waarom deed u dit?’ Ze keek hem recht in zijn ogen aan toen ze de laatste vraag die op haar drie vragen lijstje stond stelde, de vraag die ze nog nodig had om antwoord te krijgen op de meest brandendste vraag die ze al bijna haar hele leven bij zich droeg. Hij gaf haar het antwoord dat ze eigenlijk zelf al altijd had geweten.

Stil zat ze voor zich uit te staren, de auto reed aan alles voorbij zonder dat ze er maar iets van opmerkte. Ze voelde hoe Roderick zijn hand de hare greep, De warmte van zijn hand die om haar koude handen gleed deed haar goed. Hij kneep haar zachtjes in haar handen, ‘Je hebt het goed gedaan Yasmine, sprak hij haar zachtjes toe, je was zo sterk. Ik heb veel………heel veel bewondering en respect voor je .’ Ze zei niets terug en hij liet het maar zo, ze had veel te verwerken. Deze middag zou een keerpunt zijn voor Yasmine, zeker na het scenario wat haar vanmiddag ten deel was gevallen. Het gesprek met haar pleegvader was voor beiden intensief geweest had hij gemerkt. Haar pleegvader was er heel slecht aan toe geweest en hij had op Yasmine liggen wachten had de verzorgende daarnet gezegd toen ze na het gesprek even waren opgevangen. Daarnet op de gang was alle spanning en ontlading van het afgelopen uur en de afgelopen dagen er uit gekomen. Ze hadden een kopje koffie aangeboden gekregen om even op verhaal te komen. ‘Fijn dat je geweest bent, had ze tegen Yasmine gezegd, je pleegvader was er zo op gebrand om je nog één keer te mogen spreken,’ Ze had de zuster toegeknikt en had bijna levenloos voor zich uitgestaard. Hij had verder niets gezegd maar had wel zijn arm om haar heen geslagen. Het had haar veel gekost zag hij toen ze haar hoofd leunend tegen zijn borstkas had gelegen. De afgelopen drie kwartier had ze zich zo kranig gedragen tegenover de man die ze in eerst instantie eigenlijk nooit meer van haar leven had willen zien. Ze had doelgerichte steeds de juiste vragen aan hem kunnen stellen om de antwoorden te krijgen die ze al heel lang zo graag had willen weten. Verbijsterd had hij naar het antwoord van haar pleegvader achter de deur geluisterd toen hij de laatste vraag van Yasmine had beantwoord en had gezegd,  ‘Waarom, ik het heb gedaan weet ik niet, maar jij…………,je trok me op de één of andere manier aan. Ik zou bijna zeggen dat ik………verslaafd aan je was geraakt net zoals iemand verslaafd aan drank…………of aan zijn hobby kan raken.’  Roderick had gezien hoe het laatste antwoord haar had geraakt had en bijna direct had hij er aan terug gedacht hoe ze tijdens één van de praatsessie de hobby van haar vader hadden besproken waarvan zij het lijdend voorwerp was geweest. In de laatste kracht had ze haar nobelheid naar hem getoond toen ze na de korte stilte tegen hem had gezegd, ‘Wat u gedaan hebt…………,heeft voor altijd een wissel op mijn leven gelegd, u hebt alles kapot gemaakt…………, de tranen waren weer langs haar gezicht gelopen, u heeft ervoor gezorgd dat ik niemand meer kon vertrouwen en mij mijn eigenwaarde ontnomen, ik heb sommige dingen weer opnieuw moeten leren en……………….de eenzaamheid die u me al die tijd zo heeft laten voelen die……, is met geen pen te beschrijven geweest.’ Er was weer een korte stilte gevallen toen had de broze stem gezegd. ‘Toch………, ben je een mooie sterke vrouw geworden Yasmine.’ Ze had hem aangestaard en gezegd,’ De buitenkant heeft niets met de binnen kant te maken, daar zou u alles van moeten weten. Toch?’ Ze had gedoeld op de twee gezichten die haar vader in het gezin waar ze lange tijd was opgegroeid had gehad. De vrome toegewijde echtgenoot aan de ene kant en de misbruik makende tiran aan de andere kant. ’Dat ik hier op dit moment zo krachtig en sterk kan staan heb ik in alles aan mijn toegewijde psycholoog te danken………..hij heeft mij met veel……………, heel veel geduld her opgevoed in het geen u verzuimd bent geweest om te doen. Misschien………, vindt u het leuk om hem te ontmoeten?’, had ze hem op het scherpst van de snede gevraagd. De verwijtende toon die ze al die tijd tegen hem had gehad was veranderd toen haar pleegvader had gezegd, ‘Dat zou ik leuk vinden Yasmine, maar…………. Ik voel aan mijn lichaam…………….., er is…………….., er is geen tijd meer voor.’ Ze had even tersluiks naar de deur gekeken waar hij al die tijd achter had gestaan. Hij is hier hoor………………….,’ had ze hem gezegd en had haar hand naar hem uitgestoken, en hij was op haar uitnodiging naar binnen gelopen. ‘Dit is Roderick Terbrugge mijn psycholoog en vriend, had ze gezegd, hij heeft mij zoals ik u net al aan gaf weer nieuwe hoop op mijn toekomst gegeven.’ Roderick had even de hand van haar pleegvader aangeraakt en hem toe geknikt toen hij hem had begroet. Haar pleegvader had terug geknikt en het volgende moment had hij wat ongemakkelijk gezegd, ‘Ik ben u veel dank verschuldigd meneer Terbrugge, hoor ik net, ik………, heb zoals u weet verschrikkelijke dingen gedaan met mijn pleegdochter en……………., had hij opnieuw snikkend en naar woorden zoekend gezegd, dat………, spijt………, me enorm. ‘ De lege ogen hadden zich opnieuw gevuld met tranen. ‘Ik heb het allemaal gehoord meneer, op verzoek van Yasmine ben ik achter de deur blijven staan.’ Hij had hem toegeknikt toen hij met zijn broze stem had gezegd, ‘Het is goed…………., ik ben er zelfs blij om nu kan ik u zelf bedanken. U hebt zoveel voor haar gedaan zei ze me net, dank u wel daarvoor dat u Yasmine weer terug op de rails hebt gezet…………, het spijt me zo…….., ook voor u, ik ben op alle fronten zo ontzettend tekort geschoten en heb haar daarbij zoveel afschuwelijks aangedaan.’ Zijn woorden hadden gemeend geklonken toch was het raar geweest om te horen dat haar pleegvader diepe spijt had betuigd aan hen beiden. Zijn arm had hij om haar schouder gelegen toen hij hem had gezegd, ‘Het is een lange weg voor haar geweest met veel…….., heel veel onderhuids verdriet dat ze haar leven lang met zich mee zal moeten dragen.’ Met zijn gebroken stem had hij terug geantwoord, Allemaal…………, door mijn schuld…….., omdat ik mijn lusten voorop stelde’. In de gebalde vuist die hij had gemaakt in zijn vrije hand had de boosheid gelegen die vooral tegen hem zelf was gericht. Toen had hij zijn vermoeide blik met vochtige ogen verplaatst naar Yasmine en gezegd, ‘Je moet van me walgen Yasmine……………, dat kan niet anders.’ Hij en Yasmine hadden de worsteling die hij met zichzelf had kunnen zien. Anders dan hij van haar had verwacht had ze hem een bijna mild antwoord terug gegeven toen ze had gezegd, ‘Ik heb lang………., heel lang van uw gewalgd, maar……….., dankzij Roderick heb ik dat gevoel een plaatsje kunnen geven. In de korte stilte die erna was gevallen was ze later nog een stapje verder gegaan toen ze had gezegd, ‘Ik  heb er lang aan vast gehouden dat ik u nooit meer zou kunnen vergeven, maar…………. Ik zie de worsteling en de gebrokenheid in uw ogen en ook het verdriet in waarin u bent tekortgeschoten. Wat u me hebt aangedaan zal ik nooit kunnen vergeten maar………………., nou ja…….., ik…….., wil u wel vergeven.’  Met het ongeloof en de laatste twinkeling die in zijn ogen had gelegen, had hij haar moe en uitgeput gevraagd, ‘Wil je……………, dat echt doen? Mij vergeven?’  had hij haar ongelovig gevraagd. Ze had hem toegeknikt, Ja, dat wil ik, had ze hem bijna fluisterend gezegd. ‘Dank…………, je………, wel…………., Yasmine,’ In de laatste kracht van zijn stem was te horen dat hij moe was geweest. Toen hij zijn ogen had gesloten had het even later  geleken dat hij in slaap was gevallen. Pas toen er kort daarna een alarmerend geluid was te horen en er geen hartslag meer te zien was geweest op de monitor hadden ze geweten dat het zijn laatste woorden waren geweest voordat hij was ingeslapen. Het had er veel van weg gehad dat hij op Yasmine had gewacht om daarna te kunnen sterven.

Nog in gedachten verzonken zat Yasmine naast hem, hij haalde haar uit haar gedachten toen hij zijn auto parkeerde op de parkeerplaats bij zijn flat. ‘Zo we zijn er……………., kom we gaan even op verhaal komen van alles.’ Ze stapten uit en opnieuw voelde ze zijn arm om haar schouder leggen. Ze was blij dat hij haar mee naar zijn huis had genomen, het was nu niet het goede moment om alleen in haar flat te zijn. ‘Heb je het koud?’ vroeg hij en terwijl hij de vraag stelde liep hij naar de gashaard en klikte deze aan. De rilling die hij daarnet bij haar had gevoeld toen hij zijn arm om haar heen had gelegen had alles te maken met de ontlading die nog niet uit haar lichaam was. ‘Hier ga zitten en maak het je gemakkelijk.’ bood hij aan en gaf haar een beige woonkleed waar ze zich mee kon opwarmen voor hij naar de keuken ging om koffie te zetten. Toen hij terug kwam met de dampende koffie, vleide hij zich naast haar neer. ‘Wil je erover praten Yasmine?’, vroeg hij haar. Ze keek hem aan toen de tranen weer over haar wangen rolden en aan hem vroeg, ‘Mag ik even tegen je aan liggen?’, was het enige wat ze aan hem vroeg. Toen hij zijn arm opnieuw om haar heen legde kroop ze met de deken om zich heen bijna als een klein kind tegen hem aan en hoorde hij hoe ze zachtjes tot bedaren kwam. De rol van psycholoog hoefde hij nu niet te spelen, het enige wat ze nu nodig had was een arm om haar heen en een schouder om op uit te huilen. Hij rook de geurige shampoo waarmee ze haar haren had gewassen en draaide met de duim van zijn hand in het krullende haar vlak bij haar oor. Even later hoorde hij aan haar rustige ademhaling dat ze sliep. Voorzichtig gleed hij even later van de bank en legde haar met haar hoofd op een kussen en dekte haar nogmaals met de woondeken toe. In de lichte streling die hij met de rug van zijn hand over haar wang maakte, schoot ze even waker. ‘Slaap maar even lekker Yasmine, daar zul je na alles wat je vandaag hebt mee gemaakt van opknappen,’ fluisterde hij haar toe. Ze zei niets en sloot daarna haar ogen weer. Hij nam een slok van zijn koffie toen hij bedacht dat zijn rol als psycholoog langzaam aan niet meer zo nodig bij haar was omdat ze ondertussen in haar hoofd alles in de juiste context had weten te plaatsen. Zijn rol was hierin misschien wel uitgespeeld maar misschien………………? In het machteloze gevoel dat hem bekroop toen hij dacht welke andere rol hij zou kunnen vervullen, liep hij misschien wel veel te ver voorruit. Ze zag hem nog steeds als haar psycholoog en vriend, zo had ze hem in de korte kennismaking aan haar pleegvader voorgesteld. Zou ze hem ooit anders kunnen zien? Hij moest geduld hebben want ze mocht nooit…………..., nooit meer worden gekwetst ……………..en daarom zou hij haar in welke rol ze hem dan ook zou willen zien, voor altijd blijven beschermen.

 

 

Hoofdstuk 7

Het was eind mei Roderick stond op van zijn stoel om zijn benen te strekken en keek naar de stapel paperassen die nog moesten worden afgewerkt en dan waren er ook nog de dossiers van de nieuwe cliënten die moesten worden aangemaakt, dat was misschien nog wel een tijdrovender klusje dan de rest. Hij liep naar de keuken van de zorginstelling om een bak koffie te halen en was blij dat hij even uit de zithouding kon komen. Nog even volhouden voor hij weer kon genieten van een weekend samen met Yasmine. Na het bezoek dat ze samen met hem aan haar pleegvader had gebracht was er veel gebeurd. Ze was een maand behoorlijk uit haar doen geweest maar hij had haar met extra begeleiding weer terug op de rails gekregen. Sinds een week of zeven ging het weer stukken beter met haar. De terugval die ze even had gehad had hij met haar uitvoerig kunnen bespreken, niet zozeer nu als psycholoog maar meer als een goede vriend. Voorzichtig had hij zo wat meer ruimte kunnen pakken om de afstand tussen hen beiden te doorbreken en had hij tussendoor wat leuke dingen met haar gedaan om zo haar gedachten te kunnen verzetten. De keren dat ze bij hem was geweest had hij bewust zijn best gedaan om haar lekker in de watten te leggen en nadat hij haar had getrakteerd op zijn heerlijke kokerij had ze zich na het afruimen op de hoek van de bank gevleid onder de vertrouwde woondeken om heerlijk van het vuurtje dat hij daarna voor haar ontstoken had te genieten. Ze leek het steeds naar haar zin te hebben en hij had opgemerkt dat ze zich langzaam aan thuis ging voelen. Ze had zich weten te herpakken en zo was de oude Yasmine weer tot leven gekomen. De Yasmine die hij ruim een half jaar had los gelaten om weer vrij te leven. Pas twee weken geleden had hij het aangedurfd om haar een aanbod te doen waar ze bijna enthousiast op had gereageerd. Die avond hadden ze in tegenstelling tot andere keren een gesprek gehad waar in niet hij maar zij vragen aan hem had gesteld. Vol verbazing had ze naar zijn verhaal geluisterd toen ze hem had gevraagd, ‘Kun je mij wat meer over je zelf vertellen Roderick?’ Onomwonden had hij zijn verhaal aan haar verteld. Ze had aan zijn lippen gekluisterd gelegen en pas wat tegen hem gezegd toen hij zijn hele verhaal aan haar had verteld. De stilte had ze daarna doorbroken toen ze hem wat onthutst had gezegd, ‘Ongelofelijk, je hebt hetzelfde als ik meegemaakt.’ Hij had haar toegeknikt, ‘Ja, had hij gezegd, alleen was ik in de gelukkige omstandigheid om het beter met mijn pleegouders te treffen dan jij Yasmine. Misschien, begrijp je nu ook beter waarom ik je steeds maar weer voor hield dat jij niet schuldig was. We zijn allemaal mensen die maar van één ding afhankelijk zijn en dat is de liefde van andere mensen. Ze had geknikt en omdat ze begrepen had dat zijn verhaal anders in elkaar stak had ze hem gevraagd hoe hij er mee om was gegaan dat zijn biologische ouders hem hadden afgestaan. Hij had haar gezegd dat hij lieve pleegouders had gehad en daar niet zo in zijn jonge jeugdjaren mee bezig was geweest maar nu hij ouder werd er wel steeds meer over na dacht. Toen had hij gezegd dat hij deze zomer van plan was om naar Bonaire te gaan om zijn ouders daar in zijn vakantie te gaan zoeken en had hij haar zomaar gevraagd of ze zin had om met hem mee te gaan. Bijna spontaan had ze hem gevraagd of hij dat echt wilde. ‘Natuurlijk, had hij haar gezegd, anders vraag ik het je toch niet. Ik zou het ontzettend leuk vinden het is een open vraag maar het is geen verplichting hoor Yasmine. We blijven even goede vrienden als je het niet wilt.’ Hij had niet verwacht dat ze ja zou zeggen en was verrast geweest toen ze hem daarbij had aangeboden om hem te helpen met zijn zoektocht naar zijn biologische ouders. De nieuwe situatie die tussen hen beiden was ontstaan door de vraag die hij haar had gesteld had een verandering tussen hen beiden teweeg gebracht. Vol vuur en passie had  ze zich gestort op de voorbereiding van hun reis. Intussen had ze de kaart van Bonaire al goed bestudeerd, en informatie over het eiland in gewonnen. Morgenavond zou ze ook met hem mee gaan naar zijn pleegouders en met de informatie die ze van hen zouden krijgen zou de zoektocht naar zijn biologische ouders verder in gang worden gezet. Het vooruitzicht dat ze met hem mee zou gaan stemde hem blij, bijna gelukkig, maar hij had zich voorgenomen om er verder niets van te verwachten. In zijn werk stond het uit psychologisch oogpunt vast dat je nooit voor een ander mocht denken maar toch kon hij het niet laten toen hij even dacht dat ze het waarschijnlijk deed omdat hij haar had geholpen.

Ze had nog een half uur voordat Roderick haar op zou pikken, ze kon als ze wilde nog net even een korte douche pakken. Het was een mooie voorjaarsdag geweest, de temperatuur was net onder de twintig graden gebleven maar na het shoppen vanmiddag met Gisela was een douche toch nog wel even wenselijk, dacht ze.. Ze haalde de sportieve jeansjurk die ze vanmiddag samen met de sportieve witte gympen had gekocht uit haar tas en stalde ze uit op haar bed. Dit zou ze straks aantrekken als ze met Roderick mee zou gaan naar zijn ouders. Over een week of zes zou ze met hem mee gaan op zoektocht naar zijn biologische ouders. Lange tijd had ze zich afgevraagd hoe het kwam dat Roderick donker getint was en hij een Nederlandse achternaam droeg. Dat hij dan ook een bijna een zelfde verhaal als zij bij zich droeg had ze echter nooit voormogelijk gehouden. In de condities waarin hij was opgegroeid lag in tegenstelling tot haar weliswaar een groot en wezenlijk verschil. Het had haar dan bijna verbaasd dat ze er achter was gekomen dat het ook anders kon aflopen als je in een gezin met pleegouders werd geplaatst. Anders dan zij had Roderick wel geluk gekend en een goede start gehad, hij had liefde gekend en had zich gesteund gevoeld door zijn pleegouders. Ze had de glans die in zijn ogen had gelegen opgevangen toen hij respectvol over hen had gesproken. Ze stapte de douche in voor een snelle douche om zich een kwartier later aan te kleden. Snel spoot ze nog wat fixatie voor krullend haar op haar hand en kneedde het in haar gewassen krullende haar en bracht het in model. Als haar haar net gewassen was, was haar natuurlijke krullenbol op zijn mooist vond ze zelf, mits ze het niet droogde met de föhn. Even later had ze zich aangekleed en bekeek ze zich in de spiegel, tevreden met het resultaat bracht ze nog wat lichte make up aan. Zo, ze zag er stralend uit en op de één of andere manier voelde ze zich ook van binnen stralend. Na het laatste bezoek aan haar pleegvader had ze het nog één keer zwaar te verduren gehad maar ze had zich deze keer weer vrijwel snel weten te herpakken. Het was fijn geweest dat Roderick toen niet zo zeer de rol als psycholoog op zich had genomen maar haar meer als een vriend had gesteund. Daardoor had ze het nog beter kunnen relativeren en had het allemaal veel minder zwaar voor haar gevoeld. Ze had niet meer zo zeer de behoefte gehad om over alles weer eens te praten maar was blij geweest met de schouder en het luisterend oor die hij haar beiden letterlijk en figuurlijk had geboden. De antwoorden had ze immers al eerder met hem besproken in de lange praatsessies die ze met hem had gehad. Roderick had haar het laatste duwtje gegeven om toch met haar pleegvader in gesprek te gaan en achteraf kon ze daar nu over zeggen dat ze blij was dat ze dat gedaan had. Nog niet zo lang geleden had ze in één van de praatsessies gezegd dat ze haar pleegvader nooit zou kunnen vergeven maar er was iets bij haar gebroken toen zij gebrokenheid en verdriet in zijn ogen had gezien. Daarvoor had ze hem de vragen kunnen stellen die haar jarenlang zo bezig hadden gehouden en ze had nu haar eigen zegje kunnen doen zonder dat ze door hem was gestraft. Het besef van wat Roderick haar al die tijd had voorgehouden, dat ze net zo gelijkwaardig als haar pleegvader was en zij zich niet schuldig hoefde te voelen hadden haar de sterkte en kracht gegeven en zo alle onzekerheid die ze nog bij zich had gedragen weggenomen. Op dat moment had ze ook de stem van haar pleegmoeder gehoord, zij had haar al jong geleerd dat het altijd beter was om iemand persoonlijk of in je hart te vergeven, pas daarna kon je weer verder met je leven om een nieuwe start te maken. Toen ze klein was geweest had ze nooit goed begrepen op wie deze woorden van toepassing konden zijn. Toch hadden juist die woorden haar nu wakker geschud en ze had op dat moment geweten dat die woorden op haar pleegvader van toepassing waren geweest. Het volgende moment had ze dan ook direct af willen rekenen met haar verleden, de weg voor haar zelf en haar toekomst moest worden vrijgemaakt. Daarom had ze het gedaan besefte ze nu, ze wilde verder met haar leven en niet meer in het verleden van verdriet en pijn blijven hangen. Roderick had het haar op haar eigen manier die ze nodig had gehad laten doen. De laatste tijd vroeg hij bijna nooit meer iets, in die vrijheid had ze zelf de ruimte kunnen pakken om hem ook eens wat vragen te stellen en hem daarbij beter te leren kennen. Toen ze dat had gedaan had ze gevoeld dat hij trots op haar was en bewondering voor haar had gehad in hoe ze het had gedaan en haar daarbij een onvoorwaardelijk vertrouwen gegeven. Ze zag hem nu niet meer zozeer als haar psycholoog maar meer als een metgezel in een zelfde verhaal. Toen hij haar had meegevraagd op de zoektocht die hij in juli naar zijn biologische ouders zou gaan ondernemen had ze zonder hierover verder na te denken toegestemd. Waarom ze bijna gelijk ja had gezegd op deze gecombineerde zoek vakantie wist ze niet maar ze had nu ook geleerd dat je niet altijd naar antwoorden op zoek hoefde te gaan. Ze had gewoon haar gevoel gevolgd en praktische hulp aangeboden zoals misschien elk willekeurig ander mens zou hebben gedaan. Het app-berichtje dat binnen kwam haalde haar uit haar gedachten en liet haar weten dat Roderick beneden op haar stond te wachten. Yasmine griste haar witte spijkerjasje van de stoel, sloot de deur af van haar flat en liep in snelle vaart de zes trappen af die ze moest nemen. Voor ze hem begroette legde ze haar spijkerjas en tas op de achterbank en stapte in. Hij begroette haar terug en zei, ‘Wat zie je er mooi uit.’ Ze negeerde de blokkade die ze even in zich voelde opkomen. Maar als ze één man had leren vertrouwen dan was het Roderick wel. ‘Dank je wel zei,’ zei ze zacht en op bescheiden toon.

Zes weken later arriveerden ze op Kralendijk op Bonaire, blij dat ze haar benen van de lange vlucht konden strekken zochten ze hun weg naar de uitgang van het vliegtuig. De stewardess knikte hen nog even vriendelijk toe voor ze van boord gingen en wenste hen beiden een fijne vakantie. In de aankomsthal snelde iedereen naar de band waar de bagage op gehaald kon worden. Het duurde niet lang voordat ze alle koffers hadden verzameld en ze naar de uitgang van de deur konden lopen. Roderick seinde een taxi en gaf aan de chauffeur het adres waar ze naar toe moesten gebracht. Het was geen lange rit op nog geen vijf kilometer afstand lag het hotel waar ze de eerste paar nachten zouden verblijven alvorens ze op zoek zouden gaan naar de biologische ouders van Roderick. De drukkende hitte zorgde er voor dat haar kleren aan haar lichaam plakten, ook Roderick zijn overhemd plakte tegen zijn rug maar hij leek er zelf geen last van te hebben. Hij sjouwde de zwaarste koffers naar de taxi en nam even later de twee kleinere koffers van haar over. In minder dan een kwartier kwamen ze bij het Hotel aan, het was direct gelegen aan een wit zandstrand waar hier en daar palmbomen stonden geplant die dienden als parasol. Ook was er een prachtig buitenzwembad met luie ligstoelen, nog nooit had Yasmine zo verlangend naar een zwembad gekeken als nu. Bij de receptie was het druk er waren nog meer gasten om in te checken. Ze zocht een stoel op in de hal waar het gelukkig aangenaam koel was door de airco. Haar lichaam voelde moe en trillerig door de lange reis, al met al had ze het ook wel spannend gevonden. Het was de eerste keer geweest dat ze met een vliegtuig had gereisd en daar had ze zich van tevoren toch wel een beetje druk om gemaakt. Toch was het haar alles meegevallen op de turbulentie na dan. Met het opstijgen en het landen had ze zich verbaasd hoe mooi alles beneden hen was geweest, de huizen waren vanuit de lucht steeds kleiner en kleiner  geworden. ‘Yasmine, kom er even bij,’ opgeschrokken omdat ze haar naam hoorde zette ze zichzelf in beweging en liep naar Roderick toe. ‘Omdat er een gast heeft geannuleerd mogen we kiezen, zei hij haar, wil je liever een kamer op de tweede verdieping met een balkon en uitzicht op het zwembad of wil je liever een kleine appartement kamer op de begane grond met uitzicht op zee.’ De keus was niet zo moeilijk, ze koos voor de laatste. Hij grinnikte haar toe, ‘Dat dacht ik al daar zou ik zelf ook voor hebben gekozen.’ Nadat de receptioniste hen van informatie had voorzien en wat dingen had uitgelegd werden ze naar hun verblijfsbestemming begeleidt. Het was hier binnen ook heerlijk koel en het interieur bestond uit vrolijke kleuren die ze ook al eerder had opgemerkt op de huizen hier. Het werd bijna overal in doorgevoerd en je kon er bijna niet om heen dat je in een Caraïbisch gebied vertoefde. Het zorgde er in ieder geval voor dat je jezelf hoe dan ook van binnen blij kon voelen en dat was ook wat waard, vond ze. Toen ze naar de schuifpui liep zag ze dat het uitzicht adembenemend mooi was en ze concludeerde dat het een plaatje uit een reisgids kon zijn. Het appartement stond nog geen vijftig meter van de zee verwijderd, ook hier stonden de palmbomen her en der in het bijna witte mulle zand voor verkoeling. De diepblauwe zee verderop lag aanlokkelijk te wachten, ze schoof de schuifpui open en stond nog heerlijk in de schaduw omdat er een kleine overkapping was aan gebouwd. Ook stond er een tafeltje met vier stoelen en nog twee ligbedden. ‘Wat een uitzicht he, zei Roderick die naast haar was komen staan, straks willen we hier niet meer weg.’ Ze knikte hem toe, ‘Zeker, ik zou het geen straf vinden het is hier in één woord prachtig.’ Ze was blij dat ze haar schetsboek mee had genomen nu kon ze in het klein schetstekeningen maken die ze later thuis weer op het grote doek zou kunnen zetten. Ook haar fototoestel had ze meegenomen om wat ze zou gaan schilderen extra vast te leggen, zo zou ze later de kleuren goed kunnen benaderen als ze dit thuis verder ging uit werken. Geïnspireerd door al het moois dat ze zag beloofde ze zich zelf dat ze er morgen even tijd voor vrij zou maken.

Die avond keek Roderick nog even op zijn laptop wat aantekeningen na, hij had samen met Yasmine informatie verzameld en een planning gemaakt voor de komende week. Ze zouden eerst wat rondtrekken en in de loop van volgende week stond het bezoek van zijn biologische ouders gepland. Omdat zijn vader en moeder zorgvuldig alle adoptiepapieren hadden bewaard had hij thuis al wat voorbereidingen kunnen treffen. Er had veel informatie op gestaan, zo wist hij in welk ziekenhuis hij was geboren en wie zijn daadwerkelijke ouders waren. Er had geen reden bijgestaan waarom ze hem hadden afgestaan, dus daar zou hij zelf achter gaan komen. Over de rand van zijn laptop zag hij dat Yasmine al in een diepe slaap lag, ze was moe geweest had hij vanmiddag gezien, de lange reis had haar veel energie gekost, ze had natuurlijk veel indrukken opgedaan en daarbij was het haar eerste reis naar het buitenland  geweest. Het was opmerkelijk dat de rollen een beetje waren omgedraaid, dacht hij, nu hij niet meer haar psycholoog maar meer een vriend van haar was geworden. Om haar niet te kwetsen en haar vertrouwen niet te beschamen, moest hij nu ze zo dicht bij hem was zijn gevoelens voor haar steeds meer onderdrukken. In de diepe zucht die hem ontgleed vroeg hij zich af hoe lang hij dit nog vol kon blijven houden. Hij moest niet zeuren, in de lessen die hij haar had mee gegeven was hij nu zelf aan de beurt. Vanmiddag had ze de kamer geïnspecteerd en had ze zonder verder ook maar iets te zeggen de twee eenpersoonsbedden die naast elkaar hadden gestaan van elkaar geschoven en er een nachtkastje tussen gezet. Dat was natuurlijk haar goed recht geweest toch had hij zich er weer op betrapt dat hij liever die andere vriend van haar was geweest. Zes weken geleden toen hij haar had meegenomen naar zijn ouders om haar voor te stellen had ze niet veel hoeven te doen om in de smaak te vallen. Haar kwaliteiten en eigenschappen die hij in haar proces had ontdekt waren ook zijn ouders niet ontgaan. Toen ze even naar het toilet was gegaan had zijn moeder dan ook gelijk ondeugend gevraagd, ‘Is er niets meer aan de hand tussen jullie Roderick?’  Hij had haar aangekeken en wist dat hij beter haar vraag kon beantwoorden dan erom heen te draaien, ook al was ze niet zijn echte moeder, ze voelde hem in alles voor meer dan honderd procent aan. Toen hij haar had gezegd dat hij waarschijnlijk meer voor haar voelde dan dat zij voor hem deed omdat ze hem na zijn rol als psycholoog nu als een goede vriend zag had zijn moeder hem wijselijk toegesproken. ‘Als jij je geduld kunt bewaren Roderick, gaat alles goed komen. Houd moed jongen, ook vriendschap kan liefde voortbrengen en uitgroeien tot iets moois.’ ‘Ja had zijn vader gezegd, en ik kan het weten, he vrouw?’ Ze hadden het onderwerp direct daarna afgesloten en hadden daarna weer met elkaar verder gesproken over de aanstaande reis naar Bonaire.

De volgende morgen was Yasmine al vroeg op, het was zeven uur ze had door de jetlag de klok rond geslapen en voelde zich meer dan uitgerust. Voorzichtig sloop ze uit bed om Roderick niet wakker te maken, ze hadden nog genoeg tijd om straks naar het ontbijt te gaan. Ze viste haar bikini, een korte short en een hemdje uit haar koffer en liep naar de badkamer waar ze zich omkleedde. Straks zouden ze na het ontbijt gaan zwemmen in de zee. Toen ze zich had omgekleed sloop ze voorzichtig op haar tenen  naar haar tas om haar schetsboek en wat potloden er uit te vissen. Ze wilde Roderick niet wakker maken ook hij zou moe zijn van de lange reis, zachtjes ontgrendelde ze de schuifpui om naar de zee te lopen. Het zand voelde nog lauwwarm aan van de vorige dag. Het uitzicht was adembenemend, ze zocht een plekje onder één van de palmbomen op het strand en zette zich op het midden van het ligbed terwijl ze tuurde naar de opkomende zon die steeds een stukje hoger kwam te staan. De twee vissersbootjes die verder op in een baai lagen staken mooi af tegen de opkomende zon. Twee vissersbootjes in de thuishaven, ja…….., dat was een mooi thema dacht ze. Met haar mobiel maakte ze wat foto’s om de kleurschakeringen die ze later ging gebruiken vast te leggen om zoveel als mogelijk het beeld dat ze nu waar nam na te kunnen bootsen. Daarna pakte ze haar schetsboek en zette de lijnen op het papier. In de workshops die ze de afgelopen tijd had gevolgd kwamen deze technieken haar goed van pas. Elk detail nam ze nauwkeurig in zich op om het daarna uit te werken op het papier. Ze was zo met haar schets bezig dat ze opschrok van Roderick zijn stem, ‘Ik dacht het al dat ík je hier zou kunnen vinden.’ Ze keek zijdelings naar hem en zag dat hij in een donkerblauwe zwemshort op haar toe kwam gelopen, snel wendde ze haar blik weer op haar tekening. Ze had Roderick nog nooit in iets dergelijks gezien, bedacht ze zich, altijd was hij in haar bijzijn correct aangekleed geweest, ook gisteren had hij tijdens de reis nog een lange broek met polo shirt aangehad. En ’s avonds had ze dingen gemist omdat ze uitgeblust was geweest en in slaap was gevallen. ‘Lukt het allemaal een beetje?’ vroeg hij haar. Hij was achter haar gaan staan en zag direct welk beeld ze aan het schetsen was. ‘Dat ziet er prachtig uit Yasmine, ik zie dat je jouw talent steeds meer aan het ontwikkelen bent. Hij was duidelijk onder de indruk van wat hij zag en ze merkte dat zijn opmerking haar ook deze keer niet ongevoelig liet. Toch bleef ze de concentratie op haar werk houden en zonder te stoppen met schetsen bedankte ze hem en keek hij mee in wat ze verder schetste. Hij zag hoe ze met haar ranke hand het potlood vast hield en de lijnen bijna vakkundig op papier zette. Ze was met stappen vooruit gegaan en had daarbij echt talent, zag hij. ‘Had je een bepaalde reden om dit vast te leggen?’ ‘Mmm……, nee niet echt maar ik koppel er voor mezelf tegenwoordig wel vaak een thema aan.’  ‘Oh ja, zei hij bijna nieuwsgierig, en welk thema heb je deze schets dan gegeven?’ Het bleef even stil voor ze zei, ‘Het zijn niet altijd moeilijke thema’s hoor deze heet: Twee vissersbootjes in de thuishaven.’ Ze hoorde hoe hij in de lach schoot, ‘Nee, inderdaad, niet bepaald een moeilijk thema, deze had ik makkelijk zelf kunnen verzinnen. Deze valt zeker onder de, je krijgt wat je ziet categorie. Ze moest lachen om zijn gevatte opmerking toen ze een diepe frons op haar gezicht toverde en beteuterd tegen hem zei, Jij, mag nooit meer raden Roderick Terbrugge.’  ‘Nee dat is goed, ginnegapte hij terug, laten we dan maar gaan ontbijten.’ Ze stond op van haar stoel toen ze hem zei, ‘Een strak plan want ik voel het al een beetje rommelen daar binnen in mijn maag.’ Ze klapte haar schetsboek dicht terwijl Roderick, galant als hij was haar stoel op pakte en ze samen terug liepen naar hun kamerappartement.

De volgende dag hadden ze hun draai al aardig gevonden, in de morgen hadden ze bij het zwembad liggen luieren. Toen Roderick had voorgesteld om in de middag te gaan snorkelen had ze direct ja gezegd. Ze had geen idee hoe het moest maar daar zou ze vast achter gaan komen. Ze hadden het geluk dat er mooie koraalriffen vlak onder de zeespiegel aan het strand waren. Toen ze voor allebei een ligbed onder een parasol hadden gevonden kon de excursie van het koraalrif beginnen. Ze verwonderden zich beiden over adembenemende mooie natuur die hier vooral in de zee was. Er was zoveel te zien, de prachtige felle kleuren van de diverse vissen waren een genot om naar te kijken. Het leek of je in een groot aquarium zwom. Verrukt over de diversiteit aan sponzen, zee sterren, egels, krabben en ander leven dat er te zien was zwom ze steeds iets verder om iedere keer iets nieuws te ontdekken. Yasmine kon er geen genoeg van krijgen zo mooi vond ze het, toen ze aan haar been werd getrokken, wist ze dat Roderick dat moest zijn. ‘Kom dame, we zijn al ruim een uur aan het snorkelen, even wat drinken nu.’ Ze vond het best als ze wilde kon ze straks ook nog even verder snorkelen. Ze liepen naar de overkapping van de bar vlakbij het zwembad en kozen een mooi plekje uit. Het park was ruim opgezet zag Yasmine en voor de kinderen was er veel te doen. Toen ze goed en wel in gesprek waren kwam er een donkergetinte jonge dame ongeveer van haar eigen leeftijd van het animatie team op hen toegelopen. ‘We zoeken nog iemand om mee te doen met een waterpolo spel, heeft u misschien zin om mee te doen?’ vroeg ze gelijk aan Roderick en keek hem aan met een aanstekelijke lach. ‘Ik mag hem toch wel even van u lenen?’ vroeg ze Yasmine met een stralende lach, toen ze haar kort aan keek. ‘We zoeken nog iemand voor de verdediging, zei ze hem, daar kunnen we u zo te zien wel voor gebruiken.’ Yasmine zag hoe ze haar blik over het bovenlichaam van Roderick liet gaan. Verbaasd keek Roderick haar aan, ‘Oh , eh…….., nou dank je wel dan,’ zei hij wat op gelaten, maar ik vrees dat je aan mij niets hebt, ik ken de regels van dat spel niet.’ Allerminst onder de indruk van zijn antwoord, liet ze zich niet afschepen, ‘Maar dat is ook helemaal niet nodig hoor, het spel wijst zich vanzelf en trouwens het is voor de fun, we zoeken twee gelijke aantallen om het spel te kunnen spelen, als u niet mee doet dan moet ik namelijk iemand teleurstellen.’ Roderick keek naar de overkant van het zwembad en zag de twee groepen mannen al paraat staan. De mooie dame wist het mooi te brengen, dacht hij, ze bracht het of dat het spel van hem af hing. Hij keek naar Yasmine, toen hij zei, ‘Vind je het erg als ik een spelletje mee doe met die mannen Yasmine?’ ‘Natuurlijk niet, zei ze hem, ga je gang, ik kijk wel toe hoor.’ De jongedame in kwestie keek haar dankbaar aan, ‘Dank u wel, sprak ze haar nog toe voor ze zich omdraaide naar de groep mannen om hen het goede nieuws te vertellen en liep alvast op Roderick vooruit. ‘Succes,’ knikte Yasmine hem toe. 'Dank je, zei hij met een knipoog, dat zal ik zeker nodig hebben omdat ik er niets van ga bakken’, hij draaide zich om en liep naar de groep mannen die zijn versterking nodig hadden. Yasmine volgde het spel en hoewel Roderick misschien zelf had gedacht dat hij er niets van zou bakken bleek het tegendeel juist waar te zijn. Met zijn sterke schouders hield hij de tegenstanders van hem af en manoeuvreerde hij met veel souplesse door het water om de bal op te vangen met zijn handen. Met zijn sterke persoonlijkheid dwong hij respect af dat ze herkende, zij had dat immers al veel eerder ondervonden. Toch had hij er nooit misbruik van gemaakt. Ze keek nog een keer naar Roderick, door de jongedame met haar opmerking werd haar bovenkamer aan het denken gezet. Wat had zij wel gezien aan Roderick dat zij nog niet had gezien? De gedachten uit haar verleden drongen zich even bij haar op als ze bedacht waar toe de gedachte die in haar op kwam zou kunnen leiden. Ze schudde het snel van zich af, ze moest geen scenario's gaan bedenken en kon beter in het hier en nu blijven. Dat had hij haar vooral geleerd, ze moest verder met haar leven gaan en niet meer achterom kijken. Het leven aan gaan met al zijn ups en downs en leren te genieten.

 

Hoofdstuk 8

Twee weken later pakten ze na het ontbijt opnieuw hun koffer in, inmiddels waren ze in het derde all inclusive hotel gearriveerd dat zich deze keer in Rincon bevond, hier hadden ze de prachtige roze flamingo’s kunnen spotten. Langs de kust en op de binnendoor wegen waren ze steeds noordelijker gereisd. Onderweg hadden ze een bezoekje aan de uitgestrekte zoutpannen gebracht en ook een kayak tocht gemaakt en hadden ze prachtige grotten bezocht. Over de verlaten wegen met cactussen waren ze wilde ezels tegen gekomen en zo hadden ze telkens weer iets meer van het eiland kunnen zien. De keren dat ze aan het strand hadden gelegen hadden ze de snorkels mee genomen en hadden ze beiden kunnen genieten van de wonderbaarlijke wereld onder zee. Met volle teugen had Yasmine genoten van hetgeen ze allemaal te zien had gekregen. De laatste week van hun vakantie zouden ze benutten naar de zoektocht van Roderick zijn biologische ouders. Met de gehuurde auto zouden ze weer terug gaan rijden in zuid oostelijke richting en stond het nietsvermoedende bezoek aan zijn biologische ouders gepland. Zorgvuldig keek Roderick zijn paperassen nog een keer na, in het speurwerk dat hij van te voren samen met haar had verricht voor het bezoek aan zijn biologische ouders. Yasmine merkte op dat Roderick gespannen was, iets wat ze eigenlijk niet van hem gewend was. ‘Heb je er zin in om je ouders te gaan ontmoeten?’ Ze keek hem afwachtend aan, aan zijn stem was verder niets te horen toen hij zei, ‘Natuurlijk, maar het is op de één of andere manier toch spannend te noemen.’ Ze knikte hem toe omdat ze wist wat hij bedoelde, ook zij had het spannend gevonden toen ze na jaren haar pleegvader een bezoek had gebracht. Voor Roderick lag het helemaal anders hij had zijn biologische ouders niet meer gezien en had geen enkele herinnering aan hen. ‘En………, ik ben natuurlijk ook benieuwd welk verhaal ze mij te vertellen hebben.’ Hij zag hoe haar ogen de zijne zochten toen ze met een wat geëmotioneerde stem tegen hem zei, ‘Het zal wellicht niet hetzelfde verhaal als dat van mij zijn.’ Hij liep op haar toe en legde zijn hand licht op haar schouder, ‘Trek je het allemaal nog Yasmine?’ vroeg hij haar bijna bezorgd. ‘Je kan ook hier blijven als je dat wil hoor, dan pik ik je volgende week gewoon weer hier op.’ Verschrikt keek ze hem aan en vond het tegelijkertijd naar dat ze zich zelf daarnet toch weer even had laten leiden door het gevoel wat ze al heel lang niet meer had gehad. Ze wilde in geen geval alleen hier achter blijven, ze had de keuze om met hem mee te gaan immers zelf gekozen. In een impuls legde ze haar hand tegen zijn wang, het mocht nu niet om haar gaan ze had afgerekend met haar verleden en was met hem mee gegaan om hem te steunen. Met haar stem die ze deze keer bewust krachtiger liet klinken hoopte ze zijn bezorgdheid weg te nemen. Ze glimlachte naar hem toen ze zei, ‘Ik trek het nog hoor Roderick, na alles wat je voor mij hebt gedaan, zal ik nu bij jou zijn.’ Ze zei het met zoveel overtuiging dat hij ontroerd een kus op de binnenkant van haar hand plantte en besefte dat ze dicht, heel dicht bij hem stond. De schrikreactie die Yasmine in haar binnenste voelde was er niet één die haar bang maakte, verre van dat, het was meer een gevoel van warmte, genegenheid  die haar overspoelde, toen ze zich opeens realiseerde dat de band die ze met haar voormalig psycholoog had onderhouden een andere wending aan het nemen was. Met de blik die ze al zo lang kende onderzocht hij haar gezicht op emoties en voelde ze hoe zijn hand de hare nog steeds vast hield nadat hij zijn mond er had in gelegd om deze een kus te geven. De tweestrijd die Roderick de laatste weken vaker voelde en waar hij de afgelopen weken al zo lang tegen aan het vechten was leek hij niet langer te kunnen beheersen. Haar nabijheid was zo onderhand een vanzelfsprekendheid geworden en zijn gevoelens waren er niet meer één die bij een psycholoog paste maar eerder bij een man van vlees en bloed. Ze maakte van binnen veel in hem los merkte hij en stond ook deze keer veel te dicht bij. In de sessies had hij haar geleerd hoe ze een man weer kon leren vertrouwen en was hij de man geweest die ze steeds een beetje dichter tot zich zelf had toe gelaten. Toen was de situatie compleet anders geweest en had het terecht altijd alleen maar om haar moeten gaan maar nu………………., nu leek het of…………, nee…………….., hij moest niet raaskallen en keek opnieuw in haar ogen. Die glans die in haar ogen lag, vroeg hij zich af, was dat er nu één van dankbaarheid, genegenheid of liefde? Hij wilde het liefst geloven in de laatste optie maar omdat ze hem net duidelijk had gezegd dat ze naast hem wilde staan na alles wat hij voor haar had gedaan kon het bijna niet anders dan dankbaarheid zijn wat overbleef. Hij vond het moeilijk dat te aanvaarden, wist dat hij daar genoegen mee moest nemen maar diep in zijn hart verlangde hij iets anders, iets wat zij hem waarschijnlijk nooit zou kunnen geven omdat het lot bepaald had hoe de verhoudingen tussen hen beiden moesten liggen. Hij boog zich nog wat dieper voorover, iets binnen in hem zei dat hij niet moest doen wat hij van plan was om te doen maar het was niet sterker dan dat andere gevoel wat al zolang in hem overheerste. ‘Vergeef me Yasmine, prevelde hij vlak voordat hij zijn mond om de hare sloot en haar zacht en teder kuste. In de onervarenheid van haar kus wist hij dat ze nog nooit iets dergelijks met een man had ondernomen en hij wist als geen ander waardoor dit was gekomen. In het geheim dat hij van haar kende, wist hij en voelde hij dat hij de eerste man was na alle gruwelijkheden die ze had moeten doorstaan. Hij vroeg zich dan ook af of hij met deze kus haar vertrouwen dat ze hem nog niet zo lang geleden had gegeven in één keer weg zou kunnen vagen. Vreemd genoeg liet ze hem begaan en duwde hem niet van haar weg, toen zijn lippen de hare loslieten was het opnieuw stil tussen hen beiden. Hij moest het nu vooral niet zwaarder willen maken en ging op zijn eerdere intuïtie af toen hij haar zei, ‘Dank je wel, Yasmine, dat je met me mee wilde gaan,’ en wachtte af waar ze nog mee zou komen.

Met haar hand raakte ze als verbaasd haar mond aan toen Roderick haar had los gelaten, bijna verdwaasd keek ze hem aan toen ze zei, ‘Je kuste me…………..ik…………….,ik…………,’ Roderick zag haar naar woorden zoeken, hij wist dat als ze dat deed hij beter door kon vragen om tot de kern te komen. ‘Wat wil je me vertellen Yasmine, zei hij zo gewoon mogelijk, is er iets dat ik nog moet weten?’ Hij was er toch zeker van dat ze alles tijdens haar sessies besproken hadden of had hij iets over het hoofd gezien? Ze draaide haar hoofd van hem vandaan en keek naar buiten naar het prachtige witte strand met de palmbomen. Ze leek even ver weg met haar gedachten alsof ze een waardevolle ontdekking had gedaan. Of had ze nog iets verzwegen voor hem of had hij iets over het hoofd gezien? ‘Yasmine……….., vertel het me alsjeblieft en maak van je hart geen moordkuil, drong hij aan, je weet dat dat niet nodig is, je kunt me vertrouwen.’ Ze draaide zich langzaam naar hem om, toen ze zei, ‘Dat weet ik Roderick, ik………….., vertrouw jou als geen ander omdat je me dit opnieuw geleerd hebt. Maar dit………………, die kus van daarnet, ik ben nog nooit zo gekust en wist niet dat kussen zo fijn kon zijn. De liefdeloze en brute kussen die mijn pleeg vader mij gaf waren koud, hard en gemeen. Hij gaf ze me zodat ik niet kon gillen om hulp……….maar jij…………..deze kus was zo anders…………… zo heerlijk, hij voelde zo zacht……., zo teder…………..’ Haar antwoord bracht een glimlach om zijn mond en hij bracht zijn wijsvinger naar haar mond, legde deze tegen haar lippen toen hij zei, ‘Ssst, Yasmine, weet je, zo horen kussen te zijn en vertrouw me als ik zeg dat ik hem uit liefde heb gegeven. Blij dat hij geen leugen vertelde en alles uit het diepst van zijn hart meende zag hij dat ze het gezien haar situatie zo rustig op nam, er was geen angst of paniek of stress te zien op haar gezicht. Hij gaf haar nog een lichte kus boven op haar voorhoofd en rook zoals altijd de lekkere shampoo waar ze haar mooie krullenbol mee waste. Ze keek naar hem op toen ze met dezelfde rustige stem van daarnet tegen hem zei, ‘nogmaals…………, ik vertrouw je volkomen.’ Hij knikte haar toe, ‘Ik ben zo ongelofelijk trots op jou,’ fluisterde hij haar toe omdat hij wist dat ze dit meende. In de achterliggende maanden had ze niemand anders kunnen en durven te vertrouwen dan hem. Hij wilde dat dit moment nog iets langer had kunnen duren maar als hij haar vertrouwen niet wilde beschamen moest hij in geen geval nu te hard van stapel willen lopen. Zijn moeder had in haar laatste gesprek erop aan gedrongen dat hij geduld moest hebben. Die wijze raad zou hij zeker niet in de wind slaan. ‘Kom, zei hij daarom, we moesten maar eens gaan.’

Die middag reden ze via de stoffige wegen met cactussen terug richting Leeuwarden. Van de tropische hitte buiten was binnen in de auto door de airco nauwelijks iets te merken. Ze reden wat oude Aloë Vera plantages voorbij, via Leeuwarden reden ze weer terug naar Kralendijk en brachten ze eerst een bezoek aan het ziekenhuis waar hij was geboren. Zo kon hij misschien het adres achterhalen waar zijn ouders woonde. Zorgvuldig deed hij zijn verhaal en liet de nodige informatie zien die hij van te voren had opgezocht en uitgewerkt. De receptioniste stond hen vriendelijk te woord en even later werden ze door iemand mee genomen naar een archiveerruimte. Ook hier luisterden ze aandachtig naar zijn verhaal, niet veel later konden ze met de ingewonnen verdere informatie van het ziekenhuis op zoek gaan. Als tip had hij meegekregen om op de afdeling burgerzaken van het openbaar lichaam Bonaire na te vragen of zijn beiden ouders nog in Kralendijk woonde. Van zijn biologische vader had hij in het ziekenhuis niets terug kunnen vinden of verder iets vernomen maar er was een grote kans dat zijn moeder nog in Kralendijk zou wonen. Ze kregen het adres en het navigatiesysteem dat zich in de auto bevond bracht hen al gauw in de straat waar in ieder geval zijn moeder zou wonen. ‘Hier moet het zijn,’ zei Roderick en checkte het adres voor de allerlaatste keer terwijl een diepe zucht hem ontschoot. Yasmine legde haar hand voorzichtig om de zijne en voelde dat zijn hand gespannen was. Hij keek haar aan, ’Nu is het dan zover, ga je met me mee?’ Ze knikte en gaf hem een kneepje in zijn hand voor ze uitstapte en de tropische hitte hen tegemoet kwam. Ze liepen samen naar de deur en hij belde aan. Een wat gezette vrouw van middelbare leeftijd maakte de deur open, even was het stil voor hij zei, ‘Goedemiddag, we hebben dit adres doorgekregen en zijn op zoek naar mevrouw Amelia Henriquez. Yasmine leek wat gelijkenis te zien in het gezicht van Roderick en de vrouw die de deur had open gedaan maar dat kon ook bedrog zijn. ‘Ja, dat klopt, zei ze hem in Papiaments, dat ben ik.’ Niet lang maar even voelde het of de spanning om te snijden was, Roderick herpakte zich en wond er voor de rest geen doekjes meer om toen hij zei, ‘Dan moet u mijn moeder zijn, ik heet officieel Roderick Henriquez maar in Nederland heb ik de naam van mijn ouders Terbrugge aangenomen.’ De vrouw die naar adem hapte, een kruisje sloeg en daarna haar handen voor haar mond hield, slaakte een kreet voor ze sprak, ‘Oh…….., mijn God.’ Even leek het of dat ze ging flauw vallen maar al gauw stonden er twee meisjes om haar heen, toen ze met tranen in haar ogen tegen het oudste meisje zei, ‘Celia…………, oh Celia……….,mijn gebed is verhoord………., mijn zoon……….jullie…………… broer is terug.’ Yasmine zag dat de twee meisjes jonger waren dan Roderick en ook hun huid was donkerder dan die van Roderick. Geëmotioneerd stapte Roderick naar voren en sloeg zijn armen om zijn moeder heen, trok haar dicht tegen zich aan en kuste haar. Ze kon zijn gezicht niet zien, maar zag dat hij schokte met zijn schouders, hij hield zijn moeder weer op afstand om haar aan te kijken alvorens haar weer dicht tegen zich aan te trekken. Yasmine keek naar de tranen van zijn moeder die steeds maar weer huilende kreten slaakte, ‘Dank u God…………., Dank u God.’ Het was zo’n intens en mooi moment om te zien, dit was dus hoe de liefde tussen een moeder en een kind hoorde te zijn schoot het door Yasmine heen en even later voelde zij ook tranen over haar gezicht lopen. Ondanks de pijn die ze voor haar zelf van binnen voelde kon ze blij voor Roderick zijn en voelde ze zich zelfs dankbaar dat hij haar had meegevraagd om dit moment met haar te delen. Er hadden zich wat buren verzameld die de kreet van Amelia in de stilte van de warme middagzon hadden gehoord. Het leek of ze wisten wat er aan de hand was, toen Yasmine even naar hen keek zag ze sommige vrouwen hun ogen met witte doekjes deppen. Ook omhelsde hij zijn twee zusjes en drukte deze ook stevig tegen zich aan. Toen de emoties tot bedaren waren gekomen, stapte hij terug naar Yasmine en duwde haar licht naar voren. ‘Dit is mijn vriendin moeder, zei hij haar, Yasmine de Korte.’ Amelia lachte haar witte tanden naar haar bloot die op haar gebruinde huid prachtig afstaken toen ze wederom in het Papiaments tegen haar zei, ‘Wees welkom, kind, samen met mijn zoon.’ Ze gebaarde dat ze samen met Roderick mee naar binnen moesten komen en voordat ze zelf naar binnen ging maakte ze een trots en blij gebaar naar de buren,  ‘Mijn zoon Roderick, zei ze heimelijk gesmoord, eindelijk is hij weer terug op zijn roots.’ Met het applaus dat op de achtergrond volgde werd haar blijdschap gedeeld en sloot ze de deur.

Die avond waren ze weer terug in het hotel waar ze de reis in Bonaire waren begonnen. Ze hadden geluk en konden dezelfde appartement woning als de eerste keer betrekken. Het leek bijna of ze weer thuis kwamen. De heftige en emotionele middag voor Roderick die achter hen lag was er één geweest van voornamelijk vragen die hij gesteld had aan zijn moeder en de antwoorden die zij hem terug had gegeven. Zo was hij erachter gekomen dat zijn moeder niet met zijn biologische vader was getrouwd, en dat zijn twee zusjes dus halfzusjes van hem waren. Celia en Moria waren geboren uit het huwelijk dat zijn moeder met de vader van deze twee meisjes had gesloten. Dit was een gelukkig huwelijk geweest maar helaas was deze man enkele jaren geleden overleden door werkzaamheden aan boord van een schip. Ondanks dat zijn echte vader, volgens zijn moeder ook nog in Kralendijk woonde had hij kort nadat zijn moeder zwanger van hem was geweest haar de rug toegekeerd en haar volkomen genegeerd. Hij was een vooraanstaande en getrouwde politie korpschef geweest, zijn moeder was achttien geweest, ze waren elkaar  per toeval tegengekomen op een avond in een bar. Van het één was het ander gekomen, buiten het mede weten van zijn vrouw hadden ze een geheime relatie gehad en zo was ze zwanger van hem geraakt. Toen ze hem later ter verantwoording voor zijn daad had geroepen had hij geen thuis gegeven. Omdat ze had afgezien van de abortus die hij had voorgesteld had hij zonder mede weten van zijn vrouw via zijn eigen familie wat geld kunnen inzamelen om haar af te kopen zodat ze de eerste twee jaar in de behoefte van haar zelf en haar baby had kunnen voorzien om zo het schandaal wat hij had veroorzaakt in de doofpot te stoppen. Ze had met haar rug tegen de muur gestaan en niets anders kunnen doen dan het aan te nemen omdat ze van haar baby hield en het perse ter wereld had willen laten komen. Ze had moeten liegen tegenover haar familie over de vader van haar kind en gezegd dat ze de naam van de vader niet meer wist. Dit had natuurlijk bij haar eigen familie niet makkelijk gelegen en ze hadden er alles aan gedaan om de naam van de verantwoordelijke man bij haar los te peuteren. Door te volharden dat ze het echt niet wist hadden ze het in de loop van de tijd met rust gelaten. Toch had ze het in die tijd verre van makkelijk gehad en was daarbij ook nog eens aan de drugs verslaafd geraakt. Toen was het mis gegaan, ze was ten einde raad geweest en had afstand van alles en iedereen gedaan. Toen ze nog dieper in de problemen was gekomen had ze na twee jaar Roderick om hem te beschermen ter adoptie afgestaan met haar eigen achternaam als Roderick Henriquez. De spijt en het verdriet dat ze hierover nog steeds voelde, had ze vanmiddag in het bij zijn van haar kinderen en Yasmine hartverscheurend geuit. Het was volgens Roderick een logisch gevolg geweest na de blijdschap die ze eerder had geuit toen ze haar afgestane zoon weer voor de deur had zien staan. Deze middag was hij veel, heel veel wijzer geworden over de dingen die zijn moeder had moeten doen en over het hoe en waarom, om hem elders een beter leven te geven. Hoe gek het ook klonk na het horen van haar verhaal had hij haar in het bijzijn van zijn twee zusjes en Yasmine direct kunnen vergeven. Hij had haar gerustgesteld en gesust en haar gezegd dat het goed was en dat hij niet boos op haar was. Toen de huilbuien langzaam waren afgenomen had ze hem nog verteld dat ze na haar afkick periode in de kliniek de vader van zijn twee halfzusjes was tegen gekomen. Met deze man, Ecke Swaenburgh was ze na verloop van tijd getrouwd en had ze een nieuw leven opgebouwd, de leugens had ze uitgesproken tegenover haar familie en ze waren met elkaar heel gelukkig geweest totdat het noodlot had toegeslagen. Maar jij………..Roderick………, had ze hem gezegd, jij bleef ondanks dat je niet meer bij me was altijd een deel van mij, jij zat altijd in mijn hart, ik kon………, ik wilde je nooit vergeten. God weet hoe ik geleden en gebeden hebt om jou nog een keer te mogen zien en vandaag is mijn gebed dan eindelijk verhoord. Ze had dit geheim kennelijk ook met Celia gedeeld omdat ze ouder was dan Moria, toen hij even naar haar had gekeken had hij gezien dat ze beamend had toegeknikt toen haar moeder het hele verhaal aan hem had verteld. Tegen vijf uur waren ze weer terug gegaan naar het hotel maar morgen zou er nog een dag komen, dan hoopte hij dat hij zijn vader zou kunnen zien. Hij wilde er alles aan doen om ook zijn biologische vader te ontmoeten, volgens zijn moeder moest hij nog in leven zijn. Ze had zijn naam en het adres opgeschreven waar hij zou moeten wonen en zou morgen middag met Yasmine zijn zoektocht vervolgen. Gezien het verhaal van zijn moeder moest hij maar afwachten of deze ook op hem zat te wachten.

Niet alleen hij maar ook Yasmine had deze middag als bijzonder ervaren. Tot tegenstelling van haar eigen verhaal waren haar emoties deze keer ook heftig geweest. Op de terugweg had ze stil voor zich uitgestaard en geen boe of bah tegen hem gezegd. Toen het te lang stil was gebleven had hij de auto even in de berm gezet en toen hij had gevraagd wat er was, was de bom gebarsten. Als een kind had ze zich tegen hem aan genesteld en haar emoties van deze middag laten gaan, ‘Sorry Roderick, dat ik me laat gaan, had ze hem een paar keer gezegd.’ Hij had haar beet gehouden en getroost, ‘Huil maar Yasmine, ik begrijp het zo goed hoe dit voor jou moet zijn, lieverd’ had hij haar bij haar oor zachtjes toegefluisterd. Tussen haar tranen door had ze snikkend gezegd, ‘Maar het gaat om jou Roderick, het moet nu niet om mij gaan…………..het gaat om jou………., het moet nu om jou gaan.’ ‘Sssh, meisje ik heb vanmiddag gezien hoe blij dat je voor me was, maar jou gevoelens zijn ook belangrijk voor mij Yasmine, dat moet je nu toch na al die tijd wel weten? Je mag je verdriet hebben, het komt omdat je er nu over na denkt en geloof me, dat is goed. Het voelt tegenstrijdig voor je omdat mijn geluk jouw diepste verdriet is en dat begrijp ik heel goed.’ Haar bijna hysterische huilbui was daarna afgenomen, ze schokschouderde nog even wat na toen het besef kwam. Het was steeds weer opnieuw dat hij haar zo wist te doorgronden en ze zich daar zelf toch veilig en vertrouwd bij voelde. Hij was, had ze zich gerealiseerd, een bijzondere man te noemen die de kunst verstond om zich zelf steeds weer weg te cijferen als het om haar of anderen ging en wat een geduld had hij steeds weer met haar gehad. Ze had haar hoofd naar hem opgeheven toen ze tegen hem had gezegd, ‘Nu ben ik aan de beurt om jou te bedanken,’ ze was naar hem toegebogen om te doen wat hij die morgen bij haar had gedaan toen hij haar aangenaam had verrast. Met dezelfde tederheid als hij haar vanmorgen had gekust, had zij hem nu gekust, haar hand die tegen zijn borst had gelegen had zijn hart wild horen kloppen. De heerlijke kussen deden haar koude hart ontdooien en leken helend te werken toen Roderick ze terug had beantwoord.

De volgende morgen hadden ze eerst besloten om na het ontbijt nog even te gaan snorkelen en te relaxen op het strand. Na de ontmoeting met zijn moeder had hij gisterenavond veel stof om over na te denken gekregen betreft zijn vader. In het verhaal van zijn moeder had hij om eerlijk te zijn geen verwachtingen van zijn vader betreft erkenning. Toch was hem er veel aangelegen om zijn biologische vader te ontmoeten en hem te confronteren met de daad die hij zo’n zeventwintig jaar geleden had begaan. Hij bestond immers dankzij hem en wilde de man die op zijn zachts gezegd, gewetenloos en respectloos met zijn moeder was om gegaan met eigen ogen zien. In de emotionele ontmoeting met zijn moeder en twee zusjes gisterenmiddag had hij begrepen dat hij door zijn vader vanaf zijn geboorte en daarvoor niet gewenst was geweest. Dat kon dan wel wezen maar hij wilde dit in levende lijve ook zelf uit zijn mond horen. Misschien had hij er zijn beweegredenen voor, dan zou hij het aanvaarden en direct daarna weer kunnen los laten. Hij was niet bang voor de ontmoeting van zijn vader integendeel, ook had hij ondanks zijn eerste gesprek met zijn moeder geen vooroordeel over hem. Eerst maar eens zijn verhaal horen en de confrontatie aan gaan. Hij tuurde over de zee en zag het zwart oranje stukje snorkel van Yasmine boven het wateroppervlak uitsteken. Het was gek dat hij haar al lang niet meer zag als iemand die zijn hulp in het verleden nodig had gehad. Het was eerder de laatste maanden een vanzelfsprekendheid geworden dat ze er was. De steun die ze hem nu onvoorwaardelijk gaf zou een psycholoog misschien logisch gezien niet nodig hebben maar dat was natuurlijk de grootste misvatting die je kon bedenken. Toen ze hem gisterenmiddag aan de kant van de weg vrijwillig met gelijke munt had willen terug betalen had zijn hart een vreugdesprongetje gemaakt toen ze aan hem haar kus had gegeven. Dat ze er van had genoten deed hem nog het meeste deugd, het had hem hoop gegeven op de toekomst die hij met haar voor ogen had. Maar hoe zou zij hier in staan? Door de blokkades in haar leven merkte hij dat ze op haar nieuwe weg steeds weer nieuwe ontdekkingen deed en hem daarbij volkomen vertrouwde. Dat was op zich mooi te noemen maar hoelang zou hij dit zelf volhouden voordat hij zichzelf verloor en misschien wel meer van haar zou eisen dan dat ze aan kon? Hij wilde haar in geen geval beschamen, haar vertrouwen niet verliezen en haar nooit, never niet kwijt willen raken. Het was dus beter om geen avances te maken of haar misschien aan te moedigen maar zijn hart sprak een andere taal. Om het scherpe randje van zijn gedachten af te halen besloot hij dat het misschien toch maar beter was om dit op zijn beloop te laten en haar te blijven helpen op haar weg terug naar het gewone leven, zo kon hij ook de hoop voor hem zelf nog even in stand houden. Hij zag hoe Yasmine met haar snorkel en duikbril op hem af kwam lopen, haar felroze bikini stak prachtig af op haar donkere huid en de waterdruppels op haar krullen bol schitterden als parels in de zon. Hij voelde zijn hart opeens weer sneller kloppen net zoals het gisterenmiddag had gedaan toen zij hem had gekust. ‘Geen zin om te snorkelen?’ vroeg ze hem toen ze dichterbij kwam en zich even later op het zonnebed naast hem neer lag. Ze draaide zich op haar zij naar hem toe, ‘Nee, even niet, en maakte een grapje toen hij zei, ‘deze psycholoog is zich alvast psychisch aan het voorbereiden voor vanmiddag.’  ‘Oh, zei ze bedremmeld en onschuldig toen ze verder vroeg, doen psychologen dat ook?’ ‘Natuurlijk Yasmine, zei hij haar bijna olijk, je zou het misschien niet verwachten maar we zijn ook maar gewoon mensen van vlees en bloed hoor.’ Hij zag hoe ze met haar hoofd knikte en haar lippen lachend in een smalle streep trok toen ze haar hand heel kort onder zijn linker borstkas neer lag en hem zei, ‘Dat weet ik, zei ze hem, dat heb ik gisteren gemerkt.’ Ze liet haar hand weer van hem af glijden en draaide zich op haar rug op het zonnebed, schoof haar zonnebril op haar haar. ’Mmm, de zon is heerlijk,’ prevelde ze nietsvermoedend verder en sloot haar ogen om van de zon te genieten. Hij richtte zich even op en keek naar haar toen hij zich afvroeg of ze daarnet met hem aan het flirtten was. Haar hand die daarnet kort op zijn lichaam had gelegen hadden hem een betovering gegeven waar hij niet op uit was geweest maar die zijn zinnen bijna niet in bedwang hadden kunnen houden. Hij zou haar nu, zoals ze hier op het zonnebed naast hem lag als een Doornroosje behoedzaam wakker willen kussen, haar mee willen nemen de toekomst in, naar die andere wereld van liefde waar hij misschien als enige van hun twee de hoop op had gericht. Hij zoog nauwelijks hoorbaar een hap lucht naar binnen en legde zich weer terug op het zonnebed. Toen hij zijn ogen sloot letterlijk en figuurlijk voor het dilemma dat naast hem lag wist hij dat het niet zo eenvoudig zou zijn om de droom die hij had na te jagen. 

  

Hoofdstuk 9

Die middag reden ze opnieuw over de stoffige wegen, ook deze keer bracht het navigatiesysteem hen door middel van de snelste route naar de plaats van bestemming. De wijk zag er anders uit dan de wijk waar ze gisteren terecht waren gekomen toen hij zijn moeder had opgezocht. Je zou kunnen zeggen dat het een wat chiquere buurt was, hij keek nog een keer op het briefje waar zijn moeder het adres op had geschreven. ‘Hier moet het zijn,’ hij keek Yasmine aan voordat hij uitstapte, ze deed het zelfde en volgde hem in zijn voetsporen. Toen hij vlak voor de deur stopte leek Yasmine een lichte aarzeling bij hem te zien, de hap lucht die hij nam voordat zijn hand de bel die aan de deur zat in drukte vertelde haar dat hij toch wat gespannen was. Hij had haar gisteren avond nog een keer verteld dat hij moest weten wie zijn vader was. Ze kende Roderick lang genoeg om te weten dat zijn wilskracht in de dingen die hij wilde een sterke karakter eigenschap van hem was. Na twee keer kort bellen was er nog geen reactie gekomen, hij keek Yasmine aan en ze zag dat er wat ongeduld tevoorschijn kwam toen hij voor een derde keer kort aan belde. ‘Ze zijn er waarschijnlijk niet, ik denk dat we maar even een strandje in de buurt op moeten zoeken en het straks nog een keer moeten proberen.’ Ze knikte hem toe, ‘Dat is een prima idee,’ zei ze hem en was blij dat ze net had voorgesteld om in ieder geval wat zwemspullen mee te nemen voor het geval dat er niemand zou zijn. Nu hoefden ze in ieder geval niet helemaal terug naar het hotel te gaan, de strandjes en de baaien waren op Bonaire immers te kust en te keur. Hij reed de auto terug en zocht een mooi strandje uit waar hij de auto parkeerde. Ook hier konden ze uit ligbedden met een exotische parasol kiezen. Omdat het net na de middag was hadden ze geluk dat het nog niet zo druk was. Ze zochten een plekje uit en al gauw stond de verhuurder naast hen om af te rekenen. Roderick strekte zich uit op het ligbed en sloot zijn ogen. Yasmine ging op het ligbed zitten en trok haar knieën om hoog, zette haar hoofd op haar knieën en staarde naar de prachtige azuurblauwe zee en keek naar de golven die rustig op het strand rolden. Ze kon het zich daarnet verbeeld hebben maar het had geleken of Roderick daarnet uit het veld geslagen was geweest en dat was eigenlijk niets voor hem. Ze keek achter zich en zag dat hij nog steeds met zijn ogen gesloten op het ligbed lag, zijn buik zag ze langzaam op en neer gaan, het leek of hij sliep. Ze legde zich ook neer op het ligbed en draaide zich wat naar hem toe terwijl ze zijn lichaam in zich op nam. Ze schrok van zich zelf toen ze bedacht dat ze nog nooit zo uitgebreid naar een man had liggen staren dan nu. De laatste tijd had ze zich er eerder op betrapt dat ze hem even zou willen aanraken in een kleine streling om hem te troosten of te bemoedigen. Had dat iets te maken gehad met de kussen die ze eerder aan elkaar hadden gegeven? Toen had ze zijn hart zo wild horen kloppen, zou het nu…………………? Ze boog zich wat naar voren, ze moest het weten of zijn hart nu rustiger was, voorzichtig legde ze haar hand op zijn linker boezem en kon ze het rustige ritme van zijn hart voelen maar ze miste zonder het zelf te weten dat Roderick zijn adem even inhield toen hij haar zachte hand op zijn borst voelde. ‘Yasmine wat doe je me aan,' flitste het door hem heen en omdat hij het moment niet wilde verbreken ging hij rustig door met ademhalen hoewel het daarnet had geleken of zijn hart even stil had gestaan. Nog even en hij wist dat hij zijn verliefdheid voor haar niet meer zou kunnen verbergen. Langzaam liet ze haar hand weer van hem afglijden, de siddering die binnen in hem voelbaar was liet zijn hoofd in onrust achter. Hij kon nog maar beter doen of hij sliep dat was beter dan er op in te gaan, bedacht hij zich, omdat ze geen flauw benul had wat ze met hem deed. De vertrouwensbasis die er tussen hen beiden was ontstaan mocht niet worden doorbroken en hij wist ook dat hij hier heel omzichtig mee om moest gaan. Zijn eigen gevoelens tegenover haar mochten niet worden vooropgesteld die moest hij zolang hij kon op een laag pitje zetten. Door de privacy schending van haar pleegvader op haar lichaam in haar jonge jeugd had ze de normale cyclus van het opgroeien van jong meisje tot jonge vrouw over geslagen en had ze zich om zich zelf te beschermen lange tijd verschuild. In één van de sessies had ze hem zelfs verteld dat ze nooit meer met een man iets zou willen, laat staan verliefd zou worden op een man. Toch merkte hij dat ze de laatste tijd veel vrijer was geworden in hoe ze hem benaderde, ze was allang niet meer het schuchtere meisje dat hij in het allereerste begin onder zijn hoede had genomen. Als hij aan de kussen dacht die ze elkaar gisteren hadden gegeven was ze in de ontdekkingsreis die ze de afgelopen weken met hem maakte meer dan ooit in staat geweest om te geven en te nemen. Hij wist dat deze grote stap voorwaarts een enorm pluspunt voor haar verdere ontwikkeling was. En hij? Waar stond hij? Zou hij omdat ze hem vertrouwde, zich opwerpen als een soort van proefkonijn om haar wegwijs te maken in dit leven wat nog zoveel mooie andere dingen voor haar in petto had of kon hij haar ter bescherming van haar zelf toch beter los laten? Deze rationele gedachte bracht meer in hem teweeg dan hij ooit had kunnen dromen.

Opnieuw stonden ze voor de deur waar ze eerder die middag geen gehoor hadden gevonden. Toen hij aanbelde hoorden ze stemmen achter de deur, dit gaf aan dat ze deze keer niet voor niets waren gekomen. De stemmen gingen door met praten toen de deur werd geopend. Gisteren had Yasmine gezien dat Roderick wat trekken van zijn moeder had maar de man die nu voor hen stond leek als twee druppels water op Roderick. Ze zag hoe beiden terug deinsden omdat ze vrijwel direct elkaars gelijkenis ook zelf zagen. De man was gelijk alert en sloot de deur achter zich op een kier zodat de mensen binnen geen deelgenoot zouden zijn van wat er buiten te gebeuren stond. Nog voordat Roderick iets had kunnen zeggen stak hij van wal in het praatje dat hij zoals het leek al duizend keer van tevoren had geoefend. Alsof hij Roderick had verwacht, gebaarde hij met zijn wijsvinger voor zijn mond hetgeen betekende dat ze zachtjes moesten praten, toen hij daarbij bijna nors en fluisterend zei, ´Je hoeft me niets uit te leggen ik weet waar voor je komt, maar niet hier,’ sprak hij kort en met een bijna autoritair gezag. Hij keek op zijn horloge toen hij verder sprak, ´Laten we zeggen zo rond de klok van half negen………., hij taste naar een portemonnee in zijn broekzak en haalde er een kaartje uit waarop het adres van een restaurant stond, …………op dit adres,´ Hij verwachte kennelijk geen antwoord terug, draaide zich om, sloot de deur en liet hen beiden stomverbaasd achter. Yasmine keek Roderick aan toen ze hem verbouwereerd mompelend hoorde zeggen, ´Nou ja zeg………………, wat is dit…………………? Pfff………, duidelijk een man van het gezag. Dit kan nog leuk worden.´ Yasmine die het zelfde dacht bevestigde zijn gedachte, ´Inderdaad, kom laten we gaan,´ en ze draaide hem met zachte dwang aan zijn ellenboog om. ´Ja, laten we dat maar doen, we hebben nu in ieder geval een adres waar we een hapje kunnen eten om de tijd te overbruggen,´ en hield daarbij het kaartje dat hij daarnet in zijn handen geschoven had gekregen omhoog.

Toen ze in het restaurant zaten hadden ze hun keuze snel gemaakt, de ober bracht hun de drankjes alvast. Yasmine hief haar glas naar hem op en hij deed het zelfde naar haar. ´Je lijkt als twee druppels water op je vader,´ zei ze hem toen ze een slokje nam.´ ´Ja bizar, he……………., hij keek haar wat langer aan en zag dat ze haar hand naar hem toe schoof om de zijne te pakken. Het gebaar dat hij haar zelf niet lang geleden weer had aangeleerd om mensen te vertrouwen of het vertrouwen te geven gaf hem een trots gevoel en hij voelde daarbij dezelfde siddering als vanmiddag toen ze haar hand op zijn borst had gelegd. ´Ik hoop oprecht dat het allemaal goed voor je gaat komen Roderick,´ zei ze hem gemeend. Hij lachte haar toe en gaf een kneepje in haar hand, ´Dat hoop ik ook, Yasmine, maar iets binnenin me zegt dat het niet zonder slag of stoot zal gaan, ik......, hoop natuurlijk dat ik het bij het verkeerde eind hebt.´ Zijn moeder had hem gisteren al een signaal afgegeven over zijn vader, meer dan ooit ondervond hij nu zelf dat gevoelens van liefde complexer konden zijn dan je zou vermoeden. Zijn onbedwingbare liefde die hij voor Yasmine voelde en die hij moest verbergen omdat het nu niets meer met zijn werk te maken had, zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn lieve ouders in Nederland die hem in liefde hadden groot gebracht en er altijd voor hem waren geweest. Daarbij kwam nu ook de intense liefde voor zijn biologische moeder die hem had gebaard en hem door omstandigheden had moeten afstaan. En als klap op de vuurpijl zijn oprechte liefde voor een vader die met de liefde had gespeeld, hem had verwekt en hem na zijn geboorte had afgewezen en misschien wel nooit zou erkennen. Het leek wel een kwartet spel waar hij in ieder geval twee kaarten van had gewonnen. Hij keek naar de vrouw, die niets van zijn werkelijke gevoelens voor haar af wist, die zelf amper liefde in haar leven had gekend, niet had geweten hoe ze moest geven en nemen en met hem mee was gegaan om hem te steunen. Haar hand lag nog in de zijne toen hij er nog een keer in kneep en ze eindelijk weer zijn vertrouwde glimlach zag verschijnen, ´Ik vind het zo fijn dat je met me mee bent gegaan Yasmine,´ sprak hij haar dankbaar toe. Ze knikte hem toe toen ze met een knipoog tegen hem zei, ´Alleen is ook maar alleen he?´ In het dubbelzinnige grapje dat ze naar hem maakte had hij haar nu het liefst dicht tegen zich aan willen trekken en willen zeggen dat ze nooit meer alleen hoefde te zijn en dat ze voor altijd in zijn armen mocht schuilen. Hoe dan ook, de ober zou in ieder geval roet in het eten hebben gestrooid toen hij hen het voorgerecht serveerde.

Keurig op tijd, klokslag half negen stapte het oudere spiegelbeeld van Roderick het restaurant binnen, de grijzende slapen en de huid die iets minder strak om zijn gezicht sloot dan bij Roderick vertelde dat hij zo ongeveer tussen de vijfenvijftig, zestig jaar moest zijn. Hij zocht de ruimte af en zag al gauw waar de twee mensen die hij zocht zaten. Roderick ging staan toen de man op hen kwam toegelopen en stelde zich als eerste voor daarna stelde hij Yasmine aan hem voor. De man stelde zich voor als Rody Buytensluis, hij keek even schichtig om zich heen toen hij vroeg, ‘Mag ik hier zitten?’ ‘Natuurlijk,’ zei Roderick en knipte met zijn vinger naar de ober die net langs liep, om nog een koffie voor zijn vader te bestellen. Galant als altijd vroeg hij de man of hij hier op zijn gemak zat of dat hij misschien naar een andere locatie wilde. Hij schudde zijn hoofd en zei dat dat niet hoefde en verspilde verder geen tijd toen hij met de deur in huis viel. ‘Vroeg of laat wist ik dat je zou komen, als je maar half het temperament van mij bezit zou je de dingen niet op zijn beloop laten.’ Roderick keek hem stilzwijgend aan misschien had hij nog meer te zeggen. Met de wat vreemde en misschien ongebruikelijke openingszin verwees hij kennelijk naar de karakters van hen beiden hoewel hij Roderick nog niet eens kon. ‘Ik zal het niet ontkennen, sprak hij een beetje lachend verder, want dat heeft geen enkele zin, iedereen kan zien dat jij de jongere versie van mij bent daar hoeft voor de rest geen DNA test aan te pas te komen, mocht je dat overwegen. Roderick keek hem aan en zocht naar de juiste woorden om zijn vader tegemoet te komen. Het welkom en weerzien gisteren met zijn moeder en nu hier met zijn daadwerkelijke vader kon je nauwelijks een schril contrast noemen. ‘Nee daar hebt u gelijk in,’ sprak hij nu, toen we elkaar daarnet eerder ontmoeten leek het inderdaad of ik in de spiegel keek.’ ‘Ja, knikte zijn vader hem toe, geen enkele van mijn andere zonen lijkt zoveel op mij dan jij, dat kan ik nu wel met de nodige zekerheid zeggen.’ In de informatie die hij met deze zin gaf was het duidelijk dat hij nog halfbroers had. ‘Ik heb dus halfbroers?’ vroeg hij de man ter bevestiging. ‘Hij knikte hem toe, ‘Ja, drie, de oudste is een half jaar ouder dan jij.’ Het verbaasde Roderick dat hij deze informatie direct aan hem doorspeelde, slim als hij was analyseerde hij zelf wat er gebeurd moest zijn en confronteerde hem er dan ook mee. ‘Uw huidige vrouw was dus in verwachting en……………, toen heeft u mij verwekt bij mijn moeder Amelia Henriquez?’ De spiegel die Roderick hem gelijk voor hield deed hem een diepe zucht slaken. ‘Tja……………ik weet het, het is niet zo fraai……….en het verdiend de schoonheidsprijs niet…….maar………….ja………, zei hij schouderophalend, het is wel gebeurd.’ ‘En…………, vroeg Roderick hem nu, u laat de dingen niet graag op zijn beloop, zoals u net suggereerde maar u hebt wel graag de regie in handen?’ In de vraag die hij zijn vader stelde was hij toch blij een herkenningspuntje gevonden te hebben en moest daarbij denken aan het feit dat hij Yasmine onder zijn hoede had willen houden toen ze zonder zijn begeleiding als psycholoog weer op eigen benen had moeten staan. ‘In dit geval kon ik niet anders, zei hij tegen Roderick, in die ene misstap van mijn hele leven wilde ik mijn vrouw niet ongelukkig zien, toen ze na jarenlang tobben om zwanger te worden haar liefste wens in vervulling zag gaan.’  ‘En toen besloot u om mijn moeder Amelia Henriquez om te kopen met zwijggeld of anders moest ze mij laten aborteren? In de blik die hij Roderick zond klemde hij zijn lippen op elkaar en lag het ongenoegen van een daad waar hij niet trots op was geweest. Roderick kreeg geen antwoord, toch had hij minder medelijden met zijn vader dan met zijn moeder en dat had alles met de verschillende karakters van beide personen te maken. Hij mocht dan veel op zijn vader lijken maar het zelfzuchtige karakter dat zijn vader leek te hebben stond ver van Roderick vandaan en  daarom vuurde hij nog een vraag op zijn vader af. ‘Ik heb begrepen dat u korpschef bij de politie eenheid bent, dat betekent dat u moet onderzoeken en moet ondervragen maar heeft u zich wel eens afgevraagd hoe het met mijn moeder Amelia Henriquez na haar zwangerschap verder is gegaan?’ In de stilte die volgde zag hij hoe zijn vader zijn hoofd schudde en hem het antwoord schuldig bleef. Het was duidelijk dat zijn vader er alles aan had gedaan om zijn eigen eer hoog te houden en de verantwoording die hij in zijn beroep dagelijks tot uiting moest laten komen in deze gebeurtenis van zijn leven in de wind had geslagen. ‘Mijn vrouw, begon hij, zij weet tot op de dag van vandaag niets van dit hele gebeuren en ik zal eerlijk tegen je zijn………….ik heb het al die jaren bewust achterwege gelaten maar………, ik had wel met mezelf een afspraak gemaakt, dat op het moment dat jij aan mijn deur zou staan ik openheid van zaken aan mijn gezin over dit gebeuren zou gaan geven. Alleen………….., hij aarzelde even, ik………….., nou ja ik heb daar nog iets meer tijd voor nodig. Het………….., spijt me.’  Roderick, blies even door zijn neus, aan de ene kant was het wrang om te merken dat de actie die hij nu had ondernomen nu pas de erkenning van zijn vader opleverde maar aan de andere kant moest hij ook blij zijn dat de afwijzing die hij had verwacht uit was gebleven. Hij mocht alleen maar hopen dat hij zijn vader aan het denken had gezet. Voor nu zat er niet veel meer in dan dit, wist hij, de hobbel die zijn vader naar zijn huidige vrouw moest nemen zou zijn verdere leven misschien volledig op zijn kop zetten, het was dus maar de vraag of zijn vader de moed had die hij in zijn dagelijkse werk wel bezat. In de laatste zet die hij nu zou zetten naar zijn vader was de kans groot dat hij zijn vader nu wel voor de allerlaatste keer zou zien. Maar dan had hij tenminste wel zijn best gedaan en hoefde hij de verantwoording die zijn vader voor hem zou moeten hebben niet verder naar zichzelf toe te trekken. Hij kon als hij wilde net zo sterk zijn als zijn cliënten die hij in de praatsessies steeds leerde hoe ze met teleurstelling en verwachtingspatronen om moesten gaan. Hij haalde een kaartje met zijn gegevens uit zijn binnen zak en reikte dat zijn vader aan toen hij gemoedelijk en bijna rustig zei. ´Neem u tijd hoor, Ik wacht het wel rustig af en wil me zeker niet aan u opdringen, u kunt me altijd bellen, appen, mailen, hij somde alle mogelijkheden op, of……… u kunt me ook nog opzoeken als u een uitstapje naar Nederland maakt. Maar………….., benadrukte hij, voel u vooral tot niets verplicht.´ Yasmine hoorde dat er in zijn laatste zin cynisme had geklonken. Kennelijk wilde hij zijn vader triggeren maar ging hij er ondertussen vanuit dat van alles wat hij daarnet had voorgesteld niets zou gaan gebeuren. Zijn vader bestudeerde de gegevens die op het kaartje stonden en zei, ´Ik zie dat je doctorandus bent?´ Roderick knikte hem toe, de afstandelijke houding van zijn vader die hij had gevoeld had hij zeker niet als prettig ervaren, en liet dat nog een keer in zijn antwoord duidelijk merken toen hij bijna onverschillig en een beetje lacherig zei, ´Ik ben minstens even slim als u, en stak zijn hand naar hem uit, nou………., wie weet……….., misschien………, tot ziens dan maar.´ Of de hoop die in zijn stem lag aannemelijk was liet zich te raden. De omhelzing die Yasmine had verwacht bleef uit, hoe anders dan gisteren was deze ontmoeting gelopen, de warmte en vriendelijkheid van zijn moeder tegen over het ijskoude hart van zijn vader vertelde haar dat zijn biologische ouders nooit bij elkaar hadden gepast. Hij wachtte het antwoord van zijn vader niet verder af toen hij zich omdraaide. ´Kom Yasmine, we gaan weer terug, ze voelde hoe hij haar hand pakte en haar mee naar buiten troonde. ´Waar logeer je?´, riep zijn vader hem nog na. Roderick draaide zich niet meer om en stak alleen zijn hand nog als groet in de lucht. Het leek of hij het boek had afgesloten. ´Je bent boos?´ vroeg ze hem later toen ze naast hem in de auto zat en terug naar het hotel reden. Hij schudde zijn hoofd toen hij de worsteling waarmee hij zat uitsprak, ´Boos is misschien een groot woord Yasmine, maar ik vat zijn handel en wandel naar mijn moeder niet zo goed. Een man van het gezag die zijn eigen verantwoording niet neemt en mijn moeder heeft omgekocht?´ Met het ongeloof dat in zijn stem lag keek hij  haar even vragend aan, ´Ik begrijp het wel en ik begrijp het niet. Laat mij maar even Yasmine.´ Met de zucht die hij slaakte gaf hij haar een kort kneepje in haar hand, ´Het komt wel weer goed,´ alvorens zijn handen weer om het stuur te klemmen. Yasmine slikte even maar zei verder niets toen ze begreep dat het Roderick zwaar viel in wat hij zojuist over zijn vader had ontdekt.

Toen ze terug in de hotelkamer waren ging hij op bed liggen en werkte op zijn mobiel nog even wat post via de mail door. Het was al bijna donker, de moeheid van de dag sloeg ook over op Yasmine maar omdat de maan zo mooi glinsterde en een prachtig spoor over de zee achterliet besloot ze om nog even naar het strand te gaan. Gewapend met haar schetsboek en mobiel, zei ze hem dat ze nog even buiten een schets ging maken. Hij knikte haar toe zonder op of om te kijken, ‘Dat is goed hoor, hoorde ze hem nog zeggen toen ze de schuifpui opende om naar de zee te lopen. Roderick had duidelijk even behoefte aan rust en daar had ze alle begrip voor. Ze ging zitten op het ligbed, maakte eerst een foto met haar mobiel en bracht daarna de strepen en lijnen aan die de schets vorm zouden gaan geven. De palmbomen op de voorgrond maakten het tot een bijna sprookjesachtig tafereel en liet haar vergeten wat er die middag was gebeurd. Ook zij had vanmiddag de nodige vraagtekens gehad in het gesprek dat Roderick met zijn vader had gehad. Roderick had zich kranig gedragen maar ze merkte aan alles dat hij uit het veld was geslagen. Sommige dingen, wist ze uit ervaring, deden nu eenmaal met een mens meer dan je zou vermoeden. De zachte zeebries krulde het papier steeds wat om en verhinderde haar steeds om verder te schetsen en ze besloot om even lang uit te gaan liggen op het ligbed. Ze kon de salsa muziek van de liveband horen die iedere avond werd gespeeld, de gasten konden als ze wilden de basispassen leren van deze dans door de instructielessen op te volgen die werden gegeven door medewerkers van het resort. Ook ving ze het geluid van de zacht aanspoelende golven op en kon ze ondertussen de prachtige maan aanschouwen. De palmbomen die ze net had geschetst op het papier lieten hun palmtakken licht bewegen door de wind die uit zee kwam. Haar hoofd kreeg door het ritselen van de takken weer de rust en zette haar vrij in de ruimte die ze om zich heen ervaarde, ze voelde hoe haar ogen loom werden en de aanspoelende golven en de salsamuziek in haar oren steeds meer naar de achtergrond verdrongen.

Ook Roderick was in slaap gevallen, toen hij om twaalf uur wakker schrok zag hij dat Yasmine nog niet terug was en besloot op onderzoek uit te gaan. Eenmaal buiten zag hij haar op het ligbed liggen. Toen hij dichterbij kwam zag hij dat zij ook in slaap was gevallen. Hij raapte haar schetsboek van de grond en bekeek de schets aandachtig die ze net op papier had gezet. Ze had verbluffend veel talent viel hem op, de lijntjes zette ze zo verfijnd op papier dat de contouren van de diepgang naar het leek verborgen bleven maar hij wist dat ze een uitzonderlijk talent had om deze daar waar het moest straks met de verf naar voren te halen om de diepgang in het schilderij te creëren. Hij bladerde nog even terug in het schets boek en zag de allereerste schetsen, hij herinnerde zich hoe ze het beladen woordje hobby bewust had vermeden als ze hem had gezegd dat ze met haar creatieve talent aan de slag ging. Wat had ze veel overwonnen voor zichzelf, steeds meer zag hij hoe ze uit haar cocon ontsnapte en weer meer plezier in het leven ging krijgen. Hij wist ook dat ze nieuwe gevoelens aan het ontdekken was, dat had hij gemerkt toen ze haar hand vanmiddag over zijn boezem had laten glijden en hij had gedaan of hij sliep. Ook was ze scherp en oplettend, dat had hij ook vanmiddag gezien toen ze had gevraagd of hij boos was geweest. Hij had het vanmiddag dan wel wat afgezwakt bij haar maar eigenlijk was hij echt heel boos geweest. In deze twee dagen had hij kunnen zien hoe hij leek op zijn vader maar hij kon met grote mate van zekerheid zeggen dat hij zijn karakter, het menselijke van zijn moeder had geërfd en dat stelde hem zeer gerust. Dat zijn vader zijn geregisseerde acties uit het verleden en zelfs nu nog voor zijn eigen gewin hanteerde dat had Roderick toch wel het meeste tegen de borst gestoten. Als hij al een verwachtingspatroon van zijn vader had gehad dan had hij deze nu, na vanmiddag al lang en breed bijgesteld en hij rekende daarom dan ook op geen enkele actie meer van zijn vader. Hij pakte haar schetsboek op en liep naar binnen om even later terug te komen met twee gekleurde dekens en twee kussens en zag dat Yasmine intussen op haar zij was gerold. Hij schoof het kussen voorzichtig onder haar hoofd en drapeerde de deken over haar heen en installeerde een ander ligbed vlak bij de hare. Toen hij zich zelf dicht naast haar had geïnstalleerd draaide hij zich naar Yasmine toe en zag hij hoe het licht van de maan haar lieve gezicht streelde. Haar rustige ademhaling vertelde hem dat ze in diepe slaap was, ze leek met geen tien paarden wakker te krijgen en dat hoefde ook niet. Voor nu wilde hij alleen maar dicht bij haar zijn, hij zou haar veilig en geborgen houden en wilde alleen maar kijken naar het liefste wat hij ooit zou willen bezitten

 

Hoofdstuk 10

Het was eind oktober, de dagen werden korter en de vakantie op Bonaire lag al weer ver achter zich. Yasmine, huiverde even, de snijdende wind voelde koud aan. En dit was nog maar het begin, voor vanavond waren de voorspellingen niet al te best. De eerste zuidwesterstorm stond volgens de nieuwsberichten vanavond op de rol. Het omslagpunt van het rustige najaar dat gisteren nog de tedere zon had doen laten schijnen leek verdreven, voor volgende week hadden ze zelfs weer vorst aan de grond voorspeld. Ze was nog even in de stad geweest voor wat kleine boodschapjes en deed de achterklep van haar auto omhoog, laadde wat boodschappen in en liep daarna nog even terug om bij de bloemist een bosje bloemen te halen voor Roderick. Ze hadden elkaar de afgelopen twee weken niet meer gezien en dat kwam voornamelijk omdat Yasmine zich na haar vakantie met Roderick weer wat meer in het sociale leven had gestort, zo had ze zich ook aangemeld bij de plaatselijke volleybalvereniging en had ze buiten Gisela nog een paar vriendinnen erbij gekregen. Roderick had dit ondersteund en gezegd dat als ze haar grenzen goed zou bewaken, ze dit zeker aan zou kunnen. Ze moest zeggen het lukte haar aardig en ze voelde zich zoveel beter in haar vel zitten dan dat ze ooit had gedaan. Ze had veel aan Roderick te danken en daarbij had ze gezien dat ook hij het van de zomer zwaar te verduren had gehad toen zijn vader in Bonaire kort gezegd nog niet klaar was geweest voor het bezoek dat Roderick hem had gebracht. Ze was hem tot steun geweest en had hem net zoals hij bij haar had gedaan een luisterend oor geboden maar ze wist als geen ander dat hij hier zelf door heen moest. Daarom zou ze hem vanavond eens onaangekondigd verrassen en hem zo een hart onder de riem steken. Toen ze de winkel in liep richtte ze zich op de bloemenhoek in de winkel, pakte een flinke bos gipskruid en een grote bos donkerrode dahlia’s en pakte er nog een bosje oranjekleurige chrysanten bij. Zo, mooie tinten voor een warm herfstboeket dacht ze. Ze schrok op toen een stem tot haar zei, ‘Yasmine wat leuk om je hier te treffen.’ Toen ze omkeek zag ze achter de toonbank het lachende gezicht van Ditty Greveling. Hoewel ze haar haar iets langer had laten groeien en ze haar lange pony in lagen bij haar coupe had laten knippen, herkende ze haar direct. ‘Ja, dat is zeker lachte Yasmine terug, en liep op de toonbank af met haar uitgekozen bloemen. ‘Zal ik hem voor je mengen?, vroeg ze haar. ‘Graag’, knikte ze en keek toe hoe Ditty de bossen bloemen tot een mooi boeket omtoverde. ‘Gaat het weer goed met je?’ vroeg ze haar terloops. Yasmine keek haar aan en realiseerde zich dat Roderick die keer in de winkel tegen haar had gezegd dat ze één van zijn patiënten was geweest. ‘Ja hoor, dank je wel.´ bedankte ze haar beleefd en voegde er verder niets aan toe. ‘Werk je hier al lang?’ vroeg Yasmine haar om het gesprek een wending te geven. Ze knikte haar toe, ‘Ja al even, zo ongeveer na de tijd dat ik met Roderick samenwoonde. Hiervoor werkte ik in een damesmode zaak maar die is failliet gegaan. Hoe gaat het trouwens met hem?’, vroeg ze er gelijk achter aan. De schok die ze voelde dat het antwoord bij haar teweeg bracht leek haar even van haar stuk te brengen maar ze had zichzelf weer snel onder controle toen ze zei, ‘Hij maakt het goed, tenminste twee weken geleden nog wel.’ Ze knikte haar weer toe, toen ze gelijk verder aan haar vroeg, ´Zijn jullie…………….,hebben jullie……………..?’ Yasmine begreep haar twee vragen niet helemaal en moest even lachen toen ze de vraag verder voor haar invulde en zei…………… ‘Een goede verstandshouding? Ja zeker, knikte ze haar toe, dat hebben wij zeker.’ Kennelijk was het antwoord dat ze gaf niet voldoende, toen ze nog aan haar gespannen verder vroeg, ´Niet meer dan dat?´ Nu keek Yasmine haar met een verbaasde uitdrukking aan toen ze zei, ´Hij is gewoon een goede vriend…….., niet meer dan dat.´ Ze zag hoe de ogen van Ditty oplichten toen ze bijna opgelucht en toeschietelijk met een knipoog zonder verder door te vragen zei, ´Het is zeker een cadeautje…………, ik zal er nog wat groen eikenblad tussen doen, in het kader van de herfst………., die doe ik je cadeau.` Oh……, nou, bedankt, zei Yasmine zonder er verder iets tegen in te brengen. Het was immers inderdaad een cadeautje, maar voor wie dat hoefde Ditty verder niet te weten want dan zou ze vast en zeker met nog meer vragen komen. Ze rekende af toen ze het mooie boeket feestelijk had ingepakt. ´Bedankt Ditty, zei ze haar dan ook, ik zal de ontvanger zeggen dat het met liefde is gebonden. ‘Ditty straalde van oor tot oor toen ze de bos van haar aanpakte. ´Fijn, zei ze haar welgemeend terug, een betere reclame kan ik niet hebben.´ Yasmine knikte haar met een kleine knipoog toe, ´Zo is het maar net, leuk je ontmoet te hebben,’ sprak ze Ditty toe voordat ze met een groet de winkel verliet. ‘Tot ziens,’ riep Ditty haar na, blij met de informatie die ze van Yasmine tussen neus en lippen door had gekregen. Roderick was zo te horen nog single, misschien…………., moest ze toch nog maar eens een kansje bij Roderick Terbrugge wagen.

Met zijn benen op de loungebank zapte hij zoals gewoonlijk weer langs de netten van de televisiezender, het haardvuur knapte behaaglijk in de openhaard en hij voelde dat de kou in zijn appartement aan het verdwijnen was. Toen hij vanmiddag nog een paar boodschappen in de supermarkt was gaan halen had hij besloten om daarna niet meer in het park te gaan joggen en had hij bewust eens even wat rust genomen. De gebeurtenissen van de zomer in Bonaire hadden meer met hem gedaan dan hij had verwacht. Het was niet zo zeer dat hij het niet aan kon maar hij moest het toch een plaatsje geven en dat was toch iets moeilijker dan hij had gedacht. Gek genoeg begreep hij nu pas veel meer waar zijn cliënten persoonlijk mee konden worstelen en Yasmine schoot zoals altijd daarbij direct in zijn hoofd. Steeds vaker beurde het nu dat ze elkaar minder vaak zagen en dat kwam vooral omdat ze langzaam aan weer haar eigen dingen ging oppakken. Twee weken geleden had hij haar nu voor het laatst gezien en was ze vol verhalen geweest in wat ze allemaal wilde gaan ondernemen. Dat was een goed teken en hij had uit het oogpunt van een psycholoog gezien dat hij niets anders had kunnen doen dan haar te ondersteunen. Hij had in Bonaire gezien dat ze makkelijk contacten met mensen kon leggen en hoe ze nu ook meer en meer behoefte had gekregen aan deze sociale contacten, die ze nu zo links en rechts op deed met mensen. De keren dat ze samen waren leken nu schaarser te gaan worden en dat vond hij ook een moeilijk ding. Ze had hem goed geholpen toen ze met hem was meegegaan naar Bonaire en had hem daar waar de noodzaak was geweest met raad en daad bijgestaan. Hij was blij geweest dat ze hem na de koude douche die hij van zijn biologische vader had gekregen, uit zijn cocon had kunnen trekken. De laatste dagen hadden ze doorgebracht aan het strand of aan het zwembad en waren ze nog twee keer bij zijn moeder en zusjes langs geweest. Buiten de twee kussen waren er verder geen intieme aanrakingen meer tussen hen beiden geweest maar ze had hem ’s avonds wel zo gek gekregen om op salsa les te gaan. Hierin hadden ze beiden lol gehad en het daarbij ook nog eens snel onder de knie gekregen. Deze romantische gevoelsdans met het opzwepende ritme, was een dans die je als inwoner van Bonaire praktisch hoorde te kennen. Op de laatste avond voor hun vertrek naar Nederland was er een soort van wedstrijd geweest onder de deelnemers. Yasmine had er opgestaan dat ze hieraan mee zouden doen en zo waren ze ook nog eens in de top drie geëindigd. Gelukkig hadden ze zo na de teleurstelling van zijn vader toch nog wat lol gehad. Twee weken geleden had hij haar voor het laatst gezien, nu hij er over na dacht frustreerde het hem bijna. Ze leken in de verhouding als psycholoog en cliënt en als dansmaatjes goed bij elkaar te passen maar zou er ooit nog meer als dit in gaan zitten vroeg hij zich af. Hoe lang kon hij zichzelf nog voor de gek blijven houden? Toen de bel ging veerde hij op om open te doen.

‘Hoi, sprak een klein stemmetje dat maar van één iemand kon zijn, ik kom je even verrassen.’ Yasmine, stapte naar voren, plantte een kus op zijn wang waarna ze hem de bos bloemen aanreikte. ‘Dank, je wel, wow wat een prachtige bos’ zei hij haar duidelijk verrast. De bos bloemen die ze had meegenomen was werkelijk prachtig en ook nog eens in de juiste herfstkleuren maar inwendig was hij zo blij omdat ze er eindelijk weer eens was en maande haar naar binnen. Toen ze de warme kamer binnen stapte voelde ze zich gelijk thuis, bizar eigenlijk dacht ze dat Roderick haar altijd het gevoel van thuiskomen gaf en ze vleide zich neer op de bank. ‘Koffie, thee?´, vroeg hij haar terwijl hij de bos bloemen in een grote glazen vaas schikte en het voor haar neus op de tafel zette. ‘Koffie dan graag, een latte machiatto alstublieft,’ omdat ze wist dat hij een smaak aan haar zou vragen. Even later kwam hij terug met de koffie en zette zich ook weer neer op de bank toen hij haar vroeg, ‘En…………….. waar heb ik die mooie bos aan te danken?’ Afwachtend keek hij haar aan. 'Voor al je hulp en toewijding en omdat je zo’n zware periode achter de rug hebt,´ zei ze hem. Hij knikte haar toe omdat hij wist wat ze bedoelde, maar wilde het niet zwaarder maken dan dat het al voor hem was. ‘De bos is prachtig……….., heel erg bedankt, zei hij haar nogmaals, gelukkig had ik mijn therapeutische psycholoog bij me,’ vertrouwde hij haar ondeugend en met een knipoog toe. Ze lachte en knikte hem toe, ´Weet je dat deze bos met liefde is gebonden?’ zei ze hem. ´Ja, zei hij haar, daar ziet hij wel naar uit,’ beaamde hij.  ‘Weet je ook door wie?’ Ze keek hem vragend aan terwijl hij zijn schouders op haalde toen hij zei, ‘Ik zou het niet weten.’  Door Ditty Greveling, zei ze hem  er direct achteraan, ze vertelde me dat ze met jou heeft samengewoond.’ Even viel het stil voordat hij zei, ‘Ja dat klopt maar toen werkte ze bij een modezaak.’ ´Die is failliet gegaan begreep ik en nieuwsgierig vroeg ze door, ‘Ging het niet meer tussen jullie?’. ´Nou………….., nee onze relatie werkte niet meer, ze claimde me teveel.’ Dat hij het nu deed voorkomen of dat hij een vrije jongen was, was wel een beetje lachwekkend dacht hij. Met Yasmine onderhield hij dan nu wel een soort van oppervlakkige relatie die misschien op een goede verstandshouding was gebaseerd maar hoe graag zou hij zien dat zij hem, soms even, zo af en toe zou claimen. Ze was een prachtige mooie vlinder geworden die uit haar cocon was gevlogen en nu op een goede manier van haar vrijheden genoot. Hij wilde haar zo graag de liefde leren en geven die tussen een man en een vrouw zo mooi kon zijn. Hij wilde de bloem zijn waarop ze uit kon rusten zonder haar te beperken in alles wat ze zelf wilde. Maar hoe zag ze hem? Sterker nog was ze na alles wat ze had meegemaakt klaar voor zo´n relatie? Het was een vraag die al zolang in zijn hoofd zat misschien moest hij het toch maar eens gewoon vragen aan haar. Ze dacht er zelf duidelijk anders over toen ze hem toe knikte en zei, ´Oh…….., net zoals ik jou claim, het was meer een veronderstelling dan een vraag. Hoewel hij er misschien niet verstandig aan deed werd het tijd om haar uit de brand te helpen.

´Yasmine,´ begon hij, ik wil je wat vertellen,´ hij pakte de afstandsbediening en zette hem op een radiozender voordat hij het geluid wat zachter zette. ´Of…………., eigenlijk moet ik je wat bekennen en draaide zich naar haar toe. He, waarom voelde hij zich zo ongemakkelijk in deze rol die zoveel anders als de rol van psycholoog voelde. Afwachtend en verwachtingsvol keek ze hem aan, het liefste had hij haar nu al in zijn armen willen nemen en willen kussen. Niet zoals ze beiden in de vakantie hadden gedaan maar op de manier die bij een man paste die iets begeerde wat hem zo ontzettend lief was. Maar omdat hij met haar kwetsbaarheid rekening moest houden was dat uitgesloten. Toch moest ze weten wat hij in al die maanden voor haar was gaan voelen. Zorgvuldig koos hij de woorden toe hij tegen haar zei, ´Ik heb je de afgelopen twee weken gemist.´ Met het sniffen van haar neus en de lach die om haar mond verscheen zei ze hem onomwonden, ´Ik jou ook Roderick.´ En dat was ook zo, ze had zich vandaag echt schuldig gevoeld omdat ze de voorbijgaande twee weken geen gaatje had kunnen vinden om even bij Roderick aan te wippen. Ze zag hoe hij zijn lippen even op elkaar drukte en haar toe knikte. Met haar bijna logische reactie maakte ze het hem niet makkelijk. ´Ik………..,eh………., we hebben samen veel meegemaakt, begon hij in een nieuwe poging, en hierdoor ben ik…………….., hij stopte even en keek haar doordringend aan, ben ik........, van je gaan houden.´ Hij zag hoe ze zijn bekentenis op haar in liet werken en zei even later verbaasd, ´Okay……….., ik ook van jou……………..,we hebben…. ´Ssssh,´ Roderick schoof naar haar toe en legde even zijn vinger op haar mond zodat ze niet verder hoefde te spreken. ´Ik bedoel, ging hij verder, ik houd van je zoals een man van een vrouw houdt zodat hij een relatie met haar wil beginnen of misschien wel wil gaan trouwen met haar. De woorden die hij had gesproken bleven hangen in haar hoofd, haar hart ging tekeer als een malle en met de bekentenis die Roderick haar had gedaan drong het tot haar door dat de vriendschap die ze samen hadden nu in een ander daglicht kwam te staan. Een relatie stond immers synoniem voor intimiteit en dat bracht haar van binnen van haar stuk. Ze zou zichzelf aan geen enkele man meer geven, dat had ze zichzelf nu eenmaal beloofd. Ze voelde hoe Roderick haar tegen zich aan trok, zijn armen voelden veilig en vertrouwd zoals ze altijd hadden gedaan maar nu………, na deze bekentenis, nu was alles anders geworden. Zou hun vriendschap blijven als ze hem vertelde dat ze dat nu nog niet aan zou kunnen dat ze echt had besloten om nooit meer intiem met een man zou zijn. Zou hij………? Zonder het te weten waren ze verstrengeld geraakt in elkaars leven, en waren er mooie momenten geweest die ze nog steeds koesterde. Roderick had haar weer hoop gegeven waardoor ze de normale dingen van het leven weer aan kon. Ze wilde zijn vriendschap voor geen goud kwijt. Wat als hij uit haar leven zou verdwijnen? Dan stond ze weer helemaal alleen en was ze weer iemand verloren. ´Ik weet dat ik je hiermee overval, fluisterde hij haar in haar oor en ik weet ook waarmee je tobt maar geloof me, ik zou nooit iets van je verlangen of eisen wat je zelf niet wilt. Je bent in goede handen Yasmine en ik kan…………, nee……., ik zal op je wachten. Met de siddering die ze voelde keek ze naar hem op, de vragen die ze daarnet aan zich zelf had gesteld had hij teniet gedaan. Ze slikte en de traan die over haar wang gleed wreef hij met zijn duim weg en hij kuste haar met een zelfde tedere en zachte kus zoals hij in Bonaire had gedaan. Toen ze hem zacht van zich weg duwde kwam er weer een traan en met een verstikte stem zei ze tegen hem, ´Ik……, ik………,kan je niets beloven Roderick. Hij legde nog een keer een vinger tegen haar lippen toen hij haar overtuigend zei, ´Je hoeft me niets te beloven lieverd, ik weet dat het goed gaat komen,´ en keek haar zoals hij in de praatsessies die al lang achter haar lagen vol vertrouwen aan. Ze glimlachte wat door haar tranen heen omdat ze wist dat ze hem hierop een antwoord schuldig moest blijven. Het zou misschien goed zijn als ze zich aan dezelfde hoop zou vast houden als Roderick nu deed. Ze reikte zich terug naar hem en kuste hem met een zelfde heerlijke kus terug. ´Zullen we deze kussen er in ieder geval maar in houden?´ vroeg hij haar toen ze klaar waren. Ze knikte hem toe, deze kussen die zo anders waren dan de kussen die haar pleegvader haar eens had toebedeeld voelden bijna helend, als een pleister op een diepe wond. ´Is goed, ´knikte ze hem toe met een twinkeling in haar ogen. ´Mooi, bromde hij haar met wat genoegdoening toe, als ik er maar weer geen tweeënhalve maand op hoef te wachte waarmee hij doelde op de vakantie in Bonaire waar de allereerste twee kussen haar een compleet nieuwe ervaring hadden gegeven. Hij trok haar nog een keer naar zich toe voor een derde heerlijke kus, achteraf gezien had hij zich zorgen voor niets gemaakt, natuurlijk hij moest nu niet te hard van stapel lopen en haar de tijd en ruimte geven die ze hierin nodig had. Vanaf het moment dat hij haar had ontmoet op het ijs met haar vriendin Gisela had hij zich al aangetrokken tot haar gevoeld en geweten dat hij haar zomaar niet meer los had kunnen laten. De drang om haar elke dag te zien was de afgelopen twee weken alleen maar groter geworden. Hij had gemerkt op Bonaire dat ze de kussen als prettig had ervaren, ze had zich er over uitgesproken hoe dat kwam. Ook had ze hem daarnet niet gelijk afgewezen en dat was voor wat hij wilde op de langere termijn gezien, een goed begin. En……………,misschien……….., het was natuurlijk iets waar hij vooral zelf op hoopte, zou ze zelf ooit nog wel een keer het initiatief tonen in wat ze verlangde van hem. Pas dan zou ze afgerekend hebben met haar verleden en kon ze vrij zijn in alle vrijheid die ook voor haar als mens was weggelegd. Het kon zomaar nog een lange weg gaan worden maar tot die tijd zou hij geduldig wachten en haar overstelpen met zijn liefde, in de goede betekenis van het woord.

De volgende morgen werd ze wakker in het tweepersoonsbed van Roderick, de slaapkamerdeur stond op een kier. Nog wat slaapdronken schoof ze uit bed en zag dat ze een katoenen overhemd van Roderick aan had dat ze gisterenavond in één van zijn kasten had gevonden. Langzaam begonnen haar gedachten zich weer te ordenen, gisterenavond was het tegen dat ze weg  had willen gaan harder gaan regen en gaan stormen. Roderick had het niet verantwoord gevonden dat ze naar huis was gegaan omdat ze op het late nieuwsbulletin hadden gewaarschuwd om niet naar buiten te gaan als dat niet hoefde. Voor zichzelf had hij snel een slaapplaats op de bank gecreëerd en had hij haar aangeboden om in zijn bed te slapen. Toen ze naar de kamer liep zag ze in een oogwenk dat Roderick nog in diepe rust op de bank lag te slapen, ze sloop hem zachtjes voorbij om hem nog niet wakker te maken. In de keuken richtte ze zich op een willekeurig aanrecht kastje op zoek naar een koekenpan. In de koelkast vond ze wat boter, eieren en bakbacon en in de diepvries vond ze nog wat witbrood. Ze zette de praktisch onhoorbare afzuigkap aan en smolt wat boter in de pan. Al snel verspreidde zich de heerlijke geur van gebakken eieren en bacon door het huis. Ze zag hoe Roderick met zijn ogen dicht snuffelde naar de geur, Yasmine moest er even zacht om lachen, wellicht dacht hij dat hij aan het dromen was. Nu hij langzaam aan het wakker worden was kon ze ook wel gelijk de koffiemachine instrueren en ze wist bijna zeker als hij dat geluid hoorde dat hij direct wakker zou zijn omdat hij nu eenmaal een koffieleut was. Ze kreeg gelijk en in een mum van tijd, nog met zijn ogen dicht zat hij met een half ontbloot bovenlichaam op het puntje van de bank. Uit de open keuken had ze alle zicht op hem en zat hij recht in haar vizier. Het dikke woonkleed hing half over zijn heup tot aan zijn knie. Op zich was het niets bijzonders, op vakantie in Bonaire had ze hem zo, zo vaak gezien als hij met zijn short aan naar de badkamer was geglipt. Het feit dat ze nu in zijn eigen appartement in zijn keuken achter het aanrecht iets voor hen beiden stond klaar te maken had iets…………., bijna gênants maar ook iets vertrouwds. De beelden uit haar verleden flitsten weer even aan haar voorbij, de boze woorden en vernederingen van haar pleegvader, Gisela´s woorden toen ze zich had uitgelaten over Roderick en zij haar had gezegd dat hij er mocht wezen, haar hand die even aan zijn borst had gevoeld om het bonzen van zijn hart te horen toen hij rustig leek te slapen. Toen was ze voorbij gegaan aan zijn lichaam, was daar de hele vakantie op Bonaire zelfs niet mee bezig geweest omdat ze mee was gegaan om hem te helpen en vooral te steunen. Gisteren had hij haar gezegd dat hij van haar hield en had zij hem ook gezegd dat ze van hem hield maar wat was in Gods naam houden van, als je nooit geen echte liefde had gevoeld? Van vrienden en vriendinnen kon je immers ook houden en dacht hierbij even aan Elvira. De verwarrende gedachten werden versterkt toen Roderick opstond, zijn ogen opende, zich uitrekte en op haar afstapte in zijn boxershort. Ze wendde haar blik snel af naar de koekenpan en draaide ijverig de omelet van eieren en bacon om. Toen hij achter haar kwam staan omsloot hij met zijn armen haar middel en plantte een kus op haar krullende haar vlak bij haar oor, ´Mm mm………….., dat ziet er onweerstaanbaar lekker uit´, fluisterde hij haar toe. Zonder hem aan te kijken knikte ze hem toe en ging er vanuit omdat ze hem nu eenmaal blindelings vertrouwde, hij het over de eieren en bacon had. Het gevoel van zijn armen die haar in een bijna veilige greep vast hielden, verschilden niets van het thuiskom gevoel dat ze had als ze hier dicht bij hem in zijn appartement was. Even sloot ze haar ogen en leunde kort tegen zijn borstkas aan toen ze zich weer realiseerde wat hij gisteren tegen haar had gezegd. In een toekomstige relatie zou hij niets eisen of verlangen wat ze zelf niet zou willen. Het was een geruststelling voor haar geweest dat met dit uitgangspunt in ieder geval voor nu hun vriendschap gewaarborgd zou zijn. ´Kom, zei hij haar, ik kleed me even aan en dan kunnen we zo eten.´ ´Een heel goed idee, knikte ze hem toe en hij plantte nog een kus op haar krullenbol voordat hij weg beende naar zijn slaapkamer. Ze schonk de koffie in en even later smulden ze allebei aan de bar van het heerlijke ontbijt. ´Het lijkt erop dat het ondanks de storm van gisterenavond toch nog een mooie dag gaat worden.´ zei hij toen hij naar buiten keek. ´Zullen we er nog even op uit gaan?´ Ze voelde hoe haar hart een sprongetje maken, met Roderick erop uit gaan was het leukste wat er was, vaak bracht hij haar op de mooiste plekjes en keek ze haar ogen uit. Ze knikte hem toe, ´Dat lijkt me leuk, en hij zag opnieuw de twinkeling in haar ogen die hem zo blij van binnen kon maken. ´Nog wensen?´ Met een dromerige blik keek ze hem aan, ´Genoeg´, zei ze hem. Getriggerd door haar antwoord was hij nieuwsgierig geworden. ´Okay, zei hij haar toen hij van zijn barkruk opstond en ergens een memoblok met pen vandaan haalde. ´Schrijf die dan maar eens voor me op jonge dame.´ Verbaasd vroeg ze hem, ´Allemaal?´ ´Doe je best,´ en wees nog even met zijn wijsvinger naar het lege papiertje. Het viel hem op dat ze zonder er bij na te denken vliegensvlug achter elkaar opschreef wat haar wensen waren. Toen ze even later klaar was en het aan hem gaf zodat hij het kon lezen, kwam er elke keer een glimlach over zijn gezicht en kon hij zich pas echt voorstellen wat ze als kind allemaal had gemist. Hij nam de pen van haar over en schreef er in grote letters boven ´To do list met Yasmine´, vouwde het briefje op alvorens het in zijn portemonnee en terug in zijn broekzak te stoppen. De eerstkomende maanden hoefde hij zich in de weekenden niet meer te vervelen als hij wilde. Met het wensenpakket van Yasmine op zak spoorde hij haar aan om zich aan te gaan kleden en dat hij de ontbijtboel op zou ruimen. In het te grote katoenen overhemd van hem liep ze weg naar zijn slaapkamer om zich daar aan te kleden. Een zucht ontglipte hem het was maar goed dat ze hem niet naar zijn wensen had gevraagd want dan had hij zich in een lastig parket moeten wagen. Eerst maar eens aan haar wensen voldoen, dacht hij, misschien kon hij zo dichter bij zijn grote wens komen. Vandaag zou hij haar eerste wens in vervulling laten gaan en samen met haar naar Antwerpen vertrekken.

 

         

Hoofdstuk 11

Ruim een maand later nam hij haar mee naar Texel, één van haar wensen was geweest om een Waddeneiland te bezoeken. Opmerkelijk genoeg keek hij hier zelf ook naar uit en beleefde hij ook zelf opvallend veel plezier aan deze wens. Ze hadden beiden deze vrijdag vrij genomen en waren vanmorgen vroeg richting Noorden gereden om over te varen naar Texel. Daar aangekomen reden ze eerst richting hotel waar ze één nacht zouden blijven. Na de korte en gezonde lunch liepen ze net na de middag naar het passagiersschip ‘De Vriendschap ‘ om een tocht te maken naar het Eijerlandse Gat op de Waddenzee. Een rustig gebied waar ze op de zandbanken de vele zeehonden aan konden treffen die Yasmine zo graag in het wild zou willen spotten. Ze waren niet de enige zo te zien, de online reserveringen hadden voor deze middag gretig aftrek genomen. Toen alle passagiers aan boord waren vertrok de boot en Yasmine stond bij de reling. Haar hand gleed om de verrekijker die ze om haar nek had hangen om de Waddenzee af te turen. Haar haren schermden haar gezicht af omdat deze naar voren waaiden, Roderick boog zich voorover over de reling. ´Zie je al wat?´ Ze schudde haar hoofd, ´Nee helaas nog niet´, en ze tuurde nog een keer de Waddenzee af. ´Waarom lach je?, vroeg ze hem toen ze klaar was met turen en hem aan keek. ´Nou……., zei hij nog steeds lachend, dat wensenlijstje van jou dat brengt me nog eens ergens.´ ´Je vindt het niet leuk?´ vroeg ze hem bijna beteuterd. Hij sloeg zijn arm om haar heen en trok haar even tegen zich aan, ´Natuurlijk wel, alleen vrees ik dat ik niet zoveel geduld heb als jij,´ en plantte een kus op haar voorhoofd. Met haar hoofd leunde ze tegen zijn borst en ze voelde hoe zijn kin op haar hoofd rustte toen ze samen vanaf de boot over de zee keken. Ze dacht over zijn opmerking na. De afgelopen maand hadden ze meer van deze momenten gehad, het vertrouwde en veilige gevoel dat ze bij Roderick nog steeds had waren in de momenten dat ze nader tot elkaar waren gekomen alleen maar sterker geworden. Ze kon zijn warme arm om haar heen bijna niet meer wegdenken, als ze elkaar zagen was er tegenwoordig altijd wel een moment wanneer dat gebeurde en ook de kussen die ze elkaar gaven waren meer geworden. Ze leken veranderd en  ze begon steeds meer naar deze kussen te verlangen. Het bange schuwe vogeltje dat ze zeker in het begin was geweest leek niet meer in haar aanwezig maar toch kon de toekomst haar nog erg benauwen. Ze wist dat er een ommekeer zou gaan komen en dat ze vroeg of laat er aan zou moeten geloven om intiem met hem te zijn. Maar daar moest ze nu nog niet aan denken, ze keek naar hem op toen ze als een soort bevestiging aan hem vroeg, ´Kun je voor mij nog wel geduldig zijn Roderick?´ In de onzekerheid die in haar stem lag voelde hij de twijfel liggen die haar het kwetsbare gaf van het kind dat ze eens was geweest. Hij hief haar kin op toen hij zei, ´Ik heb het je al eerder gezegd Yasmine, ik zal niets tegen je zin doen en ik ben bereid om als het moet mijn hele leven op je te wachten.´ Ze voelde de oprechtheid van deze woorden in zijn stem door klinken en wist dat ieder woord van wat hij gezegd had meende. ‘Weet je dat zeker?’ Hij knikte, ‘Ja, zei hij haar op zelfverzekerde toon maar ik ben ervan overtuigd dat dat niet nodig zal zijn.’ Het volgende moment trok hij haar dicht naar zich toe en kustte haar zoals hij altijd deed, teder en behoedzaam. Het vertrouwen dat hij haar  hiermee gaf aan hun toekomst samen gaf haar de hoop dat op een dag alles goed zou komen. De kus werd onderbroken toen een meisje met een hoog stemmetje zei, ‘Mama, ik zie zeehonden.’

Het was een fijn weekend geweest en in de week die voor haar had gelegen had ze energie voor tien gehad. De zeehonden die ze hadden gezien en het wadlopen waren net zoals hun reis naar Bonaire bindend voor hen beiden geweest in vele opzichten. Yasmine merkte dat de voorzichtige kussen van Roderick haar op een andere manier leven inbliezen. Hij was als het ware haar klankbord geworden in al die maanden dat ze elkaar nu al kenden Hij was haar houvast met een luisterend oor geworden, ze voelde zich begrepen en veilig en ze merkte steeds meer dat ze heel graag bij hem wilde zijn. Hoe kon het na alles wat ze had meegemaakt verkeren. Had ze hem in één van haar praatsessies niet gezworen dat ze nooit meer een man lief zou kunnen hebben? In zijn karakter lag nog steeds het eindeloze geduld en hij leek meer te geven dan te nemen, dat………….., had hij haar ook beloofd toen hij een paar weken geleden zijn liefde aan haar had verklaard. Hij eiste en verwachtte nooit iets van haar. Als hij iets deed wat ze niet wilde dan stopte hij direct en had hij daar altijd alle begrip voor. In het verkeerde beeld dat ze van mannen in het bijzonder had was hij het tegenovergestelde in alles wat ze ooit had meegemaakt. Ze had het woord liefde nooit goed begrepen omdat ze het in haar jonge leven nooit echt gevoeld en gekend had en ze zich er geen voorstelling van had kunnen maken. Wat ze wel wist was dat ze zich bij Roderick op haar gemak voelde en ze zichzelf kon zijn, ze nooit iets uit hoefde te leggen omdat hij bijna altijd leek te weten wat ze nodig had. Nu het buiten kouder werd en de winteravonden weer voor de deur stonden had Roderick een vaste kookavond op vrijdag ingesteld om haar met zijn culinaire kookkunsten te verrassen. Ze had nog wat boodschappen meegenomen die hij haar had opgedragen omdat hij deze vergeten was voor het recept. Toen ze de lift had genomen en naar zijn appartement liep haalde ze de sleutel tevoorschijn die hij haar nog niet zo lang geleden had gegeven. ´Dat is voor vele doeleinden handig, had hij gezegd, en……..dan hoef ik de deur niet perse voor je te openen. Zo hadden ze elkaars sleutel uitgewisseld, het was ook een fijn idee als je jezelf buiten had gesloten en wist dat er nog ergens een sleutel van je was om toch weer binnen te komen. Toen ze de deur had geopend hoorde ze dat Roderick bezoek had. Dat kon natuurlijk gebeuren, ze deed haar jas uit, hing haar jas op en stapte nietsvermoedend de kamer binnen. Ze hoorde Roderick nog zeggen tegen zijn gast, ´Dat is leuk van je bedacht, maar dat gaat echt niet gebeuren.´ Verbaasd keek Yasmine naar de vrouw, die enkele weken geleden een prachtig herfstboeket voor haar had gebonden. Ze zag hoe er een blos over haar wangen heen schoot toen ze haar toe knikte en zei, ´Yasmine.´ Yasmine deed het zelfde en knikte terug toen ze zei, ´Ditty, dat is toevallig. ´In de bijna ongemakkelijke situatie die was ontstaan voelde Yasmine haar maag wat ineen krimpen en haar hart bonsde wat harder dan normaal. ´Aah, fijn Yasmine, dat je de boodschappen voor me hebt meegebracht, leg deze maar op het aanrecht,´ verbrak Roderick de stilte en ging een stap op zij om Yasmine doorgang te verlenen naar de keuken. ´Het spijt me Ditty, hoorde ze hem daarna zeggen, maar ik ben bang dat ik in deze niets voor je betekenen kan.´ De directheid die in zijn stem lag was nieuw voor haar om te horen. Yasmine pakte de boodschappen uit de tas en legde deze bijna traag op het aanrecht. ´Dat komt zeker door haar?’ de vraag die Ditty bijna op vijandige toon tegen hem afvuurde voelde als een messteek in Yasmine haar rug. Roderick bleef opmerkelijk rustig toen hij tegen haar zei, ‘Er komt helemaal niets door haar, Ditty, ik kan mijn eigen keuzes maken en daar heb ik helemaal niemand voor nodig. Wat geweest is, is geweest, laat het los en aanvaard dat nu gewoon.’ Yasmine draaide zich om, en staarde in de ogen van Ditty. Ze keek Yasmine met een bijna vernietigende blik aan, van de vriendelijke blik die ze haar eerder in de winkel had geschonken leek niets meer over te zijn toen ze tegen haar zei, ‘Je wordt bedankt.’ Het gevoel van schuld dat Yasmine eerder in haar verleden zo duidelijk had gevoeld drong zich aan haar op. Er was een tijd geweest dat ze alles over zich heen had laten komen, zich niet kunnen verweren maar dat had Roderick haar afgeleerd en ze wist ook precies wat ze nu moest zeggen. ‘Ik heb niets gedaan, waarvoor jij me hoeft te bedanken Ditty, zei ze haar dan ook ferm. ’Jij……….., ging Ditty verder, haar strak in de ogen kijkend, heb je zelf aan hem opgedrongen, en jij……………, ze wees met haar vinger en keek nu naar Roderick toen ze bijna spottend tegen hem zei, meneer de psycholoog heb je niet aan de regels gehouden.’ Met de valse beschuldiging die uit haar mond kwam leek Roderick heel even uit het veld geslagen. ‘Kom Ditty, zei hij tegen haar, het wordt tijd dat je gaat, je suggereert dingen die niet zijn gebeurd en je beledigd me daarmee behoorlijk en…….., mij niet alleen.’ Hij greep haar bij haar ellenboog en leidde haar naar de hal van zijn flat. Ze keek hem nog een keer aan toen ze dreigend tegen hem zei, ‘Denk maar niet dat hier het laatste woord over gesproken is.’ Hij duwde haar nu met zachte dwang vooruit en opende de voordeur. ‘Nogmaals Ditty, Je beschuldigd me van dingen die niet zijn gebeurd en ik hoef dit niet te pikken, zeker niet in mijn eigen huis. Even later viel de deur in het slot, en stevende Ditty weg. De ontreddering die Yasmine ten deel was gevallen, veroorzaakte ook bij Roderick de nodige impact. Toen hij weer terug in de kamer kwam liep hij naar haar toe. ‘Je hebt het goed gedaan Yasmine, je hebt je goed verweerd, en je hoeft je niet schuldig te voelen hoor je me. Ditty wil een punt maken omdat ze het niet kan verkroppen dat er tussen haar en mij niets meer is.’ Hij grinnikte wat kwajongensachtig toen hij zei, in alle eerlijkheid, ik moet toe geven dat sinds ik jou nu langer ken, ze nooit meer een enkele kans maakt.’ Hij sloot haar in zijn armen en leunde even met zijn kin op haar hoofd voordat hij haar kuste en weer los liet en tegen haar zei, ‘Ze beweerd maar raak, maar wij weten beiden dat het anders is gegaan dan zoals Ditty daarnet heeft beweerd en als het moet zal ik me daar met hand en tand tegen verzetten.’ Ze leunde tegen zijn borst en voelde de warmte van zijn lichaam als een veilige haven tegen zich aan. Het vertrouwen dat tussen hen beiden zo sterk was gegroeid was er één die stond als een rots. Ze wist meer dan ooit dat haar geheim nergens veiliger zou zijn dan bij hem en het gaf haar ook nog eens een rustig en blij gevoel.

Het was halverwege december, Roderick reed naar huis, in de huizen branden de kerstlichtjes al vrolijk zag hij, toen hij de laatste vijf minuten door wat straten reed om bij zijn appartement te komen. Ook het winkelcentrum was weer mooi versierd en het was drukker dan normaal. Hij verheugde zich op vanavond straks zou Yasmine weer komen, hij was wat vroeger vanmiddag van zijn werk weggegaan om nog wat boodschappen te halen. De vrijdagavonden waren tegenwoordig niet meer lang en eenzaam te noemen sterker nog ze vlogen voorbij. Toen hij bij zijn appartement aankwam zag hij een postbode voor zijn deur staan. ‘Meneer Terbrugge?’ vroeg hij hem. Roderick knikte toen hij zei, ‘Dat klopt.’ Dan heb ik een aangetekende brief voor u bij me. Geïrriteerd nam hij de brief aan en tekende voor ontvangst, deze brief kon maar van één persoon zijn. Het had geen zin om de brief niet aan te nemen want hij wist dat een zelfde brief ook nog per post zou worden bezorgd. Toen hij de boodschappen had opgeruimd nam hij even de tijd om de brief vluchtig in te zien. Ditty Greveling had er geen gras over laten groeien, veel van haar aantijgingen waren verre van mals te noemen en op niets gebaseerd. Maar op één van haar beschuldigingen leek ze een punt te hebben. Ze duidde hiermee op een verhouding tijdens werkuren met een cliënt. De overige punten daar maakte hij zich niet zo druk over, daar moest ze bewijslast voor hebben en die kon ze nagenoeg niet hebben. Maar het punt waar ze hem voor de rechter mee wilde dagen kon toch nog wel een dingetje voor hem zijn, gezien het artikel van het wetboek wat er bij stond vermeld. Hij legde de brief op zijn bureau, volgende week zou hij wel eens informeren bij de rechtsbijstand wat hij hier verder mee aan moest. Het was uiterst teleurstellend te noemen dat de zachte Ditty ook een harde kant had als ze slecht tegen haar verlies kon. Hij knipte de lichtjes van zijn kerstboom en andere verlichting aan en maakte een vuurtje in de openhaard om de kou te verdrijven. Niet van plan om er verder zijn avond door te laten verzieken richtte hij zich op het recept. Vanavond zou hij Yasmine weer verrassen met één van zijn kookkunsten en dansende lichtjes in haar ogen zien. Ze waren de laatste tijd veel vaker in elkaars gezelschap en de sfeer tussen hen beiden was altijd goed. Ze was al heel wat vrijer geworden de laatste twee maanden en ze leken steeds meer voor elkaar bestemd. Het was soms moeilijk voor hem om niet meer te willen maar hij had zich voor genomen dat hij zich in zou houden omdat hij wist dat alleen tijd en geduld in zijn voordeel zou werken. Ze was ontsproten van een schuchter meisje tot een mooie vrouw en zijn hart maakte vaak een sprongetje als hij haar weer zag. Hij sneed wat ui, paddenstoelen en paprika en liet wat boter smelten in de koekenpan om eerst de biefstuk om en om kort aan te bakken. Daarna legde hij de biefstukken op een bord afgedekt met aluminiumfolie en fruitte de gesneden groenten mee in de gesmolten boter. Al snel verspreidde zich een heerlijk bouquet van geuren door het huis en het duurde niet lang dat hij de sleutel in de voordeur hoorde en Yasmine al snuivend en snuffelend naar de keuken kwam gelopen. ‘Mmm, dat ruikt goed, hij zag hoe ze op hem kwam toegelopen, ze liep bijna met de gratie van een kat, haar zwarte glanspantalon en witte blouse met een chique zwarte strik sloten zich perfect om haar lichaam, kortom het stond haar perfect. Ze stond op haar tenen om hem een kleine kus in zijn nek te geven en draaide zich om toen ze zei, ‘Ik ga de tafel vast dekken.’ De onhoorbare zucht die hij slaakte met het gevoel van verlangen dat hij de laatste tijd steeds moeilijker leek te beheersen als ze in zijn buurt was, schakelde hij snel uit. Met een druk op de afstandsbediening zette ze eerst de tv aan om hem op haar favoriete zender Skyradio te zetten en direct galmde het stemgeluid van Chris Rea  door de kamer met Driving home for Christmas. Het was een lied dat bijna elke kerst door de huiskamers klonk, maar nog nooit had het een diepere betekenis voor haar gehad dan nu. Ze realiseerde zich meer en meer dat Roderick vanaf het moment van haar opname haar praktisch in zijn leven had opgenomen. Hij leek haar in alles aan te voelen en bood haar onvoorwaardelijk zijn liefde, veiligheid, warmte en zijn huis ter beschikking als ze deze nodig had. Was het alleen dat of was het meer vroeg ze zich zelf af. De pijn in haar maagstreek toen Ditty enkele weken geleden bijna als een kemphaan voor hem had gestaan, toen ze begrepen had waarvoor ze was gekomen had haar behoorlijk van streek gemaakt. Het waren gevoelens geweest, in het besef dat iemand anders alles wat ze nu had van haar af zou kunnen nemen. Dan zou ze nooit meer tegen hem aan kunnen kruipen en zou het gevoel van veiligheid misschien weer voorgoed uit haar leven verdwenen kunnen zijn. Maar dat was het niet alleen dacht ze, er waren ook nog andere dingen, zoals het blije gevoel dat ze had als hij in haar buurt was of hem maar zag. Ze vroeg zich steeds vaker af wat er zou gebeuren als Roderick zijn strelende hand die hij vaak over haar rug liet glijden niet meer in bedwang kon houden en verder zou gaan. Ze voelde hoe ze soms zelf naar meer verlangde maar kon nog steeds de stap om het hem te zeggen niet maken. Het zou vooral verraad tegenover haar zelf zijn, wist ze omdat ze een belofte had gedaan in het bijzijn van hem. Toch was Roderick anders dan het beeld dat ze van mannen in haar jonge leven had gehad. Ze respecteerde hem enorm vooral om zijn geduld en de ijzeren discipline die hij jegens haar ter bescherming hanteerde, ze was eigenlijk nooit bang met hem in haar buurt. Dat was toch wel heel bijzonder te noemen? ‘Ben je klaar?’ vroeg hij haar nietsvermoedend van haar verwarde gedachten. Ze knikte en stak nog twee kaarsen aan. ‘Kijk aan, zei ze gekscherend we hebben weer een mooi diner by candlelight for two.’ Hij kwam met twee borden aangelopen, ‘Zeker dame, je weet weer een mooie sfeer te creëren,’ en zette een bord voor haar neer. De biefstuk met garnituur van ui, paddenstoelen en paprika met een topping van gekruimelde blauwe aderkaas zag er heerlijk uit evenals de gemengde sla van rucola, rode eikenbladsla en spekjes en de opgespoten aardappelkoekjes. Hij liep nog naar het wijnrek voor een fles rode wijn en schonk de grote glazen iets meer dan de helft vol. Ze hief haar glas en  klonk het tegen het zijne, ‘Proost, zei ze hem, het ziet er weer prachtig uit zei ze hem.’ ‘Tja, zei hij haar, ik moet natuurlijk wel wat doen om je te imponeren.’ Hij bedoelde het als een grap maar het zette haar wel aan het denken. Ze had wel eens begrepen dat liefde met hofmakerij begon, niet alleen dieren maar ook mensen wisten hierin tactieken te hanteren. Bedachtzaam keek ze hem aan toen ze hem vroeg, ‘Roderick, wil je indruk op me maken met je kookkunsten?’ Bijna verbaasd keek hij haar aan, ‘Natuurlijk wil ik dat, bij elke hap die je neemt wil ik je ogen zien stralen.’ Ze nam een hapje van haar biefstuk en keek hem aan. ‘En, vroeg ze hem, doen ze dat?’ Was ze hem nou aan het verleiden vroeg hij zich zelf af. Met een diepe zucht knikte hij haar toe, ‘Ja, zei hij haar om te triggeren, of het komt door mijn kookkunsten of het komt door mij zelf?’ Met alle liefde die hij voor haar voelde had hij het eten bereidt, ze zou………….., nee ze mocht niets tekort komen in geen enkel ding. Met haar bruine glanzende ogen keek ze hem aan. Ze wilde zeggen dat hij gelijk had toen hij zijn volgende vraag alweer stelde. ‘Ik zie ook nog wel eens angstige ogen bij je Yasmine, ging hij verder, de laatste keer met Ditty, weet je nog?’ Ze sloeg haar ogen even neer en dacht aan de gedachte die ze er net over had gehad. ‘Er is niets meer tussen haar en mij Yasmine, Ik heb het je meen ik al eerder gezegd er is nooit iets tussen haar en mij geweest.’ Ze nam opnieuw een hap en keek hem weer aan. ‘Ik hou van jou, dat zal ik je uit den treuren blijven vertellen en ik zal wachten totdat jij bereidt bent om je zelf volledig aan mij te geven.’ In de slok wijn die ze nam leek ze zich even te verslikken maar ze herstelde zich snel toen ze hem vroeg, ‘Volledig?’ Hij knikte haar toe, vanaf het weekendje samen op Texel, lag hij zo af en toe wat diepgang gesprekjes met haar aan over de liefde tussen man en vrouw. ‘Daar is het nu nog te vroeg voor……….., maar er komt vroeg of laat een keer dat je zult begrijpen wat echte liefde is en wat deze inhoudt…………, dan zal je weten wat je echt nodig hebt en…………………….je zal het dan ook krijgen’ Het leek bijna raadselachtige taal die hij sprak, ze keek hem aan en voelde hoe haar lichaam reageerde op wat hij zei. Ze vocht tegen het verlangen in wat ze nu wel en niet wilde en Roderick maakte haar onbewust nieuwsgierig naar iets wat ze nog nooit had ervaren. Ze was niet dom en dacht aan scenes die in speelfilms wel eens voorbij kwamen. Zou ze ooit zover kunnen komen? Het zweet brak haar even uit en hij zag het, dat kon niet anders. ‘Kom zei hij haar, maak je er maar niet druk om, nu lekker verder eten en genieten van wat ik voor je hebt gekookt. Vertrouw me maar schat, alles gaat goed komen.’ Ja, dacht ze, wat kon ze anders doen, hij was vanaf haar praatsessies de enige die ze echt vertrouwde. Al die keren in de bijna twee jaar dat ze hem nu kende was het allemaal goed gekomen. Het kon bijna niet anders of hij zou hierin ook gelijk gaan krijgen. Om het onderwerp af te sluiten hief ze nog een keer kort het glas naar hem op. Ingewikkeld denken daar was deze avond niet voor bedoeld en knikte hem nog een keer toe, toen ze zei, ‘Laten we dat maar doen, het is echt, heerlijk, je overtreft jezelf keer op keer.’ Hij keek haar aan en met een tikje arrogantie die ze van hem niet gewend was, keek hij haar aan toen hij antwoorde, ‘Dat weet ik, maar je zou inmiddels moeten weten dat ik mezelf graag voor jou overtref.’ Ze begreep de hint, en er kwam een warmte over haar heen die haar tot in haar binnenste beroerde. Ze las in zijn ogen de liefde voor haar, die hij al meer dan een jaar geduldig met zich mee droeg. Met die zelfde liefde in zijn stem zei hij haar, ‘Ik heb er al mijn liefde ingestopt dus laat het je smaken, Yasmine!’

In de week die volgde stonden de kerstdagen voor de deur, de kerst viel dit jaar op donderdag en vrijdag dus de woensdag ervoor moesten er nog inkopen worden gedaan. Ze had net haar winkelwagentje terug gezet, toen ze zich omdraaide stond Ditty Greveling achter haar om ook een winkelwagentje terug te zetten. ‘Nou dat is ook toevallig dat ik je hier tref, Yasmine.’ Toevallig of niet, dacht Yasmine, de behoefte om Ditty te woord te staan had ze na alles wat ze nog niet lang geleden geflikt had niet echt. De vijandige toon met een beschuldiging die kant nog wal had geslagen van een paar weken geleden stond nog vers in haar geheugen gegrift. ’Dat is zeker.’ knikte ze haar toe niet van plan om verder een praatje met haar te maken. ‘Nou, nou wat een haast, met hetzelfde venijn in haar stem als de laatste keer keek ze naar de boodschappen tas die Yasmine droeg. 'Bang dat Roderick zijn kerstdiner niet op tijd klaar heeft?’ Met ongeloof in haar ogen keek Yasmine haar aan en slikte haar antwoord in terwijl Ditty er nog een schepje bovenop deed. ‘Of heeft hij geen tijd omdat hij zich op een rechtszaak moet voorbereiden?’ Niet wetend waar ze het over had zei ze dan ook, ‘Dat zou kunnen, ik zou het niet weten.’ Ditty was kennelijk allerminst content met haar antwoord, ‘Maak dat de kat wijs, door jou bevindt hij zich nu in een lastig parket. Dit gaat een staartje voor hem krijgen dat ga ik je verzekeren. Een psycholoog die een relatie met één van zijn patiënten heeft weet in welke problemen hij zich kan begeven.’ In de raadsels die ze sprak begon bij Yasmine het één en ander te dagen. Ze wist dat ze op haar tellen moest passen om Roderick te sparen en als het moest zou ze er een offer voor brengen. ’Als je het niet erg vindt dan ga ik mijn boodschappen thuis brengen en aan de voorbereidingen van mijn kerstmaal beginnen, mijn vriendin komt morgen eten.’ Ze zag Ditty denken en liet haar wat verbouwereerd staan. Ze had niets gelogen morgen zou Gisela  de eerste kerstdag bij haar komen vieren en op tweede kerstdag zou ze inderdaad naar Roderick gaan maar daar was ze Ditty ook deze keer geen verantwoording voor schuldig. Ze liep naar de parkeerplaats en stapte in haar auto, de opmerking die Ditty net over een rechtszaak had geplaatst had haar toch van haar stuk gebracht en tot nadenken gezet. Stel je voor dat Roderick zijn baan om de relatie die ze op dit moment met elkaar hadden kwijt zou raken. Dat zou zijn leven verwoesten, dat wist ze voor honderd procent zeker. Hij was een psycholoog in hart en nieren die zijn werk met bevlogenheid en passie uitvoerde. Deze gevolgen zouden rampzalig voor hem zijn maar welke rol zou zij in dit gebeuren kunnen spelen om dit rampscenario voor hem te voorkomen? Ze huiverde toen ze even aan de beste oplossing dacht om geen enkele rol meer in zijn leven te spelen. Hij had haar sterk gemaakt maar kon ze sterk genoeg zijn om deze keuze voor zijn bestwil te maken? Het besef dat ze daarbij ook haar hoop moest achterlaten zorgde voor een naar en koud gevoel en ze huiverde even. Net nu het leven juist weer voor haar wat perspectief begon te krijgen en mooie dingen in het verschiet had vroeg het opnieuw een tol van haar. De angst en paniek sloegen haar even toe en ze suste zichzelf dat het een overweging zou kunnen zijn. Voor nu moest ze het langszij zetten en zou ze zo goed en zo kwaad als het ging vooral gaan genieten van deze twee mooie dagen die voor haar lagen. Ditty zou geen kans krijgen om ze te bederven. 

 

Hoofdstuk 12

Het nieuwe jaar was koud begonnen, de kerstdagen lagen alweer even achter zich. Yasmine zette haar kraag rechtop om haar nek om zich tegen de ijzige wind en kou te beschermen. De koude nachtvorst had een dikke laag ijs op de voorruit van haar auto gelegd en liet maar moeilijk los toen ze het ijs weg moest krabben. Het winterse weer kwam een maand te laat, dacht ze, met de kerst had het wel voorjaar geleken. Op het weer in Nederland was nooit geen peil te trekken, dacht ze grimmig, de hoop op een witte kerst was vorige maand wederom een valse hoop geweest. Het terloopse gesprek dat ze een dag voor de kerstdagen met Ditty Greveling had gehad had ze naast zich neer gelegd en zo waren de kerstdagen toch op een bijzondere en gezellige manier verlopen. In eerste instantie zou Gisela op eerste kerstdag bij haar gekomen zijn om te eten maar ze had op kerstavond afgebeld omdat ze met een fikse griep in bed had gelegen. Daar had ze gezeten met al het eten dat ze voor die dag had ingeslagen. Natuurlijk had Roderick zich opgeworpen toen ze hem een WhatsApp bericht had gestuurd. Zoals altijd had hij snel geschakeld en aangeboden of hij haar ´proefkonijn´ in haar kookkunsten mocht zijn. Er was een tweestrijd in haar geweest maar uiteindelijk had ze ja gezegd. Toen Roderick was gekomen had ze hem aangegeven dat ze niet zo goed kon koken als hij deed. Hoewel ze gezien de informatie van Ditty wat meer afstand had willen creëren had hij haar een speelse kus gegeven en haar gezegd, ´Lekker belangrijk, dat zal heus wel mee vallen hoor.´ Ze had haar uiterste best gedaan op het diner dat ze in eerste instantie van plan was geweest voor Gisela te koken en was vol overgave begonnen aan haar vijf gangen diner. Alsof ze bijna mee had gedaan aan een kookwedstrijd had ze vanaf het eenvoudige voorafje tot aan de koffie met bonbons gespannen toegekeken of Roderick het allemaal wel lekker had gevonden. Hij had haar één keer te pakken gehad toen hij een vieze grimas had getrokken bij het nemen van een hapje wildpastei. Bijna verstijfd had ze hem aangekeken maar toen hij even later in lachen was uitgebarsten had ze begrepen dat hij haar voor de gek had gehouden. Later hadden ze samen de boel weer opgeruimd en nog een spelletje Catan gespeeld en had ze hem met al haar gedrevenheid kunnen verslaan. Het was een heerlijke avond geweest en ze had gezien dat hij zich net zo thuis bij haar als zij zich bij hem voelde. Op tweede kerstdag zou ze zoals afgesproken bij hem gaan eten en had hij ook zijn ouders uitgenodigd. Een glimlach verscheen om haar lippen, het waren twee hele gezellige dagen geweest en ze had zijn adoptieouders zo nog  beter leren kennen. Ze had de glans van liefde in hun ogen gezien toen ze haar wat anekdotes over zijn jeugd hadden verteld. Het had haar in één klap doen beseffen hoe belangrijk het was en hoe het werkte als je als ouders je liefde, zorg en aandacht in een kind stopte en welke weerspiegeling dit in de toekomst van het kind kon hebben. Roderick had het echt getroffen en mocht zich zelf oprecht gelukkig prijzen met zulke lieve adoptie ouders. In tegenstelling tot hem was haar weg lang en eenzaam, ja……, vooral eenzaam geweest. Maar er was sinds Roderick in haar leven was gekomen veel veranderd. Hoe zou ze daar ooit nog om heen kunnen? Dat ging bijna niet meer. Met pijn in haar hart had ze hem kort na de feestdagen dan toch los moeten laten. Nog voor het nieuwe jaar was begonnen had ze op de middag van oudejaarsdag het onderwerp Ditty Greveling met hem besproken en hem gevraagd of het waar was geweest dat zij een recht zaak tegen hem wilde aanspannen. Roderick had het niet ontkend en het zijdelings weggewuifd maar iets in haar binnenste had haar gezegd dat het niet zo eenvoudig lag als hij misschien dacht. Toen ze aan hem had door gevraagd waarom Ditty een rechtszaak tegen hem wilde gaan aanspannen en wat dit precies voor hem in zou gaan houden had ze begrepen wat haar te doen had gestaan. Ze had aan hem uitgelegd dat het verstandiger zou zijn om elkaar voor nu even vrij te laten. Natuurlijk had hij dat bestreden met een vuur dat ze nog nooit eerder bij hem had gezien en had hij er alles aan gedaan om haar van deze gedachten af te houden. Met zijn laatste kus die nog nooit zoveel bij haar had los gemaakt toen hij haar had  tegen willen houden had hij haar gezegd dat Ditty geen harde bewijslast zou hebben en had hij haar voor de laatste keer willen overtuigen dat het allemaal echt niet zo’n vaart zou lopen. Ze was standvastig geweest in haar besluit maar de pijn was nog voelbaar toen ze zich had gerealiseerd dat de kussen die haar altijd tot in haar zintuigen hadden geprikkeld vanaf dat moment tot het verleden zouden gaan behoren. Ze had die middag dan ook resoluut afscheid van hem genomen. Ze wilde, nee ze kon niet van hem verlangen dat hij zijn carrière voor haar zou opofferen. Ze had zich gedwongen om zich sterk te houden op die dag maar eenmaal thuis had ze haar tranen de vrije loop gelaten en was ze vroeg onder de dekens gedoken. Om twaalf uur had ze nog gehoord hoe het nieuwe jaar werd ingeluid door vuurwerk en harde knallen en opnieuw had haar hart pijn en zeer gedaan om dat wat ze die dag bewust achter zich had gelaten. In zijn laatste kus had ze voor het eerst gevoeld hoe liefde moest voelen en geweten dat haar hoop op een nieuwe toekomst met Roderick niet langer meer een optie had kunnen zijn.

Met een klap sloot hij zijn laptop dicht, zo nu was het wel weer genoeg geweest voor vandaag. Hij keek op zijn horloge, hoewel de dagen weer gingen lengen werkte hij tegenwoordig liever ’s avonds door dan dat hij alleen thuis zat. De kerstdagen waren geweldig geweest maar het nieuwe jaar was heel anders begonnen dan hij had gedacht. Yasmine haar besluit om elkaar voorlopig niet meer te zien had meer met hem gedaan dan hij had gedacht. Er zou niets aan de hand geweest zijn als Ditty Greveling zich niet zo belachelijk had aangesteld. Hij keek op zijn mobiel en checkte zijn WhatsApp waar anders de talloze berichten en foto’s van Yasmine op zouden staan om hem te laten zien wat ze uitspookte of waar mee ze bezig was. Zo af en toe deed hij zelf een poging om met haar in contact te komen maar negen van de tien keer reageerde ze niet terug. Hij streek met zijn hand door zijn haar, het gemis was enorm en besefte dat ze de afgelopen twee jaar een heel bijzondere plek in zijn leven had ingenomen. Hij had duidelijk liefde in haar ogen gezien toen ze haar standpunt tegenover hem had ingenomen en hij had geweten en gevoeld dat ze deze daad vooral had gedaan om hem in bescherming te nemen. ‘Je hebt genoeg voor me gedaan Roderick, had ze gezegd, jouw carrière gaat niet ten kostte van mij.’ Hij had gezien dat het haar veel moeite had gekost maar ze had zich hierbij volhardend op het nut van haar actie gestort. ’Het moet Roderick, had ze hem half fluisterend gezegd, laten we Ditty geen extra voer geven om haar plannetje te laten slagen.’  Hij had haar aangekeken toen hij haar had gevraagd, ‘Hoe bedoel je?’ In het wel overwogen antwoord dat ze hem gaf wist hij dat ze er over na had gedacht‘ ’Nou………..ehh…….,was ze wat ongemakkelijke begonnen, er is toch nog niets ‘groots’ tussen ons gebeurd waar we spijt van hoeven te hebben toch?’ Hij had zijn hoofd geschud omdat dat waar was geweest, buiten de kussen die ze elkaar hadden toebedeeld was er niets anders tussen hen gebeurd. ‘Nee, dat klopt,’ had hij gezegd. ‘En………, was ze verder gegaan, heb jij ooit tegen Ditty of iemand anders gezegd dat je van mij houdt?’ Ook die vraag had hij met nee moeten beantwoorden. ‘Ik ook niet´, had ze hem gezegd. Stomverbaasd had hij haar aangekeken en haar gevraagd, ‘En wat wil je hiermee zeggen?’ Haar stem had bijna enthousiast geklonken toen ze had gezegd, ‘Ze heeft geen bewijslast omdat er geen bewijslast is.’ Hij had haar even lachend aangekeken, in haar simpele en eenvoudige beredenering had ze gelijk gehad. Ditty zou misschien nog van goede huize moeten komen om haar gelijk te halen maar ging Yasmine niet erg ver om elkaar niet meer te zien? ´Ga je daarom niet wat ver met deze maatregel?’ had hij haar gezegd en had de gedachte niet kunnen verhinderen welke gevolgen dit voor hem zouden hebben. Zonder haar? In de bijna twee jaar dat ze elkaar nu kenden was ze als de zon in zijn leven geworden. ‘We zijn op dit moment niet meer dan goede vrienden Roderick, ik geeft toe ik ben graag bij je en ik voel me bij jou veilig………….., ik voel dingen waarvan ik het bestaan niet weet maar......., ik heb zoals je weet mijn liefde door omstandigheden nog niet voor de volle honderd procent aan je kunnen verklaren dus is er in feite niets officieel tussen ons.’ De pijn in zijn hartstreek voelde hij opnieuw opkomen nu hij er weer aan dacht. Haar woorden hadden hem bijna als een messteek geraakt. ‘Besef je wel wat je van me vraagt?’ had hij haar met een hese stem gevraagd en had er nog van alles aangedaan om haar op andere gedachten te krijgen maar alles was tevergeefs geweest. Ze had deze keer haar vinger op zijn mond gelegd toen ze hem fluisterend had gezegd, ‘Misschien is het wel beter zo.’ Nog een laatste keer had hij haar gekust niet teder en zacht, zoals hij altijd had gedaan, deze keer had hij zich niet langer kunnen bedwingen en was het een wilde en onstuimige kus geweest waarin alles had gelegen wat hij voor haar voelde en had hij het keerpunt van hun situatie duidelijk kunnen voelen toen ook Yasmine zijn kus op dezelfde manier had beantwoord. Toch had hij haar niet tegen kunnen houden, er hadden tranen in haar ogen gestaan, ze had zich zachtjes van hem losgerukt, daarna had ze haar tas gepakt en was ze weg gegaan. Opnieuw staarde hij naar zijn mobiel het was eind maart en het deuntje dat hij had ingesteld op de inkomende berichten van Yasmine had hij al in geen drie maanden meer gehoord. Het bericht dat hij verleden week nog had gestuurd was wederom onbeantwoord gebleven. Aan de ene kant was het misschien wel goed dat ze niet reageerde maar de zucht die hem ontschoot vertelde ergernis. Het kortgeding dat Ditty tegen hem had aangespannen kwam over twee weken voor, tot die tijd zou hij nog even geduld moeten hebben. Het kwade bloed dat Ditty bij hem had gezet zat hem soms behoorlijk in de weg. Wat konden mensen ver gaan als ze verteerd werden door jaloezie. Hij stond op, pakte zijn mobiel, jas en attachekoffer op en liep de gang in om zich bij de receptie af te melden.

Yasmine zette haar vliegtuigstoel in de slaapstand, Gisela die naast haar zat had even van te voren hetzelfde gedaan. In het bijna onmogelijke tijdstip van even over twee uur ´s nachts, was het vliegtuig net opgestegen en had het nu zijn vlieghoogte bereikt. Ze leunde naar achteren en propte een oordopje dat met haar mobiel verbonden was in haar ene oor om muziek te kunnen luisteren. De vakantie aan de Costa Brava in Spanje was heerlijk geweest en de twee weken waren voorbij gevlogen. Ze droomde weg en dacht terug aan de vakantie van verleden jaar toen had ze met Roderick in het vliegtuig gezeten. Ze zag zijn gezicht voor zich en kende nog elke trek van zijn gelaat. Hoe zou het nu met hem zijn? Ze had het kunnen weten als ze alle contactpogingen die hij het afgelopen half jaar naar haar had ondernomen niet bewust had genegeerd. Ook nu nog voelde ze pijn in haar hart als ze aan hem dacht. Toch was het in alle opzichten beter zo, zijn carrière, de baan waar hij zijn geld mee moest verdienen kon ze niet in de weg staan. De eerste maanden waren leeg en koud geweest, ze had zich er kranig door heen geslagen en het waren de wijze lessen van de praatsessies met hem uit het verleden geweest waarmee ze had weten te overleven. Doelbewust had ze zijn berichten genegeerd, dat was nog wel het moeilijkste van alles geweest. De verleiding om op deze berichten te reageren was steeds heel groot voor haar geweest maar ze had het kunnen trotseren. Na verloop van tijd waren deze berichten naar haar toe zeldzamer en zeldzamer geworden en tenslotte gestopt. De traan die langs haar wangen gleed veegde ze ruw weg, hoewel hij had beloofd dat hij op haar zou wachten kon ze hem niets verwijten ze had in dit gebeuren de regie in eigen handen gehad en zelf de regels bepaald. Ook zijn laatste kus waarin ze zijn liefde praktisch had beantwoord had daar niets in kunnen veranderen. Vanaf het moment dat ze bij hem weg was gegaan wist ze nu hoe de pijn van echte liefde moest voelen. Ze mistte hem verschrikkelijk, vooral in de dingen die Roderick tot de man maakte die zij het liefste voor ogen had en waar ze geen seconde bang voor hoefde te zijn. In de ontluikende liefde die ze in deze vakantie tussen Gisela en haar vakantievriend had gezien had ze veel herkenning gezien toen ze zelf verleden jaar met Roderick op vakantie was geweest. Ze had het toen allemaal niet kunnen  plaatsen en het woordje liefde was zeker toen nog ver van haar vandaan geweest. Het was zeker toen vooral een beladen woord voor haar geweest. Pas in deze vakantie had ze het wonderlijke woordje liefde meer en meer begrepen maar nu……………., nu deed Roderick geen enkele poging meer om haar te contacten. Zou hij? De paniek die haar even overstelpte dat hij haar vergeten zou zijn uitte zich in een zweetvlaag die gepaard ging met een droge mond. Ze zette het flesje water dat voor haar stond aan haar lippen en dronk een paar flinke slokken. Ze keek naar Gisela, ze sliep nog, er lag een tevreden lach om haar mond, dat was geen wonder dacht ze, zij had op dit moment alle reden om blij te zijn.

Het kleurenpallet van bomen raasde aan hem voorbij. Een paar weken geleden waren deze nog groen geweest maar nu kondigde de herfst zich al weer aan. Zijn mobiel ging af, hij drukte een knopje op zijn dashboard in om het gesprek met zijn handen aan het stuur te volgen en hoorde de stem van zijn advocaat. Het overleg duurde niet lang. Hij vertelde hem dat er wederom niet voldoende bewijslast was aan gevoerd door Ditty en ook dat hij de uitspraak van de rechter vlak voor de kerst verwachte. Zo, dacht Roderick toen het gesprek was beëindigd, dat was nog eens goed nieuws. Eindelijk wat vooruitgang in de zaak die Ditty Greveling tegen hem had aangespannen. Het afgelopen jaar had ze hem het leven behoorlijk zuur gemaakt. Op de voorgaande hoorzittingen had ze argumenten en beschuldigingen geuit met bewijslast die volgens zijn advocaat geen bewijslast had kunnen zijn omdat er geen steekhoudende feiten waren geweest. Het verweer tussen beiden advocaten had het afgelopen jaar veel tijd gekost en niet alleen van zijn advocaat, dacht hij grimmig, ook van hem. De slachtofferrol die Ditty zichzelf had toegeëigend zou waarschijnlijk geen vruchten voor haar af gaan werpen. Met haar ziekelijke spel om haar eigen gelijk te halen had ze Yasmine uit zijn leven doen verdwijnen. Hij klemde zijn handen aan het stuur. Hoe zou het nu met haar zijn? In het begin had hij haar moeilijk los kunnen laten en was de bezorgdheid om haar groot geweest. Toen hij later in de stad Gisela nog eens was tegen gekomen had hij geweten dat ze zichzelf aardig redde en ook dat ze met Gisela die zomer op vakantie zou gaan. De liefde die hij voor haar voelde was nog steeds aanwezig toch had hij toen besloten om haar niet meer te contacten via de app. Hij had haar in het verleden heel duidelijk gezegd dat hij altijd op haar zou blijven wachten maar het was beter dat ze zelf de eerste stap zou zetten. Het vertrouwen dat ze op een dag weer voor hem zou staan was zo groot dat hij zich daar geen zorgen over maakte ook al wist hij dat de tijd een rekbaar begrip hierin zou zijn.

Het grijze grauwe weer maakte haar stemming niet vrolijker toen de automobilist achter haar geërgerd naar haar toeterde. Doe normaal, foeterde ze in zich zelf tegen hem, omdat ze plotseling op haar rem voor een uitwijkende fietser moest trappen. Met een nonchalant gebaar scheerde de man in de auto haar voorbij, zijn opgefokte gedrag deed vermoeden dat hij haast had. Ze liet de fietser even voor gaan en omzeilde hem daarna met een wat grotere boog. Nog gauw even wat boodschappen halen en dan naar huis. Het lange weekend stond weer voor de deur, het was half november, nu de avonden weer langer werden kon ze er zo af en toe behoorlijk de pee in over hebben, hoe anders was haar leven verleden jaar geweest. De warmte en veiligheid die Roderick haar had geboden had ze achter zich gelaten. Toen had ze vol overtuiging plaats gemaakt om zijn carrière niet in de weg te staan. Het was een beslissing geweest die haar achteraf gezien toch zwaar gevallen was maar ze had zichzelf sterk gehouden waarom ze dit had moeten doen. Zes weken geleden was Gisela, Roderick tegen gekomen in de stad en had haar verteld dat Roderick er vermoeid had uit gezien. Het nare gevoel dat ze had gevoeld, had veel weg gehad van het schuldgevoel uit haar verleden. Ze had het direct van haar afgeworpen omdat ze wist dat Roderick haar dat in geen geval zou willen op leggen. Gisela die haar stilte toen had opgemerkt had een nieuwe deur voor haar geopend toen ze haar had gezegd. ‘Liefde vraagt ons soms om offers Yasmine, bijna om onmogelijke dingen te doen.’ Die ene zin was bij haar blijven hangen en  ze had zich zelf afgevraagd wat ze haar werkelijk had willen zeggen. Waarom had Gisela het woordje liefde een raar ding genoemd? De afgelopen weken had ze er steeds meer over nagedacht en er was haar steeds meer duidelijk geworden. Hoewel ze de eerste jaren van haar leven geen liefde had gekend, was ze er vanaf het moment van haar opname in de ggz instelling en in haar ontmoeting met Roderick door overspoeld. Hij had alles voor haar over gehad om haar weer op een goede manier in de maatschappij te zetten en zelfs daarna had hij zich zelf nog voor haar opgeofferd. Hij had haar nooit los gelaten, altijd in haar geloofd en was zelfs bereidt geweest om haar los te laten toen zij hem dat had gevraagd. Toen had zij zich opgeofferd, niet voor zichzelf maar uit liefde voor hem. Ze hadden geen ruzie, er was geen haat tussen hen beiden. Ergens ver weg gestopt brandde het vuurtje van hoop en stil verlangen om weer bij hem te kunnen zijn. Verward was ze langzaam aan tot de ontdekking gekomen wat het woordje liefde in werkelijkheid in hield. Precies zoals Roderick het haar al eens eerder had gezegd. De offers die je soms moest brengen, die daarna verteerd werden door een heftig verlangen om weer bij elkaar te zijn. Maar…………, vroeg ze zich zelf af zou dat er ooit nog van gaan komen? Het bijna verdrietige gevoel bekroop haar weer, het gevoel dat steeds weer werd versterkt als ze in de buurt was van mensen die met elkaar gelukkig leken te zijn. Zonder het zelf achteraf te weten had zij dat geluk…………, dat levensgeluk in de nabijheid van Roderick toen mogen ervaren. Niet aan denken nu, ze kon het dragen, hij had haar sterker dan ooit gemaakt. Ze parkeerde haar auto in dezelfde parkeergarage waar ze Roderick de aller eerste keer had ontmoet, viste haar boodschappentas van de achterbank, sloot de deur en ging op weg om boodschappen te gaan doen.

 

In het restaurant vouwde hij de uitgelezen krant weer dicht en bracht het kopje koffie naar zijn mond dat hij eerder had besteld. In een flits zag hij Yasmine zitten, ze zat bij het raam en keek naar buiten. Het was maar goed dat het wilde kloppen van zijn hart niet te horen was. Ze had haar hand onder haar kin gezet en leek voor zich uit te dromen. Ze was niets veranderd, haar donkere krullen dansten om haar gezicht. Hoe lang was het geleden dat hij zijn neus tegen haar gewassen haar had gelegen om de geur van de heerlijke shampoo waar ze het mee waste te ruiken? Te lang, beantwoorde hij voor zichzelf de vraag. Een trots gevoel bekroop hem omdat ze overeind was blijven staan en het zo te zien ook zonder hem had weten te redden. Natuurlijk waarom ook niet, dacht hij, na de behandeling had hij gelijk gezien dat ze van nature een sterke persoonlijkheid bezat. Toch had haar starende blik van de zijkant iets triest en hij observeerde haar aandachtig. Zou haar stem nog hetzelfde klinken? Bijna elf maanden hadden ze elkaar niet meer gezien en gesproken, kon er nog sprake zijn van iets waarop hij had willen wachten? Hij moest de proef op de som nemen als hij een antwoord op die vraag wilde hebben. Langzaam schoof hij zijn stoel achteruit, pakte zijn kop koffie met schotel op en liep zonder dat ze iets vermoedde op haar toe. Hij zag haar bijna verstijven toen hij haar vroeg, ‘Mag ik naast je komen zitten.’ De geduldige stem waarvan ze elk timbre kende leek haar leven even stil te zetten terwijl ze haar hart in haar keel voelde kloppen toen ze hem aan keek. Even zag hij de glans van geluk verschijnen die hij in het verleden opnieuw in haar ogen had getoverd en die hij het allerliefste zag. ‘Uh, ja natuurlijk…………., ga zitten’, stamelde ze wat onbeholpen. Hij ging tegenover haar zitten, ‘Hoe is het met je Yasmine?’ Ze zag hoe hij haar gezicht aftastte en ondertussen in zijn koffie roerde. Ze keek naar haar glas thee en omklemde het met beide handen toen ze weer naar hem opkeek. De randen om zijn ogen gaven de vermoeidheid aan waarop Gisela haar eerder had geduid. Het moest bijna te maken hebben met de rechtszaak die Ditty tegen hem had aangespannen. Met de energie die ze voelde wanneer hij in haar buurt was, leek haar positiviteit weer terug te zijn toen ze zei, ‘Met mij gaat het goed………………, maar hoe gaat met jou?’ Hij knikte haar toe, ‘Wel goed………….., ik mag niet klagen.’ De stilte die volgde verbrak Yasmine, ‘Is……………, hij zag dat ze even aarzelde, er al een uitspraak van de rechter geweest?’ Weer schudde hij zijn hoofd, ‘Nog niet…………, maar ik kreeg vanmorgen een brief dat dit op vrijdag dertien december zal zijn.’ Hij zag haar denken en wist bijna zeker wat ze dacht. ‘Ik weet wat je denkt.’ Hij zei het zonder haar gedachte uit te spreken. ‘Volgens de rechter maakt Ditty geen schijn van kans, ze heeft geen voldoende bewijslast.’ Hij zag hoe ze een lichte zucht van verlichting slaakte toen ze haar ogen bijna hoopvol op hem richtte. ‘Oh, gelukkig, zei ze hem zacht, dan……………., dan zou mijn daad niet voor niets zijn geweest.’ In de overtuiging dat ze het juiste had gedaan moest hij haar antwoord wat afzwakken. ‘Dat zou kunnen maar ……………., het is maar net hoe de rechter er over denkt.’ De hoop die ze even voor hem had gehad ebde weer weg, hij zag het en pakte haar handen in de zijne. De tinteling die door haar heen ging, het gevoel van het gemis van zijn nabijheid in de afgelopen elf maanden deed haar beseffen waar ze zo intens naar had verlangd. Hij keek haar bijna indringend aan toen hij met zijn altijd geduldige stem tot haar sprak om haar gerust te stellen, ‘Maar……, hoop  verloren, alles verloren, Yasmine.’ Ze voelde hoe zijn beide duimen rondjes op de bovenkant van haar handen draaiden. ‘Maar stel…….., ging hij verder, dat de uitspraak positief of negatief uitpakt voor mij………………., hij richtte zijn ogen naar haar op, voor……………., ons corrigeerde hij zichzelf, is……………., mijn wachten op jouw dan ook voor niets geweest?’ Ze keek hem niet begrijpend aan, er welden tranen in haar ogen op en slikte, ‘Hoe bedoel je?’ Hij wist toch dat er geen toekomst met haar kon zijn als er een negatieve uitspraak van de rechter zou zijn. Hij keek haar aan, ‘Omdat het mij allemaal niet meer uitmaakt wat de rechter ook gaat zeggen, Yasmine. Ik heb je nu elf maanden moeten missen en dat zijn de verschrikkelijkste maanden van mijn leven geweest. ‘Maar…………., onderbrak ze hem ongemakkelijk, je geeft je toekomst hier dan op voor……………..’ In het besef wat hij voor haar over had, tolde het in haar hoofd. ‘Voor jou…………, hij maakte de zin voor haar af. ‘Ik heb hierover nagedacht, ik weet waarom je het afgelopen jaar geen contact meer hebt gezocht Yasmine…………. Ik hou van je en ben niet compleet en gelukkig zonder jou…………., als het mij mijn baan gaat kosten en er hier geen toekomst voor ons is…………., hij haalde zijn schouders op, dan…………., zijn er nog plaatsen genoeg op de wereld waar dat wel voor ons is.’ Met haar mond vol tanden keek ze hem aan en hoorde ze opnieuw de woorden van Gisela in haar hoofd, ‘Liefde vraagt ons om offers Yasmine, bijna om onmogelijke dingen te doen.’ Deze uiting, realiseerde ze zich, was zo’n offer van liefde, een zelfde offer als zij verleden jaar voor hem had gedaan toen ze zelf de radiostilte voor hen beiden had ingelast. Verward van de nieuwe ontdekking die ze net had gedaan stond ze met een traan op haar wang op. Voor het eerst kon ze hem zeggen wat ze voelde vanuit haar hart. Het nam niet weg dat het heftig voelde toen ze bijna fluisterend tegen  zei, Ik hou ook van jou Roderick, je wachten……, is niet voor niets geweest……………., Alsjeblieft………...., geef me alleen nog wat tijd.’ Ze liep om de tafel naar hem toe en bood heel voorzichtig even haar lippen aan voor een korte kus en liet hem daarna zitten toen ze naar buiten vluchtte. Met zijn hand streek hij door zijn haar, er viel een last van zijn schouders nu hij zeker wist dat het goed zou komen tussen hem en Yasmine. Ze zou terug komen en ja………….., hij zou wachten tot ze er helemaal klaar voor was

 

Hoofdstuk 13

Gehaast had ze het restaurant verlaten en liep met grote passen terug naar de parkeergarage. Het weerzien met Roderick had haar geraakt en doen beseffen dat ze hem veel erger had gemist dan dat ze zich had voorgehouden. Zijn innemende lach en het geduld dat hem bijna sierde had het daarnet nog erger gemaakt. Op de volleybalvereniging waar ze nog niet zo lang geleden lid van was geworden, had ze in de afgelopen maanden steeds meer contacten met diverse mensen kunnen maken. Communicatief en verbaal was ze sterker geworden, haar grenzen bewaakte ze duidelijk, precies op de manier zoals Roderick haar die had aangeleerd. De pogingen van mannen die haar het afgelopen jaar het hof hadden willen maken had ze dan ook in het algemeen handig kunnen afwimpelen. Slechts één keer had iemand haar in het nauw gedreven en een kus van haar opgeëist, toen was ze erachter gekomen dat geen enkele kus van een andere man het zou kunnen winnen van de heerlijke kussen die Roderick haar had gegeven. Het weerzien van daarnet had haar hart doen opvlammen toen ze had geweten dat Roderick nog steeds op haar wachtte en dat hij bereidt zou zijn om nog langer op haar te wachten. Zijn donker en bruine ogen hadden zoals Gisela haar eerder had verteld dof gestaan maar toen ze hem had gezegd dat ze ook van hem hield had ze weer even de glans gezien. Buiten de rechtszaak die Ditty tegen hem was begonnen had ze beseft dat zij ook schuldig was aan het vermoeide uiterlijk van Roderick. Ze had te veel van hem gevraagd het afgelopen jaar en of dat nog niet genoeg was geweest had ze hem daarnet nog een keer om meer tijd gevraagd. In de kus die ze hem daarnet zelf had gegeven had ze eindelijk het antwoord gekregen, niemand anders dan alleen Roderick kon haar beroeren met zijn bijna helende en strelende kussen. En dan……………, de voorlaatste keer toen hij haar een jaar geleden voor de laatste keer had gekust, had ze niet alleen van hem maar ook van haar zelf de passie en het verzet gevoeld, toen ze een keuze had gemaakt die zonder dat ze het zelf had geweten haar in dezelfde twijfeling als hem had gebracht. In het onmogelijke offer waar over Gisela had gesproken hadden ze zomaar verder uit elkaar kunnen groeien. Gelukkig was dat niet gebeurd, daarnet had ze duidelijk gevoeld dat het zich in liefde en verlangen had vertaald. De tijd die ze hem net nog had gevraagd had alles te maken met wat er verder in haar gekozen relatie met Roderick stond te gebeuren. Ze wist nu zeker dat Roderick haar deze tijd ook nog zou geven. In de klik die ze met elkaar leken te hebben kon ze hem voor honderd procent blindelings vertrouwen. Ze voelde hoe de haast in haar zelf weg ebde, bijna rustig zette ze haar boodschappentas in de auto en stapte in om de auto te starten en de parkeergarage te verlaten. Een lach verscheen op haar gezicht. Opnieuw verscheen het beeld van de donkere knappe man in camel kleurige jas. Eens was ze als verstijfd geweest bij zijn aanraking toen hij de sleutels hier in deze parkeergarage voor haar had opgeraapt en in haar handen had gelegd. Pas nu kon ze na alle lange jaren die achter haar lagen zeggen dat diezelfde man haar de betekenis van liefde had geleerd. Hoe ze opnieuw kon liefhebben zelfs met een gebroken verleden.

Goed gestemd was hij naar huis gegaan, de energie die hij aan het verliezen was sinds Yasmine uit zijn leven was verdwenen was weer terug als nooit tevoren. In de weken die volgden was de last van onzekerheid en twijfel langzaam van zijn schouders gegleden toen Yasmine hem had gezegd dat zijn wachten op haar niet voor niets was geweest. Ze hield ook van hem had ze gezegd maar ze zou ook nog wat tijd nodig hebben. Dat kon hem voor de rest niet meer schelen nu hij wist hoe de vlag er bij hing. Zij was voor hem het allerbelangrijkste om op te wachten, geen andere vrouw kon hem meer bekoren dan zij. Hij had veel nagedacht over hoe het verder zou moeten als Ditty het voor elkaar kreeg om zijn leven op zijn kop te gooien en hij niet meer kon blijven werken in het beroep dat hem zo na aan het hart lag. Toch had hij besloten dat Yasmine in beiden gevallen de voorkeur zou gaan krijgen. Hij kon met haar als ze er ook oren naar had vertrekken naar een ander land en daar met haar aan een nieuwe toekomst beginnen. Hij had daarbij aan Bonaire gedacht, het had een optie kunnen zijn als zijn biologisch vader wat volwassener met hem was omgegaan. Gelukkig waren er ook andere ideeën over gebleven die zijn hoop op een toekomst met haar niet in de weg zouden staan. Eerst morgen maar eens afwachten en zien waar de rechter mee kwam. Het zou een spannende dag voor hem worden maar het voelde al veel minder zwaar nu hij er met andere ogen naar kon kijken. Het zou nu allemaal niet meer zo lang gaan duren. In gedachten nam hij haar al in zijn armen en drukte zoals hij zo vaak bij haar had gedaan een kus op haar hoofd om daarna met zijn neus in haar geurende en gewassen haar te snuiven. Hij verheugde zich op het vooruitzicht in hun samenzijn waarbij ze samen hopelijk het verleden voorgoed achter zich konden laten. Het zou voor beiden een grote stap voorwaarts zijn.

 

Yasmine zat net weer na de theepauze op haar werkplek toen haar mobiel een signaal gaf van een inkomend bericht. Er schoot een trilling door haar heen toen ze zag van wie het berichtje was. Ook na hun korte ontmoeting in het restaurant van enkele weken geleden had Roderick geen berichtje meer gestuurd. Al maanden gaf hij haar zo te kennen dat hij zou wachten op haar tot ze er zelf klaar voor zou zijn. Vandaag vrijdag dertien december was het een belangrijke dag voor hem maar ook voor haar. Toen hij haar de laatste keer had gezegd dat op deze dag de uitspraak van de rechter zou zijn had ze een melding aangemaakt in het geheugen van haar mobiel. Het signaal dat ze erbij had aangemaakt had haar vanmorgen vroeg al verteld: uitspraak – rechtszaak Roderick. Traag schoof ze het venster opzij om het berichtje verder te kunnen lezen en bereidde zich alvast op het ergste voor toen ze las: rechtszaak gewonnen – geen voldoende bewijslast tegen aantijgingen – ‘slachtoffer’ afgedropen. De zucht die ze van verlichting slaakte viel Gisela die naast haar zat op toen ze haar bedenkelijk aankeek. ‘Roderick heeft de rechtszaak gewonnen,’ fluisterde ze haar vertrouwelijk toe. De lach die op Gisela haar gezicht verscheen vertelde haar dat ze blij voor haar was, ‘Dat is nog eens goed nieuws Yasmine en dat op vrijdag de dertiende.’  ‘Zeker, beaamde ze, er gloort weer hoop voor hem achter de horizon.’ Gisela keek haar vragend aan toen ze met een twinkeling in haar ogen vroeg , ‘Alleen voor hem?’ Het leek of ze nieuwsgierig was naar het antwoord dat ze haar zou geven. ‘Nou ja………., zei ze haar wat kleintjes, misschien ook voor mij?’ Kennelijk verbaasde haar het antwoord toen ze door vroeg, ‘Hoezo misschien? Ik zou dat misschien maar weg laten en er natuurlijk van maken.’ Omdat Gisela de aandacht van de andere collega’s had getrokken, ging ze op fluisterende toon tegen haar verder. ‘Hoor eens Yasmine, wat er ook gebeurd is in je verleden…………., zet je over dat punt heen. Je moet leren om naar je toekomst te kijken en de mooie dingen van het leven gaan ontdekken. Omarm, geniet, koester en bewaar deze mooie dingen in je hart, zij geven je de vleugels die je nodig hebt om te kunnen vliegen in dit leven. Er wacht nog steeds iemand op je meid………….., iemand met goede bedoelingen.’ In de stilte die erna viel was de worsteling die  binnen in Yasmine woedde niet te zien toen ze haar vroeg. ‘Hoe weet jij……………?’ ‘Van jou en Roderick?’ maakte Gisela haar vraag af. ‘Yasmine, ging ze bijna streng verder, als twee mensen van elkaar houden dan is liefde in geluk te zien als ze bij elkaar zijn maar ook in pijn als ze niet bij elkaar kunnen zijn. Roderick wacht al heel lang in alle geduld op je, het enigste wat jij hoeft te doen is loslaten, vertrouwen en je zelf aan hem te geven.’ De diepe zucht die ze nog een keer slaakte deed haar gelijk beseffen dat Gisela haar de confronterende spiegel voor had gehouden. Ze hield van Roderick en Gisela had de boodschap van liefde voor haar niet beter kunnen vertalen. Het was waar wat ze had gezegd en besefte dat ze de pijn van echte liefde niet hoefde te voelen, die had ze zichzelf opgelegd om Roderick maar vooral zichzelf tegen het verleden te beschermen. Ze schoof haar hand in die van Gisela toen ze haar zacht zei, ‘Bedankt………….., ik heb je boodschap begrepen, je hebt gelijk, ik…………….., heb al genoeg tijd verloren.’ Ze keek voor zich uit en fluisterde een belofte voor zichzelf die Gisela kon horen. ‘Het moet anders en……….., het gaat anders worden.’ Ze voelde de strelende arm van Gisela op haar rug toen die tegen haar zei, ‘Goed zo meid, zo wil ik het van je horen, geloof me het leven heeft ook jou nog zoveel moois te bieden.’

 

De vrijdag voor de kerstdagen waren hectisch geweest, op zijn werk had hij gelukkig nog de laatste verslaggevingen van enkele patiënten kunnen afwerken. Het ontslag van patiënten uit de zorginstelling brachten voor de zomer en kerstvakantie onverhoopt drukte met zich mee. Hoewel hij stres bestendig genoeg was, was hij toch blij dat hij het toch voor elkaar had gekregen om de komende week tot aan twee januari vrij te zijn. In de zomervakantie was er niet veel van gekomen om er nog even tussen uit te gaan en had hij maar één week vakantie opgenomen. Tot aan gisteren had hij buiten de weekenden aan één stuk door gewerkt en tussendoor had de rechtszaak die Ditty tegen hem had aangespannen hem ook nog eens behoorlijk veel energie gekost. Vandaag voelde hij voor het eerst hoe zijn lichaam moe was van alle perikelen en de intensieve maanden die achter hem lagen en had hij lekker lang in bed gelegen om uit te rusten. De druk moest gewoon even van de ketel af. Na verleden week was er een zware last van zijn schouders gevallen toen de uitspraak van de rechter voor hem positief was uitgevallen. Zijn werk waar hij zijn ziel en zaligheid in lag mocht hij gewoon blijven doen omdat Ditty geen inhoudelijke bewijslast had in kunnen brengen. Bij de uitspraak was hem door de rechter nog informatie verleend over de regels wanneer je met een patiënt wel een privé contact mocht hebben. De bijna tactische zet die Yasmine een jaar geleden had gezet om elkaar niet meer te zien had hen zonder het toen te weten dichter bij hun doel gebracht. Vanaf nu zou de wachttijd om een privé relatie met elkaar aan te gaan, strikt genomen nog een jaar moeten zijn. Het vooruitzicht om er nog een jaar zonder contact met haar te hebben aan te plakken hing als een zware molensteen om zijn nek. Welgeteld twee jaar mocht er geen contact zijn met een psycholoog en zijn patiënt alvorens een privé contact aan te gaan. In het app bericht van vorige week had hij haar dat bewust niet laten weten. Zijn verlangen naar haar was te groot, hij wilde haar zo graag nog een keer zien. Maar zodra ze naar hem toe zou komen zou hij haar dit gaan vertellen en was het de vraag of ze allebei bereidt waren om nog een jaar van hun leven op te offeren zonder elkaar. Hij zette het van zich af en pakte zijn jas van de kapstok. Daarnet had hij toch besloten om nog even een kerstboom te halen bij het tuincentrum wat verderop. De kerstdagen die verleden jaar zo anders waren geweest lokten hem nu weinig aan maar toch wilde hij er niet aan toe geven. Een psycholoog die met zijn ziel onder zijn arm liep was immers ook geen potje, hield hij zich zelf voor. Het weekend was al weer bijna om, straks de kerstboom van wat lichtjes en ballen voorzien en morgen zou hij ook nog even langs zijn adoptie ouders gaan omdat zij met de kerstdagen op vakantie zouden zijn. Het was fijn dat ze hem met raad en daad in dit moeilijke jaar hadden bijgestaan en hem een luisterend oor hadden geboden. Zo had hij zelf ook even zijn gal kunnen spugen in wat hem dwars had gezeten een psycholoog is immers ook maar een mens, dacht hij met enige zelfspot. Yasmine was geen moment uit zijn gedachten geweest en hij had veel aan haar moeten denken. Maar hoe alleen had zij zich het afgelopen jaar wel niet gevoeld? Dat ze hem een paar weken geleden had gezegd dat ze van hem hield had hem als muziek in de oren geklonken. En nu………..? Nu………., vroeg hij zich zelf af of ze hem net zo had gemist als hij haar had gemist.

 

Met een laatste en zelfverzekerde blik bekeek ze zich zelf nog even in de spiegel, de kleding die ze op deze kerstavond zorgvuldig had uitgezocht stond haar mooi. De metamorfose die ze zichzelf bewust had aangemeten had haar veranderd van een jong meisje naar een jonge vrouw. De tijd was gekomen om haar belofte na te komen. Het had haar nog ruim een week gekost na het app bericht van Roderick maar nu moest het ervan gaan komen. Ze had hem zo gemist in het lange jaar dat zonder hem achter haar lag. Natuurlijk het had haar zeker sterker gemaakt maar ook doen beseffen dat er maar één man naast haar kon staan. Ze wilde weer in de veiligheid van zijn armen schuilen, een praatje kunnen maken, zijn strelende hand over haar rug voelen en een heerlijke helende en zoete kus van hem krijgen. Nu ze wist wat echte liefde in hield wilde ze de pijn van die liefde niet meer voelen omdat ze het niet langer meer kon opbrengen voor zich zelf. Had Roderick het haar niet eerder gezegd, eens zou ze weten wat echte liefde in hield. Ze gaf zich zelf een glimlach in de spiegel toen ze dacht, Roderick……….., haar wijze, lieve en geduldige Roderick, die precies wist hoe alles zat. Wat verlangde ze naar hem. Het was goed geweest nu…….., ze hield van hem met heel haar hart, zij had lang genoeg nu op hem gewacht en hij had lang genoeg op haar gewacht. Haar kapsel dat ze losjes had opgestoken zodat er nog wat weerbarstige krullen tussen uitsprongen gaven haar precies de look die ze wilde hebben. Ze spoot nog wat haarlak licht over haar kapsel heen en maakte zich licht op. Ze stak haar voeten in de enige hakschoenen die ze bezat en schoot een colbertjasje aan met een shawl die paste bij de rest van haar kleding. Ze mocht nu alleen nog maar hopen dat hij thuis zou zijn nu ze onaangekondigd voor zijn deur zou staan. Zo niet dan zou ze de geschreven kerstkaart achterlaten om hem zo te laten weten dat ze hem een bezoek had willen brengen en dan zouden ze voor later een afspraak kunnen maken. Met de hoop dat hij er wel zou zijn keek ze op haar horloge, even over achten, zag ze, als ze nu weg ging dan zou ze tegen half negen bij hem kunnen zijn. Ze sloot haar flat af en liep met haar klikkende hakjes de trap af. Nog even en dan……………., dan zou ze voor altijd bij Roderick zijn.

Met de dampende kop koffie in zijn handen liep hij naar de bank en ging zitten. Het journaal was net geweest, een lange kerstavond en twee kerstdagen stonden voor de deur. Zijn ouders waren gisteren vertrokken naar hun vakantiebestemming op Bali. Deze kerst was bijna een eenzame kerst te noemen, dacht hij bijna grimmig en kon het niet laten om toch nog weer even aan de kerstdagen van vorig jaar te denken. Even had hij de hoop nog gehad dat Yasmine één dezer dagen aan zou schieten maar het was kennelijk nog te vroeg voor haar geweest. Hij zapte wat door en kwam bij één of ander kerstprogramma uit dat veel weg had van All you need is love. Snel zapte hij verder om op zoek te gaan naar iets wat hem wel kon boeien maar alles leek logisch gezien in het teken te staan van de kerst. Dan maar de documentaire verder kijken die hij eerder deze week op Netflix was begonnen. Toen hij goed en wel weer een beetje in het programma zat ging de bel en hij veerde op. Hij hoopte dat hij niet werd teleurgesteld in het geen hij dacht toen hij naar de voordeur liep. Toen hij open deed stokte zijn adem en zijn ogen namen de beeldschone vrouw in zich op die voor zijn deur stond. In de metamorfose die ze had ondergaan leek ze haar onschuld kwijt te zijn geraakt en zijn hart klopte zoals altijd bijna luid in zijn keel. Opgelucht en schor zei hij, ‘Eindelijk je bent gekomen.’ Ze knikte hem toe, ‘Mag ik binnenkomen?’ Met de overbodige vraag die ze hem stelde, zette hij de deur nog verder voor haar open toen hij haar zei, ‘Maar natuurlijk,’ en haar binnen liet. Ze liep met vaste schreden naar de woonkamer en hij volgde haar. Zonder verder iets te zeggen ging ze zitten op de plek waar hij haar lange tijd naast hem had gemist. ‘Koffie, thee?’ vroeg hij haar en had het theeglas al gepakt omdat hij het antwoord al wist. Toen hij even later naast haar zat op de bank, vleide ze zich vertrouwd tegen hem aan en het leek of er al die tijd niets veranderd was geweest. Hij begroef zijn neus in haar haren en snoof bijna begerig de geur van haar shampoo in zich op, precies zoals hij het zich had voorgesteld. Ze was hem net voor toen ze zei, ‘Ik heb je zo vreselijk gemist Roderick.’ Het bleef even stil omdat hij hetzelfde tegen haar had willen zeggen. Ze hief haar hoofd naar hem op en keek hem vragend aan. In het verlangen waarmee hij werd verteerd klonk zijn stem opnieuw schor toen hij haar zei, ‘Je was me net voor, ik wilde je hetzelfde zeggen.’ Hij boog zijn hoofd en kuste haar zacht en teder zoals hij in het verleden eerder bij haar had gedaan. Deze kussen die ze al die tijd als helende pleisters op haar wonden had moeten missen smaakten nog steeds naar meer. Haar hand gleed achter zijn nek en de zachte massage die ze hem daar gaf prikkelde zijn zinnen nog meer. Roderick voelde hoe ze haar liefde naar hem etaleerde en hem zonder dat ze het wist aanstoot gaf naar meer. Als ze wilde had hij meer voor haar in petto maar ze mocht niet de indruk krijgen dat hij meer van haar verlangde dan dat ze zelf aankon. Om haar in bescherming te nemen wrikte hij zich even van haar los, ‘Yasmine ik………….,’ ‘Sssh…………., niet nu Roderick,’ ze keek hem met glanzende ogen aan en drukte een kus op het puntje van zijn neus om daarna haar lippen weer aan te bieden. Opnieuw voelde hij haar bijna gulzige kussen en ook hoe hij er zelf in mee ging. Minuten lang verdronken ze zich in de kussen over en weer toen hij nog een poging waagde. ‘Yasmine, we moeten……………….,’ Ze legde haar wijsvinger op zijn mond zoals ze een jaar geleden had gedaan, toen ze hem had willen overtuigen van een jaar radiostilte tussen hen beiden. ‘Stil………., zei ze hem zacht en resoluut, ik weet na dit jaar wat verlangen en houden van is Roderick, en ze kuste hem weer kort, ik………………….,haar adem leek te stokken, ik…….., verlang naar je.’ Vol ongeloof keek hij haar aan. Wat ze daarnet tegen hem had gezegd klonk voor hem als muziek in zijn oren en denderde nog in hem na. ‘Weet je het zeker?’ vroeg hij haar nog een keer voor de zekerheid maar zijn lippen hadden al bezit van de hare genomen. De hartstocht laaide opnieuw op in de kus die volgde, een zelfde hartstochtelijke kus die ze precies een jaar geleden hadden gestopt. Bijna buiten adem lieten ze elkaar daarna weer los. Ze stond op en reikte haar hand naar hem uit, ‘Kom, zei ze hem en schopte haar hakken bij de bank uit. Alsof hij wist wat ze zou gaan doen kwam hij bijna traag en in trance overeind. Het moment dat hij haar eerder in de zorginstelling had voorgehouden was aangebroken. Toch moest en zou hij nog één poging wagen. ‘Yasmine……………, begon hij opnieuw, ik……………….., moet je nog wat zeggen.’ Met smekende ogen keek ze hem nu aan, ‘Roderick ik weet dat je van me houdt……………, kan dat………., wat je me te zeggen hebt ook tot morgen wachten?’ Omdat hij bijna zeker wist dat, dat wat hij haar te zeggen had hun liefde niet meer in de weg zou staan, knikte hij haar toe. ‘Dat……….., kan………….,’ zei hij toch nog wat aarzelend en zag hoe haar ogen opnieuw op lichten, ‘Mooi………., zei ze hem, kom,´ opnieuw reikte ze haar hand weer naar hem uit. De leidende rol die ze nam was iets totaal nieuws voor hem, het was of ze haar afwachtende houding had laten varen. Sterker nog de rollen leken omgedraaid nu hij achter haar aan sjokte naar zijn slaapkamer. Haar hand lag nog steeds in de zijne toen ze zich omdraaide, in haar ogen zag hij het smeulende vuur van verlangen naar hem en zijn hart bonkte in zijn keel toen hij wist wat dit betekende. Hij merkte ook dat het met zijn begeerte en verlangen niet anders was gesteld en vroeg haar opnieuw, ´Weet je het zeker Yasmine?’ Het was de enige vraag die hij haar nog kon stellen nu ze zo zeker van haar zaak leek te zijn. Ze knikte hem toe toen ze hem zacht zei, ‘Ik weet het zeker omdat ik nu eindelijk weet wat het woordje liefde in houd Roderick…………… Het afgelopen jaar…………., was…….., lang zonder jou…………………., maar…………, het heeft me ook veel geleerd. Ik wil de pijn van liefde en verlangen niet meer langer voelen en…………., daarom ook niet meer langer op je wachten. De gesproken woorden hadden hem vertederd maar het ongemakkelijke gevoel in haar laatste paar worden hadden hem ook verteld dat wat hij haar nog te vertellen had niet tot morgen kon wachten. Ze moest het weten zodat ze zich nog kon bedenken in wat ze nu zo vastberaden wilde gaan doen. ‘Over………, het laatste van je zin, wil ik het nog toch nog even hebben Yasmine’, stak hij gelijk van wal. Hij perste zijn lippen even op elkaar toen hij verder sprak, ‘ik wil niet dat je morgen ergens spijt van krijgt als je achter dingen moet komen die je misschien liever vandaag had geweten. Verbaasd keek ze hem aan, ‘Hoe zo?’ Het smeulende vuur in haar ogen zag hij langzaam verdwijnen toen de betovering plotseling verdwenen leek te zijn. Hij pakte haar beiden handen in de zijne, ‘Kijk………, het zit zo……….., ik ben vrijgesproken omdat Ditty niet voldoende bewijslast heeft kunnen aanvoeren in de feitelijkheden en beschuldigingen. Daarnaast heeft de rechter me nog wel wat informatie verschaft over wanneer een psycholoog wel of niet een privérelatie met één van zijn patiënten aan mag gaan. Hij zag hoe ze verstrakte toen ze hem vroeg, ‘En?’ Toen hij haar vertelde aan welke gedragscode hij zich moest houden om zijn baan te behouden vroeg ze hem, ‘Nog een eindeloos lang jaar Roderick?’ Ze keek naar hun beiden handen en voelde hoe de grond onder haar vandaan leek te zakken. In de lange stilte die tussen hen beiden volgde drong het langzaam tot haar door wat dat voor hen nog eens zou betekenen. Hij zag hoe ze haar hoofd omhoog bracht het smeulende vuur was gedoofd door de twee tranen die in haar ogen stonden toen ze met een gebroken stem zei, ‘Ik hou van je en als het moet………….., ben ik bereid om nog een jaar op je te wachten Roderick maar…………… kan dat na vanavond…………..?’ Dat ze van hem hield daar hoefde geen discussie meer over mogelijk te zijn, in zijn hart voelde hij dezelfde behoefte die ze net naar hem had uitgesproken maar ook de pijn die zij moest voelen. Was het daarom dat hij haar smeekbede niet kon negeren toen ze hem verder vroeg, ‘Alsjeblieft……………, heb me vanavond lief……..’ Hij trok haar naar zich toe, ‘Stil maar Yasmine……, hij streelde over haar rug toen ze haar tranen de vrije loop liet. Toen ze weer wat rustiger in zijn armen was liet hij haar weten dat het niet zo moeilijk was om haar lief te hebben omdat hij haar al heel lang lief had. Met de voorzichtige glimlach die weer om haar mond verscheen en haar ogen weer wat deden oplichten, kuste hij de tranen van haar wangen weg, tilde haar op en legde haar op zijn bed. Ze wist voor nu wat ze moest weten en morgen zou er weer een nieuwe dag zijn die genoeg had aan zijn eigen zorgen. Ze kusten elkaar opnieuw en opnieuw tot het uitgedoofde vuur weer tot leven kwam. Er was geen twijfel over mogelijk ze wist overduidelijk wat ze wilde. Samen zouden ze vast een oplossing bedenken maar vanavond zou hij haar geven waarom ze vroeg en zou ze dat andere geheim gaan ontdekken.

 

Hoofdstuk 14

Anderhalf jaar later

De hete middagzon brandde door haar dunne kleding op haar huid, met haar hand streek ze een weerbarstige lok met krul achter haar oor. Het hek dat ze aan het verven was, was bijna klaar. Het was gelukt voor morgen zou het huis helemaal af zijn. Vader en moeder Terbrugge zouden morgen voor drie weken arriveren en Roderick en zij hadden zich als doel gesteld om het huis waar ze nu in woonden af te hebben. Ze keek op haar mobiel voor de tijd en maakte nog wat meer vaart, nog even en de cursisten voor de workshop schilderen stonden voor de deur. De warme dag maakte dat de hangmat bewegingsloos tussen de twee bomen hing maar af en toe werd opgeschrikt door een zachte zeebries. De zoute zeelucht snoof ze op en haar oren spitsten zich op de zee die ergens in de verte te horen was. Ze streek de laatste lik verf uit, zette een stap naar achteren en aanschouwde het resultaat. Ze kon tevreden zijn, het huisje dat ze beiden hadden kunnen kopen en wat Rody zijn biologische vader hen had aangeboden in Bonaire was aan een opknapbeurt toe geweest en had inmiddels een metamorfose ondergaan. Sinds verleden jaar zomer was alles dan toch in een stroomversnelling gekomen. Na de bijzondere kerstnacht die ze samen hadden doorgebracht hadden ze beiden gemerkt dat nog een jaar op elkaar wachten geen optie voor hen beiden was geweest. Hoe ze hun best ook hadden gedaan de aantrekkingskracht tot elkaar na die ene nacht had alles tussen hen beiden veranderd en hun band alleen nog maar meer versterkt. Het was zelfs niet bij die ene nacht in die week gebleven en het had geleken of er een nieuwe wereld voor haar was open gegaan. Natuurlijk het was niet helemaal zonder slag of stoot gegaan maar ze had zich in het geduld en vertrouwen van Roderick steeds een beetje meer aan hem over kunnen geven. Langzaam aan was het besef gekomen hoe het kon zijn als je elkaar uit echte liefde, lief kon hebben. Het was iets waar ze jaren lang dankzij haar adoptievader geen enkele affectie mee had gehad. Ze had er zich nooit een enkele voorstelling van kunnen maken en ze had zich er dan ook vele jaren hardnekkig tegen verzet. Roderick daar in tegen had alles voor haar in ander licht geplaatst, het zwart witte gedeelte in haar leven had hij door zijn oprechte liefde voor haar meer kleur kunnen geven. Ze wisten beiden dat ze met vuur hadden gespeeld in de bijna spannende relatie die ze vanaf de kerst tot aan de zomervakantie vorig jaar hadden gecreëerd. Het kwaad was verder geschied en het vuur van verlangen hadden ze niet meer kunnen doven, het leek alleen maar meer op te laaien als ze elkaar zagen. De hulp was uit een onverwachte hoek gekomen toen Roderick zijn biologische vader Rody Buytensluis in mei vorige jaar  totaal onverwacht voor zijn deur had gestaan. Het was op een zaterdagmiddag geweest, ze was  er getuige van geweest en had gezien hoe Roderick verbouwereerd maar ook verrast was geweest toen hij plotseling oog in oog had gestaan met zijn biologische vader en zijn vrouw Ludmilla. Ze hadden een trip naar Nederland geboekt maar hun eerste onderdeel van de reis was Roderick geweest. Er waren scherpe woorden gevallen tussen die twee maar uiteindelijk had er een verzoening plaats gevonden en hadden ze elkaar omhelst en de handen geschud. Daarna hadden zijn vader en Ludmilla nog kennis gemaakt met Roderick zijn adoptieouders en waren ze ook nog met elkaar naar wat toeristische trekpleisters in Nederland gegaan. Het waren twee bijzondere weken geworden voor hen allen. Op het einde van hun reis had Roderick zijn kookkunsten aan hen vertoond en zo was het onderwerp van gesprek ook op de wat ingewikkelde relatie van Roderick en Yasmine terecht gekomen. ´Kom naar Bonaire,´ had zijn vader Rody spontaan gezegd. ´Het huis van mijn overleden broer staat leeg, jullie kunnen er zo in.´ In eerste instantie hadden ze er wat lacherig met elkaar over gedaan, maar toen Rody bij zijn vertrek het hen nog een keer had aangeboden hadden ze hem beloofd om er over na te denken om dit wel of niet te gaan doen. Er lagen veel nieuwe kansen in een land waar de regels wat minder streng waren dan in Nederland. De grootste overweging om het niet te doen was het achterblijven van vader en moeder Terbrugge geweest. Het had voor Roderick voor de hand gelegen dat de mening en goedkeuring van zijn adoptieouders hierin een doorslag zou zijn omdat hij zijn ouders waar hij zoveel aan te danken had in geen geval verdriet had willen doen. Gelukkig hadden zij het vrij luchtig opgenomen en gezegd dat ze hierin beiden het gevoel van hun hart moesten volgen. Uiteindelijk hadden ze verleden jaar september eerst nog een trip gedaan naar Bonaire om te kijken naar het huis dat Rody hen had aangeboden alvorens de knoop door te hakken. Toen ze het huis in de onderhandelingen ook nog voor een gunstige prijs hadden kunnen kopen was er geen enkele reden van twijfel meer geweest om het niet te doen. Toen ze goed en wel waren geëmigreerd had Roderick al snel een baan had gevonden in de Jeugd en Gezinsvoogdij, een baan waarin hij moest bemiddelen maar ook psycholoog moest zijn. Zelf was ze ook op zoek gegaan en had ze al snel een baan gevonden als telefoniste-administratief medewerkster op oproepbasis in een Hotel net om de hoek van de straat. Daarnaast organiseerde ze ook nog wat schilderworkshops activiteiten bij haar thuis voor onder andere de gasten van diverse Hotelbedrijven en de plaatselijke bewoners. Hier kon ze al haar creativiteit en passie in kwijt en ze genoot er ook nog eens met volle teugen van. Ze ruimde snel alle attributen die ze nodig had gehad om het hek te verven op en zag dat ze nog net genoeg tijd over had om haar oude broek en blouse met verfspetters uit te doen en zich om te kleden voor de volgende schilder workshop die volgde. Snel zette ze een pot met diverse penselen en verftubes en blikken met verf in de schaduw op de buitentafel, die onder het doek dat Roderick eerder die week gespannen had  stond. Vanaf het huis tot aan wat bomen die in de tuin stonden lag een groot gedeelte van het terras nu in de schaduw, zo kreeg de  brandende middagzon geen kans om hen levend te verbranden. Vanmiddag zouden er wat vrouwen en zelfs ook nog een man komen die zich hadden aangemeld voor de nieuwe schilder workshop. Ze had er zin in en betrapte zich zelf er op dat ze geboft had met zo´n leuke bijbaan die ze in combinatie met haar oproep baan gewoon er bij kon blijven doen.

´Ik sta er.´ Het korte app berichtje dat Roderick haar stuurde liet Yasmine weten dat Roderick buiten op haar stond te wachten. Ze stak haar hand op naar haar telefonerende collega en groette haar. Ze knikte haar toe en stak haar duim in de lucht als teken dat ze haar dienst over zou nemen. Lopende weg bond ze snel haar haar in een staart en liep door de draaideur naar buiten. De komende weken zouden in het teken van relaxen en vakantie staan. Er was veel gebeurd in de afgelopen maanden, ze waren beiden druk geweest met hun werk en het opknappen van hun huis. Ze klom in de kleine jeep die ze een paar maanden geleden hadden aangeschaft en ging naast hem zitten. Het was de enige manier om nog wat lauwe wind te vangen in het land waar het hele jaar door de temperatuur zo om en nabij de dertig graden was. Ze gaf hem een kus toen ze hem zei, ´Fijne vakantie schat,´ ´Jij ook lieverd en gaf haar een knipoog voor hij weg stoof richting Flamingo Airport. Over zo´n drie kwartier zouden zijn adoptieouders landen in de tropische hitte van Bonaire. In de maanden die ze hier nu waren was er nog geen regendruppel gevallen en de kans dat dat zou gaan gebeuren was in Bonaire wel heel erg klein te noemen. Vanaf het moment dat hij hier samen was gekomen met Yasmine had hij gek genoeg geen seconde spijt van zijn beslissing gehad en had het gevoeld dat hij thuis was in een land waar hij thuis hoorde. Hoewel hij op goede voet met zijn biologische vader en echtgenote, moeder en broers en zussen hier nu leefde mistte hij zijn ouders in Nederland elke dag nog steeds enorm. De laatste weken waren bijna traag voor hem verlopen en leken niet om te willen gaan. Daar zou nu verandering in komen dacht hij, in het hotel waar hij en Yasmine eerder hadden gelogeerd hadden ze op aanraden van Roderick een kamer geboekt. De mooie plekjes die hij eerder met Yasmine had bezocht zouden ze nu nog een keer gaan bekijken en hij verheugde zich er al op. Bij de parking van Flamingo Airport vonden ze nog een plekje, daarna liepen ze het felle roze gebouw naar binnen. Met de drukte in de aankomsthal viel het gelukkig mee en zo te zien had de vlucht vanuit Amsterdam geen vertraging. Ze hadden nog wat tijd over, ‘Kom, we drinken nog even wat,’ hij sloeg zijn arm om Yasmine en liep met haar naar een koffiehoek waar ze wat konden gebruiken. Hij bestelde een koffie voor hem zelf en een ice tea voor Yasmine. De warme thee die ze in Nederland steeds had gedronken had hier vanzelfsprekend plaats gemaakt voor de andere variant die in de hitte van het klimaat beter tot zijn recht kwam, dacht hij met een binnenpretje dat haar niet ontging. ´Waarom lach je?’ Hij keek haar aan en wist dat zijn antwoord lachwekkend zou klinken maar het was zoals het was. ‘Om je thee,’ zei hij haar. ‘Om mijn thee?’ vroeg ze hem verbaasd. Hij knikte haar toe en vertelde haar wat ze zelf al wist en hij kennelijk nog maar net goed en wel had begrepen. ‘Ik ben blij dat ik het je verder niet hoef uit te leggen Ro, zei ze liefkozend, en………… vooral dat je het begrijpt.’ Hij lachte haar wat toe, het woordje Ro dat ze vaker gebruikte klonk elke keer zo lief uit haar mond. Ze bracht haar mond naar het rietje en nam een flinke slok van het ijskoude vocht en voelde hoe de drank haar van binnen verfriste. Met haar koude handen die om het glas hadden gelegen liet ze hem even schrikken toen ze hem kort aanraakte. Maar even later nam ze zijn beide handen in de hare. ‘Fijn he, dat je je ouders straks weer ziet?’, zei ze hem zacht en begripvol. Hij knikte haar toe, ‘Je vindt het misschien raar Yasmine maar………….., ik heb er bijna als een klein kind naar uitgekeken.’ Kennelijk realiseerde hij zich wat hij gezegd had toen hij zei, ‘Sorry lieverd………., ik wilde je niet kwetsen.’ ‘Je kwetst me helemaal niet hoor, ik weet wat je voelt en bedoeld…………., haar duimen beroerden zachtjes zijn hand maar ze stopte even voor ze verder sprak. ‘Beloof me dat je ervan gaat genieten en je jezelf niet schuldig gaat voelen over mij want dat hoeft niet………, koester deze mooie momenten en bewaar ze in je hart.’ Haar ogen zochten de zijne, hij zag de twinkeling in haar ogen die sinds ze hier waren haar geluk zo duidelijk vertolkten. ‘Jij hebt mij gelukkig gemaakt Ro,………….., vergeet dat niet ……………, na alles wat je voor mij hebt gedaan zal ik altijd jouw deelgenoot zijn en naast je staan in al jouw verdriet maar ook in jouw geluk. Ik…….., hou eindeloos veel van jou.’ In de korte verklaring lag haar sterkte en kracht die altijd in haar was geweest maar die ze voornamelijk in haar jeugd door onzekerheden had weg gestopt. Dat ze hem dit gunde na al haar ontberingen in haar jonge leven waar toen geen plaats voor geluk was geweest, vertelde hem hoe groot haar liefde voor hem was. Hun keuze om niet nog een jaar op elkaar te wachten in Nederland was achteraf gezien misschien toch de beste keuze geweest om haar schepen te verbranden. Ze boog zich voorover en ze reikte zich naar hem toe, Ik hou ook eindeloos veel van jou, schat……………, zei hij haar onomwonden, ik ben zo ontzettend trots op jou en…………, ik ben waarschijnlijk de grootste bofkont die er op Bonaire rond loopt.’ ‘Waarschijnlijk?’, vroeg ze hem, haar ogen stonden ondeugend en daagden hem uit. Hij gaf haar een kus en corrigeerde zijn zin, ‘Ik ben, benadrukte hij, de grootste bofkont hier op Bonaire.’ Ze knikte hem kordaat toe toen ze hem zei, en ik de gelukkigste……………….., hij legde haar vinger op haar lippen en maakte de zin voor haar af toen hij zei, ‘en de allermooiste vlinder.’ Ze sputterde niet tegen maar veerde op toen er werd omgeroepen bij welke aankomsthal de ouders van Roderick zouden arriveren.

 

Zo, weer wat geregeld, in het berichtje dat hij stuurde drukte hij als laatste antwoord het icoon met de duim omhoog in. Yasmine had nergens weet van gehad in het geen waar hij de afgelopen weken allemaal mee bezig was geweest. Toen hij haar het afgelopen weekend bewust bij zijn moeder en zusjes bijna subtiel had laten weten dat ze aanstaande vrijdag waren uitgenodigd op een thema party van een collega dat in het teken stond van Bruiloft. Hij had  zijn moeder Amelia en zijn twee zussen die ook in het complot zaten van tevoren geinstrueerd, deze hadden haar daarna subtiel aangeboden om te gaan shoppen. Het ‘themafeest’ dat zou worden gehouden in het hotel waar ze twee jaar geleden samen hadden gelogeerd en waar zijn ouders nu logeerden had hij voor deze middag en avond kunnen reserveren. Roderick zuchtte eens diep en verschoof zich voorzichtig in de hangmat die hij tussen twee bomen in de tuin had bevestigd. De voorbijgaande twee weken waren heerlijk geweest. Samen met vader en moeder Terbrugge waren ze met zijn vieren regelmatig on tour geweest op Bonaire en had hij gezien hoe ze ervan hadden genoten. Vanavond stond er een barbecue gepland en werden ze verwacht bij zijn vader Rody, Ludmilla en zijn drie half broers. Sinds ze hier waren neer gestreken brachten ze elkaar regelmatig een bezoek en was de band die tussen zijn vader en halfbroers was ontstaan zelfs heel goed te noemen. In de korte tijd dat ze hier nu waren sprak hij nu met de nodige hulp van zijn drie broers al bijna vloeiend Papiaments. Ze hadden hem beloofd om hem snel in te burgeren, daarbij nam hij de taal best wel makkelijk op, waarschijnlijk zou het er mee te maken kunnen hebben dat deze taal ergens in zijn genen lag opgesloten. Het leven op Bonaire was compleet anders dan in Nederland te noemen, met betrekkelijk weinig middelen kon je hier een eenvoudig en gelukkig bestaan leiden en……… het hele jaar door was het hier ook nog eens mooi weer. Dat sprak zowel Yasmine als hemzelf wel aan, dus voorlopig zaten ze hier nog wel even goed. Het waren allemaal geluksmomentjes geweest zo met elkaar maar………, dacht hij gelukzalig, er stond nog groter geluksmoment aan te komen. Maanden lang was hij er al mee bezig geweest en had hij had het allemaal tot in de puntjes voorbereid en kunnen regelen en niets aan het toeval overgelaten. Ook Gisela en haar vriend zouden aanstaande donderdag op Bonaire aankomen voor twee weken vakantie. Hij had hen speciaal voor Yasmine uitgenodigd om aanwezig te kunnen zijn om deze toch bijzondere dag bij te wonen. Iedereen die deel uit maakte van het snode plan dat hij had gesmeed, had hij op het hart gedrukt dat Yasmine er niets maar dan ook niets van mocht weten. Ze hadden zich er allemaal in te kunnen vinden en zo had hij hen allemaal in het complot kunnen betrekken. Zijn adoptieouders zouden aanstaande zondag dan wel weer gaan vertrekken maar ze konden zo toch nog getuige zouden zijn van een verbintenis of huwelijk van hun adoptiezoon en de liefde van zijn leven. Op het strand waar de allereerste vonk tussen hen beiden was overgeslagen zou de verbintenis of huwelijksceremonie die Yasmine kort van tevoren zelf zou mogen kiezen plaats gaan vinden. Ze zou hem niet gaan teleurstellen dat wist hij voor honderd procent zeker. Ze hield van hem met heel haar hart, haar ogen spraken boekdelen wanneer hij haar lief had. De muur die ze voor zichzelf had opgebouwd had hij stukje bij beetje weten af te breken toen hij haar had geleerd wat echte liefde tussen een man en een vrouw inhield. Alles moest voor aanstaande vrijdag een verrassing voor haar blijven, dat wel, maar ze zou zelf mogen kiezen tussen een verbintenis of een huwelijk met hem. Zo zou het niet alleen voor hem maar ook voor haar de mooiste dag van haar leven zou zijn.

Die vrijdag knikte Yasmine, Roderick niets vermoedend toe, toen hij haar vroeg of ze s middags om twee uur bij het hotel kon zijn waar het ‘themafeest’ van zijn collega die middag zou zijn. Als onderdeel van zijn plan had hij haar net verteld dat hij nog even met vader Terbrugge en vader Rody zou gaan snorkelen op zee. Ook had hij haar verteld dat hij zijn kleding alvast mee zou nemen en zich bij vader Rody zou douchen en omkleden. Op de barbecue van een paar dagen geleden was hij blij verrast geweest dat zijn vader Rody, niet alleen hun twee maar ook zijn adoptieouders en zijn moeder Amelia en zijn twee zussen had uitgenodigd. In de week ervoor waren er op aandringen van zijn vrouw Ludmilla gesprekken tussen zijn twee adoptieouders en zijn twee biologische ouders geweest en waren er dingen uitgepraat. Ook had zijn vader Rudy persoonlijk tegenover zijn adoptieouders zijn excuses aangeboden voor de houding die hij in eerste instantie tegenover Roderick had aangenomen.  Zo had alles voor iedereen een verrassende wending genomen en waren ze één grote familie geworden. Bizar eigenlijk dacht hij, zo ben je als een ‘verloren zoon’ op de wereld en zo heb je er een grote familie bij. Hij keek naar Yasmine, ze moest eens weten, dacht hij. ´Wat is er?´ vroeg ze hem. ‘Niets, zei hij haar en probeerde zich voor te stellen hoe ze er vanmiddag uit zou zien.’ De jurk die ze eerder deze week met zijn moeder en twee zussen had gekocht had hij nog niet gezien. ‘Je ziet het vrijdag wel’, had ze gezegd toen hij haar had gevraagd of ze een leuke jurk had uitgekozen voor het feest. Ze had hem in haar kast gehangen, hij had hem makkelijk kunnen bekijken maar omdat hij zelf vandaag ook verrast wilde worden had hij de verleiding hierin kunnen weerstaan. Hij liep naar haar toe en trok haar tegen zich aan om haar een kus te geven, ‘Ik zie je vanmiddag dan om twee uur op de afgesproken plek, schat, oké?’ Ze knikte hem toe, ‘Is goed we zien elkaar dan daar, Celia komt zo nog even langs om te lunchen, daarna kleed ik me ook om.’ Ze kuste hem nog een keer terug, ‘Veel plezier schat met snorkelen, tot straks.’ Ze draaide zich om, ze kon de lach die om zijn gezicht verscheen niet zien, voor Roderick verliep alles vandaag volgens plan.

Celia keek op haar mobiel, toen ze zag dat het al kwart over één was, spoorde ze Yasmine aan, ´Kleed jij je maar vast om, dan ruim ik de lunch boel even voor je op.´ Yasmine stond op, ´Dank je Celia dat zal inderdaad heel erg fijn zijn.´ Als ze haar haren ook nog even wilde wassen en stylen dan had ze haar tijd hard nodig. Celia had haar ook aangeboden om haar straks bij het hotel af te zetten, ook dat was fijn want dan kon ze vanavond met Roderick weer mee terug rijden. Na een korte douche ging ze snel naar haar slaapkamer en haalde haar jurk uit de kast die ze voor het thema feest gekocht had. De zomerse lange witte jurk die veel weg had van een trouwjurk, had haar zo beeldig gestaan dat de koop ervan gauw gesloten was geweest. Ze pakte haar witte schoenen met sleehak die ze een paar weken geleden in een uitverkoop had gekocht en trok ze aan. Ze waren dan misschien wel niet zo elegant maar ze zaten heerlijk en onder een lange jurk zou niemand dat opvallen. Ze bekeek zichzelf nog even in de passpiegel die ze aan de binnenkant van de kast had geplakt en was tevreden over het resultaat. Ze pakte de haardroger met diffuser voor extra volume en droogde haar haren terwijl ze zag hoe haar natte krullenbol tot leven kwam. Toen ze klaar was spoot ze er nog een dun laagje haarlak over heen om het volume te behouden. Zo, ze kon tevreden zijn en deed als laatste nog wat lichte make up op haar gezicht om het af te maken. Toen ze terugliep was Celia kennelijk ook onder de indruk toen ze haar verbaasd aankeek en zei, ´Wauw wat zie je er mooi uit………., ik heb het je van de week ook al gezegd, die jurk staat je echt prachtig´ ´Ja, he, Yasmine draaide een rondje voor ze verder sprak, dankzij jou, dus doe je mond maar weer dicht,´ grapte ze naar Celia. ´Ik heb nog wat voor je, Yasmine keek haar bedenkelijk na toen ze van haar vandaan liep en even later terug kwam met twee mooie corsages van witte rozen en orchideeën . ´Ik liep vanmorgen over de markt en omdat jij een thema party hebt………., loog ze subtiel tegen Yasmine. ´Kijk één voor in je haar en de andere is een soort polsarmband.´ Nu stond Yasmine even met een mond vol tanden, ´Ooh……….., wat zijn deze mooi Celia´, ze pakte de haarcorsage aan waaraan een speld bevestigd was en schoof hem in de zijkant van haar donkere krullenbol. De prachtige serene witte bloemen in haar donkere haar maakte het plaatje compleet. ´Ooh net echt, het lijkt wel of ik……………………..,´ ze sprak niet verder uit wat ze dacht toen ze terug liep naar haar slaapkamer en zich nog een keer in de spiegel bewonderde. ‘Ja, knikte Celia en speelde het spelletje verder mee, dat moet ook, het thema is toch bruiloft?’ Ze pakte haar hand en schoof de prachtige armband om haar pols. Nog steeds verbaasd keek ze naar haar spiegelbeeld toen ze antwoorde, ‘Ja dat klopt, nou ja zeg………….., ik zeg, we hebben het aardig weten te evenaren.’  Celia wilde niet teveel meer zeggen, ze moest haar rol nog heel even blijven spelen en deed of haar neus bloedde. ‘Dat is zeker, zei ze daarom en draaide haar om, van de spiegel vandaan, kom we moeten gaan, ik breng je naar het hotel, het is al tien voor twee.’ Nu kreeg Yasmine ook haast, zodra ze haar nietsvermoedend had afgezet reed ze als een speer naar huis, om zich zelf onderhanden te gaan nemen. Over een uur werd ze hier immers zelf verwacht voor het ‘themafeest’ maar eerst zou haar grote broer nog door zijn knieën moeten zakken.

Toch wat gespannen keek hij zichzelf nog even na in de immens grote spiegel die op een muur in de lounge ruimte van het hotel hing. Tien minuten geleden had hij het berichtje van Celia ontvangen dat ze er aan kwamen. Even later schoten zijn ogen via de spiegel naar de draaideur van het Hotel en zag hij haar ogen staren naar waar hij stond. Hij hield zijn adem in, ze zag er prachtig uit in haar lange witte jurk die veel weg had van een echte bruidsjapon. De prachtige witte bloemencorsage in haar donkere haar tilde het van haar ene oor af en stak mooi bij haar prachtinge donkere haar af. Hij draaide zich naar haar om en zag dat ze even verbaasd als hij zelf was toen haar starende blik bijna met zichtbare goedkeuring over hem heen gleed. Yasmine sloot haar ogen even, haar prins die niet op het witte paard zat maar wel een wit pak droeg deed haar duizelen van geluk en verlangen. De gedachten en gevoelens die ze eerder die middag had gevoeld, duwde ze weer weg, ze waren hier voor een themafeest en ze waren hier te gast. Langzaam liep hij op haar toe en ze voelde hoe haar knieën knikten toen ze haar benen in beweging bracht. Het witte pak met lichtblauwe blouse droeg hij zonder strop en stak prachtig af bij zijn van nature donkere huid. Bij elke stap die ze naar hem deed, bonkte haar hart in haar keel en wist ze stellig en zeker dat deze man haar liefde in de toekomst dubbel en dwars waard zou zijn en ze hier nooit meer over zou hoeven te twijfelen. Ze hield van hem en hij……………, haar gedachten gingen even terug naar de praatsessies van twee jaar geleden, toen het haar in één keer helemaal duidelijk werd, hij............, hield al veel langer van haar. Ze greep naar zijn uitgestoken hand en hij trok haar zacht naar zich toe om haar eerst gulzig te kussen voor hij zei, ´Wat zie je er mooi en beeldschoon uit.´ Ze knikte hem toe, toen ze met een adorerende blik naar hem op keek en zacht en liefkozend tegen hem zei, ´Jij ook Ro, ze bracht haar lippen naar de zijne die hij nog een keer gulzig ontving. ´Laten we even gaan zitten, zei hij haar en leidde haar naar één van de zitjes die er stonden. Opnieuw greep hij naar haar hand en keek eerst nog even aandachtig naar haar mooie polsarmband, ´Die bloemencorsages staan je echt heel mooi en prachtig.` zei hij haar met hese stem voor hij begon. ´Yasmine……………, ik eh…….., moet je wat vertellen en opbiechten over de reden waarom we hier zijn.´ De tintelingen van geluk en liefde voor hem die ze voelde toen hij vertelde waarvoor ze eigenlijk hier waren, waren onbeschrijfelijk en vielen met haar eerdere gedachten op de juiste plek. De traan die langs haar gezicht rolde was er één van puur geluk toen ze met duidelijkheid tegen hem zei, ´Ik hou ook van jou Ro……., maar wij hebben eigenlijk al twee jaar samen een verbintenis met elkaar, toch?’ In de verrassende vraag die ze hem stelde hoefde hij zelf geen antwoord te geven omdat ze hem ook het antwoord gaf in de keuze die ze wilde maken. ‘Je betekent veel………., heel veel voor me Ro en niet alleen omdat je mijn geheim lichter hebt gemaakt. Ik wil………….., op dit moment…………., daarom alleen nog een huwelijk met jou aan gaan.´ De opluchting die hij voelde in haar woordkeuze vertelde hem dat hij nooit meer zou hoeven te twijfelen of ze van hem hield. ´Je bent het mooiste cadeau van mijn leven Yasmine, zei hij haar weer met heesheid in zijn stem, ik zal je koesteren, beminnen, liefhebben en veilig houden, met heel mijn hart en leven. Ze stond op en pakte zijn hand om op te staan en gaf hem nog een korte kus, ´Dat weet ik, en er is geen enkele man die ik meer vertrouw dan jij. Zullen we dan nu naar onze gasten gaan?’, vroeg ze hem bijna ongeduldig. Ze liepen hand in hand naar de uitgang van de lounge naar het strand, vlak voor ze het strand opliepen vroeg hij nog even, ‘Gaat het?’ Er begon muziek te spelen, iedereen ging staan en applaudisseerde. Ze keek nog even in het rond, allemaal bekende gezichten en ze ontdekte Gisela met haar vriend. Ze zwaaide even kort naar hen voordat ze Roderick toe knikte en tegen hem zei, ‘Dank je wel…………., en daarna vastberaden tegen hem zei, Ja zeker, ik ben er helemaal klaar voor.’ In haar ogen lag opnieuw de duidelijke glans van geluk. Ze knikte hem toe en keek hem vol van liefde en vertrouwen aan met de lach die hij eens op haar gezicht had getoverd nadat ze eens het geheim van haar hart met hem had gedeeld. Hij leidde haar naar waar de huwelijksvoltrekking plaats zou gaan vinden. Toen hij haar na het jawoord een prachtige uitgekozen ring om haar vinger schoof wist ze het zeker. Op deze onvoorspelbare dag was de mooiste dag van hun leven, voor hen beiden………………, vandaag aangebroken.

 

E I N D E