Boek on line 3

Achter de glimlach van een masker

ACHTER DE GLIMLACH VAN EEN MASKER - Na haar studie Franse taal en Cultuur wil Celine Savery de Franse taal zich eigen maken en de cultuur van dit land nog beter leren kennen. Ze vertrekt dan ook vol goede moed naar Zuid Frankrijk om daar als au pair te gaan werken. Ze heeft zin in haar nieuwe baan maar dat veranderd als de baan waar op ze heeft gesolliciteerd een andere invulling krijgt en er meer van haar wordt gevraagd dan ze had gedacht. Het voorstel van de autoritaire en hautaine Raoul de la Fonteyne trekt haar in de verste verte niet aan. Zijn vijfjarig zoontje, de kleine schuchtere en verlegen Nicolas wil ze niet teleurstellen en uiteindelijk zwicht ze. Hoewel ze zijn aanbod aanneemt is ze niet van plan om steeds maar weer naar zijn pijpen te dansen en houdt hem in plaats daarvan steeds opnieuw de spiegel voor. En dan is er nog iets. Waarom wil hij haar beschermen tegenover zijn jongere broer Philippe? Weet ze het masker dat hij draagt te doorbreken en voorgoed een glimlach op zijn gezicht te toveren?

Auteur: Bertha de Bruin Klop

 

Hoofdstuk 1

Na driehonderdmeter, rechts af, u heeft uw bestemming bereikt.’ Blij dat de tomtom haar eindelijk op de plaats van bestemming had gebracht zette Celine voor de laatste keer haar richting aanwijzer uit naar rechts en draaide na de aangegeven laatste driehonderd meter de lange oprijlaan van ‘Chateau de la Fonteyne’ op. Veilig en wel was ze aangekomen en had ze uiteindelijk in twee dagen tijd haar bestemming, de plaats Bandol in de Provence bereikt. Verbaasd stapte ze uit, strekte haar benen en pakte de fles water die binnen handbereik aan de binnenkant van haar autodeur zat geklemd. Ze nam een slok en spuugde gelijk daarna het lauwwarme water uit haar mond en nam ondertussen de omgeving goed in zich op. Ze zag de grote fontein die verkoelend water spoot voor het oude kasteelachtige huis staan. Het was duidelijk dat de fontein gelinkt was aan de achternaam van de familie en de fontein de achternaam zo nog een keer benadrukte. Haar ogen spieden de verdere omgeving af en ze kreeg de immens grote wijngaard in het oog. Deze besloeg een oppervlakte die niet met het blote oog te schatten was. Nou ja, dacht ze gekscherend, misschien kwam de korte wijncursus die ze na haar studie ook nog even had gevolgd nu ook nog wel van pas. Ze pufte van de hitte en voelde haar kleding tegen haar lichaam plakken terwijl ze naar de andere kant van haar auto liep om haar handbagage tas te pakken. De rest kwam zo wel, dacht ze, eerst maar eens zich zelf even melden, hoewel ze niet twijfelde of ze wel op het goede adres was. Ze liep het bordes op dat aan iedere zijkant een trap bezat en voelde zich even Assepoester uit het welbekende sprookje. Het bureau waar ze zich had aangemeld om au pair te gaan werken ergens in Frankrijk had zoals ze had begrepen haar en nog twee anderen voorgesteld bij deze familie. Omdat de kans minder dan vijftig procent was geweest, was ze er vanuit gegaan dat deze baan haar neus voorbij zou gaan. Ze was dan ook uitermate verbaasd geweest dat ze terug was gebeld met de mededeling dat de keuze op haar was gevallen. De informatie die ze had gekregen was in het kader van discretie niet veel geweest behalve dan dat het om een rijke welgestelde familie ging met een jongetje van vijf jaar waar ze voor zou moeten zorgen. Na haar pittige studie Franse taal en Cultuur had ze haar bachelor in de wacht weten te slepen. De korte wijncursus had ze er gelijk achteraan gedaan omdat haar hobby koken het soms vereiste de goede en juiste wijn te serveren bij het gerecht dat ze had bereidt. Daarna had ze besloten om zichzelf voor één of twee jaar au pair te verhuren via een bureau om de Franse taal zich nog meer eigen te maken en om de Franse cultuur zo nog beter te leren kennen. Hierna zou ze als ze een baan kon vinden les gaan geven op een middelbare school. Dat ze voor een klas zou gaan staan was voor haar zelf niet meer dan aannemelijk geweest, voor kinderen had ze altijd al een zwak gehad en vooral voor kleine kinderen. Aanvankelijk had ze dan ook iets met kleine kinderen gewild maar ze had later haar keuze veranderd omdat de mooie Franse taal haar hart had gestolen. Hoewel de kinderen die ze straks les zou gaan geven, aanzienlijk ouder zouden zijn dan de kleine ukkepukkies waar ze een zwak voor had, was deze optie voor haar nu toch het meest voor de hand liggend geweest. Dat ze juist in deze baan nu toch nog een kleine koter onder haar hoede kon nemen, was voor haar precies de goede combinatie geweest om zo in ieder geval  haar twee passies te kunnen combineren. Ze rechtte haar rug voor de deur en streek nog snel een bezwete haarlok terug in haar opgestoken kapsel voordat ze op de bel drukte.

Het duurde niet lang voor dat de deur open werd gedaan. Een vrouw van middelbare leeftijd deed de deur open, ze was klein van stuk had een getinte huid en haar haar was bijna gitzwart. Haar donkere ogen vielen op in haar kleine maar fijne gezicht. ‘Oui, ze keek Celine vragend aan maar bijna direct vervolgde ze,  aaaah………., madam Savery?' Celine knikte en gaf haar een hand en stelde zich nogmaals met haar voornaam aan haar voor. ‘Kom verder, ik ben Louise Claudel, het manusje van alles hier in de huishouding. Ik had u al verwacht, ze keek op haar horloge en vervolgde, ik breng u vast naar uw kamer, monsieur de la Fonteyne verwacht u over twee uur. Misschien vindt u het wel vast fijn om na de lange reis een bad of een douche te nemen?’ Celine knikte haar toe en keek met grote ogen langs haar heen naar de enorme marmeren trap die in het midden van de hal stond. De grote kroonluchter met de vele kaarslampjes die aan het bewerkte plafond er boven hing trok haar aandacht nog meer. ‘Eeehh……., ja……, dat lijkt me heerlijk, stamelde ze. Ik eeehhh…….., haal nog even mijn koffers uit de auto,’ en vroeg zich af waar ze in vredesnaam terecht was gekomen. ‘Een rijke welgestelde familie’, had de intercedent van het bureau tegen haar gezegd. In haar blijheid dat ze de baan had gekregen, had ze onomwonden ja gezegd en nog wat relevante vragen gesteld maar de vraag wie of wat er met een rijke welgestelde familie werd bedoeld, was er dus bij ingeslopen. Ze viste de grote en de wat kleinere koffer uit haar koffer bak en zeulde ze mee naar het huis. Louise schoot haar te hulp om te helpen en pakte de kleinste koffer van haar over. Ze volgde haar toen ze de trap op naar boven ging. Celine kon het niet laten om boven aan de trap even naar beneden te kijken naar de hal met de marmeren vloer die glom van de was. ‘Kom maar mee’, Louise keek nog even achterom of ze haar wel volgde en liep boven aan de trap rechtsom de galerij op terwijl ze haar attendeerde  tussen neus en lippen door, ‘De familievertrekken zijn links en de personeelsvertrekken zijn rechts.’ Celine keek even in het rond en was met stomheid geslagen. Op de galerij hingen tussen de diverse deuren geschilderde portretten, waarschijnlijk verre familieleden, zowel de rechtse als de linkse galerij bezat aan iedere kant wel meerdere deuren. Louise bracht haar naar de achterste deur en opende deze voor haar. ‘Ahh, heerlijk airco’, was het eerste wat Celine zei toen ze de koelte in de kamer voelde voordat ze de kamer in zich opnam. ‘Oui, knikte Louise, het huis is de laatste jaren aardig gerenoveerd en van de laatste snufjes voorzien. Airco en shutters zijn zoals je misschien wel weet in het zuiden van Frankrijk geen overbodige luxe. Nog niet zo lang geleden zijn alle personeelskamers inmiddels ook voorzien van bad, douche en toilet, ze wees naar de deur waar deze ruimte zich bevond en vervolgde, ook hebben ze nu allemaal een tweepersoons bed. Dat komt omdat deze kamers ook wel eens worden verhuurd aan gasten, want niet altijd worden alle kamers door de personeelsleden in gebruik genomen.’  De stortvloed aan informatie die Louise haar gaf ging maar door en deed haar even duizelen. Ze leek het te zien en zei als laatste, ‘Enfin…….., rust nog even uit en fris je zelf daarna maar even lekker op, om vijf uur wordt je verwacht in het kantoor van monsieur de la Fonteyne. Je kunt deze vinden beneden de tweede deur rechts in de linker zijvleugel.’ Toen Louise was vertrokken ging ze op de rand van het grote bed zitten en keek een beetje versuft in het rond. De ruime kamer was op zich niet verkeerd, buiten het grote bed had de kamer ook nog een kleine zithoek met een tweepersoonsbank en een losse stoel met hocker. Ook was er een t.v. en stonden er hier en daar wat lampjes. De landelijke stijl met hier en daar een brocante detail ademde de typische Franse sfeer uit. Dat ze een plek voor zichzelf had was in ieder geval fijn, dacht ze en liep naar de lange dubbele ramen en keek opnieuw naar de grote fontein in de tuin en de lange oprijlaan. Haar oog werd getrokken naar een zilvergrijze Mercedes, die de oprijlaan van het huis kwam opgereden. De auto werd geparkeerd bij één van de parkeerplaatsen welke was gemarkeerd met een nummerbordplaat die overeen kwam met de auto. Er stapte een donkergetinte man met donker haar uit, hij droeg een lichtgrijs pak en haalde een kleine koffer en een attachekoffer van de achterbank, klikte zijn auto dicht, schopte nog even tegen zijn achterband aan en liep daarna naar de trap die ze zelf net ook had genomen om de voordeur te bereiken. Ze had een bel verwacht maar die bleef uit. Ze draaide zich om en liep naar haar bed, ze zou haar beiden ouders eerst nog even op de hoogte brengen dat ze veilig en wel was aangekomen en typte haar WhatsApp berichtje in op haar mobiel. Zo, een diepe zucht ontsnapte haar, de moeheid sloeg toe. Ze moest nog even gaan liggen voor ze een douche zou gaan nemen maar zette voor de zekerheid eerst de wekker op haar mobiel. Ze ging liggen op haar bed en deed haar ogen dicht terwijl de heerlijke koelte van de airco haar de concentratie en de hitte achter het stuur van daarnet deed vergeten.

De verkwikkende douche had haar goed gedaan ze stond fris en monter voor de deur waar ze zich moest melden. Ze klopte op de deur en zuchtte een keer diep. Het bleef enkele seconden stil voordat ze een barse stem, ‘Binnen’, hoorde roepen. Ze opende de deur en zag de man die ze daarnet uit de auto had zien stappen achter een groot bureau zitten. Ze zag het licht grijze colbertjasje met de stropdas over een zitstoel liggen en zag de donker getinte huid die ze eerder bij hem had opgemerkt afsteken bij het witte overhemd dat hij droeg. Haar blik bleef rusten op het zwarte krulhaar dat te zien was in het driehoekje van zijn openstaande overhemd. Snel wendde ze haar blik af en zag dat zijn laptop open stond,  hij typte terwijl ze naar binnen liep en ze de deur weer achter zich sloot. Geconcentreerd keek hij naar zijn beeldscherm om even later bijna geïrriteerd op te kijken en zag dat hij zijn wenkbrauwen fronste. Zijn blik nam haar langzaam en aandachtig in zich op en ze wist dat ze zich zelf nog nooit zo ongemakkelijk had gevoeld als nu. Ze werd gewikt en gewogen, zijn ogen taxeerden haar als of ze een stuk koopwaar was. Zijn blik leek haar te doorgronden terwijl de stilte voort duurde. Ze zette haar benen in beweging toen ze besloot om de stilte te verbreken. Met uitgestrekte hand liep ze naar hem toe om zich aan hem voor te stellen. Haar actie deed hem omhoog komen van uit zijn bureau stoel, het viel haar daarbij op dat hij groter was dan de gemiddelde Fransman. Hij stak zijn hand uit toen hij zei,‘Mademoiselle Savery?’ Ze knikte en voelde hoe zijn warme en bijna slanke hand de hare greep terwijl ze tegen hem sprak, ‘Celine Savery.’ Hij keek haar met zijn donker ogen aan, het ongemakkelijke gevoel bij haar bleef aanhouden toen hij haar de hand schudde, ‘Raoul………., Raoul de la Fonteyne', stelde hij zich voor. Toen hij zijn hand uit de hare liet glijden, besteeg haar even een vreemd gevoel. ‘Gaat u zitten’, hij wees naar een andere lege zitstoel die voor zijn bureau stond terwijl hij zelf weer terug liep om achter zijn bureau plaats te nemen toen zijn barse stem vervolgde, ‘Heeft u een goede reis gehad?’ hij keek haar nauwlettend aan. Ze streek haar beige kokerrokje van achteren glad voor dat ze ging zitten en probeerde zich te ontspannen. ‘Ja, dank u, er waren wat omleidingen omdat ze aan de weg bezig waren, maar ik kon aardig door rijden.’ Ze ging in de open houding zitten volgens de etiquette van een sollicitatie procedure die ze eerder voor deze baan ook al had gehad. Met het korte, ‘Bon,’ creëerde hij  bijna een zakelijke afstand en zijn handen zochten in een stapel papieren op zijn bureau. Toen hij het papier waarna hij zocht gevonden had en zijn blik nog een keer kort over het papier en over haar liet vallen was ze er zeker van dat hij haar curriculum vitae in zijn handen had. Ze keek hem aan en zag hoe zijn hand naar zijn mooie gezicht met de scherpe kaaklijn ging en met zijn hand langs zijn kin wreef. Afwachtend stelde ze zich op naar wat hij haar zou gaan zeggen, ze doorzocht zijn blik en kwam tot de conclusie dat hij iets autoritairs uitstraalde maar zeker een bepaald charisma had. Hij hief zijn hoofd weer op en lichtte toe, ‘Uit de drie kandidaten is de keuze op jouw gevallen……….., je curriculum vitae ziet er goed uit, dat je affiniteit hebt met wijn is een prettige bijkomstigheid gezien de plaats waar je nu terecht bent gekomen.’ Terwijl hij stopte had ze opgemerkt dat hij de formele gang van zaken had laten varen toen hij haar verder met jouw en je aansprak. ‘Ik mag verder hopen dat je goed met kleine kinderen om kan gaan maar als dat niet het geval was geweest had je jezelf natuurlijk niet bij een au pair bureau aangemeld?’ Hij fronste zijn wenkbrauwen en keek haar daarbij vragend aan. Het was duidelijk dat hij een antwoord van haar verwachte dus ze knikte opnieuw naar hem en kon het niet na laten om te zeggen, ‘Dat……, lijkt me voor de hand liggend. Toch?’ Zijn ogen stonden donker en ze zag weer even de irritatie die ze eerder in zijn ogen had gezien. Kennelijk hield hij er niet van om tegen gesproken te worden.

Hij deed het scherm van zijn laptop dicht, lag het papier met haar persoonlijke gegevens opzij en liet zijn blik op haar gezicht rusten. Ze zag er ouder uit dan de tweeëntwintig jaar die op haar cv stond vermeld vond hij. Haar donkerblonde halflange haar in lagen geknipt met hier en daar een blonde streep deden vermoeden dat deze door de zon waren gebleekt. Anders dan op de foto stonden haar violetblauwe ogen vrolijk, ze had een open en pure uitstraling, haar huid was veel lichter dan de zijne en straalde daarmee een bepaalde schoonheid uit. De eerste indruk die ze op hem had gemaakt was een rustige en evenwichtige indruk geweest en dat zou voor de omgang met zijn zoontje prima zijn. Ze was misschien in het begin wat afwachtend geweest maar ze had zich daarnet toch ook even laten horen. Het korte wijsje van zijn mobiel ging af en attendeerde hem op een binnenkomend berichtje. Hij keek naar het scherm van zijn mobiel en legde hem daarna langs zij. Het berichtje dat net was binnen gekomen kon nog wel even wachten. Het gesprek dat hij nu zou gaan voeren kon alle kanten op. De informatie die hij bewust had achtergehouden zou nu op de proppen moeten komen. Uit de vaardigheden die op haar cv stonden vermeld was ze van de drie kandidaten de minst slechtste gebleken. Hij wist dat na zijn te houden praatje, de kans dat ze zou blijven half om half zou kunnen zijn. ‘Mijn zoontje Nicolas, begon hij, is zoals u misschien wel hebt begrepen vijf jaar, over twee maanden wordt hij zes en gaat hij naar groep drie van de basisschool. Axelle…….., zijn moeder, verbeterde hij zichzelf, heeft ons een half jaar geleden verlaten. Het was en is nog steeds een zware en heftige tijd voor hem, temeer omdat hij zijn moeder niet meer ziet. Nu de zomervakantie voor de deur staat kan ik helaas niet iedere dag naar hem omkijken in verband met mijn werkzaamheden hier en daarom heb ik de hulp van een au pair bureau ingeschakeld.’ Hij nam een korte pauze en vervolgde, ‘Hoewel u zijn moeder niet kan vervangen is Nicolas gebaat bij een stabiele gezinssituatie. Dat houd in dat u zorg draagt voor zijn algehele opvoeding waarbij u de dingen die in het belang van mijn zoon zijn steeds met mij overlegd. Hij zag dat ze begripvol knikte en hoopte dat ze dat na zijn volgende vraag ook nog zou doen. ’Dan………, is er nog een andere vraag, Ik zou u nog een voorstel willen doen. Ik ben……, bereid om u per maand een half maandsalaris extra te betalen. Hij stopte en hield haar blik gevangen. Ze bleef hem aankijken en verroerde geen vin. ‘Waarom?’ was het enige wat ze vroeg. Wel overwogen sprak hij zijn woorden uit toen hij zei, ‘In ruil daarvoor wil ik u vragen of u mij af en toe zou willen vergezellen op wat zakenreisjes en andere verplichtingen waarbij ik ons bedrijf moet vertegenwoordigen.’ Hij ging verzitten op zijn stoel, leunde bijna ontspannend achter over en keek haar nu op zijn beurt afwachtend aan.

Als een mokerslag bij heldere hemel denderde de vraag met het bijkomend aanbod in haar hoofd door. Welke vraag ze ook had verwacht, het zou in ieder geval niet deze vraag zijn geweest. Ze keek hem aan en zijn ogen waren nog steeds op haar gericht. Zijn koele blik en op het oog ontspannen houding deden haar huiveren. Ze had bij nader inzien liever onder een koude douche gestaan. Kort en bondig had hij zakelijk samengevat wat hij wilde of liever gezegd verlangde van haar in ruil voor een half maandsalaris extra. Ze zocht naar woorden maar ze wist echt even niet wat ze met deze situatie aan moest. Ze hoopte dat hij dat zelf ook zou begrijpen en dacht nog even dat hij op zijn vraag terug zou komen. Naar mate de stilte aan hield wist ze dat, dat niet zou gaan gebeuren. Ze besloot daarom om weer opnieuw zelf de stilte te verbreken, ’Ik eeeeh…………, had het toch goed begrepen dat deze opdracht omtrent uw zoontje Nicolas zou gaan?’ Natuurlijk had ze het goed begrepen, sprak ze zichzelf toe, er was op het bureau van bemiddeling met geen woord over een ander scenario gerept en daarom hoefde ze en zou ze deze vraag niet met ja beantwoorden. ‘U heeft het helemaal goed begrepen, mademoiselle Savery, het is slechts een gunst die ik van u vraag en die bovendien ook nog eens wordt uitbetaald.’ Van de ergste schrik bekomen besloot ze hem maar gelijk uit de droom te helpen en keek hem met opgeheven hoofd aan toen ze zei, ‘Ik zal……..’, de rest van de woorden die ze wilde uitspreken maakte hij voor haar af, ‘Nog wat tijd nodig hebben?’ Verbouwereerd keek ze hem aan toen ze sprak, ‘Nou……,’ Hij wierp een blik op zijn dure Rolex en onderbrak haar wederom, ’Laten we eerst maar eens een hapje gaan eten dan kunt u eerst met mijn zoontje kennis maken.’ Het laatste woord was hier duidelijk mee gesproken. Hij stond op, stak zijn mobiel in zijn zak en liep naar de deur die hij voor haar openhield. Ze liep voor hem langs en herhaalde in zich zelf het antwoord dat ze hem daarnet had willen geven. 'Ik zal u moeten teleurstellen', had hij haar daarnet belemmerd te zeggen. Misschien had hij toch geweten dat zijn vraag op zijn zachts gezegd niet naar behoren was geweest en had hij zo bewust de druk van de ketel afgehaald.

Toen hij haar had uitgelaten ging hij haar voor en vroeg hij of ze hem wilde volgen. Hij stopte bij de keuken waar ze over zijn schouder Louise druk in de weer zag. ‘Wil je er een bord bij zetten Louise?’ hoorde ze hem zeggen. ‘Oui, monsieur’ en ze knikte hem toe. Ze liepen verder en hij stopte bij een andere deur. Hij deed hem open en liet haar voor gaan, het formele gedrag wat hij tijdens het gesprek eerder had gehad viel haar daarbij op. Ze had eigenlijk liever op haar kamer gegeten maar begreep aan de andere kant goed dat dit een onderdeel van het gebeuren was. Ze stapte een grote kamer in en het eerste wat ze zag was de grote lange tafel die maar gedekt was voor drie personen. In de open haard die in het midden aan de lange zijde van de kamer was gesitueerd lagen verkoolde blokken hout. Even dacht ze dat ze in een film was beland omdat de gedekte tafel er zomaar één uit een film had kunnen zijn. De drie borden stonden zover uit elkaar dat ze zich afvroeg of er wel conversatie tussen de personen mogelijk zou kunnen zijn. Louise stapte binnen en dekte voor nog een vierde persoon op de andere kop van de tafel. Het leek of hij haar zag denken en deelde haar mede dat zijn moeder ook mee at. Even later kwam deze binnen. Celine moest even slikken toen ze de vrouw van middelbare leeftijd in een rolstoel zag zitten en zo haar entree in de eetkamer deed.  De vrouw reed naar haar toe en haar ogen lichten op, om haar mond verscheen een lach toen ze Celine in de gaten kreeg. ‘Ahh, mademoiselle Savery,’ ze stak haar hand uit en lachte haar vriendelijk toe, ‘Eindelijk bent u er.’  Celine stak eveneens haar hand uit en toverde ook een glimlach op haar gezicht. Terwijl ze elkaar de hand schudde zei ze, ‘Celine………., Celine Savery.’  De vrouw knikte haar toe en haar ogen stonden nog steeds lachend, ‘Ik ben Catherine de la Fonteyne, de moeder van Raoul en ze keek hem daarbij even aan. ‘Laat me je helpen mama,’ sprak hij en hij liep naar de lange tafelzijde en haalde de middelste stoel uit de lange rij stoelen aan de lange kant van de tafel. Zijn moeder knikte en reed naar hem toe. Hij schoof de rolstoel verder naar de tafel zodat zijn moeder goed aan de tafel zou zitten. Daarna keek hij naar Celine, ‘Neemt u plaats, mademoiselle Savery,'zei hij haar en maakte een uitnodigend gebaar naar de zitplaats aan de kop van de tafel welke Louise net had gedekt. Ze ging zitten. ‘Kan ik een rode wijn voor u inschenken?’ Voor ze iets kon zeggen was hij naar haar toegelopen en had hij haar glas al gevuld, liep naar zijn moeder en vulde ook haar glas. Toen hij zijn eigen glas ook had ingeschonken kwam Louise nogmaals de kamer in en fluisterde wat in zijn oor. Hij stond op en excuseerde zich met de mededeling dat hij zo terug zou zijn. Even later kwam hij ook terug en droeg een kleiner exemplaar van hem zelf op zijn arm. Het kon geen misverstand zijn dat dit zijn zoontje Nicolas zou zijn. De gelijkenis was treffend. ‘Zou je mademoiselle Savery een handje willen geven en haar willen vertellen hoe je heet?’ sprak hij tegen zijn zoontje. Het jongetje keek haar aan en verborg zijn gezichtje tegen de schouder van zijn vader. ‘Zal papa met je mee lopen?’ probeerde hij nog een keer. Het kleine mannetje keek haar aan maar gaf zich niet gewonnen en duwde zijn hoofdje nog een keer tegen de schouder van zijn vader. Oma Catherine verbrak de stilte toen ze aan de kleine man vroeg, ’Krijg oma dan wel een kusje van je?’ Bij het horen van haar stem draaide hij zich om en strekte hij zijn armpjes naar haar uit. Toen zijn vader hem op de grond zette, straalden zijn ogen, rende hij naar zijn oma toe en was hij in een mum van tijd over haar rolstoel geklommen en op haar schoot beland en plantte tot slot een kus op haar mond. Celine moest er om lachen en wist dat ze eerst zijn vertrouwen zou moeten winnen. Ze voelde even de blik van zijn vader op haar rusten, waarschijnlijk verwachtte hij van haar dat ze nu zelf een toenadering naar zijn zoon zou moeten doen. Dat moment zou ongetwijfeld een keer gaan komen wist ze in grote mate van zekerheid, maar nu was het niet het goede moment. Hij liep terug naar de rolstoel en tilde zijn zoon van de schoot van zijn moeder en zette hem op de zitplaats tegenover zijn moeder. Met een schuchtere en verlegen blik keek hij naar Celine, en ze zond hem snel een knipoog. Louise kwam binnen en diende de soep op. Toen ze weg was hief Raoul de la Fonteyne zijn glas naar haar en zei,’ Op een prettige samenwerking.’ Zijn moeder hief ook haar glas naar haar toe, zij sprak de woorden ‘Sante’ uit. Het was wrang om te zien dat haar ogen nog steeds straalden terwijl ze Celine gezondheid toe wenste. Ze knikte naar beiden en hief het glas terug zonder iets te zeggen. De prettige samenwerking waar de heer des huizes mee schermde zou nog moeten blijken, dacht ze, maar Catherine had ze uit het diepst van haar hart dezelfde gezondheid toegewenst.

  

Hoofdstuk 2

De volgende morgen ontwaakte ze moeilijk uit een diepe slaap en had ze graag nog wat langer in bed gelegen. Ze graaide naar haar mobiel om het knopje in te drukken dat het schreeuwerige melodietje liet horen. In haar hoofd bonkte zo leek het een hamertje, de opkomende hoofdpijn van het plotseling ontwaken uit haar diepe slaap was de prijs die ze na twee inspannende dagen moest betalen. Met een half oog zag ze dat het al bijna kwart over acht was. Ze mocht wel haast maken als ze om half negen aan de ontbijttafel wilde zitten. Ze griste wat kleren bij elkaar, stak haar haren in een wilde knot en zocht in één van haar toilettassen naar een aspirine. Ze dacht nog even terug aan gisteren avond, de sfeer was tijdens het eten goed geweest maar zeker niet ontspannen. Ze was blij geweest dat Catherine haar uiterste best had gedaan en de onderwerpen van de gesprekken zo luchtig mogelijk had weten te houden. Ze was onder de indruk van deze vrouw die ondanks haar beperking veel positieve energie uitstraalde. Zij had haar best gedaan om haar steeds te betrekken in de gesprekken en had haar zo meer op haar gemak gesteld dan haar zoon had gedaan. Ze had zijn observerende en priemende ogen gevoeld als ze in gesprek was geweest met zijn moeder. Op haar beurt had zij dat terug gedaan als hij zijn zoon vermanend had toegesproken wanneer hij hem met het eten had moeten corrigeren. Nicolas had haar nog steeds verlegen aangekeken. Als zijn vader hem vermanend had toegesproken, hadden zijn kleine oogjes haar ogen gezocht. Celine had haar knipoog en haar lach naar hem toe moeten onderdrukken en had in plaats daarvan zachtjes op haar onderlip gebeten. Hij had een leuke en ondeugende uitstraling vond ze, maar hij wist duidelijk met zijn eerste en nieuwe au pair nog geen raad, dacht ze terwijl ze de deur opende en via de galerij naar de trap liep. Ze keek even naar de galerij aan de overkant en zag dat alle deuren van de privé vertrekken van de familie nog dicht waren. Ze had geen idee waar ze verwacht werd voor het ontbijt en besloot daarom als eerste naar de keuken te gaan. In de keuken rook het heerlijk naar vers gebakken croissantjes. Louise was druk in de weer met tafel dekken en keek van haar werk op, ‘Aaah, mademoiselle Savery, heeft u lekker geslapen? Ik heb lekkere verse koffie gezet, wilt u een kopje?’ ‘Dat lijkt me heerlijk’, blij dat Louise twee vragen achter elkaar stelde zodat ze op de eerste vraag geen antwoord hoefde te geven. ‘Waar kan ik gaan zitten?’ Ze wees een plek aan en Celine ging er zitten. Ze zette drie borden klaar met erop een mes en een gekookt ei er naast en zette op de drie geruite placemats die op tafel lagen ook nog een lege mok er bij. De grote ronde tafel die Louise kort had gedekt oogde veel gezelliger als de grote rechthoekige tafel waaraan ze gisterenavond had gezeten. Op het midden van de kort gedekte tafel zette ze een mandje met stokbrood en croissantjes, even als de koffiekan, suiker en melk, jam, kaas een droge worstsoort en een fruitschaal met wat fruit. Een man van middelbare leeftijd stapte de keuken binnen, hij was een kop groter dan Louise. Er verscheen een lach op zijn gezicht toen hij zei, ‘Bonjour, mademoiselle’, hij gaf haar een hand en stelde zich voor als Jacques Claudel. Ze knikte hem toe en stelde zichzelf ook aan hem voor. Toen hij aanschoof lichtte Louise aan haar toe, ‘Mijn man’, en gaf hem een vlinderkus op zijn neus. Jacques, leek er niet van onder de indruk te zijn, liep naar zijn plaats aan tafel en wachtte tot Louise plaats genomen had. Ze sloegen beiden een kruis en prevelden iets, Celine volgde hun voorbeeld op een andere manier. ‘Bon appétit’ de korte stilte werd verbroken door een kinderstem, kleine Nicolas keek met zijn warrige haar om de hoek van de deur de keuken in. Anders dan gisterenavond was de verlegenheid en schuchterheid verdwenen en straalden zijn oogjes van Jacques naar Louise en weer terug. Toen hij verder de keuken in liep zag Celine dat hij op zijn blote voeten liep en zijn pyjama nog aan had. Hij drentelde naar Jacques en klom op zijn schoot en nestelde zich ontspannen tegen hem aan. Jacques nam een hap van zijn croissant en een slok van zijn koffie. Het leek Nicolas niet te deren, Celine kon zien dat dit ritueel hier vaker plaats vond. Nicolas tilde zijn hoofdje op naar Jacques toen hij vroeg, ‘Gaan we nu druiven plukken oom Jacques?’ en keek hem daarbij verwachtingsvol aan. Louise pakte zijn handjes in de hare toen ze sprak, ‘Ach lieve jongen, je wilt zo graag druiven plukken he, ze keek hem met een lieve lach aan, de druiven zijn nu nog te klein, legde ze aan hem uit, ze moeten eerst nog groter groeien.’ Celine zag dat hij teleurgesteld was, toen hij vroeg, ‘Hoe lang nog dan?’ Louise liet een kleine zucht ontsnappen toen ze zei, ‘We moeten nog wat weken wachten maar als het zover is mag je met ome Jacques mee om druiven te plukken, afgesproken?’  Hij knikte en sloeg zijn ogen neer om zijn teleurstelling te verbergen. ‘Weet je wat, ik heb misschien nog een ander leuk idee,’ zei Jacques. ‘Je mag straks mee op de tractor de wijngaard in, dan zie je met je eigen ogen hoe klein de druiven nog zijn.’ Nicolas veerde op, de teleurstelling was gelijk verdwenen, ‘Oui,’ joelde hij. ‘En misschien………, zei Jacques er achteraan, vind mademoiselle Savery het ook wel leuk om met ons mee op de tractor te rijden, dan kunnen we haar gelijk de wijngaard laten zien.’ In een mum van tijd was hij van zijn schoot gesprongen en riep, ‘Is goed, ik ga me gauw omkleden en het tegen oma vertellen,’ en sperde weg.

Een klein uur later liep ze naar buiten, Louise had haar verteld waar ze moest wezen op het grote terrein. Verscholen tussen groen naast het chateau liep ze langs de tennisbaan en het zwembad volgens de instructie die Louise haar had gegeven. Toe maar het kon zo te zien niet op, dacht ze, toen ze de tennisbaan en het zwembad in oog aanschouw nam. Via een strak geknipte taxus haag liep ze een ander terrein op en kreeg hier pas echt goed zicht op de immens grote wijngaard. De tractor stond al buiten en ze zag de grote schuur waar zoals ze van Louise had begrepen de opslag was van gereedschap, kisten, tractoren en andere attributen. Ze had gedacht dat Nicolas er al zou zijn maar dat was niet het geval. Jacques, begroette haar opnieuw en legde haar ondertussen uit dat de wijngaard al meer dan driehonderd jaar in het bezit van de familie de la Fonteyne was en wel bijna zo’n vijfduizend hectare groot was en dat er behalve de wijngaard ook nog een wijnmakerij was. Deze werd beheerd door Philippe de la Fonteyne, een jongere broer van de heer des huizes lichtte hij toe. De wijnen die hier gemaakt en gebotteld worden dragen allemaal het merk Chateau de la Fonteyne vertelde hij. ‘Ik stel voor om straks ook in de wijnmakerij een bezoekje te brengen.’  ‘Dat lijkt me heel erg leuk om daar een kijkje te nemen, Jacques’, zei ze met een welgemeende lach. Ze stelde hem nog wat vragen en het viel haar daarbij op dat hij op al haar vragen wel een antwoord wist. Ook kwam ze erachter dat hij als een soort opzichter, manusje van alles fungeerde en op de wijngaard met betrekking tot het personeel en in praktische zin heel veel zaken regelde. ‘Mijn vrouw doet eigenlijk het zelfde werk, vertelde hij haar, sinds Madam de la Fonteyne hulpbehoevend is geworden zwaait ze de scepter in de huishouding en het personeel. We wonen, leven en werken al bijna zo’n dertig jaar in en rondom dit chateau en horen zo onderhand bij de inventaris.’ Celine was blij dat Jacques haar wat informatie had gegeven, zo kon ze zich een beetje een beeld vormen van alles wat ze zag en hoorde. Nicolas kwam samen met zijn vader hand in hand op hen toegelopen. Toen hij onder de taxus haag liep, wrikte hij zijn hand uit zijn vaders hand en liep naar Jacques toe. ‘Mag ik naast je zitten Jacques in de tractor?’ Zijn oogjes straalden op nieuw, het vooruitzicht om mee te mogen rijden en naast Jacques op de tractor te zitten deed hem zo te zien veel plezier. ‘En waar denk je dat mademoiselle Savery dan gaat zitten Nicolas? Op jouw schoot?’ vroeg zijn vader aan hem. Celine zag hem denken, hij keek haar aan en schudde resoluut zijn hoofd van links naar rechts. ‘Wil je dan bij mij op schoot zitten, Nicolas?, vroeg ze hem. Weer schudde hij resoluut zijn hoofd van links naar rechts en zijn ogen stonden opeens weer een stuk minder vrolijk nu hij zijn plekje misschien wel aan haar moest afstaan en ook nog eens op haar schoot moest gaan zitten. Ze begreep het ook wel, hij had zich er zo op verheugd om naast Jacques in de tractor te zitten, ze wilde hem dan ook niet verder teleurstellen en wilde hem dan ook tegemoet komen. ‘Weet je wat we kunnen doen Nicolas?’ sprak ze hem toe. Jij rijd nu mee in de tractor en ik ga dan een volgende keer mee, is dat goed?’ Ze zag zijn ogen op lichten en langzaam kwam de glimlach weer om zijn lippen, zijn ja knikkende hoofdje beaamde haar voorstel. ‘Maar………, zei ze nog snel tegen hem, ik wil dan nog wel dat je me iets beloofd.’ Hij keek haar vragend aan, toen ze op haar hurken ging zitten, en hem dichterbij maande met haar hand, ’Kom eens hier.’ Ze stak haar hand naar hem uit, maar hij maakte geen aanstalten om naar haar toe te komen. Zijn vader die intussen achter hem was gaan staan duwde hem wat vooruit en moedigde hem aan toen hij zei, ‘Toe maar Nicolas.’ Zijn blik vertelde haar dat hij misschien nog wel nieuwsgieriger was dan zijn zoon Nicolas. Hij kruiste bijna demonstratief zijn armen voor zijn borst en wachtte duidelijk af waarmee ze zou gaan komen. Nicolas schuifelde langzaam naar haar toe, en stond bijna vlak voor haar stil. Ze pakte zijn kleine handje en keek hem aan toen ze zacht aan hem vroeg, ‘Nicolaas zullen we vriendjes worden en na het middageten samen gaan zwemmen in jullie zwembad?’ Hoewel hij misschien wel iedere dag zou zwemmen in hun zwembad, hoefde hij niet lang na te denken en reageerde hij deze keer voor zijn doen enthousiast, ‘Bon’ en knikte met zijn hoofdje naar haar. Celine keek hem lachend aan, trok haar hand uit zijn kleine handje en hield de onderkant van haar eigen hand omhoog, ‘High five?’ vroeg ze hem. Zijn lach was terug op zijn gezicht en hij ketste zijn hand tegen de hare aan. Hij draaide zich om en liep naar Jacques die haar voorstel naar de kleine man toe had gehoord terwijl hij stond te wachten bij de tractor. ‘Kom dan help ik je even een handje. ‘ Ze liep met hem naar de tractor waarin Jacques al plaats had genomen, ze hielp de glunderende Nicolas in de tractor en samen tuften ze weg. Met een glimlach keek Celine hen beiden na en onderdrukte een diepe zucht. Ze had er een week voor uitgetrokken om de kleine Nicolas voor zich te winnen maar gelukkig was haar missie al eerder geslaagd.

‘Zo, dat gaat je gemakkelijk af zo te zien.’ Met een ruk draaide ze zich om, ze had zich zo vol overgave aan Nicolas gegeven dat ze zijn vader die nog achter haar stond helemaal  was vergeten. Hij zag haar schrikken, hoewel hij er gisteren nog niet zo zeker van was geweest of ze wel goed met kinderen kon om gaan had zij daar net het tegenovergestelde aan hem laten zien. Zonder zijn zoon te intimideren had ze hem met niet al te veel poespas voor zich weten te winnen en dat was bijzonder omdat hij wist dat Nicolas zich over het algemeen niet zo gauw gewonnen gaf. Bewust had hij haar gadegeslagen in het kleine toneelstukje dat ze had opgevoerd en hij moest het voor zich zelf toegeven, ze was geslaagd. Zijn blik hield haar langer vast voor hij haar vroeg, ‘Hoe deed je dat?’ Celine keek hem met een verbaasde uitdrukking aan, toen ze tegen hem zei, ‘Wat? Ik…eh deed toch niets bijzonders?’ Dat was ook zo vond ze zelf, ze had niets bijzonders gedaan dat ze bij ieder ander kind niet zou doen. Dat hij er blijkbaar anders over dacht stak haar wel, het voelde of ze aan een soort test werd onderworpen. Was hij daar soms mee bezig, vroeg ze zich af. Had hij haar werkelijk aangenomen omdat ze de Franse taal goed beheerste en dat haar wijnkennis op de wijngaard goed van pas kwam? En dan dat vreemde aanbod waar ze nog steeds geen raad mee wist en waarvan ze hoopte dat hij er niet meer op terug zou komen. En waar stond Nicolas dan in zijn verhaal? Hoorde hij niet op de eerste plaats te staan? Had hij niet boven alles eerst moeten weten of het kindermeisje dat hij aan zijn zoon zou toevertrouwen goed met kinderen om kon gaan? Haar vraag werd beantwoord, zijn ogen keken haar priemend aan toen hij zei, ‘Kom nou, je gaat me toch niet vertellen dat je niets in scene hebt gezet? Niet dat dat voor de rest uit maakt, ging hij door, je hebt kennelijk de juiste snaar bij hem geraakt dus je bent cum laude geslaagd.’ Zijn antwoord gaf haar een misselijkmakende gevoel in haar onderbuik, het vertelde haar dat ze in haar vermoeden gelijk had gekregen, dat hij het inderdaad daarnet als een soort test had gezien. Ze voelde zoals altijd wanneer haar onderbuik gevoel niet klopte een braakneiging. Meestal liep ze dan weg of telde ze tot tien, maar nu hief ze haar hoofd naar hem op, iets vertelde haar dat ze dit niet over haar kant hoefde te laten gaan. Of het handig of slim zou zijn, dat kon haar op dit moment even niet schelen. ‘Heel fijn dat u dat denkt, zei ze daarom, maar ik heb niets maar dan ook niets in scene gezet. Misschien dat dit, wat ik u nu vertel ook niets uit maakt, maar ik vind het belangrijk dat u dat weet. Als u me nu wilt excuseren?’ Ze had geen zin om zijn antwoord af te wachten, ze knikte hem toe, draaide zich om en liep weg.

Nou, nou, dacht hij toen ze van hem vandaan liep, deze dame had wel lef. Hij kon zich niet heugen dat er ooit een personeelslid tegen hem in was gegaan zonder een ontslagbrief daarbij in de wacht te slepen omdat hij simpelweg van niemand tegenspraak duldde. Voor haar tweeëntwintig jaar stond ze haar mannetje zo te zien wel. Dit en het tafereeltje wat zich net tussen zijn zoontje en haar had afgespeeld maakte haar uitermate geschikt voor de functie waar ze als zodanig op had gesolliciteerd. Als zij hem tegengas durfde te geven zou ze dat ook bij zijn zoon zeker niet na laten om te doen als het nodig was. Als hij nog twijfels over haar had dan waren die op dit moment weg genomen. Het was een geruststellende gedachte nu hij wist dat Nicolas onder goede hoede van deze nog jonge au pair zou zijn. Nadat hij een half jaar geleden zijn ex vrouw Axelle Parades had betrapt met zijn goede vriend Allain Lerac, had hij haar zonder pardon met koffer en al de straat opgezet en haar ieder contact met zijn zoon verboden. Zijn hulp behoevende moeder die drie maanden daar voor door een herseninfarct had gekregen en sinds die tijd bezig was met een revalidatie programma hadden van hem en zijn broer Phillipe de nodige tijd en energie gevraagd. Hij was er nog steeds niet achter of Axelle daarom was vreemd gegaan of dat de relatie met zijn beste vriend al eerder tot stand was gekomen. Eerlijk gezegd was hij er inmiddels niet meer nieuwsgierig naar ook, na alles wat hij had gezien toen hij ze beiden had betrapt, notabene in hun echtelijk bed had hij genoeg geweten. Ziedend van woede had hij hen beiden de deur uitgezet met de opmerking dat hij hen beiden nooit maar dan ook nooit meer hoefde te zien. Hij had zichzelf niet in de hand gehad toen hij de details had gezien en had deze daarna vooral voor zichzelf willen houden. Als een gebroken man had hij resoluut afstand van haar genomen. Na veel denken en filosoferen had hij twee maanden later de conclusie getrokken dat dit al langer had gespeeld en waren er puzzelstukjes op hun plaats gevallen. Achteraf was er tussen hen beiden niet meer dan een broer en zus relatie geweest. Hoewel Axelle later verwoede pogingen had ondernomen om met hem nog een gesprek aan te gaan had hij haar compleet genegeerd en haar zo het contact met haar zoon ontnomen. In rap tempo had hij daarna de echtscheiding in gang gezet en Louise gevraagd om tot aan de zomervakantie de honneurs van Axelle tot betrekking van zijn zoon waar te nemen. Zij zou hem voor korte tijd begeleiden en op vangen omdat zijn werk hem zoals altijd opslokte. Hij had haar beloofd om voor de zomervakantie en daarna een andere oplossing te gaan zoeken en dat was dan ook nu gebeurd. Zijn ex vrouw Axelle deed er intussen alles aan om haar zoon terug te krijgen en hem weer te mogen zien. Omdat hij steeds weigerde en hij nogal rechtlijnig was, had ze een recht zaak tegen hem aangespannen. Vanuit dat oog punt, dacht hij, was het ook beter dat er nu een plaatsvervangende vrouw voor Nicolas aanwezig was in zijn huis want hij wist dat de rechter alle opties tegen het licht zou gaan houden. Van vrouwen had hij nu wel even zijn zakken vol, vrouwen waren niet te vertrouwen, waren in staat je te kwetsen, sommige hielden er een dubbele agenda op na en waren bereid om over alles een scene te maken. Behalve mademoiselle Savery dan, dacht hij, als hij haar tenminste moest geloven. Hij lachte even kort om het temperament dat deze jonge dame in zich had en liep met zijn handen in zijn zakken terug naar binnen, richting zijn kantoor, er lag zoals altijd nog genoeg werk op hem te wachten.

Niet helemaal blij was ze terug gelopen naar de keuken maar bedacht zich, nu ze haar zegje tegen hem had gedaan om het verder maar los te laten. Louise stond in een pan met soep te roeren. Toen ze aan haar vroeg of ze haar nog kon helpen omdat Nicolas nu toch met Jacques mee was, liet ze haar wat stukken stokbrood snijden. ‘Zal ik ook nog even de bonen afhalen Louise?’ Ze wees naar de berg met dunne sperziebonen met aardappelschilmesjes die op een dienblad klaar lagen om te worden gehaard. ’Nee Celine, dat ga ik al doen, al rijdend en lachende weg beantwoordde madam de la Fontaine, haar vraag toen ze de keuken in kwam gereden, maar je mag wel mee helpen als je wilt, want bij mij gaat het nog niet zo snel, hoewel ik alles ter hand neem voor de verbetering van mijn motorriek zoals je zult begrijpen.’ De positiviteit die haar bij deze vrouw al eerder was opgevallen ondanks haar beperking verbaasde Celine wederom. Ze knikte haar toe, ‘Ja hoor, ik help wel mee, dat lijkt me gezellig’, ze pakte de twee aardappelschilmesjes en de berg sperziebonen van Louise aan en schoof naast haar aan de tafel. ‘Dit lijkt wel eten voor een heel weeshuis.’ lachte ze de oma van Nicolas toe. Ze knipoogde Celine toe, toen ze tegen haar zei, ‘Bestemming diepvries Celine, Louise is een ster in hamsteren en…………., gelukkig in nog veel meer. Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten.’ Ze keek naar Louise en Celine zag dat er in haar ogen dankbaarheid stond te lezen. Ze pakte een diepe plastic afwasteil en het bonen afhalen kon beginnen.

Al gauw waren ze in een gezellig gesprek verwikkeld en begon de berg met sperziebonen al aardig te slinken. Over en weer stelden ze elkaar vragen en leerden elkaar zo beter kennen op een wel heel ontspannen manier. Madam de la Fontaine was niet alleen positief ingesteld merkte Celine maar hield ook nog eens van een lolletje op zijn tijd. Ze wist niet hoe het kwam maar vond het opmerkelijk dat ze voor zichzelf hier in de keuken de minste spanning voelde. Ze hoorde een deur open gaan en gelijk erachter aan riep een stem, ‘Mam? Waar zit je?’ De deur ketste dicht en voetstappen kwamen dichterbij. Madam de la Fontaine legde een vinger op haar mond en maande Louise en Celine om stil te zijn. Het leek te lukken de voetstappen liepen verder langs de keuken deur en nog een keer riep de stem, ‘Mam?’ Bijna als een klein kind zag ze dat ze zich verkneukelde op het grapje wat ze ter plekke had bedacht. Maar toen de deur opeens open zwiepte en het harde ‘boe’ klonk veerden de dames op en gaven ze alle drie een gilletje van de schrik waarna ze in lachen uitbarsten. Hij lachte naar Louise en hief gekscherend zijn vinger op toen hij tegen haar zei, ‘Het was te stil Louise, hier in de keuken, de keukenprinses heeft zich zelf dus verraden.’, gekscheerde hij. Louise haalde haar schouders op toen ze zei, ‘Ach, ja iemand moet de schuld krijgen he.’ Ze pakte de afwasteil met afgehaarde bonen om deze te wassen en zette er een andere lege teil voor in de plaats. ‘En……….., wie hebben we hier?’ Celine keek op van haar werk en keek in een paar donkere en lachende ogen. ‘Dit is Celine, ze is aangenomen door Raoul en verzorgd de komende tijd je neefje Nicolas,’ vertelde zijn moeder hem en keek daarna naar Celine toen ze zei, ‘Celine, dit is Philippe mijn jongste zoon’. Hij was kleiner dan zijn oudste broer, zag ze, hoewel er trekken in zijn gezicht overeen kwamen met die van zijn oudere broer kon ze niet zeggen dat hij op hem leek. Zijn donker stralende ogen waren zonder meer een kopie van zijn moeders ogen en het zou haar niet verbazen als hij dezelfde vrolijke noot als haar zou zijn. Zijn open blik nam haar in ieder geval anders in zich op als de blik van zijn broer bij haar gisteren had gedaan, ze dacht even terug aan het ongemakkelijke gevoel dat ze  bij hem had gevoeld. Philippe liep naar haar toe en schudde haar de hand en zei opgewekt, ‘Leuk je te ontmoeten Celine, je wordt zie ik gelijk aan de klus gezet.’ Celine lachte hem toe, ’Nou, nee hoor, lichtte ze toe, het is een vrijwillige keuze en vele handjes maken licht werk toch?’ Hij knikte haar met zijn olijke lach toe, ‘Kijk dat bedoel ik, van die instelling moeten we het hier op de wijngaard nou net hebben.’ Ze had hem nog iets terug willen zeggen maar iemand anders was haar voor. ‘Daar……, wil ik met jou dan even een nootje over kraken.’ De ontspannen sfeer viel weg toen de donkere barse stem van Raoul opeens de keuken vulde. ‘Heb je even Philippe?’ vervolgde hij en keek hem daarbij aan met een blik die geen tegenspraak duldde. Philippe, keek zijn moeder aan en knipoogde haar toe, ‘Ik zie je zo mam.’ Hij knikte Celine toe, ’Ik zie je nog wel Celine.’ Raoul keek zijn jongere broer aan toen hij bijna meesmuilend zei, ‘Vast en zeker,’ en keek haar daarbij even zijdelings aan waarna hij weer naar Philippe keek, ‘Ga je nu mee?’, vervolgde hij. Philippe sprong in de houding en salueerde toen hij even in het Engels met de Franse ondertoon sprak, ‘Yes sir, your wish is my comment.’ Het grapje dat hij maakte leek Raoul niet te waarderen, hij draaide zich om en maande hem nog een keer, ‘Philippe?’ Nu draaide Philippe zich ook om en volgde zijn broer in zijn kielzog, maar kon het niet nalaten om toch nog even zacht in het gehoor van zijn moeder en Celine te zingen, Follow the leader, leader, leader. Follow the leader. ‘Philippe!’ maande zijn moeder hem nu ook en hij taaide af. Celine onderdrukte haar lach omdat ze zijn moeder niet in verlegenheid wilde brengen. Ze mocht Philippe wel in ieder geval meer dan zijn broer. Zijn open en spontane karakter dat in was voor een lolletje kon misschien voor haar wat leven in de brouwerij of liever gezegd op de wijngaard brengen, als ze tenminste van plan was om langer te blijven. Er hing immers nog wat in het midden in de vorm van een raar voorstel dat voor haar in ieder geval niet aannemelijk was. Hoe het kwam wist ze niet maar ze had het daarnet bijna vermakelijk gevonden hoe Raoul in het ootje werd genomen door zijn jongere broer maar paste ervoor om dit te laten merken. Hij had het tot zover allemaal getolereerd, waarschijnlijk omdat hij zijn jongere broer beter kende dan wie dan ook. Maar iets vertelde haar dat er met Raoul de la Fontaine op welke manier dan ook niet te spotten viel en daar zou ze in de nabije toekomst bewust of onbewust rekening mee moeten houden.

 

 

Hoofdstuk 3

Die middag was het drukkend warm, ze hadden met elkaar na het bonen haren de heerlijke soep met wat stokbrood gegeten die Louise die morgen had klaargemaakt. Ze had gezien dat Louise op een dienblad een bord soep, een glas melk en nog wat fruit had gelegd en was er mee de keuken uitgelopen. Jacques en Nicolas waren thuisgekomen, Nicolas was moe geweest, zijn bord soep had hij nog opgegeten maar toen hij het lege bord van hem af had geschoven en met zijn hoofd op zijn armpjes had gelegen was het kaarsje langzaam aan uit gegaan. ‘Ik breng hem naar boven’, zei ze tegen Catherine en Louise, tilde hem voorzichtig uit de stoel en hield hem tegen zich aan. ‘Weet je zijn kamer te vinden Celine?’ vroeg Catherine haar zachtjes, ze was bang dat ze Nicolas wakker zou maken. Ze schudde haar hoofd, ‘Nee, maar waarschijnlijk aan de overkant van de galerij waar ik slaap?’ fluisterde ze haar vragend  terug. Louise had haar dat immers gisteren verteld, dat de privé vertrekken van de familie aan de andere kant van de galerij waren. Ze knikte haar toe, ‘Klopt achter de middelste deur is zijn slaapkamer.’ Celine passeerde haar met Nicolas in haar armen en zakte nog even door haar knieën zodat Catherine hem een zachte aai en een kusje op zijn voorhoofd kon geven. Voorzichtig liep ze met hem de trap op zodat hij niet wakker zou worden. Met haar elleboog drukte ze op de deurklink en schoof de deur open. De slaapkamer van de kleine man was zeker veel groter als de hare en het kleine bed van Nicolas verdronk zowat in deze grote ruimte. Vluchtig keek ze zijn kamer rond en aanschouwde het speelgoed dat voor haar gevoel in alle soorten en maten aanwezig was. Het ontbrak hem in ieder geval aan materiele dingen niets, maar ze had ook niet anders verwacht. Het was een algemeen gegeven dat kinderen van de ‘gegoede’ stand werden zoet gehouden met de allernieuwste speelgoedsnufjes en digitale spelletjes haar oog viel op een hoek waar een televisie met playstation stond opgesteld. Ook hier was er natuurlijk net zoals in de andere kamers een kleine badkamer. Haar oog bleef steken op een andere deur midden in de kamer, ongetwijfeld was deze deur verbonden met een andere kamer. Het was niet moeilijk te raden van wie die kamer zou zijn, dacht ze. In ieder geval was ook deze kamer door de airco lekker koel, ze legde Nicolas bovenop zijn bed en spreidde alleen het laken dat onder zijn dekbed lag over hem uit. Even leek hij wakker te worden door het briesje dat ze met het laken maakte, ‘Mama?, vroeg hij haar en kon zijn ogen amper open krijgen. Ze sprak zachtjes tegen hem om hem niet verder wakker te maken. ‘Nee, ik ben het, Celine, ga maar lekker weer verder slapen Nicolas, strakjes als je wakker bent gaan we zwemmen. Weet je nog?’ Te moe om wat terug te zeggen draaide hij zich op zijn zij en sliep weer verder. Op haar tenen verliet ze zijn kamer en sloot opnieuw voorzichtig de deur. ‘Slaapt hij?’, ze schrok zichtbaar van de stem die achter haar sprak en draaide zich met een ruk om. Door haar schielijke draai botste ze tegen hem aan en had ze haar evenwicht verloren als hij haar niet had vast gegrepen. Zijn blik verraadde geen enkele emotie toen hij zei, ‘Hola, wel blijven staan, Ma belle,’ zijn hand had haar elleboog gepakt om haar staande te houden. Ze voelde de kleur uit haar gezicht weg trekken en trilde van binnen nog na. Ze was er niet zeker van of het van de schrik of door iets anders kwam. Ze deed een stap naar achteren toen ze hem kort en bondig verbeterde, ’Celine, ik heet Celine. Misschien dat u gisteren mijn naam niet goed gehoord heeft, maar ik heet Celine.’ zei ze hem nogmaals duidelijk. Als ze dacht dat ze hem terecht had gewezen dan had ze het behoorlijk mis. In zijn ogen die daar net nog emotieloos waren geweest zag ze nu een twinkeling. Ze las genoegdoening in zijn donkere ogen naar aanleiding van haar reactie. ‘Zoals u wilt Celine, zei hij vormelijk, en……., zullen we u dan ook maar achterwege laten en elkaar maar gewoon tutoyeren als ik je dan Celine noemt ?’ Nu ze hem duidelijk te verstaan had gegeven dat ze Celine heette lag het voor de hand dat ze elkaar dan ook niet meer formeel in de u vorm zouden aanspreken. ‘Dus vanaf nu geen monsieur meer maar Raoul', hij zei het bijna gebiedend en ze voelde dat hij haar arm nog steeds vast had ondanks ze net een stap naar achteren had gedaan. ‘Dat is goed,’ zei ze daarom en wrikte langzaam haar arm los uit zijn greep om nog wat verder van hem af te gaan staan. ‘Om antwoord te geven op uw…………, je eerdere vraag verbeterde ze zichzelf, ‘Ja hij slaapt, hij viel onder het eten in slaap, de combinatie van de hitte buiten en een inspannend ritje over de wijngaard zijn denk ik inspannend voor hem geweest.’ Als of ze een goed antwoord had gegeven op een vraag uit een examentoets zei hij haar, ‘Ik denk, zei hij bijna bedachtzaam, dat je dat goed hebt ingeschat.’ Ze wilde hem nog wat zeggen maar voor ze het wist had hij zich omgedraaid en had hij de benen al genomen. Ze keek hem na toen hij met souplesse de trap afging, hij leek op een roofdier die niet zomaar voor een gat te vangen was.

Later op die middag net na drie uur was ze nog een keer op de kamer van Nicolas geweest om hem wakker te maken. Toen hij zijn ogen goed en wel open deed en haar zag, zag ze de verlegen blik weer in zijn ogen. Vanmorgen was hij uitbundig geweest toen ze haar voorstel naar hem had geopperd, nu het zover was had ze het idee dat ze hem weer even opnieuw voor zich moest winnen. Ze aaide over zijn bol toen ze tegen hem zei, ‘Weet je nog wat we vanmorgen hebben afgesproken Nicolas? Hij knikte langzaam terwijl hij haar aankeek. ‘Heb je er nog zin in om met mij te gaan zwemmen? vroeg ze hem weer. Nu knikte hij wat sneller en ging alvast zitten in zijn bed. Ze keek hem lachend aan, ´Dat is mooi Nicolas, want ik heb nog een leuke verrassing voor je mee genomen.´ Ze glimlachte toen ze zag wat het woord verrassing met hem deed. In een mum van tijd stond hij nu naast zijn bed en had ze hem gelukkig weer net zover gekregen als vanmorgen toen hij met Jacques in de tractor was weggereden. ´Waar is je zwembroek Nicolas?’ vroeg ze hem. Hij wees naar de kast en ze liep er naar toe. ‘Tsjonge wat een mooie zwembroeken heb jij hier liggen. Kom eens kijken en kies er zelf maar eens een mooie uit.’ Hij drentelde naar haar toe en wees een rode zwemshort aan met blauwe en zwarte auto’s erop. ‘Trek hem maar aan’, zei Celine, ze was blij dat Nicolas zich opnieuw aan haar gewonnen had gegeven. Hij hield zijn boxershort aan en schoof zijn zwemshort er over heen aan, hij keek haar even aan toen hij tegen haar zei, ‘Ik mag altijd kiezen van mama, of mijn kleine zwembroek er onder aan of mijn boxershort aanhouden.’ ‘Prima hoor, kies maar wat je zelf wilt.’ Hij fatsoeneerde op zijn manier nog even zijn zwemshort en ging toen met zijn handen wijd voor haar staan toen hij zei, ‘Klaar is Kees.’ ‘Zo dat heb je snel gedaan meneer de koekepeer, grapte ze terug. Ga je mee? Dan kan ik nu eindelijk mijn verrassing eens aan je laten zien’ Ze stak haar hand naar hem uit en liep alvast richting deur, voordat ze de deur had bereikt voelde ze zijn kleine hand al in de hare en liepen ze samen hand in hand via de trap naar beneden. Ze was blij dat ze thuis nog wat cadeautjes had gekocht als aardigheidje en hoopte dat het eerste cadeautje bij hem in de smaak zou vallen. Daarnet nadat ze haar bikini al had aangetrokken had ze de zwart witte zwaardwalvis opgeblazen en alvast in het zwembad gelegd. Ze had wat koude limonade met ijsklontjes en handdoeken mee gekregen van Louise en had deze alvast over de bedekking van de ligstoelen gelegen. Ze had een tafeltje en een parasol gepakt en zo een gezellig plekje voor hen beiden gecreëerd. Toen ze aankwamen lopen kreeg Nicolas het zwart witte gevaarte dat in het zwembad lag te dobberen gelijk in de smiezen, en keek zijn ogen uit naar zijn nieuwe speelkameraadje die bijna midden in het zwembad op hem lag te wachten. Hij keek haar glunderend aan, schopte zijn slippers uit en dook het water in waarna hij met snelle slagen naar de grote opblaasvis zwom en op zijn rug ging zitten. Ze zette de waterdichte canvastas die ze nog had meegenomen bij de tafel neer en ontdeed zich van haar zonnejurk en liep naar het water om zich even later bij Nicolas te voegen om de zwaardwalvis vooruit te duwen terwijl hij erop zat. Met de grootste lol haalde hij capriolen uit en beveelde Celine dat ze ook op de rug van de opblaasvis moest gaan zitten. Omdat ze er steeds van af kantelde had hij opnieuw de grootste lol. Het was natuurlijk komisch voor hem om te zien dacht Celine en ze moest er zelf natuurlijk ook om lachen. Toen ze even later onder de lauwwarme douche stond om zich af te spoelen kwam Catherine aangereden, ‘Ik kom op het lachen af hoor’, kondigde ze zich zelf aan. ‘Gezellig hoor, kom er bij. Limonade en een plekje onder de parasol zeker?’ vroeg Celine haar. Ze knikte, ‘Graag, kind.’ genietend keek ze naar haar spelende kleinzoon terwijl Celine een plekje voor haar in orde maakte en voor hen allen een koud glas limonade inschonk.

Raoul de la Fontaine keek in zijn outlook agenda en zag dat er wat afspraken verzet moesten worden, maar toen hij erachter kwam dat zijn mobiel nog boven lag liep hij met twee treden tegelijk naar boven om deze snel op te halen. Het gelach dat vanuit het zwembad kwam trok zijn aandacht, dat er daar plezier werd gemaakt was duidelijk te horen. Hij liep naar het raam en verzette de shutters zo dat hij een goed zicht op het zwembad kreeg. Het was maanden geleden dat hij zijn zoon zo had horen lachen bedacht hij zich. Sinds de dag dat hij de moeder van zijn zoon het huis had uitgezet had Nicolas de eerste tijd keer op keer niet anders gedaan dan gehuild en naar zijn moeder gevraagd. Natuurlijk had hij zijn zoon een milde versie van het geen er was gebeurd voorgeschoteld en had hem verteld dat zijn moeder niet langer meer bij hen maar voortaan bij oom Allain ging wonen. Zijn ogen hadden hem verbaasd en niet begrijpend aangekeken en hij had gezien dat hij het niet had kunnen bevatten. Hij had niet geweten hoe hij het anders tegen hem had moeten vertellen. Deze versie was volgens hem in ieder geval voor zijn zoontje van vijf jaar de minst slechtste optie geweest. Hij kon hem toch moeilijk de waarheid vertellen over hoe hij zijn moeder met oom Allain had aangetroffen in hun bed. Op een dag als hij groot genoeg zou zijn zou hij hem de echte waarheid vertellen, als hij die tenminste zelf wilde weten en hem erom zou vragen. Tot die tijd had hij zijn personeel instructies gegeven en hen verboden om met geen enkele woord over zijn voormalige vrouw en de moeder van zijn zoon hier op het Chateau te praten. Hoe eerder Nicolas zijn moeder vergat des te beter het voor hem zou zijn. Een vrouw die de regels van trouw naar haar echtgenoot verbrak met zijn allerbeste vriend en een moeder die het belang van haar kind schuwde verdiende de straf om genegeerd te worden, zo meende hij. Hij was na het voorval zelf even verbitterd geweest maar was niet van plan geweest om daar in te blijven hangen. Axelle had hij uit zijn hoofd verbannen en zijn leven had hij weer opgepakt zoals hij altijd had gedaan met hard te werken. Hij keek naar het zwembad en vond het opmerkelijk dat Celine zijn zoontje Nicolas zo snel al voor zich had gewonnen. Nicolas had er over het algemeen veel moeite mee om zich aan anderen te geven. Aan de lol die ze hadden leek het wel of ze elkaar al heel lang kenden. Zijn blik volgde Celine toen ze in haar bikini met felle kleuren uit het zwembad stapte en zich afspoelde onder de douche. Niet alleen in haar doen en laten dacht hij, maar ook lichamelijk zag ze er voor haar tweeëntwintig jaar zeer volwassen uit. Uitgebreid aanschouwde hij haar goed gevormde lichaam. Vergeleken met haar was hij met zijn dertig jaar al oud te noemen hoewel hij sportief en fysiek gezien zich dat totaal niet voelde. Hij dacht aan de beslissing die hij een half jaar geleden had gemaakt toen hij het vrouwelijk schoon resoluut voor zich zelf had afgezworen en wilde zich omdraaien toen hij zag hoe ze zijn moeder even later verwelkomde en zag dat ze voor haar een plaatsje onder de parasol vrij maakte en daarna wat limonade voor haar inschonk. Vanmiddag in de keuken had hij ook al gezien dat ze het goed met zijn moeder had kunnen vinden. Ze kwam in eerste instantie niet alleen verbaal sterk over maar ze was zeker ook een sociaal en behulpzaam type. Hij wendde zijn blik af en draaide zich nu wel om, hij had dan wel het vrouwelijk schoon afgezworen maar was er zich van bewust dat hij er niet helemaal ongevoelig voor was. Zijn mobiel ging over en hij zette zich in beweging om hem op te pakken van de tafel waar hij lag en liep tijdens het gesprek dat volgde, de trap weer af naar beneden op weg naar zijn kantoor.

Een week later had Celine al aardig haar draai gevonden. Omdat Nicolas ondanks dat het vakantie was elke morgen vroeg uit de veren was, probeerde ze steeds een ochtend vullend programma voor hem te creëren. De hitte die zo kenmerkend was voor de Provence eiste dan ’s middags wel zijn tol voor hem en meestal sliep hij dan van half twee tot drie uur. Daarna waren ze vaak tot het einde van de middag in het zwembad te vinden en oma Catherine was steevast ook van de partij. Ze was er de afgelopen dagen achter gekomen dat de keuken van Louise het centrale middelpunt voor al het huishoudelijk personeel was, vanuit deze plaats werden de dag planningen en de werkzaamheden voor het personeel door haar gecoördineerd. Niet alleen het personeel maar ook madame Catherine en Nicolas waren hier opvallend veel te vinden. Dat kwam vast omdat Louise een gezellige en huiselijke sfeer had gecreëerd dacht Celine. Na de lunch als ze Nicolas naar zijn bed had gebracht had ze vaak  even tijd voor zich zelf. Soms las ze een boek onder de overkapping van het brede terras, soms hielp ze Louise mee met de voorbereidingen voor het avondeten, en soms deed ze even lekker niets en luierde dan even heerlijk op een ligstoel onder een koele boom van de prachtig onderhouden tuin. Na de eerste ontmoeting met Philippe in de keuken had ze hem de dag erna ook ontmoet. Hij was op weg naar de keuken geweest toen hij haar en zijn neefje in het zwembad had gespot. Het was een leuk gesprek geweest en ze kon om zijn humor wel lachen. Hij had zo schatte ze in, een gemakkelijke aard en hield wel van een dolletje en hij was zeker niet ongezellig. Tijdens hun gesprek was hij erachter gekomen dat ze een passie had voor koken en wijnen en had hij haar uitgenodigd om deze middag samen met haar een kijkje te nemen in de wijnmakerij. Hij had haar net opgehaald en nu reden ze weg met een kleine terreinwagen om zo over de grote wijngaard naar de plaats van bestemming te gaan. Toen hij onderweg stopte om haar de details en de gebruiken van de wijngaard uit te leggen, had ze zelf nu ook gezien dat de druiven aan de ranken nog verder moesten rijpen. Er waren mannen bezig om de ranken aan de druivenstok zo te snoeien dat ze goed en voldoende vrucht konden dragen. Ze vond het interessant om het reilen en zeilen in de wijngaard te zien en sloeg de dingen die ze hoorde in haar bovenkamer op. Eenmaal aangekomen bij de wijnmakerij viel het haar op dat er een kleine vrijstaande bungalow bij stond. ‘Dat is mijn huis……., zo zit ik dicht bij het vuur', grapte hij toen ze verbaasd naar het enige huis dat ongeveer midden in de wijngaard stond keek. Ook hier was aan de achterkant van het huis een grote overkapping gemaakt, daar onder stonden stoelen en tafels. Hij zag waar ze naar keek, ‘Daar lunchen we met het personeel dat in de wijngaard en de wijnmakerij werkt’, zei hij en schonk er verder geen aandacht meer aan terwijl hij haar mee loodste naar de wijnmakerij. Ze was in haar element toen ze de oude vaten voor de gistingsprocessen van de wijn zag staan. Gefascineerd keek ze ernaar, hoe oud zouden die vaten al zijn vroeg ze zich af. Het antwoord kreeg ze van Philippe toen hij haar terloops zei, ‘Al meer dan driehonderd jaar worden de wijnen volgens een oud familierecept gerijpt.’ ‘Zijn die vaten al zo oud?, vroeg ze hem. Hij knikte toen hij zei, ‘Niet allemaal maar sommige wel, soms zijn ze aan vernieuwing toe, de donkere vaten zijn het oudst’, gaf hij haar aan. Hij vertelde verder en ze kwam er achter dat de wijngaard van Chateau de la Fontaine op een eigen geclassificeerd wijnlandgoed stond en de belangrijkste druivensoort op deze wijngaard de Mourvédre was en een andere druivensoort die strikt geheim werd gehouden om het familierecept niet prijs te geven en er een concurrent mee aan de haal zou gaan. De druiven werden allen op vruchtbare grond geteeld, welke bestond uit een silicium en kalkzandbodem zodat de druiven goed konden gedijen. De witte wijnsoort werd even eens samen gesteld uit twee witte druivenrassen, de Clairette Blanche en wederom een andere druivensoort die hij ook niet prijs wilde geven. Voor de rosé wijn werd het Mourvédre ras gemengd met het Cinsault ras. Deze twee soorten gaven de rosé wijn de alom bekende lichte en fruitige smaak waar deze bij het publiek bekend om was, maar vertrouwde hij haar toe, onze rosé wijn heeft een wat vollere smaak en dat komt omdat we op heel kleine schaal een derde ras er aan toe voegen. Daardoor is onze rosé wijn net iets bekender bij het grote publiek en dat is aan de omzet van deze goed verkochte wijnsoort ook te merken. Hij liep verder en nam haar mee naar een ander groot vertrek, ze zag dat ze in de bottelarij waren gekomen. Hier werd de wijn in flessen gedaan en voor zien van een etiket. Hij pakte een fles die verlaten nog op de lopende band stond en liet hem haar zien toen hij zei, ‘Dit is uiteindelijk het eindproduct, de rode wijn in de fles droeg een beige goudkleurig etiket, de witte een zwart goudkleurig etiket en de roséwijn een wit rood kleurig etiket allemaal met het zelfde logo.’ Hij gaf haar de fles aan en ze zag op het etiket een afbeelding van het Chateau met de fontein ervoor. De sierlijke letters Chateau de la Fonteyne op de etiketten, vertelden de herkomst van de wijn en vertegenwoordigde tegelijker tijd de merknaam van de wijn. Vin rouge la contes omschreef bij deze wijn dat het om een rode wijn ging. Het jaartal zeventientien verwees naar de lange geschiedenis van het landgoed en de wijngaard. ‘Ik zie hier dat deze wijn gebotteld is in het jaar negentiennegentig’, zei ze tegen hem. ‘Werkelijk?’ Hij keek samen met haar naar het etiket, ‘Dat is ook toevallig, dat is mijn geboortejaar, deze ligt normaal gesproken in de wijnkelder.’  ‘Zo, dat is wel een heel oude wijn zeg, zei ze, eentje van vijfentwintig jaar oud.’ Ze wilde de fles weer terug zetten op de band maar Philippe zei haar dat ze hem mocht houden, ‘Een cadeautje van mij, bewaar hem maar goed, zei hij haar, en maak hem open op een speciaal moment in je leven en beloof me dat je dan nog eens aan mij denkt.’  Hij keek haar lachend aan op de manier die bij hem paste. Ze knikte hem toe, ‘Dat beloof ik je, ik zal dan expliciet op je toasten’. Hij knikte haar goedkeurend toe, ‘Dat is goed, kom dan laat ik je de wijnkelder zien, daar liggen nog veel oudere wijnen.’ Hij liep verder naar de volgende ruimte. Ze moesten een trapje af en kwamen in de wijnkelder die hij net noemde. Hier lagen alle wijnflessen opgeslagen vooral voor de verkoop aan particulieren en liefhebbers van exclusieve wijnen, Op de nissen stonden de jaartallen vermeld in welk jaar de desbetreffende wijn gebotteld was. Als ze had gedacht dat een wijn van vijfentwintig jaar oud was, kwam ze bedrogen uit. Ze liep naar de nis waar het jaartal zeventienelf boven stond. Philippe kwam naast haar staan, ‘Je dacht net een oude wijn in je hand te hebben, maar dit is onze meest exclusieve wijn van de allereerste oogst van deze wijngaard, vertelde hij haar, en is daarmee gelijk de duurste wijn die we in ons assortiment hebben.’ Ze keek haar ogen uit, op de wijncursus had ze veel kennis opgedaan omtrent wijnen en bijpassende gerechten en had ze met de groep ook een keer een wijngaard bezocht in het Rhône gebied, zelfs daar was ze niet zo’n oude wijn tegen gekomen als hier. Ze was blij dat ze hier weer veel interessante informatie had gekregen en liet haar blik verder door de ruimte gaan. Links en rechts stonden er wijnvaten opgesteld die dienden als een soort statafels. En er was ook een gedeelte met eettafels waar stoelen om heen stonden. In de hoek was een open keuken te zien. ‘In deze kelder arrangeren we voor gezelschapen, toeristen en andere belangstellenden culinaire etentjes en  wijnproeverijen. Ook bieden we excursies aan gecombineerd met de wijnproeverijen. Zoals je misschien al weet is er bij elk gerecht of kaas een goede en lekkere wijn te schenken.’ Hij wees naar de open keuken,’ We hebben een kok en ander personeel in dienst die deze proeverijen verzorgen. De keuken is zoals je ziet open, zo kunnen de mensen mee kijken hoe sommige gerechten worden bereidt. Dus……., sloot hij zijn rondleiding af, als je een keer tijd of zin hebt om te kijken hoe het hier allemaal in zijn werk gaat, je bent van harte welkom hoor.’ ‘Leuk, zei ze meteen met een brede lach op haar gezicht, daar hou ik je aan want dat ga ik zeker een keer doen.’  Ze keek op haar horloge, het was bijna drie uur. ‘Kun je me terug brengen?, Het is bijna drie uur zie ik.’ Ze wilde Nicolas liever zelf wakker maken dan dat hij eerder wakker werd. ‘Natuurlijk.’ Hij leidde haar mee terug naar buiten en ze reden weer terug naar het Chateau.

Celine liep voorzichtig de trap af naar beneden met nog een half slapende Nicolas op haar armen. Ze hield hem dicht tegen zich aan en had zijn zwemshort in haar hand. Zijn hoofdje was ondanks de airco op zijn kamer klam van het zweet. Ze was een beetje bezorgd en liep daarom naar de keuken om Nicolas eerst wat te laten drinken. Ze had gehoopt om Louise daar aan te treffen maar vond daar zijn vader die koffie tapte uit het koffiezetapparaat. ‘Goedemiddag’, zei ze formeel. Hij keek om en ze zag dat hij naar zijn zoontje keek. Hij liep naar haar toe, pakte hem van haar over toen hij haar vroeg, ‘Gaat het wel goed met hem?’ en streek met zijn vrije hand over zijn klamme haar. ‘Ik weet het niet, zei ze, ik heb hem net geprobeerd wakker te maken maar hij blijft zo suf.’ Hij ging zitten op een keukenstoel en draaide hem zo om dat zijn gezicht vrij was van zijn borst.  Celine pakte een glas water en sprak Nicolas nogmaals aan om hem wat te laten drinken en zette het glas aan zijn lippen. ‘Kom jongen, drink eens wat,’ probeerde zijn vader. Het leek te helpen toen ze zag dat hij zijn ogen half open deed, ‘Doe je mond eens open Nicolas en drink eens wat.’ zei hij nog een keer. Hij leek de vraag te horen en opende zijn mond. ‘Hier is wat water, even slikken nu Nicolas’, sprak Celine hem nu toe. Gelukkig dacht ze, hij hoorde het en deed wat ze vroeg. Zijn ene hand omsloot het glas en met gulzige teugen dronk hij het glas leeg. Langzaam aan kwam er weer leven in de kleine man, met zijn donkere ogen keek hij zijn vader aan toen hij uit het niets aan hem vroeg, ‘Papa wanneer komt mama weer bij ons terug?’ Ze zag Raoul de la Fonteyne verstijven en zag hoe hij zijn mond in een smalle streep trok. Ze was zich ervan bewust, dat de vraag die zijn zoon naar hem had gesteld, hier in het bijzijn van haar hem heel slecht uit kwam. ‘Papa?’ vroeg Nicolas nog een keer, hij keek zijn vader afwachtend aan. Ze voelde dat de spanning op liep maar kon er in het geheel nu niets aan doen. Ze kon niet inschatten of hij het antwoord op de vraag van zijn zoon wel of niet wist maar hij maakte zich er van af door te zeggen, ‘Nicolas, papa heeft niet altijd op alle vragen een antwoord, jongen.’ Hij zette hem neer op de grond  toen hij van onderwerp veranderde en zei, ‘Hup gauw je zwembroek aan, volgens mij ligt er een zwaardwalvis in het zwembad op je te wachten.’  Hij gaf hem een kus op zijn voorhoofd, schoof hem richting Celine toe en keek haar gelijk aan. Zijn blik vertelde haar dat het onderwerp mama nu voor Nicolas weer afgesloten moest zijn. Hij liep naar het aanrecht pakte zijn kop koffie en liep naar de deur. Terwijl hij nog een keer om keek zei hij tegen haar, ‘Hij is bevangen geweest door de hitte, geef hem in het vervolg genoeg te drinken.’ en liep de deur uit. Te verbouwereerd om wat terug te zeggen keek ze hem na. Ze voelde haar haren recht overeind gaan staan en was er bijna zeker van overtuigd dat zijn manier van doen en zijn terecht wijzende toon, iets te maken zouden kunnen hebben met de vraag die Nicolas hem daarnet had gesteld. Zou het frustratie over iets kunnen zijn, vroeg ze zich af. Ze hielp Nicolas met het aantrekken van zijn zwemshort en liep samen met hem naar het zwembad. Een lekkere koele duik kon ze nu wel gebruiken.

  

 

Hoofdstuk 4

De vakantie schoot aardig op, al vier weken waren er verstreken, nog twee weken en dan zou Nicolas weer naar school toe gaan. Intussen had Celine haar draai al aardig gevonden en was ze een beetje gewend geraakt aan de gebruiken en de gewoontes die hier op het Chateau werden gehanteerd. De afgelopen weken had ze geprobeerd om elke morgen een leuke activiteit met Nicolas te ondernemen. Zo hadden ze gisteren samen geknutseld en een mooie vlinder van karton en crêpepapier gemaakt. Daarna hadden ze hem op de kamer van Nicolas voor het raam gehangen. Zijn ogen hadden geglunderd toen de vlinder eenmaal voor het raam had gehangen en hij was zichtbaar trots geweest op zijn mooie kunstwerk. Oma Catherine had hem gevraagd of hij voor haar ook zo’n mooie vlinder kon maken en ze had erop gestaan dat ook deze voor haar slaapkamerraam moest hangen. Hij had op zijn oma’s schoot gezeten en ze hadden beiden gekeken hoe Celine de vlinder voor haar slaapkamerraam had opgehangen. ‘Prachtig’ had zijn oma tegen hem gezegd toen hij eindelijk ophing en de zon op de crêpepapieren vleugels had geschenen. ‘Ik denk dat jij later kunstenaar gaat worden.’ had zijn oma tegen hem gezegd en had hem een dikke kus gegeven. ‘Nee hoor oma, gekkie, had hij gezegd, ik word toch later druivenplukker.’ Hij had het op een manier gezegd dat zijn oma dat toch had moeten weten. Celine had om zijn antwoord moeten lachen, af en toe kon hij zo heerlijk uit de hoek komen. Oma Catherine had het spelletje mee gespeeld en gezegd, ‘Oh, ja dat is waar ook wat een domme oma heb jij toch, hoe kan ik dat nou vergeten zijn,’ ze had Celine ondertussen een knipoog gegeven. Vandaag wilde ze samen met Nicolas koekjes gaan bakken. Ze had aan Louise de nodige bakspulletjes gevraagd en zij had deze klaar gezet op het aanrecht. Omdat Nicolas nog op bed lag liep ze met een croissantje met suiker op een bordje en een beker thee naar boven. Ze klopte op de deur en kreeg geen antwoord, ze sloop zachtjes naar binnen en zag dat hij nog in diepe slaap lag. Toen ze de shutters open deed werd hij wakker van het lawaai dat ze per ongeluk maakte. ‘Word maar wakker Nicolas, kijk eens wat ik voor je heb mee gebracht?’ zei ze en hield het bordje omhoog, de beker thee zette ze op zijn nachtkastje dat naast zijn bed stond. Half slaperig hees hij zich zelf om hoog en pakte het bordje van haar aan. ‘Lekker geslapen?, vroeg ze hem. Hij knikte met zijn nog slaperige hoofdje en nam een hap van zijn croissantje. ‘We gaan vandaag iets heel leuks doen’, vertelde ze hem. Hij keek haar verwachtingsvol aan. ‘Misschien dat je het kunt raden’, zei ze er achter aan. Hij noemde verschillende dingen op maar ze moest telkens haar hoofd van links naar rechts schudden, tenslotte gaf hij het op. ’Zal ik het je dan maar vertellen?’ vroeg ze hem. Hij knikte met zijn hoofd. ‘We gaan vandaag………., ze stopte even om het spannend voor hem te houden, koek….jes bak……ken!!’ Er verscheen een lach op zijn gezicht maar even snel dat deze op zijn gezicht verschenen was, was hij ook weer verdwenen. ‘Wat is dat nou, vroeg ze hem, vind je dat niet leuk?’ Hij keek bijna verdrietig voor zich uit en beet op zijn onderlip.’ Ze ging op de rand van zijn bed zitten toen ze aan hem vroeg, ‘Wat maakt je zo verdrietig, Nicolas?’ Hij keek haar aan toen hij zacht tegen haar zei, ‘Ik bakte altijd samen met mama koekjes.’ Ze besefte dat ze zonder het zelf te weten een gevoelige snaar bij hem had geraakt. ‘Aah, lieverd dat wist ik natuurlijk niet, ze legde haar hand tegen zijn wang. ‘We kunnen ook iets anders doen, zei ze daarom gauw, vind je dat een goed idee? Misschien weet jij wel iets leuks wat we kunnen doen?’ Hij knikte haar toe maar kwam niet zo gauw met een ander idee. ‘Weet je wat daar verzin je nog even over, laten we zo eerst maar even wassen en aankleden en je kamer een beetje opruimen dat is alvast handig voor als er zo gestofzuigd gaat worden. Okay?’ Ze liep naar zijn klerenkast en legde zoals ze wel eens vaker deed alvast een paar setjes met kleren uit op de stoel zodat hij straks makkelijk kon kiezen. ‘Celine?’ hoorde zij hem zachtjes vragen. Ze draaide zich naar hem toe toen ze zijn waterige oogjes zag en liep weer terug naar zijn bed om weer op de rand van zijn bed te gaan zitten. Een traan biggelde langs zijn wangen toen hij zei, ‘Wanneer ga jij weer weg?’ Ze slikte de brok in haar keel weg toen ze zei, ‘Och lieverd toch, ze  streek de traan van zijn gezicht en trok hem dicht tegen zich aan toen ze zei, voorlopig niet hoor………………, sst, stil maar jongen, probeerde ze hem te sussen, nu nog niet hoor…………………, stil maar……., suste ze hem weer, voorlopig blijf ik nog wel even bij jou.’  Hij keek haar aan toen hij snikte, ‘Ook na de vakantie?’ Ze knikte en gaf hem een kus boven op zijn zwarte haardos en voelde hem snikken tegen haar borst. ‘Ook na de vakantie, dat beloof ik je,’ zei ze om hem gerust te stellen. Ze streelde met de ene hand over zijn kleine rug en met de andere hield ze zijn hoofdje tegen zich aangedrukt. Een beeld uit haar eigen verleden flitste aan haar voorbij. Ze was een puber van bijna twaalf jaar geweest, maar de pijn die ze had gevoeld toen haar ouders hadden besloten om van elkaar te scheiden kon ze zich nog als de dag van gisteren herinneren.

Verdorrie, terwijl Raoul wakker schrok greep hij naar zijn mobiel welke op de ronde tafel lag die naast zijn bed stond. Inwendig tierend zag hij dat hij was vergeten het alarm van zijn mobiel in te stellen en was nu wakker geschrokken van het geluid van opengaande shutters, die uit de kamer van Nicolas kwam. Hij mocht blij zijn dat hij vannacht de tussendeur van zijn zoon op een kier had gezet anders had hij waarschijnlijk nu nog in bed gelegen, dacht hij een beetje grimmig. Op zijn mobiel zag hij dat het al bij negenen was, normaal gesproken was hij al een uur aan het werk geweest. Vannacht had hij op zijn zachts gezegd een rot nacht gehad. Hoewel hij gisterenavond bijtijds naar bed was gegaan, was hij na twee uur wakker geworden van angstige schreeuwen die uit de kamer van Nicolas waren gekomen. In rap tempo was hij naar de kamer van zijn zoon gesneld en had hij zijn zoon aangetroffen hevig overstuur. Het was overduidelijk voor hem geweest dat Nicolas een nachtmerrie had gehad. Daarna had hij met zijn arm om hem heen ruim anderhalf uur bij hem in bed gelegen om hem tot bedaren te brengen. Hij geeuwde en voelde dat hij voor zijn gevoel nog lang niet was uitgeslapen en liep naar de deur om deze te sluiten. In een flits zag hij Celine staan voor de kleding kast van zijn zoon en zag dat ze wat kleding klaar legde op een stoel. In plaats van de deur dicht te doen zette hij hem nu iets verder open om haar goed te kunnen zien. Met een goedkeurende blik zag hij dat ze een luchtig zomerjurkje aan had, ze zag er daardoor erg vrouwelijk uit. Hij sprak zich zelf toe toen hij zijn blik over haar liet vallen en hield zich zelf opnieuw voor dat ze in leeftijd vergeleken met hem nog maar een kind was. Ze legde wat kleding uit op de stoel en zag dat ze terug naar Nicolas liep. Hij zag zijn zoon verdrietig en ving zijn vraag naar Celine toe op toen hij aan haar vroeg, ‘Wanneer ga jij weer weg?’ Met het zien van het aandoenlijke tafereeltje kreeg hij even een brok in zijn keel. De vraag die zijn zoon aan haar had gesteld, vertelde hem meer dan zij kon vermoeden. Hij schoof zijn emotie weg, zoals hij altijd deed, en wilde er voor al niet aan denken dat Nicolas ook nu nog steeds zijn moeder erg moest missen. Hij wist het niet zeker omdat Nicolas niet had willen vertellen wat hij vannacht gedroomd had maar de nachtmerries die hij wel vaker had zouden zomaar verband met zijn moeder kunnen hebben, dacht hij bijna wrang. Hij hoorde de belofte van Celine en zag dat haar antwoord zijn zoon gerust stelde en hem net zoals hij gisterenavond zelf had gedaan weer langzaam tot bedaren bracht. Een harde trek verscheen op zijn gezicht en weer schoof hij de emotie van zich af. Op een dag, dacht hij, zou zijn zoon weten wat zijn moeder hen had aan gedaan. Dan pas zou hij beseffen dat hij beter af was geweest zonder zijn moeder. Hij zag hoe Celine zijn zoon troostte, haar donker blonde haren hingen op zijn hoofd toen ze hem een kus op zijn donkere haardos gaf. Daarna hield ze hem tegen haar borst gedrukt en zag hij haar in gedachten voor zich uit staren. Nicolas liet het allemaal gebeuren en het viel hem weer op hoe gemakkelijk Celine hem de afgelopen weken voor zich had gewonnen. Hij was er blij om dat hij een au pair had aangetrokken, het was één van zijn belangrijkste prioriteiten geweest om dit voor zijn zoon voor de zomervakantie te regelen. Nicolas was nu tenminste meer afgeleid geweest en zou dan minder aan zijn moeder denken. Voorzichtig sloot hij de deur en keerde zich om. Op weg naar de badkamer bedacht hij zich dat hij niet alleen een koude douche nodig had om goed wakker te worden. Wat bazelde hij nou? Waren zijn mannelijke hormonen aan het opspelen? Hij riep zich zelf tot de orde en zette de douche om te beginnen eerst maar eens op de lauw warme stand, kouder kon altijd nog dacht hij. Toen hij klaar was kleedde hij zich aan en liep zoals hij wel vaker deed met twee treden tegelijk de trap af op weg naar zijn kantoor.

De laatste week van de zomervakantie was aangebroken, het was net na achten, Celine liep naar de keuken om te ontbijten. Zoals altijd was Louise al weer druk bezig met van alles klaar te zetten, Celine volgde haar voorbeeld en hielp haar mee. Ze hevelde het gekookte water uit waterkoker over in een theekan en was in gedachten verzonken, ze schrok op toen ze uit het niets haar naam hoorde noemen, ‘Celine, wil je straks even bij me op kantoor komen?’ Met een onheilspellend voorgevoel keek ze op naar de donkere ogen die haar nog net niet doorboorden. Uit zijn blik kon ze zoals gewoonlijk niets opmaken, behalve dan dat hij geen weerwoord wenste. Hij keek op zijn Rolex, ‘Kwart voor negen, lukt dat?’ vroeg hij haar. Anders als bij zijn broer Philippe had ze de afgelopen weken haar best gedaan om hem te ontlopen maar nu kon ze niet anders dan fatsoenlijk zijn, ze knikte hem dan ook toe terwijl ze sprak, ’Ja dat gaat wel lukken.’ Hij gaf haar een korte knik en liep weg. Haar honger was ineens verdwenen, ze kon alleen maar hopen dat haar vermoeden niet zou kloppen. Ze deed haar best om het zo min mogelijk aan Louise te laten merken en werkte haar croissantje met wat slokken thee naar binnen en sneed ondertussen een ander onderwerp aan. Toen ze kwart voor negen voor zijn deur stond had ze zichzelf moed ingesproken en zich voorgenomen om eerst maar eens af te wachten waar hij mee zou komen. Het kon natuurlijk ook zo zijn dat hij op zijn eerder genomen voorstel terug zou komen. Voor de tweede keer stapte ze zijn kantoor binnen toen hij haar had ontboden. Anders dan de vorige keer lag zijn bureau vol met paperassen en rekeningen. ‘Zo, daar ben je weer, ga zitten.’ sprak hij haar toe. ‘Ik wil even een kort evaluerend gesprekje met je hebben.’ hij keek weer even op zijn Rolex. Hoe kwam het toch dat ze zich zo aan hem irriteerde vroeg ze zich af. Op de één of andere manier………., ‘Ik ben een beetje nieuwsgierig Celine, of je jezelf kan vinden in je nieuwe baan,’ onderbrak hij haar nietsvermoedende gedachten en keek haar hierbij vragend aan. Ze zag zijn blik naar haar ogen gaan en hield deze voor een seconde gevangen. ‘Ik kan het prima vinden in mijn nieuwe baan, dank u, ik bedoel………, je,’ verbeterde ze zich zelf toen ze hem zijn wenkbrauwen even omhoog zag trekken. ‘Dat is mooi, en ik kan je vertellen dat ik ook tevreden over jou bent, zijn ogen lichten wat op toen hij verder sprak, ik zie dat je goed met Nicolas op kan schieten en dat is voor mij het belangrijkste.’ Hoewel hij het niet altijd deed voorkomen was ze blij dat hij zich nu dan toch uitsprak in het belang van Nicolas. ‘Zoals je weet beginnen volgende week de scholen weer, vervolgde hij, na de zomervakantie gaan we zoals gebruikelijk weer andere regels hanteren. Die regels zijn hoofdzakelijk bedoeld om voor Nicolas orde en regelmaat in te stellen omdat hij weer naar school gaat.’ ‘O,’ zei ze kort terwijl ze hem verbaasd aan keek en het vreemd vond dat hij in zijn vorig gesprek daar over naar haar toe niets had gezegd. Op nieuw hield hij haar blik gevangen maar toen ze verder niets zei ging hij verder, ‘Vanaf volgende week wil ik graag dat je omwille van Nicolas het ontbijt om half acht en het diner om half zeven samen bij ons in de eetkamer nuttigt.’ Hij stopte even en hield haar nauwlettend in de gaten, ’Je kunt hem dan na het ontbijt naar school brengen en na het diner naar bed brengen.’ Als kleine tegemoetkoming vulde hij nog aan, ‘Omdat hij tussen de middag op school eet is deze regel ’s middags uiteraard dan niet van toepassing.’ Ze was stil, en vond het helemaal niet fijn dat ze vanaf volgende week, iedere morgen en avond vooral met hem aan één tafel moest zitten.  ‘Ik zie dat ik je hiermee overvalt, maar het is geen nieuwe regel…………., het is zoals het altijd hier is gegaan.’ lichtte hij haar nog toe. ‘In de vakanties vieren we de teugels wat losser, om Nicolas wat meer de vrijheid te geven en hij wat meer met zijn grote vriend Jacques om kan gaan.’ Dat Nicolas het goed met Jacques kon vinden was haar niet ontgaan, ze had de bijzondere vriendschap tussen Nicolas en Jacques de afgelopen weken met haar eigen ogen gezien. Het deed haar deugd dat deze regel dan ook omwille van Nicolas was bedacht. Het was wel een nobel gebaar, dacht Celine een beetje wrang, maar hoorde Nicolas zijn grote vriend niet Raoul de la Fonteyne zelf te zijn? ‘Dan………….., is er nog de vraag die ik je verleden keer hebt gesteld en eigenlijk tussen ons, in het midden is blijven hangen,’ ging hij onomwonden verder terwijl hij opstond en naar de voorkant van zijn bureau liep en er tegen aan leunde. Ze wist dat de onvermijdelijke vraag er aan stond te komen en zette zich schrap. Deze keer zou ze zich niet af laten troeven door hem en keek hem met een nauwlettende en scherpe blik aan. Hij stond nu vlak voor haar, met zijn armen over elkaar keek hij haar aan. Verleden keer had hij gezien hoe hij haar had overvallen met zijn vraag. Bewust had hij toen afstand genomen van de vraag die hij gesteld had door haar mee naar boven te nemen en haar in de eetkamer voor te stellen aan zijn moeder en Nicolas. Hij had de druk voor haar van de ketel af willen nemen en ter plekke gekozen voor plan b. Eerder dan hij had verwacht had Nicolas zich gegeven aan Celine en had hij gezien dat de klik er tussen hen beiden was. Toeval of niet, nog geen twee weken geleden had hij gehoord dat Celine zijn zoon een belofte had gedaan. Met dit in zijn achterhoofd had hij zijn plan wat aan kunnen passen. Nu Nicolas naar school ging kreeg ze meer tijd over en hoefde hij voor de functie die hij haar nogmaals aan zou bieden niet perse nog iemand erbij te vragen, dacht hij. Hoe wel hij geen misbruik van de situatie wilde maken had hij toch iets bedacht om haar zover te krijgen, zodat ze ja op zijn vraag zou zeggen die hij eerder aan haar had gesteld. Omdat ze Nicolas een belofte had gedaan kon hij haar manipuleren maar zou daarbij, nam hij zich voor, ook eerlijk moeten zijn zoals hij bij iedere ander au pair zou hebben gedaan. Zijn geweten vroeg hem op de achtergrond of dat werkelijk wel zo was, een moeilijke vraag die hij voor zichzelf niet één, twee, drie, kon beantwoorden.

Die avond lag Celine in haar bed te woelen hoewel ze het niet voor mogelijk had gehouden, was hij er dan toch in geslaagd om haar zover te krijgen dat ze uiteindelijk toch ja op zijn eerder gestelde vraag had gezegd. Vastberaden had ze voet bij stuk gehouden toen hij zijn betoog had geuit. Vooral toen hij haar uit de doeken had gedaan waarom hij Celine mee wilde hebben op de zakelijke uitjes en conferenties ter vertegenwoordiging van zijn bedrijf. Ze zou vooral in een representatieve rol naast hem moeten staan als hij zijn bedrijf her en der vertegenwoordigde en daarbij had hij met een bepaalde air gezegd, dat ze gelijk een schild zou zijn voor de dames die lucht hadden gekregen dat hij weer single was. Ze had het al eerder een ronduit belachelijk idee gevonden toen hij in nog geen minuut tijd, tijdens hun allereerste gesprek, haar een nieuwe bijbaan had aangeboden waarbij ze zoals ze het zelf zag een vervangende rol voor zijn ex vrouw moest spelen. Ze had hem vanmiddag dan ook zelfverzekerd aangekeken toen ze had gezegd, ‘Denk je echt dat ik me daarvoor leen?’ haar ogen had ze priemend op hem gericht. ‘Lenen?, had hij terug gevraagd, Ik betaal je er zoals ik al eerder heb gezegd een half maandsalaris voor, je hoeft me in ruil daarvoor alleen maar te vergezellen en je rol te spelen.’  Haar antwoord dat ze hem de vorige keer niet had kunnen geven had ze hem nu volmondig toegeworpen. ‘Nee ik bedank ervoor,’ had ze hem dan ook kordaat gezegd en had zich al omgedraaid omdat ze had gedacht dat de kous daarmee was afgedaan. In de stilte die volgde toen ze naar de deur was gelopen was de spanning om te snijden geweest. ‘Dan………, had hij haar gezegd, zal ik je moeten ontslaan en iemand anders voor je moeten zoeken.’ Ze had de grond onder haar voeten voelen verdwijnen en even perplex gestaan voordat ze zich weer terug naar hem had omgedraaid. Ging hij zo makkelijk met mensen om? Haar ogen hadden nu vuur gespoten toen ze met een mond vol tanden voor hem had gestaan. Haar onbegrip zou hem niet ontgaan zijn toen ze er aan dacht hoe onfatsoenlijk hij was geweest om haar zomaar voor iets waar ze in de eerste instantie niet voor aangenomen was te ontslaan. Met de intimiderend blik waarmee hij haar de vorige keer ook had aangekeken had hij haar antwoord afgewacht. Haar hoofd was op volle toeren gaan draaien en haar gedachten waren blijven steken bij de belofte die ze de kleine Nicolas bijna twee weken terug had gedaan. Ze zou voorlopig niet weggaan had ze de kleine man gezegd en beloofd. In één klap had ze vanmorgen gevoeld hoe ze met haar rug tegen de muur had gestaan en was ze tot de conclusie gekomen dat ze haar antwoord terug had moeten draaien omdat ze de kleine Nicolas in geen geval teleur wilde stellen. Opnieuw had ze de genoegdoening in zijn ogen gezien toen ze hem had gezegd om op haar antwoord terug te komen. Dominant en irritant waren de twee sleutel woorden die ze dan ook bij zijn naam omschreef. Daarbij kreeg ze ook nog eens het gevoel dat hij kennelijk altijd kreeg wat hij wilde. Om hem niet helemaal als winnaar uit de bus te laten komen had ze hem gezegd dat ze haar antwoord bij wilde stellen onder één voorwaarde. Ze wilde in de tussentijd dat Nicolas op school was een helpende hand zijn in de wijnmakerij. Het was niet voor Catherine, Louise of Jacques dat ze niet op het Chateau wilde zijn, integendeel. Op de één of andere manier voelde ze dat het beter was om niet te dicht in zijn buurt te zijn. Ze had zijn blik die hij tergend langzaam over haar gezicht had laten dwalen gevoeld en had geweten dat hij niet van plan was geweest om haar in dit geval het laatste woord te geven. ‘Zullen we er twee voorwaarden van maken?’ had hij haar gezegd, in de tussentijd dat Nicolas op school zit wil ik dat je ook tijd door brengt met mijn moeder.’ Met de nadruk op het woordje wil had hij zijn eis bijna direct ingewilligd om haar te laten merken wie de baas was. ‘Ik zal met Philippe bespreken of hij je kan gebruiken, je hoort nog van me.’ Tussen de regels door had ze geweten dat Raoul de la Fonteyne nooit een verliezer zou willen zijn en er veel voor over had om als een winnaar uit de bus te komen. Ze had de eer aan zich zelf gehouden en het verder zo gelaten, voor haar zelf zou het geen punt zijn als ze ook met zijn moeder tijd zou moeten door brengen. Ze kon het immers goed met Catherine de la Fonteyne vinden. Ze had hem kort toe geknikt en zichzelf omgedraaid en was naar de deur gelopen toen ze hem fier zonder omkijken had gezegd, ‘Ik hoor het dan nog wel.’ En had een verder antwoord van hem niet meer afgewacht. Door zijn manier van doen had hij de oorlog aan haar verklaard en stond ze voor haar eigen gedrag naar hem toe niet meer in. Het kon nog leuk gaan worden.

Het was al half elf toen Raoul die avond naar zijn slaapkamer ging, hij zou nog even t.v. kijken tot elf uur en dan naar bed gaan. Voorzichtig opende hij de tussendeur en zag dat Nicolas tevreden lag te slapen. Hopelijk kreeg hij vannacht geen nachtmerrie. Nog een kleine week en dan zou hij zich weer moeten conformeren aan de regels van school en het huis waarin hij woonde. Raoul wist dat zijn zoon zeker de eerste tijd daar weer moeite mee zou hebben, zeker als het ’s avonds nog licht was. Naarmate het verder in de tijd steeds vroeger donker werd wist hij ook dat het steeds beter zou gaan en dacht aan de schone taak die Celine hierbij te wachten stond. Met een flauwe glimlach dacht hij terug aan haar boosheid die ze vanmorgen had laten zien toen hij het levende schaakspel met haar had gespeeld. De tactiek van denk en zet hierin had haar precies laten doen wat hij voor ogen had gehad. Natuurlijk had hij haar niet bewust zo onder druk willen zetten, maar omdat hij had geweten dat ze zijn zoon iets had beloofd, had hij ook geweten dat het woord ontslaan het enige woord was geweest dat haar tot andere gedachten had kunnen brengen. De voorwaarde die ze had gesteld, had hij niet verkeerd gevonden, zo kon ze haar passie voor wijn misschien nog wel wat uitbreiden. Natuurlijk had hij haar zien worstelen toen hij de vraag had gesteld waar ze zoals hij inmiddels had geweten niet op had zitten wachten. Hij had bewust naar haar ongelooflijke violetblauwe ogen met die bijna onschuldige blik gekeken, en had daarna zijn ogen verder naar haar sensuele volle lippen laten dwalen waar haar antwoord in haar mond had opgesloten gelegen. Ze was tot op zekere hoogte strijdvaardig genoeg en daar hield hij wel van. Toch vond hij ook dat ze moest weten wie de baas op het chateau was. Hij zette de televisie aan en checkte zijn mobiel op binnenkomende berichten en oproepen die hij had gemist. Natuurlijk stond Axelle ook bij de gemiste oproepen. Zij was in het verleden nooit strijdlustig geweest maar nu ze met vuur had gespeeld was dit veranderd en was hij er aan gewend geraakt dat ze minstens twee oproepen per week naar hem deed om hem te spreken maar die hij steevast negeerde. Ook nu schonk hij er geen aandacht aan. Er werden in zekere zin regels overschreden en dacht er aan hoe ze ieder op hun eigen manier bleven touw trekken aan hun zoontje Nicolas. Omdat hij Nicolas goed afschermde van haar wist zij hier natuurlijk niets van en dat was maar beter ook. Het was nog maar zes jaar terug, hoe blij waren ze beiden geweest, dacht hij, toen hun oogappel was geboren. Het had een logisch gevolg geleken van hun liefde die ergens vanuit hun tienerjaren was ontstaan. Langzaam aan was hun liefde in de laatste twee jaar zo goed als zeker bekoeld. De woede laadde weer heel even in hem op als hij er aan terug dacht hoe hij zijn beste vriend Allain samen met zijn vrouw poedelnaakt in hun echtelijk bed had aangetroffen. De rapen waren letterlijk en figuurlijk gaar geweest toen hij de derde klap in vijf jaar tijd had moeten verwerken. Het was maar goed dat zijn broer Philippe hem toen in bedwang had kunnen houden want anders was hij dwars door het lint heen gegaan. De eerste twee klappen uit het verleden hadden hem niet alleen getroffen, je zou kunnen zeggen dat dat een schrale troost zou kunnen zijn maar dat was absoluut niet zo geweest. Het verdriet was er nog steeds. In gedachten zag hij zijn vader, hoe trots was hij geweest toen hij zijn eerste kleinzoon glimlachend in zijn armen had gehouden kort na zijn geboorte. Nicolas was de derde nazaat in de overgebleven lijn van het eeuwenoude familiebedrijf geweest en had net als hij zelf met zijn komst de positie van het bedrijf wederom veilig gesteld. Hij was negen maanden oud geweest toen zijn vader voor bijna drie maanden naar een wijnproject voor Zuid-Afrikaanse wijnboeren in Zuid-Afrika was gegaan. Er was in eerste instantie geen vuiltje aan de lucht geweest maar dat was anders geworden toen ze na twee weken een bericht hadden gekregen dat zijn vader was ontvoerd en er een hoge prijs aan losgeld voor zijn leven en zijn terugkeer werd geëist. Toen het bedrag was betaald hadden ze uitgezien naar zijn terug keer maar het lot had anders beslist. Het ware verhaal zouden ze nooit te weten komen wist hij, de koerier had door een miscommunicatie het geld op een verkeerde plek gelegen, daarvoor had zijn vader toen alsnog met de dood zijn leven moeten bekopen. Hun leven was daarna inéén gestort, het was een dramatische tijd voor hen allen geweest. Een klap die alles had veranderd en die hij nooit te boven was gekomen. Zijn moeder, hij zelf en Philippe hadden de taken binnen het bedrijf verdeeld en hadden daarna geprobeerd het beste ervan te maken. Raoul had zich volledig op de financiën van het bedrijf gestort en had ook de PR erbij genomen. Het betekende veel en hard werken, vaak tot ’s avonds laat. Philippe die meer praktisch ingesteld was had de wijnmakerij en bottelarij onder zijn hoede genomen. Een lach verscheen toen hij aan zijn kleine broertje dacht. Zo af en toe moest hij hem nog wel eens tot de orde roepen maar hij moest hem nageven dat hij veel van het personeel gedaan kreeg als hij ze daarom vroeg. Met zijn open en innemende karakter, dat altijd wel in was voor een dolletje en een lolletje leek hij het meeste op zijn moeder. Hij wist dat zijn broertje in Bandol als een casanova bekend stond en zoals het er nu nog steeds naar uit zag, zijn wilde haren nog lang niet kwijt was. De meisjes die hij het hof had gemaakt en nog steeds om hem heen fladderden waren volgens hem allang niet meer op één hand te tellen. In die moeilijke tijd had Axelle hem onvoorwaardelijk gesteund, hij kon niet anders zeggen dan dat ze er zeker toen altijd voor hem was geweest. Maar niet in de rol van een liefhebbende vrouw, misschien dacht hij achteraf had daar juist de angel gezeten van haar vreemd gaan omdat hun relatie in een broer en zus verhouding was bekoeld? Toen zijn moeder het afgelopen najaar door een herseninfarct ook nog zijn nodige tijd en aandacht had gevraagd had hij het dan ook vanzelfsprekend gevonden dat Axelle haar tijd en aandacht meer op hun zoon zou richten, Nicolas verdiende immers ook de nodige aandacht. Dat Axelle hierbij bijna handig een dubbele agenda gehanteerd had met als klap op de vuurpijl een affaire met zijn allerbeste vriend, was zeker in het begin moeilijk te verteren geweest. Op dat confronterende moment had hij een grote afkeer tegen vrouwen gekregen. Hij zapte van de ene zender naar de andere zender toen hij eindelijk de juiste zender te pakken had en zakte onderuit op zijn bank, legde zijn benen op de hocker en wist bijna voor honderd procent zeker dat hij geen enkele vrouw meer in zijn leven toe zou laten om de hoofdrol in zijn leven te gaan spelen. 

 

 

Hoofdstuk 5

De nieuwe regels die Raoul had ingevoerd begonnen een beetje te wennen. Verleden week had ze zich echt niet op haar gemak gevoeld nu het ontbijt en het diner genuttigd werden in de privé eetkamer van de familie. Nadat ze Nicolas de eerste maandag na de schoolvakantie op school had gebracht, had zijn vader haar opnieuw op kantoor geroepen. Hij had haar verteld dat hij met zijn broer Philippe had gesproken en dat deze haar best wel af en toe kon gebruiken als hulp, voornamelijk in de keuken of eventueel voor andere werkzaamheden in en om de wijnmakerij. Ook had hij haar verteld dat zijn moeder het ook fijn zou vinden dat zij af en toe op de hulp en het gezelschap van Celine kon rekenen. Hij had haar daarna een soort weekplanning voor gelegd zodat ze in overleg met zijn broer en zijn moeder kort kon sluiten waar en wanneer haar hulp uitsluitend nodig was. De lunch mocht ze zelf invullen, ze kon deze naar eigen gelang of bij Louise of in de kelderkeuken van de wijnmakerij gebruiken. Zodra Nicolas thuis was zou ze zich verder met hem moeten bemoeien dus ook op de woensdagmiddag. Als ze wilde mocht ze van de sportzaal die beneden in de kelder was gevestigd onbeperkt gebruik maken. Ook had hij haar een lijstje gegeven van de zakelijke bijeenkomsten waar ze geacht werd bij te zijn nu ze had besloten om voor Nicolas te blijven. Hij had haar een creditcard gegeven zodat ze wat avondjurken met schoenen kon kopen in de stad. Hoewel ze er nog niet aan had moeten denken had ze op het lijstje gezien dat de eerste afspraak samen met hem half september zou zijn. Ze had er niet verder over willen nadenken en de datum van dat weekend voor zich uit geschoven omdat dat nog wel even zou duren. Ook had hij haar medegedeeld dat als ze met hem weg was zijn moeder, Louise en Jacques naar Nicolas zouden omkijken. Dat Raoul alles tot ver in de puntjes had geregeld en daarbij niets aan het toeval had over gelaten had ze het vermoeden bevestigd gekregen dat hij graag de regie in eigen handen had. Het had haar voor even benauwd maar het was nu eenmaal een gegeven waar ze het mee moest doen en had het daarna maar verder los gelaten. Ze was hier uiteindelijk voor Nicolas, had ze gedacht en verder zou ze er voor zorgen dat als het niet persé hoefde, niet teveel in zijn buurt zou zijn dan kon ze  zich ook tenminste niet aan hem ergeren.

Nu anderhalve week later was ze op weg met een terreinfiets naar de wijnmakerij en zou zoals ze had afgesproken met Philippe, de kok gaan helpen met de voorbereidingen van een wijnproeverij die door een groep mensen was gereserveerd. Eerder die ochtend nadat ze Nicolas naar school had weggebracht, had ze nog even snel een bezoekje in de sportzaal gebracht die in de kelder was. Ze had gemerkt dat er niet alleen een sportzaal was maar ook nog een zwembad. Toen ze er voorbij was gelopen had ze gezien dat Catherine in het water werd geholpen door een fysiotherapeut met behulp van een soort lift. Hoewel Catherine geen enkel medelijden over zich zelf afriep had Celine toch een steek van onmacht gevoeld toen ze zich weer eens realiseerde dat gezondheid niet altijd voor iedereen vanzelfsprekend was. Er borrelde een idee bij haar op. Misschien dat ze Catherine een keer mee uit kon nemen bijvoorbeeld als ze naar de nabij gelegen stad Bandol zou gaan om op de creditcard van Raoul de  avondjurken te kopen die hij bijna als een eis aan haar had opgelegd. Ze kon hierin wel wat hulp en advies in gebruiken. Ze kon het een keertje bij haar aftasten besloot ze, nee had ze al en ja kon ze krijgen. Terwijl ze over de glooiende wijnhellingen naar de plaats van de bestemming fietste zag ze dat de druiven aan de ranken van de wijnstokken voller waren geworden. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, nog een paar weken en dan zouden ze klaar zijn voor de oogst. Ze zag in gedachten de stralende ogen van Nicolas als hij eindelijk met Jacques mee zou mogen om ze te gaan plukken. Ze was blij dat ze in de korte tijd dat ze hier nu was steeds meer zijn vertrouwen had gewonnen. In de verte zag ze een jeep komen aanrijden, dat kon Philippe wel eens zijn, dacht ze, misschien kon ze bij hem al eens aftasten of ze Catherine een keertje mee zou kunnen nemen naar de stad. Naarmate de jeep dichter bij kwam zag ze dat niet Philippe maar Raoul achter het stuur zat. Haar stemming daalde gelijk naar het nulpunt en ze deed bijna een schietgebedje of hij alstublieft wilde door rijden. Ze had het kunnen weten dat als je iets heel graag wilde vaak het tegenovergestelde gebeurde. Hij stapte op zijn rem en stond vlak naast haar stil, ze kon dan ook niet anders dan stoppen. Vanuit de open ramen van de jeep zag ze dat hij deze keer eens niet zijn pak maar een lichte spijkerbroek en een witte blouse met lange mouwen droeg, die hij tot over zijn ellenbogen had omgevouwen. Zijn gebruinde en gespierde armen lagen losjes over het stuur toen hij haar vroeg, ‘Zo, lekker in je element op de fiets?’ Zijn ogen stonden zoals altijd serieus en ze vroeg zich af of hij ook kon lachen of sterker nog, ooit wel eens gelachen had. Ze zou het hem voor kunnen doen, goed voorbeeld deed toch volgen? Ze toverde een lach op haar gezicht toen ze zei, ‘Dat klopt helemaal, het is ruim twee maanden geleden dat ik op de fiets heb gezeten, ik zou het bijna verleren,’ zei ze zo losjes mogelijk. ‘Nou zo te zien gaat het je nog prima af, dus het zal wel meevallen denk ik.’ Ze had het gevoel dat hij zijn best deed om met haar in contact te komen. ‘Kun je je ritme een beetje vinden in je bezigheden overdag?’ vroeg hij haar weer. Ze knikte toen ze zei, ‘O, zeker, ik wordt nu verwacht in de wijnkelder om voorbereidingen te treffen voor een wijnproeverij.’ Ze zag hem even aarzelen voordat hij sprak, ‘Als je het leuk vind wil ik je wel een keer een rondleiding geven daar.’ Of ze daar op zat te wachten, dacht ze en was blij dat ze geen smoes hoefde te verzinnen toen ze zei, ‘Die heb ik een paar weken geleden al gehad, zei ze, van Philippe.’ Bedachtzaam keek hij haar aan en hief zijn kin naar omhoog om haar te laten weten dat hij had gehoord wat ze had gezegd. ‘Prima, zei hij kort, dat scheelt mij dan weer tijd.’ Ze keek hem recht in zijn ogen aan en kon het niet laten om te zeggen, ‘Dat………….., komt dan mooi uit, dan kun je weer een keer minder op je Rolex kijken.’  In zijn ondoorgrondelijke blik dacht ze even een twinkeling te zien maar keek haar daarna strak aan toen hij zonder een enkele emotie tegen haar zei, ‘Ik zie je vanavond dan wel bij het avondeten’, hij gaste bij en reed weg. Ze besefte dat ze misschien wel wat te ver was gegaan in haar reactie naar hem, maar hij vroeg er aan de andere kant zelf om. Voor de rest kon het haar verder ook niet schelen, ze irriteerde zich soms mateloos aan hem en stapte weer op haar fiets. Ze liet het voorval van zich afglijden en fietste snel naar de wijnmakerij waar Philippe haar al stond op te wachten.

Een paar weken later reed Celine met haar kleine auto de oprijlaan op, het was woensdagmiddag en ze had net Nicolas uit school gehaald. Op weg naar huis had ze hem uitgehoord wat hij deze morgen allemaal op school had gedaan. Sport, rekenen en taal had hij haar kort en bondig gezegd en nog geen seconde later had hij haar gevraagd of ze vanmiddag weer gingen zwemmen. Misschien, had ze met nadruk op het woordje misschien gezegd, dat we dat wel eens kunnen gaan doen. Ze had hem in haar achteruitkijkspiegel aangekeken en verheugde zich inwendig op zijn reactie die straks ongetwijfeld zou volgen. Samen met Louise en Jacques had ze voor vanmiddag een kleine verrassing voor hem in petto.  Toen ze haar auto had geparkeerd en hem liet uitstappen stoof hij richting keuken. Celine snoof de heerlijke geur van de crêpes Louise zoals ze deze zelf had genoemd als voorproefje op de verdere verrassing die voor Nicolas zou gaan komen. Je kon bijna ruiken dat ze deze met liefde had bereidt, Louise wist kennelijk precies waar ze Nicolas een plezier mee kon doen. Hij was door het dolle heen en ze zag hem een dansje rond Louise maken toen ze even later zelf de keuken betrad. ‘Ik ga papa halen,’ riep hij blij en rende bijna uitgelaten de keuken weer uit. Louise glimlachte toen ze quasi mopperend zei, ‘Ja natuurlijk, dan kan ik er nog meer gaan bakken’ en zond ondertussen een knipoog naar Celine. Catherine reed ook naar binnen en zei op haar olijke en vrolijke manier, ‘Ik kreeg ergens lucht van en ben mijn neus maar weer eens achterna gegaan.’ Ze keek naar Celine toen ze zei, ’Ik waarschuw je alvast Celine, als je eenmaal de crêpes van Louise hebt geproefd dan wil je nooit geen andere meer. Louise bereidt ze volgens een geheim recept en is niet van plan om dit aan ons te verklappen. Toch Louise?’ Ze knikte Catherine toe toen ze lachend zei, ‘Dat klopt helemaal, zo heeft de ene familie een druivengeheim en de andere een crêpes Louise geheim.’ Celine en Catherine begrepen beiden de grap en moesten er samen om lachen. Nicolas kwam als eerste de keuken in gelopen en zeulde zijn vader mee  die aan zijn handje achter hem aan liep, zijn oogjes straalden. Het verbaasde Celine dat Nicolas zijn vader had meegekregen. De weken dat ze hier nu was zag ze hem alleen tijdens het ontbijt en avondeten voor de rest was hij volgens haar alleen maar druk met zijn werk op kantoor of op de wijngaard. Ze nam hem in zich op toen hij op een grappige manier die ze van hem niet gewend was al snuivend tegen Louise zei, ‘Dat is wel heel lang geleden Louise, het werd langzaam aan weer eens een keertje tijd.’ Ze knikte hem eveneens lachend toe, ‘Gaat u zitten monsieur en maakte met haar hand een uitnodigend gebaar aan de tafel.’ De ogen van Nicolas straalden nog steeds, ‘Naast mij, papa,’ zei hij glunderend. Celine kon duidelijk zien dat Nicolas het heerlijk vond om met elkaar aan de grote ronde tafel te zitten en dit familiaire gebeuren als een feestje beschouwde. Eerlijk gezegd was dit ook veel gezelliger vond Celine dan de grote rechthoekige eettafel die in de privé eetkamer stond en waar je zo onderhand een kilometer van elkaar af zat. ’Okay, zei zijn vader, en wie mag er dan aan de andere kant van jou zitten?’ Celine zag Nicolas naar zijn oma kijken maar hij zei, ‘Celine?’ Verrast keek Celine hem aan toen ze hem vroeg, ‘Oma, niet?’ Hij schudde zijn hoofd van links naar rechts toen hij zei, ‘Nee oma zit al goed he, oma?’ ze zag hem bijna smekend naar zijn oma kijken. Catherine beaamde zijn vraag, ‘Ja hoor lieverd ik zit al goed.’ Gelijk daarop maande hij Celine, ‘Kom nou zitten, Celine, dan kunnen we eindelijk eten.’ Ze moesten allemaal om hem lachen toen ze begrepen dat het vooral een tactische zet van hem was geweest dat Celine naast hem moest komen zitten. Louise diende de crêpes op en ging zelf ook aan tafel zitten. Er was een korte stilte voor iedereen die dat wenste en daarna deden ze zich  allen te goed aan de overheerlijke crêpes. ‘Mmm….., zei Celine, toen ze een hapje nam, en zich tot Catherine richtte, u hebt geen woord teveel gezegd’. Hoewel ze zich met Raoul in haar buurt nooit zo op haar gemak voelde, was de sfeer nu ontspannen te noemen, en merkte ze op dat het er allemaal veel minder formeel aan toe ging dan bij het ontbijt en het avondeten. Kwam dat omdat ze hier wat dichter bij elkaar zaten of moesten in de privévertrekken de etiketten in dit huis anno nu nog steeds of persé nageleefd worden? Ze zag Raoul de la Fonteyne nu in een vaderrol en Nicolas was hier lang niet zo schuchter en verlegen als in de privé eetkamer van de familie, hij leek hier veel meer zichzelf te zijn. ‘Je hebt zo te zien heerlijk zitten smullen, Celine,’ sprak Raoul haar onverwachts toe, ik zie zelfs dat je nog wat over houd voor straks?’ Ze keek hem niet begrijpend aan toen zijn arm voor Nicolas langs ging en hij met zijn vinger een kloddertje bramensaus vlak bij haar mondhoek weghaalde. Ze voelde zichzelf verstijven en kon het gevoel dat ze erbij kreeg niet omschrijven toen zijn vinger de klodder weg wreef. Catherine en Louise waren in gesprek met elkaar geweest en hadden gemist wat daar zo net gebeurde. Zelfs Nicolas at gewoon door terwijl hij de arm van zijn vader toch duidelijk gezien moest hebben. Zijn bijna emotieloze blik keek haar aan en ze wist zich dan ook echt met deze situatie geen raad. Ze wist zeker dat ze hem gelijk tot de orde zou hebben geroepen als er geen andere mensen bij waren geweest, ook al was hij honderd keer haar baas geweest. Ze zocht naar de juiste woorden om voor zichzelf een zachte landing te kunnen maken maar het leek of haar tong zat vast geplakt. Verbeelde ze het zich of zag ze nu even een kleine glinstering in zijn ogen? ‘Uw……….,je…., moeder heeft geen woord teveel gezegd, zei ze daarom en draaide zich snel naar Louise toe toen ze naar haar sprak, deze crêpes zijn werkelijk overheerlijk Louise.’ Terwijl Louise haar bedankte voor het compliment voelde ze zijn blik nog steeds op haar gericht. De verlossing van zijn intimiderende blik kwam in Jacques die binnen stapte en snuivend opmerkte, ‘Ik ben zeker weer te laat voor die heerlijke crêpes van mijn madam Louise?, zei hij gekscherend.  ‘Natuurlijk niet, hapte Louise en ze keek hem liefdevol aan, hoe kan ik het beste paard van stal nou vergeten?’ Ze schoof hem het bord met crêpes voor die ze bewust had achtergehouden voor hem. Plagend gaf ze hem het inmiddels beroemde vlinderkusje op zijn neus. Hij zei niets, ging zitten op een stoel en viel aan. Toen hij een halve crêpe naar binnen had gewerkt keek hij Nicolas aan en zei, ‘Heb je nog tweeënhalve crêpe geduld Nicolas?’ Nicolas keek Jacques aan maar aan zijn ogen was te zien dat hij zijn vraag niet goed begreep. Celine was ongelofelijk dankbaar dat Jacques de aandacht van Raoul op haar had afgeleid naar Nicolas. ‘Ik denk……..…, zei Raoul tegen zijn zoon, als ik het zo hoor, dat Jacques ook een verrassing voor je heeft Nicolas, of niet Jacques?’ Jacques knikte en schoof nog een hap naar binnen. Afwachtend keek Nicolas naar wat hij zou gaan zeggen als hij zijn mond had leeg gegeten. Eindelijk was het dan zover toen Jacques tegen hem zei, ‘Je hartenwens gaat vanmiddag in vervulling Nicolas, we gaan………………….., hij stopte even om de spanning nog wat op te voeren, eindelijk dan…………., druiven plukken’. Duidelijk blij schoof Nicolas zijn stoel naar achteren en maakte weer een rondedansje terwijl hij riep, ‘Oui, oui, oui, oui, oui….., en weer moesten ze allemaal even om hem lachen. Heerlijk dacht Celine om hem zo gelukkig te zien, de verrassingen voor vanmiddag sloegen heel goed bij hem aan. Hij stopte toen hij naar zijn vader liep en hem naar zijn ellenboog greep en aan hem vroeg, ‘Papa, ga je vanmiddag met Jacques en mij mee druiven plukken?’  Verwachtingsvol keek hij zijn vader aan toen hij de vraag stelde. De stilte die er plotseling was deed de ontspannen sfeer die er net met het eten en daarna was geweest in het niets verdwijnen. Celine zag de lach die daarnet voor zijn zoon bestemd was geweest langzaam van zijn gezicht verdwijnen. Diep en lang keek hij naar Nicolas, ze zag en voelde bijna de tweestrijd toen hij weer even naar zijn welbekende Rolex tuurde en keek daarna even kort haar kant uit. Ze wist haast zeker dat haar opmerking over zijn Rolex van verleden week nog vers in zijn geheugen zat. Ze hoopte met een brok in haar keel voor Nicolas dat zijn vader met hem mee zou gaan. Maar ze had het mis, Raoul gaf hem een kus op de kruin van zijn voorhoofd en stond op van zijn stoel en aaide hem nog een keer over zijn bol. ‘Het gaat me niet lukken, Nicolas, er ligt nog zoveel werk op papa te wachten, een andere keer beter jongen.’ Hij draaide zich om en liep weg van zijn duidelijk teleurgestelde zoon die zijn vader met verdrietige ogen na keek. Een andere keer?, dacht Celine bijna boos, over een jaar dus? Ze liep naar Nicolas toe en tilde hem op in haar armen terwijl ze Catherine hoorde zeggen, ‘Misschien wil Celine wel met jullie mee?’  Hij keek zijn oma aan toen hij beteuterd zei, ‘Is goed hoor, als ze dat wil’. Celine trok zijn hoofdje naar zich toe en fluisterde in zijn oor, ‘Dat wil ik Nicolas, ik wil je graag helpen. En ik denk dat we er vanmiddag dan met zijn drieën maar eens een wedstrijdje van gaan maken, wie de meeste manden met druiven gaat plukken.’ Ze zond Jacques een blik met een knipoog, ze zag dat hij haar toe knikte. Zijn oogjes lichtte wat op maar de blijheid van daarnet was verdwenen toen hij bijna timide zei, ‘Ja dat kunnen we doen.’ ‘Goed……, zei ze, dat gaan we dan doen, ze zette hem op de grond en greep zijn kleine handje. Ze moest zich inhouden, eigenlijk had ze zijn vader na willen lopen om hem in zijn kantoor eens flink de waarheid willen zeggen. Ze had medelijden met het kind dat in werkelijkheid alles had, in een huis als een kasteel woonde maar het belangrijkste moest missen.

Een week later stalde Celine de gekochte kleding op haar bed uit. Omdat Nicolas uit school bij een vriendje was gaan spelen was ze vanmiddag samen met Catherine naar de stad Bandol geweest. Ze had het voorstel van Celine met beiden handen aangenomen en zichtbaar verheugd uitgekeken naar het uitstapje samen met Celine. Hoewel Raoul hen in eerste instantie zou brengen en halen van en naar de stad was Celine blij geweest dat hij plotseling verhinderd was en Philippe de honneurs hierin had waar genomen. Samen met Catherine had ze echt een hele gezellige middag gehad, Ze was voor de twee avondjurken met bijpassende schoenen geslaagd maar omdat Catherine erop had aangedrongen had ze nog een jurk extra en wat andere kleding met bijpassende accessoires  gekocht. Dat was handiger had ze gezegd, het kon zomaar gebeuren dat je vlekken maakte of met je jurk ergens achter bleef hangen en er een scheur in zou komen. Toen Celine haar had gezegd dat Raoul twee jurken had gezegd, had ze het weggewuifd en gezegd dat ze het verder af zou handelen met haar zoon. Ze keek naar haar uitgestalde kleding en huiverde nu het weekend dat ze zo lang voor zich had uitgeschoven was aangebroken en ze met Raoul op pad moest. Ze had begrepen dat de reis naar Marseille zou gaan, er zou daar een grote wijnbeurs met een conferentie, workshop en excursie plaats vinden. Op zich wel interessant, ze was al eens eerder met haar broer Robert in Noord Frankrijk naar een soortgelijke wijnbeurs geweest. Hij was wijninkoper geworden bij een groot supermarkt concern en had zo van zijn hobby een baan kunnen maken. Gretig had ze zijn aanbod aangenomen toen hij haar een keer had uitgenodigd om met hem mee te gaan naar zo’n beurs voor een zakenreis. Haar glimlach verdween toen ze er aan dacht dat ze over twee nachten noodgedwongen in het gezelschap van Raoul zou moeten verkeren, ze huiverde opnieuw en dacht terug aan verleden week woensdagmiddag. Het bijna genante voorval toen hij de bramensaus van haar mond had geveegd zat nog vers in haar geheugen. Daarna was ze vooral boos en sprakeloos geweest toen ze had gezien hoe teleurgesteld hij Nicolas had achter gelaten, toen hij hem gezegd had geen tijd te hebben om samen met hem druiven te gaan plukken. De tijd die ze hier was leek hij het alleen maar druk te hebben met vooral op zijn dure horloge te kijken en andere dringende zaken. Ze merkte dat ze zich soms mateloos aan hem kon irriteren en hoopte dan ook dat het aankomende weekend er niet één van ergernis zou worden. Dit weekend kon voor haar dan ook niet snel genoeg om zijn.

Snel trok ze haar sportkleding aan en besloot om nog even een uurtje op de loopband in de sportzaal haar conditie op te krikken. Het was kwart voor twaalf, ze had net Nicolas van school gehaald en bij Louise afgeleverd, zij en Jacques zouden zoals beloofd  samen met oma Catherine, nu even verder voor Nicolas zorgen. Toen ze een uur later terug naar haar kamer liep kwam ze Raoul halverwege op de trap tegen. Zo te zien was hij er al helemaal klaar voor. Zijn pak zat als gegoten en de mannelijkheid spatte er van af. Met de bezweten plukken haar op haar voorhoofd en het sporttenue dat door de inspanning aan haar lichaam plakte keek hij haar met gefronste wenkbrauwen aan en natuurlijk moest hij weer op zijn horloge kijken toen hij zei,  ‘Ga je dat wel redden? Over een uur vertrekken we.’ Ze slikte de woorden die ze eigenlijk voor hem in petto had weg en zei daarom, ‘Waarom zou ik het niet redden, ik heb toch nog een uur de tijd?’ Zijn blik verraadde zoals altijd niets van wat hij dacht, met de koele toon van daarnet sprak hij verder, ‘We worden straks rond drie uur verwacht en krijgen dan een korte openingsbijeenkomst, aansluitend een borrel met buffet en daarna is er nog gelegenheid tot dansen voor de mensen die dat willen.’ Hoe het kwam wist ze niet maar met het programma van de komende middag in het vooruitzicht kreeg ze even de neiging om zich ziek te melden en hoopte ze dat hij niet bij de mensen hoorde die wilden dansen. Of het haar voor de rest niets deed, zei ze tegen hem, ‘Ja……., en?’ Zijn blik gleed nog een keer over haar heen toen hij eisend tegen haar zei,  ‘Dat er geen tijd is om je straks nog een keer te verkleden en dat je zo, anders dan nu van top tot teen door een ringetje te halen bent.’ Zijn blik en zijn neerbuigende toon deed haar rillen, ze hief zich op toen ze zei, ‘Dank je voor het advies, maar ik weet mijn plaats in deze baan. Die heb je me al eerder uitgebreid uitgelegd.’ Voor de zoveelste keer liet ze hem staan zonder een verder antwoord van hem af te wachten liep ze verder naar boven. Dacht hij dat ze dom was of zo? Vanuit haar ooghoeken zag ze hem de trap af naar beneden lopen terwijl ze zich haastte naar haar kamer en hoopte voor de zoveelste keer dat het weer snel maandagmorgen zou zijn.

Raoul liep de trap af, hij had de boosheid in haar grote onschuldige ogen gezien, Iets waar ze patent op had, dacht hij, een pittige dame die ook nog eens wist wat ze wilde en er bovendien geen moeite mee had om voor zich zelf op te komen. Hoewel ze met vuur speelde zag hij dat ze zich soms behoorlijk aan hem kon irriteren. Het deed hem soms bijna plezier om haar in verwarring te brengen. Haar pure schoonheid in combinatie met de onschuldige blik in haar ogen had daar in tegen soms ook bij hem een tegendraads en bijna vreemd effect. Was dat, vroeg hij zich af, in het begin van zijn relatie met Axelle ook zo geweest? Hij dacht terug aan deze relatie die vanuit hun tienerjaren was ontstaan en bijna zo leek het gestuurd was geweest door de beiden families. Het had zeker in het begin een perfecte relatie geleken maar Axelle had zich achteraf gezien, zeker in het begin misschien wel te afhankelijk naar hem opgesteld. Ze had hem bijna nooit tegen gesproken, er was zelfs nooit in het verleden een ongetogen woord tussen hen beiden gevallen en zeker niet in het bijzijn van Nicolas. Ze had hem altijd onvoorwaardelijk gesteund, gediend en gevolgd en had hem tenslotte op de koop toe eerder dit jaar dan ook nog eens gechoqueerd. De broer, zus relatie en andere gedachten laaide weer even bij hem op. Waarom maakte hij zich eigenlijk nog druk, sprak hij zich zelf toe, zij was voor hem verleden tijd geworden, ze zou nooit geen deel meer uit gaan maken van zijn leven. Het werd tijd om die bittere teleurstelling uit zijn hoofd te zetten.

 

 

Hoofdstuk 6

Zacht werd er op haar deur geklopt, ‘Celine?’ Ze liep naar de deur toen ze Louise haar stem hoorde en deed hem open. ‘Monsieur, staat te wachten op je, ze stopte even toen ze weer wat zachter zei, ‘ooh….,wat zie je er mooi uit.’ Bijna onzeker keek ze Louise aan toen ze zei, ‘Vind je?’ Ze was blij dat Louise haar een compliment gaf, ze had in de spiegel gezien dat de jurk haar als gegoten zat maar vond het eng nu ze voor de eerste keer in haar leven in een lange avondjurk stond. De mouwloze strakke lichtgroene jade japon die als een tweede huid om haar lichaam sloot had Catherine haar aanbevolen om te kopen omdat hij haar zo mooi stond. De ronde hals was afgezet met edelstenen in bijna dezelfde kleur. De jurk was aan de achterkant gesloten tot iets boven haar bh waarna er een kleine opening was die tot bovenaan haar jurk liep, de knoop die de jurk boven aan sloot was met dezelfde stof bewerkt. Haar haren had ze na het wassen gedroogd met de föhn en later met de krulborstel had ze er grove krullen in gebracht, de bijpassende ivoorkleurige gehakte sandalen samen met de clutch, oorbellen en armband complementeerden het geheel. Louise raakte haar even aan toen ze naar haar keek en nog een keer zei, ’Werkelijk je ziet er beeldschoon uit…………, ben je er klaar voor?’ Ze pakte de kleine reiskoffer van Celine over en liep terug naar de deur. ‘Die neem ik wel voor je mee, zei ze zich omdraaiend, dan loop je wat makkelijker.’ Ze knikte terug maar volgde haar niet gelijk. Ze vond het niets nu ze wist dat Raoul in de hal op haar stond te wachten en haar ongetwijfeld gade zou slaan wanneer ze van de trap zou lopen. Ze kon natuurlijk ook de lift nemen iets wat ze normaal gesproken nooit deed omdat deze het meeste gebruikt werd door Catherine en het huishoudelijk personeel. Ze raapte al haar moed bij een en liep van haar kamer over de galerij terug tot voorbij de eerste kamer waar de lift zich bevond. Toen ze er bijna was verstijfde ze toen ze de bekende barse stem hoorde zeggen, ‘De lift is defect, ze komen hem straks repareren.’ De vlammen sloegen haar uit nu ze toch genoodzaakt was de trap te nemen. Ze nam een diepe zucht en hoopte dat haar gezicht weer de normale kleur had aangenomen toen ze zich langzaam omdraaide. Door de spijlen van de trap zag ze Raoul staan, hij stond in een smoking kostuum beneden aan de trap op haar te wachten, of ze wilde of niet ze zou de trap af moeten om zich bij hem te voegen. Ze had er niet naast gezeten in wat ze eerder had gedacht, zijn arrogante blik nam haar bewonderend in zich op en ze wist en voelde dat hij geen seconde zijn blik van haar af zou wenden totdat ze beneden zou zijn. Ze rechtte haar rug en nam zich voor om zo gracieus mogelijk van de trap te komen schrijden, ze hield voor de zekerheid haar ene hand aan de leuning van de trap vast en tilde met de clutch in de andere hand de voorkant van haar jurk een beetje op. Toen ze bijna beneden aan de trap was reikte hij zijn arm naar haar uit, en zei, ’Ma belle?’ Kennelijk verwachtte hij dat ze haar hand op zijn arm zou leggen zoals ze al eens eerder gezien had in kostuumdrama series op de televisie. Ze had al die tijd bijna recht voor zich uitgekeken om zijn opnemende blik te ontwijken maar keek hem nu aan toen ze hem zei, ‘Dank u, ik ben prima in staat om zelf te lopen…….., en ik heet Celine’, kon ze niet na laten tegen hem te zeggen. Toen ze de genoegdoening in de kleine twinkeling van zijn ogen zag, voelde ze dat hij iets terug wilde zeggen. Hij kreeg de kans niet omdat Nicolas zomaar opeens de hal in kwam rennen. ‘Pap?..........., hij keek naar zijn vader toen hij met zijn alom bekende en smekende oogjes aan hem vroeg, kan ik echt niet met jou en Celine mee?’ Hij keek haar nog steeds aan maar hurkte daarna op zijn knieën, keek zijn zoon aan en trok hem naar zich toe terwijl hij iets in zijn oor fluisterde. Ze zag de ogen van Nicolas oplichten toen hij zijn vader iets van hem afduwde en tegen hem zei, ‘Beloofd?’ Ze zag hoe Raoul zijn rechterhand naar zijn linkerborst bracht en quasi plechtig tot hem sprak, ‘Op mijn erewoord en jonkvrouw Celine is getuige.’ Zonder ook maar iets van zijn geheim aan haar prijs te geven betrok hij haar bij het complot dat hij samen met zijn zoon had gesmeed. Nicolas keek haar aan met zijn lieve donkere kijkers en haar hart smolt voor hem als sneeuw voor de zon toen hij gewichtig tegen haar zei, ‘Wil jij getuige zijn jonkvrouw Celine………, alstublieft....’ smeekte hij haar bijna. Afwachtend keek hij haar aan en wekte de indruk of haar antwoord alles bepalend zou zijn. Ze ging er vanuit dat Raoul waarschijnlijk had afgesproken om samen met zijn zoon iets te gaan doen en beaamde daarom maar al te graag dat ze getuige wilde zijn. ‘Goed dat is dan geregeld’, zei Raoul, hij gaf zijn zoon een knipoog met een knuffel en stond daarna weer op. Er verscheen een lach op Nicolas zijn gezicht en richtte zijn blik op haar, ‘Celine, ik vind dat je er zo mooi uit ziet, he papa?, vroeg hij bevestigend aan zijn vader. Raoul liet zijn blik nog een keer bewonderend over haar heen glijden toen hij zei, ’Heeeel mooi.’ Ze negeerde het gevoel dat ze weer even niet thuis kon brengen toen hij haar van top tot teen in zich opnam. Het volgende moment hoorde ze Louise de naam van Nicolas roepen en hij stoof weg, ‘Tot maandag, ik mag nog een keer met oom Jacques mee om druiven te plukken, riep hij en rende weg, doeii.’ Zo snel als hij gekomen was, was hij ook weer weg. Celine was blij dat Nicolas deze keer niet teleurgesteld was, het pleitte voor Raoul dat hij deze keer de moeite had genomen om Nicolas in ieder geval gunstig te stemmen. Hij deed de voordeur voor haar open, ‘Zullen we dan maar?’ Ze keek hem bewust niet aan toen ze voor hem langs liep en hoorde hoe hij de deur weer sloot. Hij mocht zijn zoon dan gunstig gestemd hebben, de twee lange dagen in het vooruitzicht met hem stemden haar in het geheel niet blij.

De rit naar Marseille had door oponthoud iets meer dan een uur geduurd nog even en ze zouden er zijn. Onderweg had hij Celine nog wat toeristische informatie gegeven maar merendeel van de tijd was het een zwijgzame rit geweest. Zijn gedachten gingen terug naar daarnet toen ze van de trap was afgelopen. Binnen uur had ze zich omgetoverd tot een ware prinses en had hij even niets anders gekund dan haar bewonderend aan te staren toen ze bijna gracieus naar beneden was komen lopen. In zijn hoffelijkheid had hij haar zijn arm aangeboden maar bij het woord 'Ma belle' had ze haar klauwen opnieuw naar hem uitgestoken. Dat hij haar op de kast kreeg met dat bezittelijke woordje deed hem deugd, maar dat ze mooi was had hij niet alleen gezien ook Nicolas had hem er later op geattendeerd. Hij was blij dat hij de teleurstelling van verleden week woensdag wat had kunnen herstellen. Het geheimpje dat hij net samen met zijn zoontje had gedeeld had hij daarna zelfs nogmaals bevestigd gekregen in een plechtige belofte waarvan Celine getuige was geweest. Verleden week woensdag had hij zich niet echt prettig gevoeld en had hij de oplettende blik van Celine gevoeld toen hij zijn zoon had moeten teleurstellen. Ze had eerder daarvoor een scherpe en terechte opmerking gemaakt die hem indirect had verwezen naar zijn timemanagement toen hij op zijn horloge had gekeken. Door haar opmerking had hij zich verleden week dan ook voorgenomen om wat meer tijd voor Nicolas vrij te gaan maken, dat verdiende hij gewoon. Inmiddels hadden ze de havenstad Marseille bereikt en manoeuvreerde Raoul zijn auto handig door de straten en lanen van deze drukbezochte stad. De tomtom gaf de juiste aanwijzingen en stuurde hen de laatste vijf kilometer door de drukke straten naar Salon des Vignerons waar de wijnbeurs plaats vond. De zee van auto’s op de parkeerplaats vertelde dat ze niet alleen waren en het viel dan ook niet meer mee om een plekje dicht bij de ingang te vinden. Ze stapten uit, gelukkig reden er pendelwagens over het parkeer terrein die de gasten bij de ingang brachten. Op de grote klok in de ontvangsthal wees de klok tien voor drie aan, ze waren dus nog aardig op tijd. Raoul greep Celine resoluut bij de arm en loodste haar in snelle pas mee naar de ingang van het gebouw. In de lobby werden ze verwelkomd met een lichte prosecco en konden de jassen bij de garderobe worden ingeleverd. Ze liepen met het glas in hun handen naar een grote zaal waar het enorm druk was, het duizelde Celine even voor de ogen. Raoul zag het, alsof hij haar wilde beschermen tegen de drukte legde hij zijn arm om haar schouders en liep met haar richting  een statafel, ‘Gaat het?’ vroeg hij haar ondertussen. Ze knikte en voelde zich opgelaten, wrikte zich los uit zijn armen en was blij dat ze even houvast aan de statafel had.Het duizelen zakte weg maar omdat ze haar schoenen dom genoeg niet had ingelopen voelde ze nu de nijpende pijn in haar voeten die nieuwe schoenen konden veroorzaken. Door de luidsprekers werd er om stilte gevraagd en het geroezemoes verstomde toen een gastvrouw en een gastheer beiden het podium kwamen opgelopen eveneens met een glas prosecco in hun hand. Ze hielden afwisselend een praatje welke bestond uit het openingswoord, programmering en toelichting. Daarna werd tot haar grote verbazing Raoul het podium opgeroepen om de openingsceremonie officieel te verrichten omdat kennelijk de familie de la Fonteyne het oudste wijnlandgoed in hun bezit had. Toen hij bij haar vandaan liep en de mensen zich omdraaiden om te kijken van welke statafel hij kwam gelopen voelde ze ook dat er naar haar gekeken werd. Ze toverde een lach op haar gezicht en bleef uiterst ongemakkelijk staan toen ze bewust de blikken negeerde die van Raoul naar haar gingen en weer terug. Heel fijn, dacht ze, om ongewild in de belangstelling te staan, terwijl ze haar blik op de rug prikte van de lange gestalte met donker haar die haar zonet had achtergelaten.

Het buffet was ten einde, het eten was heerlijk geweest. Celine was blij geweest dat ze na de openingsceremonie eindelijk had kunnen zitten. Ze hadden aan een grote ronde tafel gezeten met goed gezelschap en ze had  interessante gesprekken kunnen voeren met de andere tafelgasten. Af en toe had ze de blik van Raoul gevoeld maar ze had haar gezicht steeds bewust naar de andere kant gericht als ze er lucht van had gekregen. Onder de tafel had ze haar voeten de ruimte gegeven en haar knellende schoenen uitgedaan. Het was even een verademing geweest om verlost te zijn van de brandende pijn. Nu het buffet ten einde was wurmde ze zich weer in haar schoenen en besloot om even naar het toilet te gaan, daar zou ze deze dan verder vast maken. Toen ze goed en wel op de toilet zat hoorde ze twee dames al pratend binnen komen. ‘Wat heeft Axelle bezield om die prachtige man te verlaten?’ hoorde ze de ene vrouw tegen de andere zeggen. ‘Raoul de la Fontaine lijkt er niet zo mee te zitten, zo te zien heeft hij zich een ander exemplaar verschaft,  hoorde ze de andere op cynische toon zeggen, het schijnt dat niet Axelle het chateau heeft verlaten maar dat hij haar er gewoon heeft uitgezet toen hij haar betrapte met zijn beste vriend in zijn echtelijk bed.’ Celine hield haar adem in toen ze informatie kreeg te horen die vast niet voor haar oren waren bestemd, ook begreep ze, dat zij zelf met dat andere exemplaar werd bedoeld. Verwarrend dacht ze terug aan het eerste gesprek met Raoul ze had hem op een kleine verspreking betrapt maar hij had het even snel gecorrigeerd in de moeder van Nicolas en haar verteld dat zij, hem en zijn zoon had verlaten. Kennelijk werd er in zijn kringen gepraat en gespeculeerd dat de vork anders in de steel zat. Toen de twee vrouwen zich beiden ieder in een toiletruimte bevonden besloot ze om snel de toiletruimte te verlaten, het was beter dat ze haar hier nu niet zagen. Ze waste haar handen, fatsoeneerde haar kapsel en werkte kort en snel haar make up bij. Ongewild had ze een stukje informatie gekregen maar ze hoefde daar verder natuurlijk niets mee. Een beetje uit haar doen rechtte ze haar rug en opende de deur die haar terug in de zaal bracht. Opnieuw voelde ze haar knellende voeten branden in haar schoenen en zag ze Raoul naar haar toe komen lopen. Even voelde ze een glimp van medelijden maar zette dat weer gauw van zich af. Zij was hier alleen voor haar werk en dat bestond zo hield ze zichzelf voor hoofdzakelijk uit het verzorgen van de kleine Nicolas. De mensen kletsten maar zolang ze zelf maar wist hoe het zat was ze niemand voor de rest verantwoording schuldig.

Ze had gehoopt dat hij zou voorstellen om te gaan vertrekken maar hij kwam haar juist halen voor hetgeen ze had gevreesd. Hij knikte kort en greep haar bij de arm, ’Mag ik deze dans van u?’ vroeg hij haar bijna hoffelijk en formeel. Zonder haar antwoord af te wachten liep hij met haar naar de dansvloer. Ze voelde paniek in zich opkomen en verzette zich hevig, ze kon niet eens dansen en daarbij deden haar voeten ook nog eens vreselijk pijn. Maar dat was nog het minst ergste van alles dacht ze, het idee dat hij haar zo in zijn armen zou nemen………, benauwde haar enorm. ‘Moet dit echt?’ probeerde ze in een laatste poging om de dans te ontspringen, ‘Ik kan niet eens dansen’ zei ze er bij. Hij moest bijna haar angstige ogen gezien hebben toen hij met zachte dwang tot haar sprak zodat zij het alleen kon horen. ‘Beheers je, zijn donkere ogen keken haar daarbij gebiedend aan, ik leid je, dus het is geen enkel probleem dat je niet kunt dansen.’ Ze voelde hoe hij haar hand op zijn ene arm legde die hij haar had aangeboden en schreed met haar richting de dansvloer. Hij keek haar aan toen hij vervolgde, ’Omdat ik net de openingsceremonie heb verricht wordt ik nu geacht om het bal te openen, dus of je wilt of niet maak er het beste van.’  Ze keek hem even vernietigend aan maar probeerde haar boze blik te verbergen. Terwijl de mensen naar hen keken werden ze aangekondigd om als eerste paar de dansvloer op te komen om het bal te openen. Haar knellende en brandende voeten vertelden haar dat dit misschien wel eens de langste dans van heel haar leven zou kunnen zijn. Met een flauwe lach op haar gezicht liep ze samen met hem volgens de etiquette naar de dansvloer. De assepoester gedachte die ze de eerste dag van aankomst had gehad op het chateau leek nu voor even op een sprookje, dacht ze zuur, maar dan wel een fout sprookje. Ze keek hem aan en siste tussen haar tanden door, ‘Had je me dit niet eerder kunnen vertellen dat dit stond te gebeuren? Dan had ik van tevoren kunnen oefenen.’  Hij zond haar eveneens een flauwe lach en liep met haar aan zijn arm verder naar de dansvloer terwijl hij links en rechts naar de mensen knikte. Toen hij heel even met zijn wenkbrauwen fronsend haar kant uit keek en haar bijna nietszeggend vroeg, ‘Met wie? Met Phillipe?’ Haar boosheid die ze met haar gezicht nu niet naar hem kon uiten hinderde haar niet om haar tong tot zwijgen te brengen toen ze boos zei, ‘Waarom niet? Hij heeft toch dezelfde opvoeding genoten als jij?’ Toen ze op de dansvloer waren draaide hij haar naar zich toe, hield met zijn ene hand de hare vast en legde zijn andere arm rondom haar middel en trok haar dicht naar zich toe toen hij vlak bij haar oor fluisterde, ‘Bijna goed………., laat je boosheid nu maar varen, leg je hand losjes op mijn schouder, ontspan je en laat je nu maar gewoon door mij leiden.’ Ze keek naar hem op, haar mond stond al half open om nog wat terug te zeggen maar hij was haar ook nu voor, ‘Het is sneller voorbij dan je denkt.’  Om hem niet het laatste woord te geven zei ze nadrukkelijk, ‘Denk je?’, haar blik was wederom vernietigend terwijl ze zich letterlijk en figuurlijk verbeet toen ze over zijn schouder keek en zijn blik verder negeerde. Het orkest begon te spelen, hij zette daarop de dans in en ze liet zich meevoeren op het ritme. Het was beter om haar boosheid te laten varen, ze moest zich nu concentreren op haar pijnlijke voeten die commando’s uit moesten voeren die ze nog nooit had geleerd. De dans leek zoals ze al had gedacht een eeuwigheid te duren, haar benen voelden vermoeid en ze verwenste aan het einde van de dans haar nieuwe schoenen behoorlijk. Raoul bleek zoals ze al had verwacht een goede danser te zijn, ze liet zich al gauw mee voeren en het duurde niet lang dat hij haar leidde met vaste tred waardoor ze het patroon van de dans snel had opgepikt. Celine was blij dat er meer mensen op de vloer waren komen dansen want ze had zich behoorlijk opgelaten gevoeld nu ze in zijn armen over de dansvloer danste. Blij dat de laatste noten weg stierven en de dans ten einde was liet ze zich zoals het hoorde wegvoeren van de dansvloer door Raoul. De doordringende pijn die ze nog steeds bij elke stap voelde werd haar duidelijk teveel en verlangend keek ze naar de tafel met lege stoelen waar Raoul met haar naar toe liep. Nog steeds had ze haar hand op de arm van Raoul maar toen hij stil stond om haar hand beet te pakken zodat ze op een stoel kon gaan zitten werd de pijn haar teveel. In een nieuwe duizeling die deze keer niet door de drukte maar door de pijn van haar voeten werden veroorzaakt keek ze hem aan en voelde ze zich onwel worden. Terwijl haar benen knikten en alles om haar heen draaide probeerde ze zich zelf in evenwicht te houden toen ze zijn gezicht zocht en sprak, ‘Ik voel me……… Het volgende moment voelde ze twee sterke armen om zich heen en de geluiden om haar heen ebden langzaam weg.

Er was tumult in de zaal geweest toen Raoul, Celine nog net op tijd had kunnen opvangen. Hij had haar opgetild en in snel tempo bij de eerste hulp gebracht. Zijn hart had in zijn keel geklopt toen hij haar slappe lichaam in zijn armen had gevoeld. In eerste instantie had hij niet geweten wat haar zo één twee drie was overkomen. ‘Bel een ambulance’ had hij naar de omstanders in paniek geroepen. Niet de ambulance maar de opgeroepen arts had Celine eerst onderzocht en hij had zich op dat moment verre van prettig gevoeld. De minuten die voorbij gingen leken voor zijn geval uren te zijn geweest toen ook de arts voor een raadsel had gestaan en de oorzaak niet kon vinden. Toen de arts haar in haar onderbewustzijn had nagekeken had hij iets vochtigs op haar voorhoofd gelegen en had ze met man en macht haar ogen open gedaan. Hij had gehurkt naast haar gezeten en haar gezicht met koud water gedept toen ze op een bank had gelegen en haar geruststellende woorden toegesproken toen hij haar gezegd had dat het allemaal weer goed zou komen. Ze had hem even aangekeken en kort gemompeld, ’mijn voeten ……,  daarna had ze haar mooie ogen weer dicht gedaan. Voorzichtig had de arts haar van haar schoenen ontdaan, toen was het duidelijk geworden waar op ze had gedoeld. De knellende plekken en blaren op haar beiden gezwollen voeten deden het mysterie oplossen toen deze zichtbaar waren geweest. Handig had de arts de blaren die nog niet open waren gegaan doorgeprikt en de wonden daarna gedesinfecteerd , tenslotte had hij er verzachtende zalf opgesmeerd en op iedere blaar een pleister gedaan. Hij  had gezien dat ze zich verre van prettig had gevoeld, aan haar voeten te zien kon het niet anders dan dat ze veel pijn moest hebben gehad. Het was hem gelijk duidelijk geworden dat, dat de reden was geweest waarom ze niet met hem had willen dansen. Waarom had ze hem niet gewoon gezegd dat ze pijnlijke voeten had gekregen door haar schoenen? Dan had hij er tenminste rekening mee gehouden en haar niet voor het blok gezet om de openingsdans met hem te dansen. Hij had haar steeds wat te drinken gegeven en daarna was ze gelukkig steeds meer bij haar positieven gekomen. Omdat Celine haar schoenen niet meer aan kon was hij zijn auto wezen halen op het parkeerterrein en had haar even later opgehaald toen ze in de foyer op hem had zitten wachten. Ze had licht tegengestribbeld toen hij haar weer had opgetild maar hij had haar opmerking genegeerd toen hij haar in de passagiersstoel naast hem in zijn auto had gezet. De rit die volgde was opnieuw zwijgzaam geweest en toen hij haar had gevraagd of ze te kleine schoenen had gekocht had ze hem vermoeid aangekeken en hem gezegd, dat ze de schoenen niet te klein had gekocht maar dat ze vergeten was om deze in te lopen. Door de rit door de stad waren haar ogen opnieuw zwaar geworden, deze keer had de moeheid haar te pakken en had ze even later knikkebollend naast hem gezeten. Met haar slapende hoofd op zijn schouders had hij even later zijn auto door de stad van Marseille gereden. Met de kathedraal op de berg in het vooruitzicht was hij de bergweg op gereden om even later halverwege de berg bij zijn huis te stoppen. Opnieuw had hij haar opgetild en in het bed van de logeerkamer van het huis gelegd.

‘Waar ben ik?’ was de vraag die ze zichzelf stelde, bijna dromerig keek Celine uit haar ogen en probeerde zich te oriënteren in de kamer waar ze met haar jurk nog aan boven op een tweepersoonsbed lag. Ze hoorde het zachte geraas van de airco en zag het flauwe licht van de schemerlamp die op een strakke sidetafel stond. De prachtig opgemaakte vaas met abstracte kunstbloemen trok haar aandacht en ze nam de rest van de kamer in zich op. De moderne kamer had bijna iets weg van een ziekenhuiskamer dacht ze. Het duurde even voordat ze alles weer scherp en op een rijtje had maar wist ondertussen nog steeds niet waar ze was behalve dan dat Raoul haar hier mee naar toe had genomen. Ze had haar ogen kennelijk niet open kunnen houden en kon zich niet meer herinneren hoe ze hier gekomen was. Haar voeten waren op sommige plekken nog branderig maar deden haar gelukkig veel minder pijn. Ze trok ze één voor één omhoog, de arts die haar had geholpen had ze beiden her en der bedekt met pleisters. ‘Uitgeslapen?’ Ze keek op en voelde haar buik opspelen toen ze Raoul bij de deur zag staan. Hij leek er een sport op na te houden om haar gade te slaan en dan zomaar uit het niets haar op barse toon toe te spreken. He, waarom voelde ze zich daar zo ongemakkelijk bij? ‘Ik geloof het wel, maar waar ben ik?’ zei ze nog een keer terwijl hij dichter bij kwam en naar haar voeten keek. ‘Je bent in Marseille, in mijn huis.’ Natuurlijk, dacht ze, wat had ze anders verwacht? Een simpel hotelletje? ‘Je hebt een paar nare en flinke blaren opgelopen. Ze zei niets omdat ze dat zelf ook wel wist. Ik begrijp niet………, ging hij verder, waarom je mij er niets over gezegd hebt dat je voeten pijn deden. Nood gedwongen had ik de openingsdans door kunnen geven aan iemand anders,’ opperde hij, ze hoorde in zijn stem irritatie en een boze ondertoon. Ze wendde haar blik af naar het raam en zag nu pas het mooie uitzicht op de haven en de baai. De rode avondzon zakte steeds verder weg en werd opgeslokt door de zee. Het betoverende uitzicht vertelde haar dat ze halverwege een berg moesten zitten. Langzamerhand verschenen er steeds meer lichtjes uit de huizen die op de berg waren gebouwd. Ze trok haar blik los van het sprookjesachtige beeld en keek hem omdat ze niet anders kon weer aan. Hij stond er nog steeds en omdat ze wist dat hij een antwoord van haar verwachtte, zei ze haperend, ‘Ik………, wilde me niet aanstellen, was alles wat ze zei. ‘Niet aanstellen?’ wierp hij haar nogmaals duidelijk boos voor de voeten. ‘Je bent verdorrie, onwel geworden van de pijn, terwijl de dokter voor een raadsel stond waarom je was flauwgevallen.’ En ik ook, dacht hij er achteraan, met lood in zijn schoenen had hij haar gedragen en naar de eerste hulp gebracht en aan het ergste gedacht. Haar bijna vredig gesloten ogen met lange wimpers hadden hem…………., hij riep zichzelf een halt toe om te stoppen met filosoferen en keek haar weer indringend aan. Ze zuchtte, hij had natuurlijk gelijk, dacht ze, de smoes die ze eerder had aangewend om niet met hem te hoeven dansen was er uiteindelijk geen geweest, ze had er beter aan gedaan om een steekhoudend excuus aan te wenden. Aan haar voeten te zien had ze er werkelijk één gehad en hier mee waarschijnlijk een beter punt gehad. Ze had het altijd maar oubollig gevonden het parendansen, het was toch niet echt meer iets van deze tijd had ze gedacht. Maar toch had ze zich al gauw als een vis in het water gevoeld toen hij haar had laten zien dat als een man goed kon leiden in het dansen je als vrouw alleen maar hoefde te volgen. Hoewel ze door haar zere voeten verlangd had naar het einde van de dans had ze aan de andere kant zich steeds meer kunnen geven en zich tot haar verbazing op de dansvloer met hem op haar gemak gevoeld. De pijn was door het plezier van het dansen wat weggeëbd en ze had een bepaalde vrijheid ervaren in de krachtige armen die haar hadden geleid over de dansvloer. Raoul had haar steeds weer in de richting gestuurd die hij wilde, het had haar bijna het gevoel gegeven of ze een soort wedstrijdpaar waren geweest dat perfect bij elkaar paste. Ze had deze rare gedachte direct van zich afgezet omdat dat immers nooit een optie zou kunnen zijn. In de korte tijd dat ze op het Chateau was, had ze zich alleen maar groen en geel geërgerd aan zijn hautaine gedrag, bovendien sprak ze zichzelf toe, was hij haar werkgever en baas. ‘Het spijt me, maar kunnen we dit onderwerp laten rusten, vroeg ze hem daarom, er zijn ergere dingen dan blaren op een paar voeten.’ Zijn blik gleed van haar voeten over haar gekreukte jurk en stopte op het punt waar ze zonder het zelf te weten het hoofd en de begeerte van de man die naar haar keek op hol joeg. ‘Ja, je hebt gelijk, er zijn ergere dingen,’ zei hij haar. Ze sidderde onder zijn blik en voelde weer dat ongemakkelijk gevoel na zijn antwoord dat haar niets vertelde van wat hij verder dacht. ‘Ik ga even wat te drinken voor je halen, zei hij terwijl hij zich omdraaide en van haar vandaan liep.

 

Hoofdstuk 7

Celine sliep slecht die nacht, het waren steeds korte slaapjes die gepaard gingen met dromen die verwezen naar haar verleden. Ook nu schrok ze weer wakker. In haar laatste droom had ze Nicolas weer aan haar horen vragen, ‘Wanneer ga jij weer weg?’ In haar droom had ze Raoul aangekeken en deze had voor haar, naar zijn zoon geantwoord, ‘Celine blijft voor altijd bij ons, Nicolas, dat heeft ze net beloofd.’ Ze had naar hem gekeken en in zijn nietszeggende ogen had ze een ijskoude blik gezien die geen enkele tegenspraak duldde. De tweestrijd uit haar eigen verleden had ze zo duidelijk gevoeld in de verlatingsangst van Nicolas en de duidelijke claim die zijn wil in haar droom haar had opgelegd had haar beangstigd. Badend in het zweet en met een kloppend hart ging ze rechtop in bed zitten, ze keek op haar mobile en zag dat het nog maar half vier in de nacht was. Haar keel voelde droog aan en het glas water dat Raoul nog bij haar had gebracht voor de nacht was leeg. Ze had te doen met Nicolas omdat ze zich zo goed kon voorstellen hoe hij zich moest voelen. Ze had het zelf ook allemaal mee gemaakt, haar kibbelende ouders die druk waren met hun eigen gevoelens en aan het touwtrekken waren geweest aan hun beiden kinderen. Zij maar ook haar oudere broer Robert hadden zich vooral onbegrepen en verlaten gevoeld omdat hun ouders simpelweg niet tot een compromis hadden kunnen komen en alleen maar claims over en weer naar elkaar hadden uitgespeeld over de rug van hun twee kinderen. Hoe moe en teleurgesteld waren zij en Robert in het spel van hun beiden ouders geweest over iets wat ze zelf nooit hadden gewild maar waar ze toch in waren meegetrokken. Ze wist bijna zeker dat zij en haar broer Robert waren ontspoord als een oplettende directeur van de desbetreffende basisschool waar zij toen alleen nog had opgezeten niet had ingegrepen. De bemiddeling die haar ouders maar ook Robert en zij daarna hadden gekregen, was een lang proces voor allemaal geweest, maar uiteindelijk hadden ze zich er allemaal goed door heen geslagen om er beter en sterker uit te komen. Met een glimlach dacht ze er aan dat de band tussen haar ouders nog nooit zo goed was geweest als nu. Ze waren allebei gelukkig geworden met een andere partner waar mee Robert en zij het bovendien ook nog eens goed mee konden vinden. Uiteindelijk had het hen allen meer gebracht maar er was een lange en vergevingsgezinde weg voor nodig geweest. Ze dacht aan Nicolas en wist niet goed hoe ze in dit verhaal moest staan. Ze had gisteren dingen gehoord die niet voor haar oren bestemd waren geweest maar die haar wel tot nadenken hadden gezet. Vaak zag ze Nicolas blij maar ook heel vaak in zich zelf gekeerd, zijn verdrietige blik en zijn droevige oogjes konden haar dan zo raken. Op een keer had hij haar toevertrouwd, ‘Mijn mama wil niet meer bij me wonen Celine, vind je dat niet erg?’ Ze had de brok in haar keel weggeslikt en was naast hem gaan zitten en had het antwoord niet zo gauw paraat gehad, ze had hem tegen zich aangedrukt. ‘Ach Nicolas, had ze tegen hem gezegd, dat is inderdaad heel erg, maar er zou ook een andere reden kunnen zijn.’ Zijn oogjes waren opgelicht toen hij tegen haar had gezegd. ‘Welke reden dan?’  ‘Ik zou het zo één, twee, drie niet weten lieverd, maar zoek de schuld niet bij je zelf alsjeblieft. Okay?’ had ze hem bijna smekend gevraagd. ’Jij kan er echt niets aan doen dat mama niet meer bij jullie woont.’ Hij had even voor zich uitgekeken, ’Nee, had hij wijselijk tegen haar gezegd, eigenlijk is dat oom Allain, papa zegt dat mama hem nu liever vindt dan papa en dat ze daarom nu bij hem woont.’ ‘Zie je nu wel,’ had ze toen blij tegen hem gezegd omdat ze hem op andere gedachten had kunnen brengen. Hij had zich erbij neer gelegd dat het echt niet aan hem lag dat zijn mama niet meer bij hem woonde en het onderwerp was daarna voor hem afgesloten geweest. Ze dacht terug aan het eerste gesprek met Raoul toen hij haar had doen voorkomen of dat de moeder van Nicolas hen had verlaten. Van Nicolas had ze wat later bijna hetzelfde verhaal vernomen. Maar gisteren had ze misschien wel een aannemelijkere versie gehoord. Het verklaarde voor haar meer waarom Nicolas zijn moeder niet meer zag, als het tenminste klopte wat er in de toiletruimte gisteren beweerd werd dat Raoul de la Fonteyne zijn beste vriend Allain Lerac met zijn vrouw in zijn bed had betrapt en hen beiden gelijk daarna het huis had uitgezet. Hoe je het ook wendde of keerde, dacht ze zuur, ze pakten allebei helaas nadelig uit voor de kleine Nicolas en dat stak haar enorm. Voorzichtig zette ze haar benen buiten het bed, haar voeten voelden nog steeds een beetje pijnlijk. Voorzichtig knipte ze het licht aan op de overloop en liep op de gok naar de badkamer om haar glas met water te vullen. Daarna kroop ze weer in bed om verder te gaan slapen.

De volgende morgen liep ze een beetje moeizaam haar slaapkamer uit, ze had zich al aangekleed in een sportieve outfit omdat er vandaag een excursie op het programma stond. Ze keek naar de hoge hakken die bij de kast stonden en die haar gisteren zoveel pijn hadden bezorgd. Ze was blij dat ze vandaag voor een makkelijkere versie kon kiezen en viste haar sportieve open sandalen uit haar kleine koffer. Raoul stond in de keuken en neusde in de koelkast toen ze naar binnen liep. Ze zag dat hij buiten de tafel had gedekt voor twee personen. ‘Goedemorgen, zei ze als eerste tegen hem, kan ik je ergens mee helpen?’ Hij keek haar aan en wenste haar eveneens goedemorgen en zijn blik nam haar zoals altijd nauwkeurig op. ‘Vandaag een excursie toch?’ vroeg ze hem voor de zekerheid. ‘Ze kreeg geen antwoord op haar vraag toen hij tegen haar zei, ‘Heb je wel goed geslapen?’ Zijn ogen rusten even op haar gezicht en heel even dacht ze een bezorgde Raoul te zien. ‘Prima hoor’, ze had geen zin om over haar praktisch slapeloze nacht tegen hem uit te weiden. ‘Ga zitten’, bood hij haar aan en liep naar de deur die naar het terras leidde en schoof voor haar de stoel onder de tafel vandaan, zodat ze aan de tafel die buiten gedekt stond plaats kon nemen. Koffie of thee?’ Hoewel ze meestal van de thee was koos ze nu om goed wakker te worden voor koffie. Hij liep nog een keer terug naar de keuken en kwam even later terug met twee koffie en ging tegenover haar zitten. ‘Wat een mooi uitzicht heb je hier.’ zei ze tegen hem om de spanning te verbreken. Omdat het huis halverwege een berg was gebouwd keken ze op een prachtige baai en de haven van Marseille. Ze zag dat het pad langs de diverse huizen naar de baai leidde en schatte in dat het strand misschien een kwartiertje lopen was. Hij knikte haar toe, ‘Denk je dat je vandaag met de excursie mee kan?’ Ze trok haar wenkbrauwen lichtelijk geïrriteerd naar hem op ‘Natuurlijk, zei ze hem, waarom zou ik dat niet kunnen?’ Zijn dwingende stem deed haar naar hem op kijken toen ze schrok van zijn vragende toon, ‘Celine…….., dat weet je best en kunnen we alstublieft de strijdbijl voor even begraven?’  Ze verslikte zich bijna in haar slok koffie, de strijdbijl begraven? Hij was degene die hem steeds hanteerde, toch? Ze pakte een croissantje sneed hem open en smeerde de boter met jam erop. ‘Hoe is het nu met je voeten?’ ging hij verder. Waarom deed hij net of ze iets heel ergs had, ze had alleen wat blaren op haar voeten terwijl hij deed of ze niet meer kon lopen. ‘Mijn voeten zijn in orde, dank je en ik kan gewoon mee op excursie behalve als je eist dat ik ook deze keer op palen moet lopen, want dan meld ik me nu ziek’ De reprimande die ze hem gaf vertelde hem tussen de regels door dat ze alleen maar zijn orders had opgevolgd en haar werk had gedaan en dat vandaag ook gewoon zou blijven doen ondanks de wrijving die er tussen hen beiden was. Hij wist dat ze zich af en toe mateloos aan hem irriteerde maar af en toe had hij echt zin om haar de mond te snoeren, maar dan niet met woorden. ‘Die palen, waar je net over sprak, zei hij, die kun je vandaag en morgen wel achterwege laten, dus als je het echt ziet zitten kan je vandaag mee op excursie.’  ‘Fijn, zei ze kort en bondig, bon appétit dan,’ ze hoopte dat het onderwerp blaren nu in de kast zou worden gezet.

Na het eten trok ze zich nog even terug in haar kamer en maakte zich verder klaar voor de excursie. Toen ze weer terug in de kamer kwam zag ze zijn blik naar haar voeten gaan. Goedkeurend knikte hij haar toe, ‘Dat is tenminste beter’, zei hij. Rond tien uur reden ze weg, de drukkende warmte die zo kenmerkend voor het zuiden van Frankrijk was vertelde dat het ook vandaag weer een warme dag zou gaan worden. De airco in de auto was aangenaam en Raoul manouvreerde zijn auto handig door de stad. Ze hoorde een berichtje op haar mobiel binnen komen en viste hem uit haar handtas. Raoul sloeg haar gade en zag een glimlach op haar gezicht verschijnen. Ze was mooi, deze pittige en temperamentvolle dame, dat moest hij toegeven. Ze had zich met hand en tand gisterenavond tegen hem verzet en dacht terug hoe hij samen met haar over de dansvloer had gezwierd. De echte reden waarom ze niet met hem had willen dansen was hem achteraf wel duidelijk geworden. De boosheid die hij in haar ogen had gezien toen ze had geprobeerd om onder de dans uit te komen had hem toen echter alleen maar meer geprikkeld. Toen hij haar eenmaal op de dansvloer had geleid was hij er zelfs achter gekomen dat zijn manier van dansen haar meer had bekoord dan ze misschien wel ooit aan hem zou willen toegeven. De gedachte dat hij haar had weten te imponeren met de charme van zijn dansstijl had hem plezier gedaan maar hij had zeker niets laten merken. De pure schoonheid die ze van binnen bezat trok hem op één of andere manier steeds weer aan en het gevoel dat ze bij hem had los gemaakt was zelfs nog heftiger geworden toen hij haar verleidelijke lichaam tijdens het dansen in zijn armen tegen zich aan had gevoeld. De gedachten die hij erbij had gekregen had hij dan ook direct naar de achtergrond verdrongen. Geen vrouw meer in zijn leven had hij zichzelf toe gesproken en bovendien kon Celine met haar bijna tien jaar jongere leeftijd geen partij voor hem zijn. Hij zag hoe haar vingers razendsnel vlogen over het toetsenbord van haar mobiel. ‘Wat maakt je zo blij?’ vroeg hij haar terwijl hij haar even zijdelings aan keek. Ze keek hem aan en lachte haar prachtige witte tanden bloot terwijl haar ogen de glans van geluk uitstraalden. ‘Ik krijg een sms berichtje binnen van mijn broer Robert, hij vraagt of hij samen met mijn schoonzus Karina een keer een bezoekje op de wijngaard mag komen brengen tijdens een zakenreis.’ Ze keek in zijn donkerbruine ogen en zag zijn donkere wenkbrauwen omhoog gaan, ‘Een zakenreis?’ vroeg hij haar. Ze knikte, ‘Ja……, hij is wijninkoper bij een groot supermarktconcern en wil een korte zakenreis combineren met een kleine vakantie.’ De mimiek op zijn gezicht vertelde dat hij verrast was door deze korte toelichting, een vage lach verscheen op zijn gezicht toen hij zei, ’ Natuurlijk, mag hij en je schoonzus een bezoekje brengen maar ze kunnen ook gewoon komen logeren op het Chateau als ze dat willen.’ Ze keek hem even onthutst aan, ‘Mag dat echt?’ Het vooruitzicht haar broer in het bijzonder weer eens na lange tijd wat langer te zien stemde haar blij zo te zien. Terwijl ze hem bijna dankbaar aan keek knikte hij haar toe, ‘Oui, wanneer denken ze te komen?’ vroeg hij haar. Haar ogen straalden nog steeds als van een blij kind toen ze zei, ‘Met de kerstdagen, komt dat uit?’ Hij knikte haar nog een keer toe, ‘Zeg hem dat ze welkom zijn.’ Ze tikte het berichtje in en kreeg bijna gelijk een berichtje terug terwijl ze iets te hard voor las, ‘Bedank je baas van mij, je hebt een superbaas.’ Ze keek hem even aan, toen ze besefte wat ze had gedaan was het al te laat. Ze zag zijn wenkbrauw nog een keer omhoog gaan, en trok nu zijn lippen tot een smalle streep terwijl hij dezelfde vage lach op zijn gezicht had als daarnet en haar vroeg, ‘En……, vind jij dat ook Celine?’ Zijn vraag bracht haar even van haar stuk maar kennelijk verwachtte hij geen antwoord van haar. Hij zette zijn richtingaanwijzer uit naar links en sorteerde voor om af te buigen de kleine oprijlaan op naar Domaine de Bastide waar de excursie plaats zou vinden. Ze tikte snel nog een laatste sms-je naar Robert, zette haar mobiel op de stilte stand en stapte uit de auto toen Raoul deze had geparkeerd. ‘Nou, nou, wat een haast opeens’, merkte hij op en liep om zijn auto naar haar toe. ‘Ben je klaar voor je rol?’ Hij pakte haar bij de arm en draaide haar naar de groep mensen die verderop op hen stonden te wachten. Gebiedend keek hij haar in haar ogen aan toen hij koel en zakelijk tegen haar zei, ‘Doe gewoon waar je voor betaald wordt, speel je rol en maak geen scene zoals gisteren.’ Haar blijheid van daarnet ebde langzaam weg, ze walgde van de zakelijkheid die in zijn gesproken zin lag opgesloten en liep samen met hem naar de groep mensen terwijl hij zijn arm losjes om haar schouders lag. ‘Ik had pijn aan mijn voeten weet je nog?’ siste ze hem tussen haar tanden terug. Hij keek recht voor zich uit terwijl hij haar mee naar de groep mensen loodste en zette een brede lach om zijn mond, terwijl hij tegen haar zei, ‘Dat……………., had je me dan eerlijk moeten vertellen.’ Ze speelde haar rol mee in de zelfde gratie als hij deed, ‘En, had je me dan ook gespaard?’ kon ze niet nalaten om te zeggen. Hij hield wijselijk zijn mond terwijl zij nog een opmerking weg slikte, stelde hij haar één voor één voor aan de kleine groep mensen. Met een diepe zucht die ze alleen zelf kon horen zette ze haar beste beentje voor en deed waarvoor ze werd betaald.

Het was een leerzame excursie geweest vond Celine, ze was weer veel te weten gekomen en had zelfs op desbetreffende momenten nog wat gerichte vragen kunnen stellen op de onderwerpen die tijdens de excursie aan bod waren gekomen. Ze reden weer terug, uit de boxen van de autoradio klonk een Frans liedje, ze hoorde hoe de stem van Raoul het liedje zachtjes mee zong. Het prachtige timbre in zijn stem maakte haar een beetje verlegen. Ze keek rechts uit haar zijraam en zag de uitgestrekte wijngaarden aan haar voorbij gaan. Het was ondanks de schermutseling die ze even van tevoren met Raoul had gehad toch een fijne middag geweest die voorbij was gevlogen en ze was daarbij ook nog eens in goed gezelschap geweest. ‘Heb je het toch nog een beetje naar je zin gehad?’ vroeg Raoul haar toen hij was uitgezongen. Het was hem opgevallen dat ze meer dan gemiddelde interesse in de wijngaard had gehad toen ze duidelijke en gerichte vragen had gesteld. Hij verplaatste zijn handen die losjes en ontspannen om het stuur lagen en keek haar aan. ‘Ik heb het prima naar mijn zin gehad.’ Haar ogen keken hem aan, in een tel zag ze de gelijkenis van zijn zoon Nicolas in zijn donkere ogen weerspiegelen. ‘Is er iets?’ hij richtte zijn blik weer op de weg. ‘Eehhh……, nee, en ze keek weer voor zich uit toen ze sprak, moet dat dan?’ Het was niet helemaal waar, in de war van haar eigen gevoelens, vroeg ze zich af hoe het kon dat ze de kleine Nicolas eigenlijk direct in haar hart had gesloten en zijn vader op wie hij sprekend leek ergens op de maan wenste. Haar buik was daarnet toen hij haar had aangekeken in een fractie van een seconde wat week geweest. Ze had hetzelfde gevoel gisterenmiddag ook gevoeld maar wist niet goed met wat ze het moest associëren. Hij beantwoordde haar vraag niet maar zei terloops, ‘We eten zo even wat in een restaurant, vind je dat goed?’ Ze knikte, of ze het nu wel of niet goed vond, hij deed toch wel wat hij zelf wilde wist ze intussen, en daar zat hem dan ook misschien wel gelijk de kneep. De kleine Nicolas moest zich zonder het zelf echt te weten voegen naar zijn vaders wil en had geen andere keus omdat hij nu eenmaal een kind was, hij was immers afhankelijk en had daarom liefde en bescherming nodig. Raoul daarin tegen was egocentrisch en deed zoals altijd zijn eigen zin en was in alle opzichten de baas. Een onafhankelijke baas wel te verstaan, iemand die zich door niemand iets liet zeggen, met niemand wat had te maken. Hij was er eentje die in alle opzichten soms wat tegengas nodig had, daar was ze inmiddels wel van overtuigd.

Ze hadden heerlijk buiten op het terras van het restaurant gegeten. Om negen uur ’s avonds reden ze weer terug, hij parkeerde zijn auto voor het huis. ‘We kunnen nog even naar de baai lopen als je wilt? Het is altijd zo mooi om de maan daar op het water te zien schijnen.’ Hij keek haar aan en wachtte op haar antwoord. Omdat de sfeer tijdens het eten ontspannen was geweest besloot ze daarom op haar gevoel af te gaan. Ze keek op naar de heldere maan die aan de donkere hemel stond en hoorde het tjirpende geluid van de krekels op de achtergrond. Het was het geluid dat bij Frankrijk hoorde en haar van binnen blij maakte. ‘Dat is goed’, zei ze dan ook. Hij had haar nieuwsgierig gemaakt en ze was benieuwd geworden naar de maan die volgens hem zo mooi op het water scheen. Hij liep voor haar, het pad af naar beneden en ze volgde hem in zijn voetsporen. Ze rook de lichte geur van oleander die vrijwel in elke tuin stonden geplant toen ze langs de huizen naar beneden liepen. De zee kwam steeds dichterbij, ze rook de zilte lucht en hoorde de golven aanspoelen op het strand. Hij stopte even terwijl hij achterom keek en wachtte tot ze naast hem kwam staan. Ze stonden misschien zo’n acht meter boven de zeespiegel en aanschouwde de maan die op het donkere water een brede glinsterende lichtstraal wierp en hen een glimp van de rustige zee met de zacht dansende golven liet zien. ‘Ik kom hier al zoveel jaren, zei hij haar, dit blijft voor mij de mooiste plek op aarde.’  Ze begreep meteen wat hij bedoelde, ze was er zelf ook stil van geworden. ‘Dat begrijp ik, zei ze bijna zacht om de betovering niet te verbreken en zoog het prachtige beeld voor haar ogen in zich op. ‘Het vredige geluid van de aanspoelende golven hebben altijd zo’n rustgevende werking op mij’, vertelde hij haar. Ze luisterde naar het constante ritme van de golven terwijl ze voelde wat hij bedoelde. Het was vreemd dacht ze, ze stond hier met haar irritante werkgever te kijken naar de betovering van de maan en leken elkaar voor het eerst echt aan te voelen. ‘Kom, verbrak hij de betovering, we lopen nog even naar de zee om daar bij de rotspartij een plekje te zoeken en nog even verder van het uitzicht te genieten.’ Ze volgde hem opnieuw in zijn voetsporen toen hij een trap van een meter breed naar beneden volgde en hen over het strand naar de rotspartij bracht. Hij ging zitten op een gladde bovenkant van een rots en zij deed het zelfde. Het ritmische geluid van de aanspoelende golven brachten ook haar de rust en maakten dat ze zich rustig en ontspannen voelde ondanks ze nu zo dicht naast hem stond. Ze voelde hoe de zachte bries uit zee met haar haren speelden en keek dromend voor zich uit.  ‘Waar denk je aan Celine?’ Ze keek hem aan en voelde hoe de wind haar haren voor haar ogen blies, zijn warme hand voelde ze tegen haar gezicht terwijl hij een lok haar achter haar oor streek en haar gezicht langzaam dicht naar de zijne trok. Nog geen seconde later voelde ze hoe zijn mond de hare omsloot en hoe hij haar zacht en teder kuste. Het was het moment en het gebeurde zo snel dat ze het even liet gebeuren en weer was er dat gevoel dat ze had gevoeld toen hij het kloddertje bramensaus vlak bij haar mond had weggeveegd en toen ze afgelopen vrijdagmiddag de trap was afgelopen. Nooit eerder had ze dit gevoeld en begreep ze niet waar dit dan ook vandaan kwam. Toen ze weer bij haar positieven kwam bracht ze haar hand naar zijn borst om hem van haar af te duwen. Dit moest ze stoppen, ze kon dit voor haar zelf niet toe laten en zomaar laten gebeuren. Hij was haar baas, het waren gedachten die tot een daad moesten komen en ze zette haar hand opnieuw af tegen zijn borst. Door zijn overhemd blouse voelde ze zijn borstharen en warme huid toen ze voelde hoe zijn vrije hand de hare pakte en hem ineenstrengelde en deze opnieuw tegen zijn borst aan drukte. Anders dan de hare ging zijn hartslag niet bijzonder snel en het leek zoals altijd of hij ook deze keer weer alles onder controle had. Ze voelde heel even weer een duizeling opkomen en voelde haar benen opnieuw even week worden. Het gevoel stopte toen ze met meer kracht haar hand uit zijn hand wrikte en hem nu met alle geweld van zich af duwde. Ze voelde hoe zijn mond van de hare gleed en ze keek hem boos en verbijsterd aan. Haar volle mond had hij voor even willen……..nee moeten bezitten toen haar mooie onschuldige ogen boekdelen naar hem hadden gesproken. Vanaf het begin dat ze binnen stapte in zijn kantoor hadden ze wat fascinerends, die ogen van haar. Zonder het zelf te weten of te willen had ze net de man in hem losgemaakt en had hij zich niet meer kunnen bedwingen. ‘Waarom was dit nou nodig?’ vroeg ze hem op de manier die haar eigen was. Ze stond voor hem zonder te weten wat ze werkelijk met hem deed en dat was maar beter ook. Hij zag het moment weer voor zich toen ze gisteren middag als een oogverblindende prinses bijna koninklijk de trap was afgelopen. Met haar pure schoonheid en onschuld had ze hem ter plekke ingepakt en niet alleen hem had hij even later geconstateerd, ook zijn zoon had oog voor haar schoonheid gehad. Daarnet had hij zich niet in kunnen houden toen de wind met haar haren had gespeeld en ze met een dromerige blik voor zich uit had gestaard. Toen haar mond ook nog eens de aantrekkingskracht van een magneet voor hem had gehad, had hij deze kus van haar gestolen. De felheid die ze anders bezat en hij al eens eerder had willen beteugelen was niet de enige kant van haar wist hij nu. Ze staarde hem nog steeds aan terwijl hij antwoordde, ‘Het was niet nodig, Ma belle, maar………..,het is wel gebeurd,  laten we dit nu maar gewoon gauw vergeten.’  Ze keek hem met een ijskoude blik aan toen ze hem zei, ‘Net zoals je mijn naam ook weer eens was vergeten?’ Ze wees hem wederom op het woordje Ma belle en keek hem indringend aan. Haar felheid laaide weer op en hij wist waar ze op doelde. Zijn ogen glinsterden ondeugend,  ‘Je weet toch wel wat Ma belle betekent Celine?’ Natuurlijk wist ze dat Ma belle een koosnaampje was dat voor mooi en schoonheid stond, maar ze wilde door hem niet zo worden genoemd. Om de simpele reden dat ze zijn bezit niet was, ze was een werkneemster die haar plicht deed en meer niet. ‘Ik heb Frans gestudeerd, weet je nog, één van de belangrijkste redenen waarom je me hebt aangenomen toch?’ Hij knikte haar toe toen hij zei, ‘Inderdaad ja, zei hij, één van de belangrijkste redenen en beklemtoonde het woordje één. Kom we gaan weer terug.’ Hij draaide zich om en liep vast voorruit richting de trap waar ze net van af waren gelopen. De betovering van daarnet toen ze de maan zo mooi op het water had zien schijnen, had hij verbroken met zijn kus die een ander gevoel bij haar teweeg had gebracht en ze maar niet kon plaatsen. Ze liep achter hem aan, deze keer had hij gelijk vond ze, ze moesten het voorval van daarnet maar heel gauw vergeten. Het was in ieders belang om in het juiste rollenspel te blijven en ze was tenslotte in dienst genomen voor de kleine Nicolas, hij was inmiddels voor haar van het aller grootste belang.

 

Hoofdstuk 8

De volgende morgen stond Raoul vroeg op, het was zondag straks zou hij naar de Église lopen om de mis bij te wonen en een kaarsje voor zijn vader aan te steken. Daarna zou hij in één van de kerkbanken gaan zitten en nog even luisteren naar het jongenskoor dat op zondagmorgen na de mis repeteerde. Het was iets wat hij wel vaker deed als hij hier in Marseille was. Het was een manier geworden die hij buiten het vele sporten dat hij deed erbij had gevonden om de nieuwe week weer in alle rust te beginnen. Na het overlijden van zijn vader waren in zijn drukke leven de rustmomenten schaars geworden, daarom alleen al vond hij het zo af en toe fijn om even alleen te zijn om zijn leven te overdenken. Daarna zou hij zoals hij altijd deed een kaarsje aansteken als een soort eerbetoon aan zijn vader die hem zo na aan het hart had gelegen. Op de overloop stond hij stil bij de deur van de kamer waar Celine sliep en hoorde geen geluid dat er op wees dat ze wakker was. Voorzichtig opende hij de deur en keek naar het bed waar in ze lag. Met gemengde gevoelens staarde hij naar haar rug, toen hij besefte dat hij haar privacy schond sloot hij de deur op het moment dat ze zich wilde omdraaien. Hoe het kwam wist hij niet maar ze was op de één of andere manier steeds en veel in zijn gedachten. Hoewel hij zich steeds voor hield dat er geen vrouw meer in zijn leven kon zijn had hij zich gisterenavond niet langer kunnen beheersen en had haar dan ook op het strand gekust. Iets wat hij niet had moeten doen, dacht hij achteraf en het speet hem dan ook dat hij haar in verlegenheid had gebracht. Haar handen hadden anders als bij het dansen van de vorige dag stil tegen zijn borst aangelegen maar toen ze zich even later had afgezet had hij haar hand omsloten en tegen de huid van zijn borst aangedrukt omdat hij haar warme hand had willen voelen tegen zijn huid en had in  het volgende ogenblik in  de hunkering naar haar een kus genomen waarop ze boos en verbijsterd had gereageerd. Als een kameleon had hij zich aangepast en zijn koele houding weer aangenomen en zichzelf toegesproken dat hij haar, gezien haar leeftijd zou moeten beschermen in plaats van te verleiden. Het was een edele gedachte geweest maar of dit zou lukken gezien het effect dat ze op hem had, betwijfelde hij. Het was daarom voor beiden partijen beter dat hij zich zou blijven gedragen in de rol als haar werkgever, sprak hij zichzelf vermanend toe. Hij liep vastberaden naar de keuken, zette een pot koffie en nam daarna een douche.

Die woensdagmiddag erop reed Celine naar school om Nicolas op te halen, ze had de kus van Raoul proberen te vergeten maar dit was haar niet helemaal gelukt. Ze voelde het bloed opnieuw door haar aderen stromen toen ze aan dat korte moment op het strand aan de baai dacht. Het feit dat hij haar werkgever was maakte het daarbij ook nog eens een stuk ongemakkelijker. Ze had hem die avond gevolgd toen hij aanstalten had gemaakt om weer terug naar het huis halverwege de berg te lopen, ze had bewust afstand gecreëerd toen hij zijn pas had ingehouden en naast haar was komen lopen. Het alarmbelletje in haar achterhoofd had haar verteld dat ze op haar hoede moest zijn voor de man die haar baas en werkgever was. Hij wist gevoelens bij haar los te maken die ze nog nooit eerder had gevoeld en waar ze ook zo één, twee, drie geen raad mee wist. In de twee korte vorige relaties had ze bij geen van beiden dat rare gevoel in haar onderbuik gehad. Ze schreef het gevoel toe aan het feit dat, dat waarschijnlijk kwam omdat ze zich bij Raoul vanaf het begin af aan opgelaten had gevoeld, ja………., dat moest het zijn hield ze zichzelf voor. Toen ze later weer terug in het huis waren aangekomen had ze gezegd dat ze moe was geweest en vroeg naar bed wilde gaan. Blij dat hij verder geen pogingen had ondernomen om haar hierin tegen te houden had ze zich snel uit de voeten gemaakt. Daarbij was ze echt moe geweest en was dan ook daadwerkelijk naar bed was gegaan. Ze had de klok rondgeslapen toen ze uitgeslapen de volgende morgen ontwaakte. Toen ze aangekleed en wel het terras was opgelopen was Raoul druk in de weer geweest om de ontbijttafel te dekken op het ruime balkon zodat ze konden eten. Hij had zich weer gewoon voor gedaan als haar werkgever en had haar ’s middags nog even meegenomen naar de stad van Marseille om er een wandeling te maken. Ook ’s avonds was er gelukkig niets bijzonders meer voorgevallen en was de sfeer gek genoeg ontspannen geweest. Ze hadden koffie gedronken en later nog een glas wijn en daarna waren ze naar bed gegaan om de andere dag weer om negen uur huiswaarts te keren.

Ze parkeerde haar auto en stond nog maar net op het schoolplein te wachten toen ze de schelle bel hoorde die vertelde dat de school weer uit was. Niet veel later stormden de kinderen het schoolplein op en stoven naar de moeders en vaders die stonden te wachten. Ze zag Nicolas op haar af komen toen ze opeens een bijna tengere en niet al te grote vrouw met donkere halflange haren die op haar schouders vielen naar Nicolas toe zag lopen en haar hoorde vragen, ‘ Nicolas lieverd? Ken je me nog?’ De vrouw was voor Celine gaan staan, ze zag dat Nicolas de vrouw aandachtig aan keek en in zich op nam maar verder niets tegen haar zei. ‘Ik ben je mama, Nicolas, vervolgde ze bijna strijdlustig, dat weet je toch nog wel lieverd?’ vroeg ze hem. Celine zag aan zijn ogen dat hij zijn moeder herkende maar zei nog steeds niets tegen haar. Ze zakte door haar knieën en strekte haar armen naar hem uit, ‘Kom maar bij mama lieverd, dan kan ik je eindelijk na lange tijd een kusje geven.’  Celine zag dat hij aarzelend wat stapjes naar voren deed en hoe zijn moeder hem in haar armen sloot toen ze hem snikkend vertelde hoeveel ze van hem hield. Nicolas liet het gebeuren en liet de vrouw die kennelijk zijn moeder was haar gang gaan. Celine schraapte haar keel om de aandacht van de vrouw te trekken. In haar omhelzing draaide ze haar hoofd om, om te zien waar het geluid vandaan kwam en richtte ze zich naar haar op maar hield Nicolas zijn handje in de hare. Hoewel Celine er al bijna zeker van was met wie ze het genoegen had vroeg ze de vrouw beleefd, ‘Mag ik vragen wie u bent mevrouw?’  Ze bracht haar rechterhand die ze vrij had naar Celine toe om haar een hand te geven. ‘Dag, zei ze, ik ben Axelle Parades, de moeder van Nicolas.’ Ze schudde Celine de hand en keek haar open aan terwijl Celine zichzelf aan haar voorstelde. De korte stilte die volgde verbrak Nicolas, hij sjorde aan haar hand om de aandacht te vragen toen hij aan haar vroeg, ‘Je houdt nu van oom Allain zegt papa, en je houdt niet meer van papa en mij?’ Onthutst keek Axelle Parades haar zoontje aan en liet zich weer door haar knieën zakken. ‘Nicolas……….., zei ze gesmoord tegen hem, ik houd niet meer van papa, ja, dat klopt, maar ik houd wel van jou lieverd, ik……….zal altijd van je blijven houden, je bent en blijft mijn lieve kindje’ Ze beklemtoonde daarbij het tweede gedeelte van de zin, Nicolas keek haar nadenkend aan, ‘Maar….., papa zei dat je niet meer bij ons wilde wonen toch? Waarom…………., hij aarzelde even, waarom ben je dan zonder iets tegen mij te zeggen weggegaan?’ Het viel Celine op dat hij voor een jongen van bijna zes jaar scherpe vragen stelde en was benieuwd wat het antwoord van zijn moeder zou zijn. Ze zag Axelle slikken, '  Nicolas………, dat……….., dat is niet helemaal waar…………, dat had een andere reden lieverd. Als je wat groter bent zal ik het je allemaal vertellen, heus.’ Ze keek hem doordringend aan, toen ze zacht er achter aan zei, dat beloof ik je jongen……….., dat beloof ik je, er biggelde een traan langs haar wangen terwijl ze haar hand over zijn gezichtje liet gaan en trok hem opnieuw naar zich toe om hem te overladen met kussen en hem vervolgens weer dicht tegen zich aan te drukken. ‘Ik hou zoveel van je Nicolas en…… ik heb je zo gemist, ze barstte nu in tranen uit, geloof je me jongen?’ Ze keek hem gespannen aan toen hij langzaam naar haar knikte dat hij dat deed en tegen haar zei, ’Ik hou ook van u mama, nu was hij het die zich in haar armen stortte, ik……….., heb je ook zo gemist mama,’ hij drukte zijn wang intens tegen de hare. Celine voelde haar hart breken, toen ze Nicolas zijn ogen eindelijke weer eens echt zag stralen, nu zijn moeder na lange tijd weer heel dicht bij hem was. Hoe het kwam wist ze niet maar ze voelde sympathie voor deze vrouw die haar oprechte liefde voor haar kind zo duidelijk kon overbrengen en liet voelen. ‘Mag ik nu nog even met Gabriӫl in de zandbak spelen?’ Hij keek van zijn moeder weg naar zijn vriendje Gabriӫl die in de zandbak speelde. De vraag die hij aan haar stelde, vertelde Celine dat hij er weer zeker van was dat zijn moeder nog van hem hield. Hij keek van Celine naar zijn moeder niet wetend van wie hij nu het antwoord moest verwachten. Zijn moeder gaf hem een kort klopje op de schouder en knikte hem toe toen ze zei, ‘Ga maar’, en drukte hem nog snel een kus op zijn wang.

Toen hij weg liep was er even een korte stilte gevallen tussen haar en de moeder van Nicolas maar ze verbrak hem toen Nicolas ver genoeg van hen vandaan was. ‘Sorry dat ik u zo overvallen hebt, maar ik moest mijn kleine jongen zien.’ Celine knikte haar toe, ze begreep het wel maar wist even niets te zeggen. ’Ik………., ben al zolang bezig om hem te mogen zien, ging ze verder, maar Raoul……….., zijn vader negeert me volkomen en doet er alles aan om onze zoon bij mij vandaan te houden.’ Celine zag het verdriet in haar ogen en kon zich voorstellen dat het pijn moest doen  als je zonder het zelf te willen, je eigen kind niet meer mocht zien. ‘Mevrouw….., begon Celine. ‘Axelle, zeg alsjeblieft Axelle, zoveel verschillen we niet van leeftijd,’ onderbrak ze Celine terwijl ze een flauwe lach liet zien. Ze knikte haar opnieuw toe en begon opnieuw, ‘Axelle, je weet dat ik als au-pair bent aangenomen en nu voor Nicolas zorgt?’  Ze knikte naar Celine toen ze zei, ‘ Ja, dat vermoeden had ik al…………ik heb u hier al meer gezien, ze keek naar de zandbak waar Nicolas en Gabriӫl in speelden en vervolgde, en……., Gabriӫl zijn moeder……., ze keek naar de vrouw die bij de zandbak stond, heeft het me ook verteld toen ik haar laatst in de stad tegen kwam. Nicolas…….., had het tegen Gabriӫl verteld.’ Celine begreep dat de moeder van Nicolas hier dus al vaker had gestaan om een glimp van haar zoontje op te vangen. ‘Zijn vader………., zei ze, drukt me weg als ik hem bel en negeert mijn berichtjes’, ze streek een lok haar achter haar oor en keek Celine aan met een paar ogen waarin pijn en verdriet stonden te lezen toen ze zachtjes vervolgde, ‘Hij straft me…………….., op de meest verschrikkelijke manier die een moeder zich kan bedenken.’  Celine had medelijden met haar toen ze de gekwetste blik in haar ogen zag, ‘Axelle, ik weet niet wat er tussen jou en de vader van Nicolas gebeurd is, begon ze terwijl ze benadrukte, en……….., dat hoef ik ook niet te weten maar ik beloof je……….,ik zal goed voor je zoontje zorgen.’ Er verscheen een glimlach om haar mond, ‘Dat weet ik Celine. Mag ik Celine zeggen?’ vroeg ze haar. Celine knikte haar toe, ‘Natuurlijk.’ Axelle vervolgde, ‘Ik heb je al enkele keren gadegeslagen en geobserveerd, ik kan zien dat hij in goede handen bij jou is en dat vind ik heel fijn, maar…………,zei ze, ik wil zo graag contact met Nicolas, gewoon dat hij af en toe eens bij me kan zijn, begrijp je dat?’ Ze keek haar afwachtend aan. ’Natuurlijk begrijp ik dat, zei Celine aarzelend, maar………, wat kan ik er aan doen?’ Ze keek Celine aan toen ze zei, ‘Ik zal eerlijk tegen je zijn Celine en hoop dat je je hand over je hart wilt strijken in de volgende vraag die ik je wil stellen. Er viel even een korte stilte maar ze verbrak hem snel toen ze zei, ‘Zou Nicolas vanmiddag bij Gabriӫl kunnen spelen? Ik heb vanmiddag met de moeder van Gabriӫl afgesproken om koffie bij haar te gaan drinken en dacht……………….., nou ja als Nicolas nu bij Gabriӫl kan spelen dan kan ik hem eindelijk na lange tijd weer eens zien en dicht bij me hebben.’  Celine voelde de tweestrijd bij haar zelf op komen, uit menselijk oogpunt kon ze onmogelijk weigeren, daarbij had Axelle haar eerlijk opgebiecht wat haar plan was terwijl ze het immers ook op een andere manier had kunnen oplossen zodat Celine er niets van af had geweten. Daarbij had ze nu ook de informatie dat Raoul er alles aan deed om het contact tussen moeder en zoon te vermijden. De eerdere informatie die ze tussen neus en lippen in de toiletruimte ergens in Marseille het afgelopen weekend had gehoord deden haar vermoeden dat Raoul daarom er werkelijk alles aan deed om Axelle en Nicolas te scheiden van elkaar. Ze zag opnieuw de stralende ogen van Nicolas voor zich toen hij daarnet zijn moeder vergevingsgezind had omhelst. De keuze was dus niet zo moeilijk dacht ze, maar ze moest er wel zeker van zijn dat ze Axelle kon vertrouwen. Ze wist dat als ze er mee in stemde haar werkgever hiermee in het harnas zou jagen en waarschijnlijk zelfs zou worden ontslagen als hij erachter kwam dat ze tegemoet zou komen aan de wens van de moeder van Nicolas. Ze dacht aan haar eigen jeugd, toen haar ouders ook zo hadden touw getrokken aan hun beiden kinderen, hoe ongelukkig het haar en Robert toen had gemaakt. Als zij kon bijdragen aan het geluk van Nicolas zou ze het niet na laten om te doen, een kind moest gelukkig zijn, dat wat haar mening. Ze keek naar de zandbak en zag de moeder van Gabriӫl die dus ook in het complot zat op de rand van de zandbak zitten, ze keek naar de twee jongens. ‘Luister Axelle, Celine richtte haar blik terug op haar, kan ik ervan op aan dat als ik ja zeg, ik Nicolas weer om stipt half vijf bij Gabriӫl op kan komen halen?’ Ze wist dat ze een enorm groot risico nam, ze wist niets van Axelle, kende haar en haar achtergrond niet maar ging ter goeder trouw af op hetgeen wat ze daarnet had gezien en gehoord in de onvoorwaardelijke liefde van een moeder dat haar kind zo vreselijk miste. Maar………, had ze nog een keer gedacht, als Raoul hier achter kwam…………..,dan……, ze huiverde. ‘Je kunt me vertrouwen Celine, Axelle pakte haar hand en keek haar diep in de ogen aan, ik zal je vertrouwen niet beschamen, dat beloof ik je.’ Celine zuchtte diep, nu moest ze vertrouwen en loslaten en het ging hierbij niet eens om een kind dat van haar zelf was, maar dat ze ondertussen wel in haar hart had gesloten. Nicolas was het kind van Raoul en Axelle, dacht ze, en zij hadden als ouders beiden recht op het kind. Met die gedachte probeerde ze haar hart te volgen. ‘Goed, zei ze, ik vertrouw je, maar we moeten eerst weten of Nicolas het zelf ook wil.’ Axelle keek haar dankbaar aan, ‘Dank je wel Celine,’ zei ze zacht en samen liepen ze naar de zandbak.

Ze was alleen weer terug naar het Chateau gereden, ze was gelijk naar de bottelarij en wijnkelder gereden. Omdat ze vanmorgen begrepen had dat er vanmiddag een gezelschap zou komen voor een wijnproeverij en korte excursie had ze net nog even via de whats app aan Philippe laten weten dat ze nog even zou komen om te helpen. De duim die hij had terug gestuurd had haar laten weten dat ze welkom was. Ze was er blij om, nu zou ze Raoul niet tegen het lijf lopen en dat was gezien wat er vanmiddag gebeurd was maar beter. Instinctief voelde ze aan dat Nicolas, zijn moeder en zij zelf iets hadden gedaan waarvan de goedkeuring van Raoul het nooit zou winnen. Ze zette het van zich af en was blij dat ze kon gaan helpen in de wijnkelder, zo ging de tijd weer sneller en kon ze Nicolas weer snel gaan ophalen. Toen ze aankwam was Philippe al bezig met de opstelling van wat statafels die hij er bij wilde zetten. Ze hoorde op de achtergrond typisch Franse muziek en zag de hoek waar de tafel met gedrapeerde donkere tafellakens al klaar stond, daar zouden zo straks de flessen wijn voor de proeverij op komen te staan en ook de schalen met hapjes zouden er worden neer gezet die bij deze wijnen aansloten. Ze liep naar de open keuken om de kok te helpen en raakte met hem in een leuk gesprek. Toen alle schalen klaar waren gemaakt bracht ze deze naar de tafel en stalde het zo uit dat iedereen kon zien welke wijn er bij de desbetreffende hapjes kon worden geserveerd. De donkere kelder die werd verlicht met sfeerlicht had een knusse en gezellige uitstraling. Ze zette er daarom nog wat hoge kandelaars met dikke kaarsen en rieten mandjes met witte en blauwe druiventrossen hier en daar tussen en stak de kaarsen aan. Toen ze de laatste kaars aan stak werd ze voor de zoveelste keer overvallen, ze voelde bijna zijn warmte achter zich en hoorde zijn ademhaling vlak bij haar oor toen hij zacht tegen haar zei, ‘Je hebt wel smaak met hoe je iets presenteert.’ De onmiskenbare stem van Raoul de la Fonteyne deed haar niet gelijk omdraaien. Ze stond met haar rug naar hem toe, de manier waarop en hoe hij zijn bijna dubbelzinnige opmerking had geplaatst vertelde haar om dat ook niet gelijk te doen. In plaats daarvan haalde ze diep adem en blies ze langzaam de lucifer uit en schonk nog wat aandacht aan de presentatie als zodanig. Toen ze zich omdraaide had ze zichzelf weer onder controle en haar antwoord klaar, ‘Het oog wil ook wat, toch?’ Met een emotieloze blik die hij haar zo vaak schonk keek ze hem nu aan. Hij mocht dan haar werkgever zijn, en ze mocht dan jonger zijn, ze zou zich niet als een pion laten gebruiken in het spel wat hij met haar leek te spelen. De kleine twinkeling in zijn ogen die ze inmiddels herkende als genoegdoening zag ze weer heel even verschijnen. Door haar vraagstelling wist ze dat hij nog met een antwoord zou komen en dat deed hij ook.  ‘Dat………., Ma belle……., heb je heel goed gezien.’ Omdat ze wist dat hij expres het woordje Ma belle gebruikte hield ze de eer aan zich zelf en zei ze er deze keer niets over maar knikte ze hem toe, ‘Dat……, dacht ik al, zei ze daarom terug en vervolgde, kom…………, ik ga nog even verder met helpen in de keuken. Als je me wilt excuseren?’  Hij knikte naar haar terug, ‘Natuurlijk, werken gaat voor.’ Ze liep bij hem vandaan en draaide zich nog een keer om, waar ze het lef vandaan haalde wist ze niet toen ze zei, ‘Tot op bepaalde hoogte wel, ja.’ Ze keek hem even indringend aan maar vluchtte daarna de keuken in om zijn antwoord dat ze terug zou kunnen verwachten niet af te wachten. Vanuit haar ooghoeken zag ze hem even later met Philippe staan kletsen en verliet hij daarna met stille trom de wijnkelder.

De dagen erna bleef ze haar best doen om Raoul niet steeds te hoeven zien. Dat lukte aardig maar ’s avonds aan het diner kwam ze hem natuurlijk toch tegen. Catherine was zoals altijd in gesprek met haar verwikkeld maar Raoul deed zo leek het wat minder zijn best. Ze stond voor de spiegel in haar slaapkamer en föhnde haar natte haren. Nicolas had ze net om half acht in bed gedaan. Straks zou ze met Philippe mee gaan naar Bandol, ze gingen in ieder geval uit eten had hij gezegd daarna zouden ze verder zien. Ze zag er naar uit om met Philippe op stap te gaan en verheugde zich op een avondje ontspanning. Het ongemakkelijke gevoel dat op spanning leek was na woensdagmiddag eerder toegenomen dan afgenomen. Of het kwam omdat Raoul de la Fontaine één of andere uitwerking op haar had die een ongekend gevoel bij haar teweeg riep en waar ze zich instinctief steeds tegen af zette, of het kwam omdat ze afgelopen woensdag Nicolas beloofd had iets geheim te houden voor zijn vader. Axelle had keurig haar woord gehouden toen ze afgelopen woensdagmiddag om half vijf Nicolas weer op was gaan halen bij Gabriӫl. Hij en Gabriӫl waren druk bezig geweest met riddertje te spelen en Nicolas zijn ogen hadden gestraald. Even later hadden ze weer verdrietig gestaan toen hij had begrepen dat hij nu weer met Celine mee naar huis moest. Hij had zijn armpjes om zijn moeders nek gelegen en haar bijna gesmeekt of ze alstublieft weer mee met hem naar het Chateau wilde gaan en had daarbij gesuggereerd dat zijn papa dat ook wilde. Axelle had even naar Celine gekeken, de blik die in haar ogen had gelegen was er één geweest die haar vertelde dat dit een kansloze missie zou zijn en Celine wist inmiddels waarom. Axelle had hem daarna aangekeken en hem verteld dat dit waarschijnlijk nooit meer zou gebeuren omdat ze nu van oom Allain hield en papa dat niet fijn vond. Nicolas had haar bedroefd aangekeken en haar met een bange blik in zijn ogen gevraagd, ’Maar je houdt toch nog wel van mij?’  Ze had hem verteld dat ze heel veel van hem hield en dat altijd zou blijven doen maar dat papa had gezegd dat ze niet meer op het chateau mocht komen. ‘ Oh……, had hij plompverloren gezegd, en nu?’ De moeder van Gabriӫl die er ook had bij gestaan was even als Celine ook geraakt geweest. Zij had voorgesteld dat hij en zijn moeder over een paar weken gerust weer eens bij hen op visite mochten komen. Hoopvol had hij naar zijn moeder gekeken en gevraagd, ‘Wil je dat mam?’ Zijn moeder had hem tegen zich aangetrokken en gezegd, ‘Natuurlijk wil ik dat lieverd.’ Ze had hem daarna nog een keer aangekeken en hem heel nadrukkelijk gevraagd, ‘Nicolas, wil je me iets beloven?’ Hij had zijn moeder aangekeken en met zijn hoofd ja geknikt. De zucht die ze uit haar longen had geblazen voordat ze van wal stak had verraad dat ze moeite had met wat ze aan haar zoontje zou gaan vragen. ‘Wil je papa niet vertellen dat je mij hebt gezien?’ Hij had haar aangekeken en gevraagd, ‘Waarom niet?’ Ze had hem onderzoekend aangekeken en afgetast hoe ze zijn vraag zou gaan beantwoorden. ‘Omdat papa niet wil dat wij elkaar zien, kunnen we dit beter geheim houden, lieverd. Zo kunnen we elkaar af en toe hier bij Gabriӫl blijven ontmoeten en misschien……., had ze gezegd, kun je ook nog een keer met Celine bij oom Allain en mij langs komen?’ Zijn hoofd had hij weer op en neer geschud toen hij had gezegd, ‘Ik beloof dat ik niets tegen papa hierover zou zeggen,’ en had naar Celine, Gabriel en de moeder van Gabriӫl gekeken en hen bijna bezwerend gevraagd, ‘Beloven jullie ook om niets tegen mijn papa te zeggen?’ Ze hadden niets gezegd maar allemaal ja geknikt om het complot te bezegelen. Daarna had hij nog even met zijn moeder gekroeld en had hij daarna Gabriӫl aangekeken toen hij met een verdraaide stem had gezegd, ‘Vanaf nu hebben we een echt geheim, ridder Gabriӫl.’ Ze hadden er allemaal om moeten lachen en de sfeer was weer ontspannen geweest toen hij later met Celine weer mee naar het Chateau was gegaan.

Ze keek in de spiegel en was tevreden over haar outfit. Ze had voor een zwarte glanskatoenen broek gekozen met een mooie witte halter top erop die om de ronde hals was versierd met een laag stras stenen van twee centimeter. Haar geföhnde haren stak ze op in een wilde knot met hier en daar een losse haarpluk, ze stak de oorbellen  in haar oren, viste een armband horloge uit haar bijou doos, trok haar kort gehakte witte sandalen er bij aan, pikte haar schoudertas van de stoel en liep naar beneden. Ze had het aan Catherine doorgegeven dat ze vanavond uit zou gaan met Philippe. Zij had direct aangeboden om dan op Nicolas te passen. Toen ze buiten de trap van het bordes afliep zag ze dat Philippe al op haar stond te wachten. Raoul stond met zijn attachekoffer bij de auto van Philippe een praatje te maken, tenminste dat dacht ze. Toen ze dichter bij kwam hoorde ze dat hij woorden had met Philippe maar draaide zich naar haar toe toen ze kwam aangelopen. Zijn ogen spoten vuur, hij nam haar zoals altijd van top tot teen in zich op met zijn ondoorgrondelijke blik. Niet van plan om stil te blijven staan liep ze naar de auto en opende de deur aan de passagierskant om in te stappen. Ze keek hem aan over het dak van de auto toen ze hem een blik zond die ze zelf zo vaak van hem kreeg en bijna uitdagend tegen hem zei, ‘Fijne avond!’ en stapte in terwijl ze Philippe begroette. ‘Ben je er klaar voor?’ vroeg hij haar met een brede lach. Ze knikte hem toe toen ook hij instapte en zei, ‘Dan….., op naar Bandol.’ Hij gaf zijn auto gas en spoot de oprijlaan af. Ze waagde het niet om achterom te kijken om de reactie van Raoul te zien. Ze wist niet waar de woordenwisseling tussen hem en Philippe over was gegaan maar zijn gezicht had als een donderwolk gestaan. Het vertelde haar dat hij eventjes de boel niet onder controle had.

 

Hoofdstuk 9

Raoul stapte onder de douche vandaan, na een drukke zaterdag had hij net woorden met Philippe gehad. Het idee dat hij Celine mee nam naar de stad stond hem in het geheel niet aan. Hij kende Philippe als geen ander en wist dat hij het met zijn reputatie naar vrouwen toe niet zo nauw nam. Hij had hem gewaarschuwd en op zijn nummer gezet, zo af en toe moest zijn jongere broertje die graag de casanova uithing de pin op de neus worden gezet. Hij had hem dan ook duidelijk te verstaan gegeven dat hij verantwoordelijk was voor de veiligheid van Celine en haar moest beschermen. Omdat ze in zijn huis woonde en werkte voelde hij als werkgever een verantwoording naar haar toe. Het zou een aannemelijk punt kunnen zijn, dacht hij, ware het niet dat het andere gevoel dat hij erbij voelde verdacht veel op jaloezie leek. Hij negeerde het want dat kon in zijn geval op geen enkele voorwaarde aan de orde zijn en dacht daarbij aan de belofte die hij zichzelf had gedaan waarin vrouwen in zijn leven niet meer op zijn prioriteitenlijstje stonden. Hij liep naar een tafeltje waarop een karaf met rode wijn stond en schonk een glas voor zichzelf in en liep naar zijn bed. Het vooruitzicht om even op zijn bed te liggen en de drukte van zich af te laten glijden stond hem wel aan. Heel even moest hij zichzelf dit moment even gunnen en liet de rust over zichzelf komen. Hij zette de televisie aan, ging op zijn bed liggen en sloot zijn ogen heel even. Er maalden gedachten door zijn hoofd die voornamelijk gingen over de wijnconferentie die hij vanmiddag had bijgewoond. In zijn hoofd liet hij alles nog eens de revue passeren. Er moesten afspraken worden gemaakt tussen de wijnboeren van de streek Bandol maar het was nog een hele kluif geweest om de neuzen dezelfde richting op te krijgen, dat was vanmiddag wel gebleken. Deze gedachten doemden langzaam naar de achterkant en een ander beeld kwam voor zijn ogen. Het was het beeld van hemzelf en Celine op een warme avond bij de zee op loopafstand van zijn huis in Marseille. Haar onschuldige ogen en uitnodigende zachte mond die hem even had toegelaten toen hij bezit van haar lippen had genomen hadden binnen in hem een andere taal gesproken dan de belofte die hij aan zichzelf had gedaan. Op de welbekende manier die bij haar paste had ze hem lik op stuk gegeven toen ze zich even later van hem had afgeduwd. Ze maakte zonder het zelf te weten de man in hem los die hij niet meer wilde zijn en had haar nog een keer willen kussen. Beseffend waar hij mee bezig was geweest had hij het zo gelaten en met zijn gezicht in de plooi was hij de trap opgelopen om zo de juiste verhouding tussen hen beiden weer aan te geven. Hij de baas en zij was in dienst als au pair voor zijn zoontje Nicolas, zo moest hij haar blijven zien hield hij zich zelf voor om verdere uitspattingen te voorkomen. Met zijn ogen nog steeds dicht hoorde hij het geluid van de televisie steeds vager worden, er doemde nog een ander beeld bij hem op. Celine die bij de auto van Philippe stond, ze had hem bijna deugdelijk aangekeken met een twinkeling die het bloed even onder zijn nagels hadden gehaald en die hij ter plekke had willen afstraffen. In het bijzijn van zijn broer Philippe had hij zich weten in te houden toen ze met een triomfantelijke blik in haar ogen tegen hem had gezegd, ‘Fijne avond.’ en naast Philippe in de auto was gaan zitten en ze daarna met de auto van de oprijlaan waren gestoven.

Het was eten was heerlijk geweest, toen de ober hen nog koffie bracht stelde Philippe voor om na de koffie nog even de stad in te gaan. Ze vond het prima en was nieuwsgierig waar Philippe haar mee naar toe zou nemen. Hij rekende af en ze liepen naar buiten, Philippe loodste haar door een paar straten en stopte bij een muziekcafé. ‘Zullen we hier nog wat drinken?’ vroeg hij haar. Ze knikte en ze liepen naar binnen, het was er warm en druk, en er speelde een band. De man achter de bar knikte haar toe en schonk haar een knipoog. Ze lachte naar hem terug en ging zitten op de nog lege barkruk die Philippe had weten te bemachtigen. Ze observeerde de tent en wist niet waarom het was dat ze zich hier niet thuis voelde. Ze draaide zich weer terug naar Philippe en nam een drankje van hem aan en voerde samen met hem een gesprek. Hij maakte geintjes en ze moest er zoals altijd om lachen. Opeens stond er een machoachtige kerel achter Philippe, hij tikte hem op de schouder en op het moment dat Philippe omkeek had hij de volle vuist in zijn gezicht te pakken. Hij greep naar zijn gezicht en Celine sprong van haar kruk en ging tussen Philippe en zijn belager staan. ‘He, doe eens normaal, zeg’ was haar eerste reactie. Hij nam haar in zich op en duwde haar op zij toen hij tegen haar zei, ‘Bemoei je er niet mee, wil je?’ en richtte daarna zijn blik weer op Philippe toen hij zei, ‘Een wijze raad, de la Fonteyne, blijf uit de buurt van mijn vriendin.’ Ze zag hoe Philippe het bloed dat uit zijn neus kwam met de mouw van zijn lichte zomertrui stelpte en hoe het bloed zich op de trui verspreidde. ‘Begrepen?’ bulderde hij er nog een keer achter aan. Omdat hij niet gelijk antwoordde haalde hij weer met zijn vuist uit naar Philippe en diende hem deze keer een kaakslag toe. Celine hoorde zichzelf gillen, ’Nee, stoppen……….stoppen zeg ik. ´Opnieuw wierp ze zich tussen Philippe en zijn belager. Er was een groep mensen om hen heen komen staan, ze stonden en keken naar het opstootje maar niemand stak echt een hand uit. Hij keek haar opnieuw aan maar sprak tot Philippe toen hij zei, ‘Zo, zo je bent deze avond met een dappere jongedame……..zo te zien. Misschien…….., hij keek nu even naar Philippe, wordt het eens tijd om jou een koekje van eigen deeg te laten proeven?’ Met zijn vinger hief hij de kin van Celine omhoog. Haar knieën knikten, terwijl zich een misselijkmakende buik zich opspeelde toen hij zijn gezicht steeds dichter naar haar toe boog en ze uit zijn mond de bedwelmende geur van alcohol en tabak rook. Ze zag Philippe overeind krabbelen en hem  bijna dizzy op zijn belager afstormen maar nog voordat hij goed en wel uit kon halen was hij alweer geveld door de sterke vrije arm van zijn belager.’ Zo…….., zei hij tergend langzaam, nou eens kijken hoe fijn jij het vind als ik jou vriendin het hof maakt.’  Opnieuw was zijn mond angstig dicht bij en ze draaide dan ook haar gezicht met een ruk om zodat zijn vinger onder haar kin vandaan gleed. Nu had ze de woede pas echt in hem aangewakkerd en hij greep nu haar kin vast tussen zijn duim en wijsvinger en trok haar ruw naar zich toe. Op nieuw rook ze de bedwelmende alcohollucht vermengd met tabak die haar maag liet omdraaien, ze begreep niet dat er niemand een hand naar hen beiden uitstak. Het leek of iedereen bang was van deze man. Het duurde niet lang meer voordat zijn lippen de hare zouden raken en paniek overspoelde haar terwijl ze zich probeerde los te worstelen uit zijn ijzeren greep. ‘Laat de dame gaan………, Dumont.’ De dreigende donkere stem van Raoul vulde de ruimte van het muziekcafé en zijn blik was onheilspellend. Inwendig slaakte Celine een zucht van verlichting nu ze de stem van Raoul hoorde en ze wist dat het goed zou komen. De man duidelijk uit het veld geslagen toen hij zijn naam hoorde noemen verslapte in zijn concentratie. Ze voelde de ijzeren greep om haar kin losser worden en zag kans om weg te vluchten. Ze hielp Philippe overeind en loodste hem mee naar buiten en zette hem op een stoel die er stond. De ober bracht hen een doek waarmee ze het bloed van zijn gezicht kon vegen en de wond die boven zijn oog zat kon stelpen. Ze zag twee politieagenten aan komen rennen die ook naar binnen gingen en even daarna kwam Raoul naar buiten. Hij keek haar bezorgd aan, ‘Ben je in orde?’ Terwijl ze van binnen trilde als een rietje knikte ze hem toe, ‘Ik wel, maar Philippe zo te zien niet.’ Hij zette een andere stoel naast zijn broer neer en hoorde hem een verwensing spreken toen hij het doek optilde en hij de open wond die half op en net boven zijn wenkbrauw zag. ‘Het zat er aan te komen dat je een keer nul op rekest zou krijgen, broertje,’ sprak hij hem vermanend toe en stelpte de bloedende wond. Hij keek nog een keer naar haar en vroeg haar nog een keer, ‘Ben je in orde?’ Ze knikte nog een keer toen ze hem vroeg, ‘Kunnen we naar huis gaan?’ Hij knikte haar toe, ‘We gaan met mijn auto, Philippe zijn auto staat zeker in de parkeer garage?’ Ze knikte naar hem waarop hij zei, ‘Die halen we morgen dan wel op.’ Beiden ondersteunden ze Philippe terwijl ze met elkaar naar de auto van Raoul liepen die even verderop op de straat schots en scheef aan het trottoir stond geparkeerd. Hoe hij er achter was gekomen wist Celine niet, maar dat hij haast had gemaakt om hier te komen was zoals ze aan zijn geparkeerde auto kon zien een feit geweest.

Raoul was niet direct naar huis gereden maar was eerst langs het ziekenhuis gegaan, hij had er opgestaan dat Philippe zich eerst even door de eerste hulp post zou laten onderzoeken. Hoewel hij had tegengesputterd had Celine ook aangegeven naar Philippe toe, dat dit inderdaad beter zou zijn. Raoul had haar even dankbaar aangekeken en had hem op de achterbank van zijn auto gelegen. Hij had nog even naar de wond gekeken en de doek weer tegen zijn oog gedrukt. Toen ze later bij het ziekenhuis ieder aan een kant Philippe opnieuw hadden ondersteund had Celine gemerkt dat zijn lopen niet stabiel was geweest. Omdat het bij de eerste hulp niet druk was konden ze gelijk door, de flinke wond boven zijn oog die waarschijnlijk door de ring van zijn belager was veroorzaakt moest worden gehecht. Toen hij even later zonder ondersteuning had moeten lopen had de dokter ook gemerkt dat hij nog niet stabiel genoeg was geweest en hem gezegd dat hij een nachtje in het ziekenhuis moest blijven. Natuurlijk had hij ook nu weer tegengesputterd maar hij had uiteindelijk toegegeven toen de dokter hem had verteld dat hij waarschijnlijk een zware hersenschudding had opgelopen door de klappen die hij had gekregen. Vannacht moest hij om het half uur wakker worden gemaakt om er zeker van te zijn dat hij niet buiten bewustzijn zou raken. Daar was hij toch wel van geschrokken en had zich er uiteindelijk toch maar bij neer gelegd toen de dokter hem had gezegd dat het waarschijnlijk maar voor één nachtje zou zijn. Zonder Philippe waren ze uit het ziekenhuis vertrokken en reden nu terug naar het Chateau. Ze was blij dat ze er bijna waren want ze voelde zich zeer ongemakkelijk naast Raoul die de hele weg terug nog geen woord tegen haar had gezegd. Hij reed de oprijlaan op en parkeerde zijn auto op zijn vaste parkeerplek. In een oogwenk zag ze op de klok van het dashboard dat het al kwart over één was. Ze maakte haar gordel los maar nog voordat ze uit kon stappen hield hij haar tegen. Omdat ze niet anders kon draaide ze zich langzaam om, in het licht van de lantaarnpaal zag ze de boze blik in zijn ogen, toen hij op timide toon aan haar vroeg, ‘Besef je wel wat er had kunnen gebeuren?’ Zijn hand hield haar arm stevig omklemd terwijl hij haar aan keek met de priemende ogen die ze inmiddels zo goed kende dat ze wist dat hij een antwoord van haar verwachtte. ‘Natuurlijk, je denkt toch zeker niet dat ik gek ben?’ sprak ze hem bijna geïrriteerd toe en dacht aan de en tabak met alcohollucht en de bloeddorstige lippen die zeker bezit van haar hadden genomen als Raoul niet op tijd was binnen gestapt. Even dacht ze een bezorgde blik in zijn ogen te zien toen hij zei, ‘Ik heb liever niet dat je met Philippe erop uit gaat, vanavond heb ik hem nog gevraagd om goed op je te letten, je……..,even aarzelde hij, bent tenslotte onder mijn verantwoording.’  Ze keek hem aan toen ze hem resoluut zei, ‘Fijn dat je mij als jouw verantwoording ziet Raoul maar in mijn vrije tijd mag ik doen en laten wat ik zelf wil en hoef ik jou hiervan geen verantwoording af te leggen.’ Dat haar antwoord voor hem verre van bevredigend was kon ze voelen toen zijn hand haar arm nog meer omklemde in een ijzeren greep en hij haar dichter naar zich toe trok. Verleden week op het strand had hij begrip gehad toen hij haar zomaar uit het niets had gekust en ze hem vermanend had toegesproken. Dit was een compleet andere situatie, onbewust voerde ze hem en kreeg ze het voor elkaar om hoe dan ook de man die hij niet meer wilde zijn in hem los te maken. ‘Als je er zo over denkt Ma belle dan…………., zal ik afmaken wat ik je daarnet tegenover je belager hebt onthouden. Hij pakte met zijn hand haar kin en kuste haar eerst zacht, teder bijna en later dwingend. Ze liet het deze keer veel langer toe dan dat ze eigenlijk zelf wilde en voelde weer dat onbekende tintelende gevoel in haar buik waarvan ze zelf niet wist onder welke noemer ze het moest plaatsen. Deze kussen waren van een ervaren man en waren op de één of andere manier niet te vergelijken met de kussen die ze in het verleden ooit wel eens van een toevallig vriendje had gekregen. Anders dan de vorige keer liet ze zich nu meeslepen en voelde ze zich nu week worden, instinctief wist ze dat ze hem van zich af moest duwen maar iets weerhield haar daar van. Zijn hand die haar kin had vastgepakt ging naar haar nek, met zijn gespreide vingers ondersteunde hij haar nek terwijl zijn kussen gulziger werden. Het voelde zo………………ja hoe voelde het eigenlijk vroeg ze zich af. Veilig, vertrouwd? Maar dat wilde ze helemaal niet, niet bij hem, zeker niet bij hem. Wakker geschud door haar eigen gevoelens maakte ze zich los van zijn omhelzing, ze keek hem aan, ze moest hem zeggen dat dit niet kon, een werkgever zoende toch niet met iemand van het personeel? Als of hij wist wat ze wilde gaan zeggen legde hij zijn wijsvinger op haar lippen. Ze had het zonder het zelf te weten makkelijker voor hem gemaakt. Hij had haar willen beschermen maar ze had hem duidelijk verteld dat er andere regels golden in haar vrije tijd. Zijn stem klonk zacht toe hij zei, ‘Ik kus je niet als je werkgever Celine, zie me maar gewoon als een willekeurig iemand. Misschien………, dat dat je meer deugd doet?’ Hij kuste haar nog één keer heel kort en opende daarna voor haar langs het portier toen hij zei, ‘Kom we moesten maar eens gaan,’ zei hij haar bijna onverschillig en of er niets was gebeurd. Ze was deze keer met stomheid geslagen en zond hem wederom een boze blik, zonder nog iets te zeggen draaide ze zich om en stapte uit de auto en miste daardoor zijn zelfingenomen blik. Hij stapte uit en wenste haar welterusten, ze keek niet meer om en slikte het woord welterusten in en liep haastig van hem vandaan. Meestal was het anders om dacht hij, en gaf zij hem lik op stuk maar nu had zij gekregen waar ze om had gevraagd en had hij haar getrakteerd op iets wat hij al heel lang had willen doen. Was er niet een spreekwoord dat vertelde dat wilde katjes moesten worden aangepakt?  De strijdbijl wilde ze kennelijk niet begraven dan was er maar één optie over, ze kon het krijgen zoals ze het hebben wilde.

Zijn woorden hadden haar toch verward en ze had deze keer niet haar woorden klaar gehad om hem af te troeven. Snel was ze naar binnen gevlucht en de trap opgelopen om naar haar kamer te gaan. Toen ze eindelijk lag was het al kwart voor twee en kon ze niet gelijk de slaap te pakken krijgen. Dat hij haar daarnet had gezegd dat ze hem maar even niet als werkgever moest zien maar als een willekeurig iemand maakte de situatie nog complexer. Het had gevoeld dat hij haar met zijn kus had willen afstraffen om het antwoord dat ze hem had gegeven. Dat bijna onrustige gevoel dat ze maar niet kon verklaren als hij in haar buurt was en dat was gestopt toen hij haar had gekust en even had meegenomen naar een voor haar onbekende wereld. En dat andere gevoel dan? Dat gevoel dat overheerste als hij haar terecht wees en zijn wil op haar legde en haar daardoor behandelde als een klein kind. Het maakte dat haar haren elke keer weer overeind kwamen te staan en zorgde ervoor dat ze hem lik op stuk gaf. Behalve deze keer dan, daarnet had ze het bewust achterwege gelaten om iets terug te zeggen. Iets had haar verteld om hem niet verder uit zijn tent te lokken. Ze nam het glas water van haar nachtkastje, nam een slok, sloot haar ogen en zuchtte diep, het is me het weekje wel geweest, dacht ze. Hoe zou het nu met Philippe zijn? Een ander beeld van een kussende Raoul en Axelle doemde daarna bij haar op maar drong zich later langzaam aan naar de achtergrond terwijl zijn ervaren kus nog in haar achterhoofd zweefde. Ze wilde er liever niet aan denken en liet de verdere gedachten los toen de slaap haar overviel.

Het was donderdagmorgen en stopte haar auto bij de parkeerplaats van school. Nicolas moest nog twee dagen naar school en dan stond de herfstvakantie al weer voor de deur. Gisterenmiddag had Nicolas zijn moeder nog even gezien, ze hadden wederom afgesproken bij Gabriel. Axelle had haar een berichtje gestuurd en haar gezegd dat ze haar kleine jongen miste en had haar gevraagd of er kans was dat ze hem gauw weer een keer mocht zien. Het was al weer een paar weken geleden dat ze elkaar hadden gezien maar ze had eerst Nicolas gepolst of ook hij zijn moeder had willen zien. Natuurlijk wil ik dat, had hij haar gezegd. Ze had haar hand over haar hart gestreken en daarna de afspraak bevestigd. Omdat het voelde dat ze iets deed wat niet mocht was ze toch wel blij geweest dat ze Nicolas weer op de afgesproken tijd op had kunnen halen. Ze had opnieuw gezien dat zijn ogen weer hadden gestraald en hij had het deze keer niet zo moeilijk gevonden om zijn moeder achter te laten, waarschijnlijk omdat hij wist dat er weer een volgende keer aan zou komen. Terug in de auto had hij haar nog een keer bezwerend gevraagd, ‘We hebben nog steeds een geheim he, Celine?’ Ze had hem toegeknikt en even had ze gehuiverd als ze aan zijn vader dacht. Ze zette het van zich af, hielp Nicolas uit de auto, en liep met hem naar zijn klaslokaal in de school. Ze gaf hem een kusje op zijn voorhoofd, zwaaide naar hem ‘Tot vanmiddag’, zei ze tegen hem en liep weer terug naar de auto. Vanmorgen zou ze eerst wat helpen in de wijnmakerij en rond een uur of elf had ze met Mademoiselle Catherine een afspraak. Ze had haar gevraagd of ze langs wilde komen. Philippe was weer aardig opgeknapt, uiteindelijk had hij maar één nacht hoeven te blijven en had Raoul hem de andere morgen weer op mogen halen. Toen ze aan kwam lopen zag ze dat Philippe in gesprek was met een brunette, zijn ogen lichten op toen hij haar zag en toen ze dichterbij kwam stelde ze zich aan haar voor. ‘Bonjour, ik ben Jeanne Millet. Ze had een vriendelijk gezicht en lachte Celine toe toen ze haar de hand schudde en zich zelf ook aan haar voorstelde. ‘Jeanne heeft mij zo goed verzorgd in het ziekenhuis, dat ik haar heb uitgenodigd voor een rondleiding op de wijngaard,’ lichtte hij toe. Celine lachte haar toe toen ze zei, ‘Dat is hem wel toevertrouwd hoor Jeanne, en er is heel veel te zien hier.’  Ze hoopte in haar hart dat Jeanne voor hem meer zou gaan betekenen dan de meeste andere meisjes en dacht aan het woord casanova waarmee Raoul zijn jongere broertje had omschreven. Met zijn olijke lach kon hij elk meisje inpakken had ze gemerkt maar kon hij zich daar ook, zoals een paar weken geleden had gemerkt, problemen mee op zijn nek halen. Het zou misschien beter voor hem zijn om een stabieler leven te leiden  ‘Kom, ik ga een handje helpen in de keuken, ze keek van Philippe naar Jeanne, misschien zie ik jullie zo nog wel.’ ‘Grote kans van wel, hij liep met Jeanne naar de terreinwagen, we doen eerst even een rondje over de wijngaard. ‘ ‘Laat je verrassen Jeanne, riep ze haar toe toen ze in de auto klom, het is echt indrukwekkend.’  Jeanne stak haar hand op toen Philippe al weg reed en riep haar nog na, ‘Dat zal ik doen hoor.’ Celine keek hen nog even na en ging toen naar binnen.

Om elf uur liep ze naar de kamer van Mademoiselle Catherine en klopte op de deur. Ze liep naar binnen toe toen ze haar binnen hoorde roepen en knikte haar toe. ‘Ah, fijn dat je er bent Celine, ga zitten,’ ze wees een stoel aan die tegenover de rolstoel stond waar ze in zat vlakbij de dichte gashaard waar een zacht vuurtje in brandde. Ze lachte haar toe toen ze zei, wil jij voor ons beiden een kopje thee inschenken?’Ze knikte naar het tafeltje waar alles op stond. ‘Ja hoor natuurlijk’, ze schonk de kopjes vol en reikte haar een kopje thee aan en ging zitten. Catherine keek haar gemoedelijk aan en nipte voorzichtig van haar thee waarvan de damp af kwam. ‘Ik ben op de hoogte van jouw en Nicolas geheim,’, zei ze haar onomwonden en zette haar kopje op het tafeltje dat naast haar rolstoel stond. Duidelijk van haar stuk gebracht keek Celine haar aan er hing veel vanaf hoe Catherine verder zou gaan reageren en zette zich zelf schrap. ‘Wat Axelle heeft gedaan, dat valt niet goed te praten, maar hoe Raoul haar behandeld evenmin,’ ging ze verder. Celine die eerder had verwacht dat zij op het matje hiervoor zou moeten komen keek Mademoiselle Catherine verbaasd aan en stamelde, ‘Ik………….eh, u overvalt me hiermee. Hoe?..........Van wie weet u dat?’ Ze keek oplettend naar de uitdrukking van Catherine haar gezicht maar er was geen boosheid te zien toen ze zei, ‘Van Nicolas zelf……………….,en……………….ik kan je vertellen ook al denkt Raoul daar anders over dat ik er enorm blij om ben dat hij zijn moeder weer ziet.’ Celine keek haar aan, ze had enigszins onbegrip verwacht , hoopvol voelde ze hoe een zware last van haar schouders gleed. Dat Catherine er blij om was dat hij zijn moeder weer zag, zag ze als een lichtpuntje toen ze haar vroeg, ‘Bent u niet boos dan?’ Ze schudde haar hoofd zachtjes heen en weer, ‘Nee, zei ze, het heeft lang genoeg voor Nicolas geduurd, ik ben blij dat hij weer wat vrolijker is, hij heeft zijn moeder zo gemist en onder alles zo te leiden gehad.’ Celine knikte haar toe, ‘Ja………, zei ze, dat deed mij ook verdriet, uit ervaring weet ik dat een kind beiden ouders nodig heeft.’ Catherine pakt haar kopje thee opnieuw op en blaasde even voordat ze opnieuw een slokje nam. ‘Uit ervaring?’ vroeg ze haar toen ze de slok thee had weggeslikt. Celine knikte haar opnieuw toe, ‘Mijn ouders zijn ook gescheiden, zei ze, ik en mijn broer Robert waren wel wat ouder dan Nicolas zei ze. Ze betrokken ons in het modder gooien naar elkaar.’ Ze zuchtte even diep, ’Sommige ouders weten niet wat ze aanrichten met dat getouwtrek, zei ze zacht, als een kind een goede band heeft met beide ouders……………, moet het niet hoeven te kiezen.’  ‘Ja, zei Catherine, dat ben ik met je eens. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat hij  tegenover Nicolas geen kwaad woord over zijn moeder zou zeggen, proef ik wel de bittere teleurstelling in wat hem is overkomen en wil hij Axelle zo straffen voor wat ze heeft gedaan.’ Hoewel Celine enige weken geleden speculaties had opgevangen in de toiletruimte vlak bij de conferentiezaal had ze nu de kans om uit een betrouwbare bron achter de waarheid te komen. ‘Mag ik vragen Mademoiselle Catherine, wat is uw zoon overkomen?’ vroeg ze haar daarom rustig. ‘Hij heeft………, ze stopte even en zocht naar de juiste woorden, Axelle………., zijn ex vrouw betrapt in hun bed met zijn allerbeste vriend.’ Het was dus waar……., flitste het door Celine heen nu ze de bevestiging had gekregen. Kon dat verklaren waarom hij deed zoals hij deed of waren er ook nog andere redenen achter zijn masker verstopt? Ze dacht aan zijn vage glimlach, zijn donkere genoegzame ogen en de zachte, tedere en dwingende kus die hij bijna bruut verleden week van haar had opgeëist en die ze anders als zijn eerste kus niet had kunnen weerstaan. Catherine verbrak haar denken, ‘Ik wil je zeggen Celine, nu ik deelgenoot ben, dat het geheim van mijn kleinzoon, Axelle en jou, veilig is bij mij. Een kind heeft zijn vader en zijn moeder beiden nodig als ze nog in leven zijn. Ik ben er dan ook van overtuigd dat Raoul op een dag tot inkeer gaat komen.’ Ze stopte even toen ze erachter aan zei, ‘Dat moet haast wel, hij weet als geen ander hoe het voelt als je één van je ouders echt moet missen.’ Celine knikte haar toe toen ze zei, ‘Dank u wel voor uw begrip,’ en hoopte in het bijzonder voor Nicolas uit de grond van haar hart dat Catherine gelijk ging krijgen. 

 

Hoofdstuk 10

Die zaterdagavond aten ze buiten op de veranda, het weer dat nog zacht was voor de tijd van het jaar had de kleine Nicolas op het idee gebracht om nog een keer met elkaar te barbecueën. Het was nu een gezellige drukte op het terras, Louise had samen met Jacques de voorbereidingen gedaan en Nicolas had hen ook gevraagd om met hen mee te eten. Met een veel te grote schort voor en een koksmuts op stond hij samen met zijn vader het vlees te grillen en genoot er duidelijk van dat hij met zijn vader samen achter de barbecue stond. Het was fijn, dacht Celine, om te zien dat zijn vader deze keer echt tijd voor hem maakte. Philippe kwam samen met zijn moeder aan, zette haar met de rolstoel naast Louise en ging daarna naast Celine zitten terwijl Jacques nog wat glazen vulde met wijn. Celine was zich ervan bewust dat Raoul haar gadesloeg maar negeerde het en ging een gesprek met Philippe aan toen ze hem vroeg hoe het met hem ging. Even later vroeg ze hem naar Jeanne en zag ze zijn ogen ondeugend twinkelen. ‘O, jee……, zei Celine iets harder dan ze eigenlijk wilde, ik zie het al je bent volgens mij tot over je oren verliefd.’ Raoul keek op en zag hoe Philippe met zijn twee handen haar gezicht pakte en een kus op haar voorhoofd plantte toen hij met nadruk tegen haar zei, ‘Tot over mijn oren, Celine!’ Celine kon het allemaal wel hebben van Philippe en samen moesten ze dan ook om zijn reactie lachen. Ze wist niet wat hij precies gehoord had maar zag dat Raoul zijn blik bewust van haar afwendde toen ze even zijn richting uit keek en zag dat hij Nicolas wat instructies gaf. Even kwam er een vreemde gedachte bij haar op maar zette die gauw weer langs zij en keerde zich opnieuw naar Philippe om  hem te zeggen hoe geweldig ze dit voor hem vond. ‘Zeg nog maar niets tegen de rest, eerst maar eens kijken of het wat wordt,’ zei hij haar. Celine lachte hem toe, ik hoop het voor je, fluisterde ze hem toe, maar ik zal verder niets vertellen.’ Hij knikte haar toe, ‘Fijn, Celine, hoewel ik je nog niet lang ken weet ik dat ik je kan vertrouwen.’ Hij pakte zijn glas wijn en toastte het tegen haar glas aan voor hij een slok nam en hun gesprek vervolgde met de nodige grappen die haar of ze wilde of niet aan het lachen maakte.

Het was een heerlijke avond geweest en de sfeer was deze keer echt ontspannen geweest. Louise had zichzelf weer eens overtroffen met de salade nicoise. Nicolas had samen met zijn vader het vlees heerlijk gegrild en ervoor gezorgd dat elk bord telkens voorzien was van een stuk vlees. Iedereen was voldaan en ze zaten nog lekker even na te tafelen terwijl de krekels zich op de achtergrond lieten horen. Nicolas zat op zijn vaders schoot en hing tegen zijn borstkas aan, de slaap ging zich langzaam aan meester van hem maken. ‘Het wordt tijd dat je naar je bed toe gaat jongen’, zei hij hem en gaf hem een kleine kus op de kruin die op zijn voorhoofd zat. Daarna keek hij naar Celine, ze voelde zijn blik op haar branden en begreep dat hij een actie van haar verwachtte. Ze schoof haar stoel naar achteren en liep naar Raoul om zijn zoon van hem over te nemen. Het contact dat ze voelde toen haar arm voor zijn borst langs ging om Nicolas te pakken bracht haar even in verwarring en haar hart klopte luid. Ze voelde de warmte van zijn harde en gespierde huid door zijn dunne witte blouse en weer waren daar die vreemde gevoelens die ze nog nooit eerder had gehad. Ze boog haar hoofd om Nicolas uit zijn armen te pakken en voelde zijn adem zacht door haar haren gaan. Even later stond ze met Nicolas in haar armen weer recht op, het waren een paar luttele seconden geweest maar zijn blik had zoals altijd de triomfantelijke genoegdoening terwijl zijn ogen haar nauwlettend volgden. Hoe het kwam wist ze niet maar even schoot het door haar heen dat hij misschien wel wist welk effect hij op haar had en daarom er bijna plezier in had om haar dicht in zijn buurt te laten komen. Ze wendde haar blik naar Nicolas toen ze zachtjes tegen hem zei, ‘Ik breng je naar boven kleine man,’ en liep met hem naar de terras deur om naar binnen te gaan. Ze draaide zich nog even om maar keek deze keer bewust naar Philippe toen ze in het algemeen zei, ‘welterusten allemaal.’

De volgende morgen was ze rond negen uur op, ze had ondanks haar verwarde gevoelens goed geslapen en was ervan overtuigd dat hij haar alleen maar op de kast had willen jagen. Ze zou hem dat plezier niet gunnen had ze zich voorgenomen en zou zich blijven concentreren op haar taken waarvoor ze was aangenomen. Ze was een werkneemster van hem met rechten en plichten en als het moest zou ze hem daaraan herinneren. Ze zette de shutters aan de voorkant open om de frisse lucht van de nacht in haar slaapkamer te laten en zag hoe Catherine door Raoul uit haar rolstoel werd getild en haar naast hem in zijn auto zette. De tijd dat ze hier nu was gebeurde dat elke zondagmorgen. Catherine had het haar eens terloops verteld dat ze samen met Raoul naar de Église ging voor het bijwonen van de zondagmorgen mis en daarna samen met Raoul een kaarsje ontstak voor haar man en zijn vader. Het verhaal erachter kende ze verder niet en dat hoefde ook niet maar toch was dit wel een hele andere kant die ze kende van haar werkgever. Ze vroeg zich af of dit verhaal en het verhaal van Axelle iets te maken zou hebben met het masker dat hij steeds in haar bijzijn opzette. Misschien……….., nee….., ze moest geen dingen suggereren die ze niet wist, ze hoefde er verder immers ook niets mee. Ze waste zich en kleedde zich aan en zou Nicolas gaan wekken en samen zoals ze zondagsmorgens wel vaker deden op het terras ontbijten.

Die avond was de temperatuur ook nog aangenaam geweest en had Nicolas het voor elkaar gekregen om nog een keer op het terras te eten. Omdat het herfstvakantie voor Nicolas was had Raoul niet zo moeilijk gedaan en zijn wens ingewilligd. Deze keer waren ze met zijn vieren. Louise had een lekkere pan Franse champignonsoep klaar gemaakt met daarbij stokbrood en diverse soorten Franse kazen. Daarna was ze samen met Jacques vertrokken om bij vrienden te gaan eten. Raoul had gezorgd voor een fles goede rode wijn die ook in de kelder van de keuken op voorraad lagen. Hij schonk de wijn in de drie glazen die op tafel stonden. ‘Ik wil ook wijn,’ Nicolas stelde de vraag direct aan zijn vader maar deze grinnikte naar Nicolas  toen hij zei, ‘Dat kan niet jongen dan lig je straks zingend in bed.’ Hij haalde zijn schouders op om aan te geven dat hij dat niet erg vond. Celine stond op en zei lopende weg, ‘Ik geloof……….., dat ik in de kelder nog een lekkere wijn zag liggen die speciaal voor kindjes is gemaakt.’ De oogjes van Nicolas straalden toen hij zei, ‘Echt?’ Ze knikte hem toe en zond ondertussen een knipoog naar zijn vader en oma. ‘Ik ga hem voor je halen.’ en liep richting keuken. Toen ze even later terug kwam met het wijnglas dat ze vol had gedaan met rode aanmaaklimonade aangelengd met water op een dienblad en het voor zijn neus op tafel zette en in vorm zei, ‘Alstublieft meneer.’ Toen ze weer op haar plaats zat zei Raoul, nou nu kan jij dus ook mee proosten Nicolas,’ hij pakte zijn glas en wachtte tot iedereen het glas hief, ’Op een fijne herfstvakantie dan maar,’ zei hij in het bijzonder tot Nicolas. Celine en zijn oma herhaalden wat Raoul had gezegd terwijl ze de glazen tegen elkaar klonken en daarna allemaal een slok namen. ‘Weet Celine het al?’ vroeg Nicolas aan zijn vader toen hij zijn glas voorzichtig op tafel neerzette. ‘Nee………., zei zijn vader tegen hem terwijl hij langzaam zijn hoofd van links naar rechts schudde. ‘Jij, wilde haar toch verrassen? Dus kom maar op met je verrassing.’ Celine keek verbaasd van Nicolas naar zijn vader en weer terug. Raoul keek zijn zoon aan en was in afwachting van wat hij nu tegen Celine zou gaan zeggen. ’ Een verrassing?’ vroeg Celine hem verbaasd, ze zag zijn kleine oogjes glinsteren toen hij haar toe knikte. ‘Nou……zei Raoul, kom op, voor de draad er mee, je houdt Celine veel te lang in spanning.’ Ze keek naar Raoul toen hij zijn zoon aanspoorde om haar niet langer in spanning te laten. Iets vertelde haar dat hij bijna plezier had om wat er ging komen en erg benieuwd was om haar reactie te zien. Zijn ogen straalden toen hij baldadig in één lange zin tot haar sprak, ‘Morgen middag na de lunch ga ik met papa mee voor vijf dagen naar Marseille in het huis op de berg.’ Het blije gezicht van Nicolas toverde een lach op haar gezicht toen ze zei, ‘Echt waar? Ze pakte zijn kleine handje in de hare, ‘Wat vindt ik dat leuk voor jou Nicolas.’, ze keek hem aan en zond daarna haar lach richting zijn moeder en Raoul. Ze liet haar blik iets langer op Raoul rusten en liet hem zo merken dat ze het fijn vond dat hij eindelijk eens tijd voor zijn zoon zou vrij maken. Nicolas knikte haar weer stralend toe toen hij zei, ‘Ja………..echt waar, en………, er is nog een verrassing.’ ‘Ooh….., zei ze tegen hem, toe maar ………….’ Nicolas lach werd nog breder toen hij tegen haar zei, ‘Ja……..,knikte hij haar toe, en jij mag met ons mee.’ Ze zag Nicolas duidelijk blij en opgetogen over het vooruitzicht van komende week toch voelde ze hoe ze moeite moest doen om haar lach op haar gezicht te houden. Het was dan ook de gedachte dat ze Nicolas zou moeten teleurstellen als ze hiervoor zou bedanken en hem weer ongelukkig zou zien, die haar dat verlette te doen. Nu hij na lange tijd eindelijk weer wat blijer leek, kon ze niet anders dan doen dan dat ze de verrassing leuk vond. ‘Nou, zei ze dan ook, daar verras je me zeker mee Nicolas.’ ‘Ga je met ons mee Celine?’ vroeg hij haar weer ze zag hoe hoopvol zijn oogjes op haar gericht waren. Ze kon het hem onmogelijk weigeren en keek naar zijn kleine handje dat op haar onderarm lag. Ze knikte hem toe en schonk hem haar lach, deze kleine jongen was niet de reden waarom ze de verrassing wat minder vond, die zat links van haar in een grotere versie. Ze keek zijn vader aan en wist opeens waarom hij haar daarnet gade had geslagen met die blik die haar dat bijna onbehagelijke gevoel had gegeven waarvan ze niet eerder had geweten of dat gevoel ooit had bestaan. Hij wist het, schoot het door haar heen, dat ze als een blok voor de kleine Nicolas viel maar hem wel kon schieten, dat gaf hem het plezier waarmee hij haar kon jennen met zijn bedachtzame blik. Hij vulde de glazen nog een keer bij en hief het glas opnieuw naar Nicolas toen hij zei, ‘ Nou jongen, op een fijne verrassende verassingsweek dan maar.’ Zijn glas klonk nog een keer tegen het glas van zijn zoon terwijl zijn blik afdwaalde naar Celine en hief voor haar ook nog even zijn glas terwijl hij zacht zodat zij het alleen kon horen tegen haar zei, ‘Je bent een verrassing die me blijft verbazen Ma belle.’ Zachtjes klonk zijn glas tegen het hare. Het was de bevestiging van het vermoeden dat ze zojuist had gehad. Zijn blik hield haar langer vast dan nodig, er stond een week voor de deur die ze niet had kunnen voorzien of ook maar enigszins had kunnen skippen.   

De volgende dag had Raoul tijdens het ontbijt nog een keer aangegeven dat hij na de lunch wilde vertrekken. Nicolas zou nog even met Jacques mee gaan naar Oom Philippe in de bottelarij. Ze was blij voor Nicolas nu zijn vader eindelijk een keer tijd voor hem vrij maakte en deze week met hem door zou gaan brengen. Ze had het niet goed begrepen waarom zij perse mee had moeten gaan. Toen ze dit dan ook gisteren middag bij Catherine uit haar mond had laten vallen had ze haar verteld dat ze woensdagavond werden verwacht bij een etentje van vrienden van Raoul. Je bent van groot belang om Raoul terzijde te staan maar dat zal je nog wel horen had ze haar bijna geheimzinnig gezegd. Neem in ieder geval nog een avondjurk mee had ze terloops geadviseerd, die eerste jurk die je zo mooi stond had ze haar gezegd en had haar een ondeugend knipoogje gegeven. Na het ontbijt was ze naar boven gegaan en had ze haar koffer ingepakt, daarna was ze naar Nicolas zijn kamer gegaan om ook zijn koffer in te pakken. In gedachten verzonken pakte ze wat setjes en zwemkleding uit de kast en deed deze in de kleine koffer die ze in de kast had zien staan. ‘Heb je er zin in Celine?’, ze verstijfde toen ze zijn stem opeens achter zich hoorde, ze wist dat hij bij de tussendeur stond die verbonden was met Nicolas en zijn slaapkamer. De schok en tinteling die even door haar heen schoot verdreef ze en schreef ze toe aan het feit dat hij er een handje van leek te hebben om haar te bespieden en te bespringen. Ze woog haar antwoord af omdat ze Nicolas ook als was hij er niet, in dit verhaal geen tekort wilde doen. Ze zuchtte zacht en richtte zich op voor ze zich naar hem omdraaide en zag hem in de tussendeur van de twee slaapkamers staan. Haar oog viel direct op zijn half ontblote lichaam terwijl haar buik een salto leek te maken. Snel wende ze haar blik tot hem toen ze zei, ‘Natuurlijk…………, maar niets is wat het lijkt.’  De kamer waar ze in stond was groot, hij stond zo’n acht meter veilig van haar vandaan maar het volgende moment had hij die afstand overbrugd toen hij voor haar stond. Met zijn vinger hief hij haar kin dwingend omhoog toen hij zacht tegen haar zei, ‘Dat….., is een tactisch antwoord Ma belle………….., verklaar je nader.’  Zijn ogen stonden donker en zijn blik vertelde haar geen spelletje met hem te spelen. Omdat ze dat niet van plan was zou ze dat ook niet doen. ‘Het heeft………, in ieder geval niets met Nicolas te maken.’ zei ze hem dan ook resoluut. ‘Maar…………, zei hij er raadzaam achter aan, alles……, met mij………,’  en maakte zo de zin voor haar af. ‘Zo zit het toch, Celine?’ vroeg hij haar nadrukkelijk. Ze zei niets omdat hij het antwoord zelf al had ingevuld.  ‘Zo……., zit het toch, of niet Celine?’ herhaalde hij nog een keer. De spanning was om te snijden. Hij wilde kennelijk een bevestiging van zijn vermoeden krijgen van haar. Haar oogleden sloeg ze even naar beneden, opnieuw voelde ze de druk van zijn vinger die haar hoofd omhoog duwde toen hij bijna bars zei, ‘Kijk me aan………, en zeg het me Celine.’ Ze keek hem kil aan toen ze zei, ‘Waarom moet ik je antwoord bevestigen als je het zelf al weet?’ Als ze boosheid had verwacht kwam ze bedrogen uit, ze voelde hoe hij opnieuw haar kin tussen zijn duim en wijsvinger pakte toen ze hem hoorde zeggen, ‘Je bent nu tenminste eerlijk……., en daar houd ik wel van.’ Ze wist dat hij naar haar zere voeten doelde die ze mede door haar lange avondjurk had kunnen verzwijgen. Hij trok haar zacht naar zich toe, ‘Een kleine week zonder Philippe, ga je dat redden?’ vroeg hij haar bijna sceptisch maar wachtte niet op haar antwoord, zijn kus was dwingend en eisend. Ze wilde zich afzetten en zette haar handen tegen zijn blote en warme huid, ze voelde de schok toen ze besefte dat het lichaam van haar werkgever haar niet onberoerd liet. Het gevoel dat ze niet kon verklaren en er telkens was als hij te dicht in haar buurt kwam, samen met die bijna vervelende draaikolk in haar buik die er ook maar steeds was als hij haar aansprak, waar had het toch allemaal mee te maken? In de vragen die ze zichzelf stelde voelde ze hoe hij haar optilde en hoe ze onwerkelijk vanzelf haar ene arm om zijn nek sloeg. Met zijn heup zwiepte hij de tussendeur verder open en liep al kussend met haar in zijn armen zijn slaapkamer binnen en legde haar behoedzaam op zijn bed. Ze keek in het rond, en besefte dat ze hier nog nooit eerder was geweest, ze hoorde hier niet…………, maalden haar gedachten, ze lag op het bed waar Axelle de moeder van Nicolas naast hem had gelegen. Ze wilde op staan maar Raoul duwde haar zacht terug in het zachte kussen terwijl zijn mond opnieuw de hare vond en haar nu met meer warmte kuste. Opnieuw werd ze meegevoerd en voelde hoe haar lichaam opnieuw reageerde op het zijne en andersom. Gevoelens die ze nog nooit eerder zo intens had gevoeld maakten zich van haar meester. Zijn verkennende hand speelde een hoofdrol hier in. Pas toen zijn vingers aan de knoopjes van haar blouse begonnen te frutselen kreeg ze het besef wat er stond te gebeuren. Met alle kracht duwde ze hem van zich af,……dit kon niet, ze kon toch niet met haar werkgever……………., zijn lippen lieten de hare het laatste los. Ze stond op van het bed en fatsoeneerde haar kleren en keek hem verward en bijna ontdaan aan. Dat hij dit had gedaan, hij had haar op zijn bed gelegen in de hoop dat ze een gewillige prooi zou zijn. Terwijl hij haar aan staarde zag ze dat het smeulende vuur langzaam uit zijn ogen vertrok en plaats maakte voor de blik die ze inmiddels zo goed kende. ‘Eerlijkheid wordt altijd beloond, Celine.’ sprak hij de woorden die bij de ijzige blik van zijn ogen paste. ‘Fijn om te weten, bitste ze terug, kan ik nu gaan?’ Hij knikte haar eveneens kil toe en zei, ‘Natuurlijk, ik zie je zo,’ niets in deze woorden deed vermoeden wat er daarnet tussen hen was gebeurd. Ze draaide zich om, liep met een rechte rug terug naar de slaapkamer van Nicolas, sloot de tussendeur, deed snel nog wat ondergoed in zijn koffer en maakte dat ze weg kwam van de plek die ze niet in haar hoofd wilde hebben.

Die middag was ze blij geweest dat Nicolas bijna uitgelaten in de auto had gezeten en zijn vader bezig had gehouden met vragen te stellen. Met het voorval van deze morgen vers in haar geheugen moest ze alle zeilen bij zetten. Door wat er vanmorgen was gebeurd lag deze komende week nog meer als een molensteen om haar nek. Toch had ze zich voorgenomen om er het beste van te maken en het plezier van Nicolas niet te bederven. Zijn handen lagen losjes om het stuur en haar ogen zagen net als de vorige keer het contrast van zijn witte overhemdblouse die afstak tegen zijn donkere huid. Haar ogen gleden naar de zwarte haren op zijn onderarmen waar zoals altijd om zijn pols de dure Rolex prijkte. Hij was in gesprek met Nicolas die op de achterbank zat, maar keek even zijdelings naar haar. Het korte oogcontact dat hij in een fractie met haar had deed haar grijpen naar haar tas die aan haar voeten lag, ze greep naar haar mobiel om te kijken of er berichten waren binnen gekomen. Ze moest zich even van hem afsluiten en deed of ze druk was met wat ze zag op haar mobiel. Haar hoofd draaide op volle toeren. Op haar mobiel zag ze een bericht van Axelle die haar vroeg of ze van de week een dag met Nicolas bij haar langs wilde komen. Haar maag kromp even ineen toen ze bedacht dat ze naast Raoul, notabene in zijn auto met zijn ex vrouw zat te appen. Ze kon de gevolgen niet overzien als hij hier ooit achter zou komen maar dat hij onverbiddelijk, rechtlijnig en zelfs onvoorspelbaar was had ze in de weken dat ze hier nu was, vanmorgen letterlijk en figuurlijk aan den lijve ondervonden. Dat ze hem tussen de regels door had prijs gegeven dat ze Nicolas nooit teleur zou stellen en hoe ze over hem dacht, had hem waarschijnlijk de vrijbrief gegeven om vanmorgen met haar te doen wat hij wilde doen. Toch zou ze bij haar standpunt blijven dacht ze, een ouder moest zijn of haar verantwoording nemen en de ruzie of onenigheid die tussen hen beiden was ontstaan niet uitvechten over de rug van hun kinderen. Ze tikte een berichtje terug naar Axelle en zei haar hierin dat dat deze week niet zou gaan lukken en dat ze volgende week contact met haar zou opnemen. Ze wist dat ze een gevaarlijk spel speelde maar Raoul speelde evengoed een zelfde spel met haar. Raoul wist misschien niet dat Nicolas een vader en een moeder nodig had maar zij wist het tenslotte uit eigen ervaring. Zijn boosheid zou haar duur komen te staan, als hij er achter kwam wat ze had gedaan zou er ongetwijfeld ontslag voor haar gaan volgen. Omwille van Nicolas moest ze het spel slimmer gaan spelen en ze wist dat ze hem nog korter moest zien te houden. Ze kon het proberen maar dat dat waarschijnlijk nog moeilijk genoeg zou gaan worden daar was ze van overtuigd.

De vragen van zijn zoon Nicolas op de achterbank in de auto werden schaarser, in zijn achteruitkijkspiegel zag Raoul dat hij bijna sliep. Met zijn aandacht op de weg gingen er gedachten door zijn hoofd. Hij wist dat hij Celine vanmorgen misschien wel de stuipen op het lijf gejaagd. Dat hij te ver was gegaan deze morgen had hij zelf ook wel geweten toen hij haar bewust uit de tent had gelokt. Hoewel niemand het had gezien, had hij zich dit weekend tijdens de barbecue aangesteld als een verliefde schooljongen, toen hij had gezien hoe leuk Celine het had gehad met zijn broer Philippe. Toen hij op afstand achter de barbecue had opgevangen dat Philippe tot over zijn oren verliefd was en daarbij Celine met een bijna adorerende blik had aangekeken waren zijn haren recht overeind gaan staan. In een flits was het door hem heen gegaan dat hij zijn jongere broer bijna alles gunde, behalve Celine. Geschrokken van zijn eigen gedachten had hij de welbekende steek van jaloezie kunnen voelen en dat terwijl hij nog nooit van zijn leven jaloers geweest was. Zelfs niet toen hij Axelle had betrapt, toen was hij vooral gekwetst geweest. Hij had het gezien en geweten dat Celine vanaf het begin meer gesteld was geweest op Philippe dan op hem en ze had dit van het begin af aan niet onder stoelen of banken gestoken. Nu ze hem vanmorgen ook nog eens openlijk met een cryptische omschrijving wel te verstaan, te kennen had gegeven dat ze omwille van Nicolas alleen de zin zou maken om mee te gaan naar Marseille, had hem dat op een wel hele vreemde manier geraakt. Vanmorgen had hij haar overvallen toen hij bij de tussendeur had gestaan en had hij gezien welk effect hij even op haar had gehad. Haar eerlijkheid had hij dan ook op een wel heel aangename wijze beloond moest hij zichzelf toe geven. Bijna ontredderd had ze hem aangekeken toen ze hem hardhandig van zich af had geduwd en hem zo had laten weten dat hij te ver was gegaan. Daarin tegen had hij gezien en zelfs even gevoeld hoe haar lichaam op het zijne had gereageerd. De aantrekkingskracht die ze op hem had, had hij willen negeren maar het plezier dat ze hem gaf als ze bijna wars tegen hem in ging, waren juist de momenten dat hij haar volle mond met zijn kussen wilde smoren. Ze mocht dan bijzondere gevoelens voor Philippe koesteren, hij had ze voor haar maar zou ze zeker nu ze haar bekentenis had gedaan nooit aan haar openbaren. Dat was dan weer een geruststellende gedachte dacht hij. Zo kon alles gewoon bij het oude blijven en dat was wat hem betreft ook prima. Jaloezie was een nare ziekte dacht hij maar het was er ook eentje waarvan je je zelf kon verlossen en dat zou hij dan ook heel snel doen.

‘Wakker worden Nicolas, we zijn er,’ zachtjes maakte ze hem wakker terwijl Raoul de koffers naar boven zeulde. Nog slaperig deed hij zijn oogjes open toen hij ‘Oui’ tegen haar zei. Ze hielp hem met uitstappen en zag dat Raoul weer naar beneden kwam om nog wat spullen uit de auto te halen. ‘Is hij wakker?, vroeg hij haar. Ze knikte en reikte de slaperige Nicolas haar hand toe voor het uitstappen. Daarna pakte ze zijn rugzakje in met de spelletjes, lees en kleurboeken die hij had meegenomen en die nu verspreid op de achterbank lagen en deed hem daarna op zijn rug. ‘Hier, zei ze, deze zak kan jij ook nog wel dragen toch?’ Zelf pakte ze ook nog twee tassen en Raoul sloot zijn wagen af. Ze liepen het paadje op dat naar het huis leidde. Ze voelde Raoul zijn hand tegen de hare toen hij één tas van haar overnam en tegen haar zei, ‘Geef die maar aan mij Celine.’ Ze huiverde even van zijn aanraking en dacht daarbij hoe zijn hand  vanmorgen even kort haar lichaam had betoverd. ‘Weet je de weg nog Nicolas?’ vroeg hij aan zijn zoon. Hij keek om en knikte naar zijn vader, ‘Ja hoor kom maar ik wijs jullie de weg.’ knikte hij en stapte dapper door. ‘Goed zo jongen, laat maar eens zien dan.’ Raoul volgde hem in zijn spoor. Celine liep achter hen aan, ze had het idee dat Raoul deze week er alles aan zou doen om het Nicolas naar de zin te maken. En zij had zich voorgenomen om dat ook te doen, ook al zou het misschien niet altijd meevallen met zijn vader in de buurt.

 

Hoofdstuk 11

Het was woensdagochtend Celine werd vroeg wakker en besloot eruit te gaan. Ze liep vanuit haar slaapkamer naar de kamer en zette de schuifdeur naar het terras open en nam het mooie uitzicht over de baai in zich op. De temperaturen waren niet meer zo extreem hoog in deze tijd van het jaar maar met zo twintig tot vijfentwintig graden gemiddeld overdag was het toch uitzonderlijk lekker te noemen. Omdat ze gisteren ook buiten hadden ontbeten besloot ze om de tafel op het terras alvast te gaan dekken. De zon scheen al lekker en ze voelde de warmte van de zon op haar huid prikken toen ze terug naar binnen liep om wat verse jus d’orange te maken. Het geluid van de citruspers had Nicolas wakker gemaakt. Hij begroette haar, liep naar zijn rugtas met speelgoed en viste er wat uit. Toen ze achterom keek zag ze dat hij op de bank was gaan zitten met een prentenleesboek. ‘Ik lees je voor Celine, zei hij, is dat goed?’ Ze knikte hem toe toen ze zei, ‘Dat is goed hoor, ik bak ondertussen nog wat broodjes.’ Ze schonk het uitgeperste sap in een kan en Nicolas begon te lezen. Ze hoorde hem de letters achter elkaar zeggen waarna hij daarna het hele woord uitsprak. Ze was verbaasd hoe goed het hem al afging en gaf hem dan ook een compliment. Hij knikte haar glunderend toe en las weer verder. Ondertussen zocht ze wat afbakbroodjes op in een keukenkastje, besprenkelde ze met water en legde ze op het rooster in de voorverwarmde oven. Na het uitpakken van de koffers maandagmiddag waren ze later nog naar het centrum geweest voor de boodschappen en daarna had Raoul Nicolas beloofd dat ze nog wat bij de Mac Donalds zouden gaan eten. Het woordje Mac Donalds deed het bij alle kinderen altijd goed had Celine gedacht, zo ook bij Nicolas die opnieuw een kreet van blijheid ten gehore had gebracht. Celine had aangeboden om deze week te koken voor de twee mannen en ze had moeten lachen toen Nicolas haar verbaasd had gevraagd, ‘Kan jij koken Celine?’ Natuurlijk kan ik koken Nicolas, had ze hem lachend gezegd, vertel jij me maar eens wat je lekker vindt dan ga ik dat koken voor jullie.’ Zo hadden ze gisterenavond nadat ze ’s middags met elkaar naar het strand waren geweest als eerste macaroni met verse groenten en een salade gegeten waarvan ze allemaal lekker van hadden gesmuld. Eerder die middag hadden ze op het strand spelletjes gedaan, later had Raoul met zijn zoon gevoetbald en had hij als verrassing voor Nicolas een vlieger mee genomen. Samen hadden ze de vlieger opgelaten maar later wilde Nicolas het zelf doen, hij was er heel zoet mee geweest dacht ze en had er bijna de hele middag mee gespeeld. Raoul had zich naast haar gevleid op een groot badlaken en zijn zoon instructies gegeven, gek genoeg had ze deze keer geen spanning tussen hen beiden gevoeld. Dat hij nu zijn tijd echt aan zijn zoon kon geven leek Nicolas niet alleen maar ook hem zelf goed te doen had ze gisteren gemerkt. Ook de gesprekken tussen haar en hem had hij luchtig weten te houden om geen spanning tussen hen beiden te creëren. Ze keek naar de klok op de muur en zag dat het al kwart over negen was. Haar maag knorde en kennelijk die van Nicolas ook toen hij vroeg, ‘Gaan we eten Celine, ik heb honger.’ Ze knikte hem toe, ‘Nog heel eventjes geduld, de broodjes zijn bijna klaar, okay?’ Hij knikte en pakte iets anders uit zijn tas. Toen ze vijf minuten later de broodjes uit de oven pakte hoorde ze de voordeur open en dicht gaan. Gehuld in een korte sportbroek en sportshirt stond Raoul met een bezweet hoofd en lichaam plotseling in de keuken. ‘Ben je wezen joggen pap?, vroeg Nicolas aan hem. Hij knikte naar zijn zoon en zei, ‘Yep, papa heeft na lange tijd zijn raceschoenen weer eens opgezocht en aangetrokken. Ga je morgen ook mee?’ Celine keek zijdelings naar Nicolas en zag hoe zijn ogen straalden toen zijn vader hem uitnodigde om morgen met het mee te gaan. ‘Mag dat?’ vroeg hij duidelijk verheugd aan zijn vader. Raoul lachte zijn zoon toe toen hij verbaasd tegen hem zei, ‘Mag dat……….? Natuurlijk mag dat.’ Zijn ogen straalden nog steeds en hij keek direct naar Celine toen hij haar vroeg, ‘Heb jij ook mijn raceschoenen meegenomen Celine?’ Hij keek haar vragend aan want zij had tenslotte zijn koffer ingepakt. Gelukkig kon ze hier ja op zeggen het was één van de eerste dingen die ze had ingepakt voor het geval ze misschien nog een wandeling zouden gaan maken. ‘En Celine, vroeg Raoul haar met een knipoog, ‘Heb jij ook je raceschoenen meegenomen?’ Hij gaf haar de ontspannen lach die ze gisteren ook had gezien en zag nu geen genoegzame blik maar een ondeugende twinkeling in zijn ogen. Vanaf maandagavond had ze gevoeld dat hij zich, in ieder geval zo leek het even los van zijn rol als werkgever had gemaakt en vooral van de kleine momenten met zijn zoon leek te genieten. Ook nu leek haar buik een salto te maken toen zijn open lach een andere kant van hem liet zien. ‘Oh…., ja, dan gaan we met zijn drieën, opperde Nicolas gelijk, dan kunnen we een wedstrijdje doen. Heb je ze bij je Celine?’ vroeg hij haar nu ook. Ze knikte hem toe, ‘Ik heb ze inderdaad meegenomen Nicolas.’ ‘Oui…..’,gilde hij haar bijna toe. ‘Mooi, zei Raoul, dan hebben we morgenochtend om acht uur een afspraak op het strand met elkaar voor een wedstrijdje hardlopen. Hebben we een deal met elkaar?’ Nicolas sloeg een high five tegen zijn vaders hand en ze keken haar allebei afwachtend aan. ‘Deal?, vroeg Raoul haar omdat zij nog geen antwoord had gegeven. Ze keek hem aan en het leek of niet alleen Nicolas maar ook hij zich op deze sportieve meet en greet leek te verheugen. Omdat hij wist dat ze Nicolas niet teleur zou stellen en dit uitje tenslotte zijn feestje was, zuchtte ze, ‘Prima zei ze, we hebben een deal, en gaf hen beiden de high five waar ze op zaten te wachten, maar nu wie het eerste aan tafel is.’ Of ze hem nog een keer duidelijk wilde maken dat Nicolas zijn belang groter voor haar was dan de zijne liep ze hem met de kan sap en mand gebakken broodjes in haar handen voorbij en liet Nicolas ondertussen voor gaan. ‘Gauw zitten Celine, riep Nicolas haar aansporend toe, papa…………….. is de laatste’. Met een triomfantelijke blik keek hij zijn vader aan. ‘Wacht maar, zei Raoul grinnikend toen hij zich bij hen voegde, morgen neem ik jullie alle twee te grazen’. ‘Echt niet he Celine? Hoopvol keek hij haar aan. Ze pakte zijn kleine handje in de hare en keek zijn vader aan toen ze deze keer met lachende ogen sprak, ‘Echt niet, dat gaat echt niet zonder slag of stoot gebeuren.’ In zijn ogen dacht ze bewondering te zien, zijn blik hield de hare vast toen hij haar toesprak en het deze keer niet zo zeer voelde dat hij haar neer wilde zetten. ‘Daar…………Ma belle, ben ik stellig van overtuigd.’ Ze wrikte haar blik van hem los en keek over de baai, ze moest zich nu geen dingen verbeelden die er niet waren.

Toen ze hadden ontbeten hielp hij haar met opruimen. Nicolas ging zijn tanden poetsen en zich alvast omkleden voor het strand. Toen hij klaar was zei hij, ‘Ik ga even kort douchen en kom daarna ook naar het strand toe, okay?’ Ze keek hem aan en knikte hem toe, ‘Dat is goed, ze draaide zich weer om en ruimde de vaatwasser verder in.’ ‘Celine?’ vroeg hij haar weer, ze keek hem opnieuw aan, vanavond eten we bij een stel vrienden van mij…………..en…………, ze zag hem aarzelen,……van mijn ex.’ Ze slikte een keer en bedacht zich om nu geen scene te maken nu Nicolas zo dicht in de buurt was. ‘Oh……, zei ze, en Nicolas?’ ‘Die gaat met ons mee, ze hebben een zoontje, Xavier………., hij is van zijn leeftijd dus hij kan gewoon mee.’ Bedenkend keek ze hem aan, ‘Okay……..,zei ze hem bijna luchtig, welke kledingstijl en wat wordt er van mij verwacht?’ vroeg ze hem daarna bijna zakelijke en meegaand tegelijk. ‘Als je hem bij je hebt een avondjurk misschien, en…………, hij stopte weer even voor hij verder sprak, zou je misschien………, vanavond de rol als verloofde van mij voor even op je willen nemen?’ Ze hapte inwendig naar adem en slikte nog een keer, hij zei het gewoon of er geen vuiltje aan de lucht was. ‘Ik weet dat ik geen recht heb om dit aan je te vragen maar ik vraag dit niet voor me zelf.’ zei hij er gelijk achter aan.’ Ze keek hem verwonderd met grote ogen aan toen ze aan hem vroeg, ‘Waarom en voor wie vraag je dit dan wel?’ vroeg ze hem door. Hij keek haar aan, zijn blik stond deze keer niet arrogant toen hij zei, ‘Het is………,voor Nicolas, je zou hem er een grote dienst mee bewijzen.’ Niet begrijpend keek ze hem scherp aan toen ze hem vroeg, ‘Nicolas? Hoe zo voor Nicolas? Kan je me iets meer hier over vertellen?’ Ze wilde vooral duidelijkheid en was niet van plan was om zich door hem zoals altijd af te laten troeven. Hij zuchtte licht toen hij haar verzet merkte en zag dat ze licht geërgerd was toen hij van wal stak, ‘Het gaat over de zus van de gastheer, Juliëtte Dulonge, het schijnt dat ze al jaren verliefd op me is, nu ze weet dat Axelle en ik niet langer meer bij elkaar zijn lijkt ze haar kans te ruiken en doet ze verwoede pogingen om met me in contact te komen, zo probeert ze te pas en te onpas steeds in mijn buurt te zijn.’ Ze keek hem nog steeds niet begrijpend aan toen ze tegen hem zei, ’Ja en?’  ‘De vorige keer, vervolgde hij, toen ik er even kort op bezoek was is ze geen enkele seconde van mijn zijde geweken en probeerde ze op een opdringende manier steeds vaart bij me te halen. Ze is mijn type niet Celine, net……….., zoals ik jou type niet ben,’ zei hij er terloops achteraan. Zijn blik doorzocht haar in de stilte die volgde. Niet van plan om hierop in te gaan keek ze hem niet begrijpend aan en vroeg ze door. ‘En………, wat heeft dat verder met Nicolas maken?’ verbaasd van haar eigen zakelijkheid naar hem wuifde ze zijn argument weg. ‘Ze is onaardig tegen Nicolas en laat duidelijk merken dat ze niets van kinderen moet hebben. Als ik haar verteld dat ik met jou verloofd ben laat ze me hopelijk tenminste met rust.’ Hij keek haar aan en in zijn ogen zag ze een vreemde gloed toen hij bijna eerbaar en zacht tegen haar zei, ‘Als ik ooit nog een relatie aan ga dan zal die vrouw…….., meer van mijn zoon moeten houden dan van mij.’ In zijn ogen had deze keer geen genoegdoening gelegen toen zijn stem naar het leek wat geëmotioneerd had geklonken. Normaal gesproken zou ze het misschien een veeleisende gedachte hebben gevonden maar deze keer had hij een punt omdat hij Nicolas op de eerste plaats zette. ‘Als ik haar kan zeggen dat ik met jou verloofd ben, ging hij verder, dan richt ze hopelijk haar peilen op iemand anders want ze doet er werkelijk alles aan om in mijn nabijheid te zijn.’ Dan is ze anders als ik, dacht Celine en koos haar woorden zorgvuldig om haar antwoord naar hem te ventileren. Haar stem klonk nog steeds zakelijk toen ze hem zei, ‘Omwille van Nicolas wil ik het doen, zei ze hem dan ook, maar ik vraag je er een gunst voor terug.’  ‘En die is?’ vroeg Raoul haar. De milde toon die ze niet van hem gewend was maakte hem afhankelijk maar in haar hart wist ze dat hij dat nooit zou zijn, hij was een man die prima in staat was zijn eigen boontjes te doppen. Dat hij haar nodig had om Nicolas tegen iets wat nadelig voor hem was te beschermen maakte haar vooral bereidwillig om dit te doen maar ze moest ook zichzelf in bescherming nemen tegen over hem en bleef hem dan ook liever een paar passen voor. Ze hief haar hoofd nog wat omhoog toen ze sterk tegen hem sprak, ‘Dat je geen misbruik van de situatie maakt’. Hij wilde het niet maar ondanks haar zakelijke toon zag hij haar onschuldige bijna kwetsbare blik die hem voor de zoveelste keer opnieuw week van binnen maakte en voor hij het wist had hij net zoals afgelopen maandag haar kin in zijn hand genomen en haar naar zich toe getrokken. Zacht en teder kuste hij haar toen hij zijn tong eerst even met de hare liet spelen. Even gauw liet hij haar daarna weer los en streek nog even met de achterkant van zijn hand zacht langs haar wang. De rilling die over haar rug gleed gaf haar vreemd genoeg even een geruststellend gevoel. Zijn blik had niet de harde trek die ze zo gewend was toen hij haar zei, ‘Dat…….., kan ik je niet helemaal beloven Ma belle, ik doe mijn best en zal er rekening mee houden. Ik ga nu douchen, tot zo op het strand.’ Hij draaide zich om en liep de keuken uit. Geschokt keek ze hem na toen hij zich omdraaide en wist ze dat hij er ook nu weer vanuit ging dat ze wederom zou doen waar hij haar om had gevraagd. Met zijn tactische antwoord had hij in het spel dat hij met haar leek te spelen zoals altijd weer gewonnen.

Toen ze die avond bij de familie Dulonge aankwamen hielp hij haar uit de auto, ze had deze keer de lange ivoorkleurige jurk aangetrokken die de verkoopster haar had geadviseerd. Ze moest toegeven dat de jurk prachtig bij haar licht gebruinde huid af stak. Haar haren had ze nu losjes opgestoken en onder haar jurk dezelfde ivoorkleurige hakschoenen als de vorige keer maar deze keer had ze deze opgerekt met natte oude kranten. Een oude huis, tuin en keukentip van wijlen haar lieve oma maar deze keer zaten de schoenen haar als gegoten. De gastheer en de gastvrouw liepen hen tegemoet om hen te verwelkomen. Omdat ze haar rol moest spelen legde ze haar hand noodgedwongen in de uitgestoken hand die hij haar aanbood bij het uitstappen. Met haar hand in de zijne gleed zijn blik over haar heen en zijn stem klonk zacht zodat zij het alleen kon horen, ‘Je ziet er werkelijk weer verrukkelijk en beeldschoon uit Ma belle,’ zei hij haar complimenterend en nam haar weer even van top tot teen in zich op voor hij een kus boven op haar hand drukte. Het vreemde buik gevoel dat altijd aanwezig was wanneer hij dicht in haar buurt was speelde weer op. Ze schonk hem even haar glimlach omdat de gastheer en gastvrouw nu zo dichtbij waren dat ze alles konden horen en ze haar rol moest spelen. ‘Aah, daar is ze dan, eindelijk heb je haar meegebracht Raoul, nu kunnen we haar zelf eens bewonderen.’ De charmante vrouw kwam kirrend op hen toegelopen en stak haar hand naar Raoul uit om hem als eerste te begroeten en te kussen. Hij liet haar hand los toen hij de vrouw begroette, ‘Oui, Antoinette ze is mee gekomen,’ zei hij haar hoffelijk en keek de vrouw met een aanstekelijke lach aan die Celine nog nooit eerder van hem had gezien. Het maakte hem nog knapper en charmanter dan hij al was, dacht Celine. ‘François,’ hoorde ze Raoul zeggen en hij begroette ook de man die naast de vrouw stond met een stevige handdruk en draaide zich daarna weer terug naar haar. ‘Celine, dit zijn François en Antoinette Dulonge.’ Ze knikte hen beiden toe en schonk hen dezelfde lach als ze daarnet naar Raoul had gedaan toen ze haar hand uitstak om zich aan hen voor te stellen. ‘Nou, nou, zei François toen hij haar aankeek, Raoul heeft niets teveel gezegd hoor,’ en gaf haar een ondeugende knipoog. Ze keek hem niet begrijpend aan, toen hij erachter aan sprak, ‘Raoul vertelde me dat je schoonheid verblindend is kind……….en, hij stopte heel even, nou………ja, ik moet zeggen hij heeft meer dan gelijk, lachte hij haar vriendelijk en innemend toe.  ‘Dank…… u’, stamelde ze tamelijk verbaasd toen ze bedacht dat Raoul eerder in het bijzijn van deze twee mensen het kennelijk eerder over haar had gehad. ‘Kom we gaan naar binnen, de andere vrienden zijn er al en het diner wordt zo geserveerd’, vervolgde François, hij draaide zich naar zijn vrouw om, sloeg zijn arm om haar heen terwijl ze terug liepen naar het huis. ‘Nicolas?’ Celine keek vragend op naar Raoul. ‘Maak je geen zorgen, zei hij, die is net al uit de auto gepiept en op Xavier afgegaan, ze zullen samen weer pret voor tien hebben.’ Onwerkelijk pakte hij haar hand, ze voelde de kracht en de warmte van zijn hand maar negeerde deze keer haar opspelende buik terwijl ze samen met de gastheer en gastvrouw naar het huis liepen. Normaal gesproken zou ze zich van hem los hebben gewrikt maar daar kon nu geen sprake van zijn. Ze moest vanavond omwille van Nicolas een rol spelen en die zou ze zo goed en zo kwaad als het ging voor hem vervullen.

Raoul had geen woord teveel gezegd, wie Juliëtte was werd haar snel duidelijk, de opdringerigheid van haar was op het vervelende af. Zodra hij samen met haar naar binnen stapte struinde ze op Raoul af en keek hem met een verleidelijke blik aan. Toen Raoul, Celine als zijn verloofde aan haar voorstelde leek ze even van haar stuk gebracht maar ze herstelde zich snel. Ze knikte kort naar haar en voelde een fractie van een seconde dat de spanning tussen hen beiden om te snijden was. Ze liet zich er verder niet door leiden en weinig onder de indruk keek ze naar Raoul en lachte hem toe toen ze zei, ‘Verloofde?, dat is toch niet iets meer van deze tijd?’ Juliëtte keek Celine aan en richtte daarna haar blik weer op Raoul  toen ze hem zei, ‘Dan heb je vanavond twee tafeldames Raoul.’ ‘Is dat zo?’ vroeg hij haar. Ze knikte en wees naar de grote ronde tafel in de eetkamer, ‘Aan iedere kant één.’ ’Laat me raden, zei Raoul haar, je hebt geholpen met de indeling van de tafel?’ Ze knikte hem triomfantelijk toe en keek weer naar Celine alsof ze haar wilde vertellen hoe slim ze in werkelijkheid was en voor de rest geen boodschap aan haar zou hebben. ‘Mooi, zei Raoul, dan praten we straks nog wel even verder, als je me nu wilt excuseren dan kan ik mijn verloofde nog even aan de rest van de vrienden voorstellen.’ Hij draaide zich half om naar Celine, keek haar met een adorerende blik aan terwijl hij zijn arm om haar heen sloeg en tegen haar zei, ‘Ga je mee, Ma belle?’ en leidde haar naar een andere groep mensen. Dit was Raoul ten voeten uit dacht ze, helemaal in stijl, zijn stijl wel te verstaan. Ze wist als geen ander dat hij er patent op had om iemand af te bluffen en weg te lopen om zo het laatste woord te houden. Ze voelde enige medelijden met Juliëtte maar keek niet om, ze had het ook niet zo op haar en bovendien moest ze nu aan Nicolas denken. Als het waar was wat Raoul over Juliëtte had gezegd kon ze maar beter in haar rol blijven. Toen Raoul haar aan wat andere vrienden had voorgesteld nodigde François hen allen aan tafel uit en zat Juliëtte inderdaad aan de andere kant van Raoul. Na het korte stilte moment hief François het glas en zei, ‘Lieve vrienden, op een nieuw jaar van vriendschap dan maar en nam een slok terwijl iedereen hem volgde. Na deze slok richtte hij zijn blik op Raoul en pakte een stenen beeldje in de vorm van een druiventros op een sikkel op het metalenplaatje eronder stond ‘Vrienden van de Rank’ Hij stond op en liep op Raoul af en stopte bij zijn stoel, ‘Raoul, zei hij, aan jou de eer om volgend jaar om deze tijd de ontmoeting van onze vriendenclub te organiseren. En………….., wie weet, zei hij met een glimlach, is mademoiselle Savery dan wel madam de la Fonteyne.’ Hij gaf het beeldje aan Raoul en terwijl Celine even de grond onder haar voeten voelde verdwijnen, zag ze hoe Juliëtte een boze blik op François wierp en speelde Raoul zijn rol ondertussen gewoon door. Hij pakte het beeldje van hem aan en zette het voor zijn lege bord op tafel. Hij gaf François een knipoog toen hij zijn glas pakte en deze opnieuw naar hem hief en even bedachtzaam zei, ’Dat……………, zou heel goed kunnen.’ Hij keek haar nu langer aan, zijn blik had iets vreemds, bijna iets geheimzinnigs toen hij in het bijzijn van de andere mensen zijn glas tegen het hare klonk. Iets vertelde haar dat dit niet bij het spel hoorde waarin zij meespeelde en ze voelde in haar gezicht een gloed opkomen. Het korte moment verbrak hij toen hij zich weer tot François keerde en nog een keer het glas naar hem hief en toen tegen hem zei, ‘Hoe dan ook……………., ik zal mijn bijdrage leveren volgend jaar,’ en nam een slok van de rode wijn. Het applaus wat volgde verbrak de spanning en de stilte van daarnet. De spanning gleed van haar af toen ze zag dat iedereen opeens in gesprek was met elkaar. Blij dat de aandacht van haar was afgeleid knoopte ook Celine een gesprek aan met de tafelheer die rechts van haar zat. Raoul werd direct in beslag genomen door Juliëtte en Celine liet dit even zo. Als ze nodig was zou hij haar wel weer ten tonele roepen want ook daar was hij goed in had ze gemerkt.

Tot half elf hadden ze aan tafel gezeten, de sfeer was ontspannen geweest en Celine had het getroffen met de andere tafelheer naast haar. Ook met zijn vrouw die aan de andere kant van hem zat had ze het goed kunnen vinden. Het viel Celine op dat Juliëtte haar best deed om de aandacht van Raoul steeds op haar te vestigen. Ze zag dat Raoul er weinig trek in had en wimpelde haar steeds op een handige manier af en ging vaker het praatje met de tafelheer die naast Juliëtte zat aan als met haar. Celine keek net wat om haar heen toen ze Juliëtte aan Raoul hoorde vragen of hij met haar mee naar buiten ging om een luchtje te scheppen. ‘Ik kan me vergissen, zei hij haar, maar ik denk niet dat mijn lieve verloofde mij daar toestemming voor geeft, of wel Celine?’ Deze keer had hij haar handig in zijn conversatie met Juliëtte betrokken, pakte haar hand en drukte er wederom een kusje op. Hij keek Celine verwachtingsvol aan met een blik die een bevestigend antwoord verwachtte om Juliëtte af te bluffen. In tegenstelling tot wat ze vanmorgen aan hem gevraagd had bespeelde hij haar nu duidelijk en kon ze aan zijn ogen zien dat hij benieuwd was naar wat ze zou gaan zeggen tegen Juliëtte. Het voelde of hij haar en Juliëtte bewust tegen elkaar aan het uit spelen was en daarom besloot ze zomaar opeens de rollen om te draaien. Ze hief haar hoofd op naar Juliëtte en schonk haar, haar allerliefste lach toen ze tegen haar zei, ‘Ik zie dat je Raoul meer dan bewonderd Juliëtte, je mag hem even van me lenen om een luchtje te scheppen maar………., ze had haar vinger naar haar opgeheven, niet meer dan dat, Okay?’ Daarna had ze zich tot Raoul gewend en gezegd ‘Niet meer…., dan een luchtje scheppen, schat.’ Ze had de achterkant van haar hand even tegen zijn wang gelegd en hem even net zo verleidelijk aangekeken als Juliëtte daar straks had gedaan. Toen schoof ze haar stoel naar achteren en stond op terwijl ze hem even verbouwereerd naar haar zag kijken. ‘Ik ga Nicolas vast halen dan kunnen we zo vertrekken,’ zei ze er achter aan. Ze liep van hem vandaan met een lichte euforie, omdat hij deze keer de regie duidelijk eens even niet in handen had gehad en ze hem op een nette manier eindelijk eens een keer een koekje van eigen deeg had kunnen geven. Ze had Nicolas gevonden bij Xavier op de kamer. Ze hadden zich tegoed gedaan aan een grote pizza die ze samen hadden gedeeld maar niet helemaal op hadden gegeten. Hoewel de t.v. aanstond zag ze hen beiden uitgeblust en in diepe slaap liggen op het bed van Xavier. Antoinette had zich intussen ook bij haar gevoegd en haar slaperige zoon in zijn pyjama geholpen. Celine tilde Nicolas op en was met hem naar buiten gelopen. Ze trof Raoul inderdaad in het gezelschap van Juliëtte op het grote terras aan. In haar binnenste had ze er lol om in hoe ze hem dit kunstje had geflikt. Haar vermoeden was juist gebleken, zodra ze met Nicolas in haar armen naar buiten was gelopen was Raoul zichtbaar opgelucht op haar toegelopen en nam Nicolas van haar over. Ze las de ergernis van Juliette haar gezicht af, zij en Nicolas hadden voor haar duidelijk het schijnbaar romantische samen zijn met Raoul verstoord en ze liet Celine dat dan ook blijken met een boze blik. Ze had zich omgedraaid en was naar Raoul gelopen die in gesprek was geweest met François en Antoinette, even later hadden ze afscheid van elkaar genomen en had Raoul, Nicolas onder een plaid op de achterbank van de auto gelegen en de zwijgzame rit naar Marseille was begonnen. De radio verspreide zacht op de achtergrond bekende Franse chansons maar er kwam geen kik uit de keel van Raoul. Het lag voor de hand dat hij waarschijnlijk bang was dat zijn zoon wakker zou worden en daar was wat voor te zeggen. Toen ze bij het huis aankwamen tilde hij Nicolas op en vroeg hij haar om de deuren van zijn auto dicht te klikken. Ze deed wat hij vroeg en volgde hem daarna de trap op naar boven richting huis en hij liep daarna gelijk door naar de slaapkamer van Nicolas om hem in zijn pyjama te helpen en in bed te stoppen. Celine zag dat het nog maar even voor half twaalf was en besloot nog even te relaxen op de bank. De aangebroken fles rode wijn op het aanrecht deed haar besluiten om nog een glas rode wijn voor zich zelf in te schenken, ze zette de t.v. aan en ontdeed zich van haar schoenen. Ze deed haar ogen dicht en legde haar hoofd even ontspannen in haar nek en zette zich daarna in een ontspannen houding op de bank en liet de drukte uit haar hoofd stromen. ‘Moe?’ ze schrok van zijn stem die de stilte verbrak. ‘Stond je daar allang?’ vroeg ze hem terug. ‘Maakt dat wat uit?’ zei hij en liep met de aangebroken fles wijn en een wijnglas haar kant op en zette zich op de bank vlak naast haar neer. Verward van haar eigen gevoelens toen zijn laatste vraag in een diepere betekenis tot haar doordrong besefte ze waarom het voor haar wel degelijk uit zou maken. De vreemde gedachten die bij haar opkwamen schoof ze naar de achtergrond. Hij schonk ook een glas wijn in terwijl ze zijn ogen naar haar schoenen op de grond zag gaan. ‘Had je die voetenknijpers nu weer aan?’ zei hij geërgerd. Ze knikte hem toe. ‘Ze zitten nu stukken beter ik heb ze een krantenbehandeling gegeven.' Zijn warme hand omsloot haar enkel en trok zo haar ene been onder haar zitvlak vandaan. Met zijn duim wreef hij over de wreef van haar voet en bekeek deze aandachtig. Ze hield haar adem in toen ze opnieuw haar buik voelde opspelen. Hield dat gevoel dan nooit eens op dacht ze wanhopig. Ze wilde haar voet terug trekken maar hij hield deze met zijn krachtige hand tegen. ‘Ze zijn weer goed geheeld, zei hij, en……….. mooi in vorm, terwijl hij haar voet weer los liet ging hij verder, trouwens……….., vanavond was je ook goed in vorm Ma belle.’ Ze wist waar hij het over had ‘Voor het geval je het nog niet wist Raoul, ik ben altijd goed in vorm.’ floepte ze eruit. Hij keek haar aan, in zijn ogen smeulde hetzelfde vuur dat ze nog niet zo lang geleden in zijn ogen had gezien. ‘Is dat zo?’ zei hij haar en hij schoof nog wat dichter naar haar toe. Te laat besefte ze dat het antwoord dat ze hem deze keer had gegeven niet zo handig was geweest. Ze schoof van hem vandaan, ‘Raoul ik heb je vanmorgen gevraagd om geen misbruik van de situatie te maken.’ In zijn ogen lag nog steeds het smeulende vuur toen hij zei, ’En ik heb jou gezegd dat ik je daarin niets kon beloven, Ma belle, ik………..zou mijn best doen weet je nog?’ Hij keek haar aan en schoof weer wat naar haar toe, ze voelde hoe zijn hand het ragdunne spagettibandje van haar jurk wegschoof naar de zijkant van haar bovenarm en drukte een zachte kus op de plaats waar het gezeten had. Het ontnam haar opnieuw de adem en ze wist dat ze iets zinnigs moest zeggen om hem te stoppen. ‘Je bespeelde me vanavond bewust, Raoul, wierp ze hem nog voor de voeten, in de hoop dat hij zou stoppen, en…., je doet het nu weer.’  Hij trok een spoor van zachte kusjes van haar schouder langs haar hals tot haar oor en ze voelde hoe hij aan haar oorlel knabbelde toen hij daarna zacht opnieuw in haar oor nog een keer zei, ‘Is dat zo?’ Haar lichaam sidderde terwijl haar stem stokte, ze moest iets zeggen, hem stoppen maar hoe? Alles wat ze voelde was compleet nieuw voor haar, met zijn vinger volgde hij het spoor terug dat hij eerder met zijn mond had gekust, nu keek hij haar aan en volgde haar reactie op hem nauwlettend. Zijn stem had een hese klank gekregen toen hij sprak, ‘Je hebt vanavond bewust met vuur gespeeld Celine en je zal nu zoals ze dat zeggen op de blaren moeten zitten, fluisterde hij haar toe, en……………zei hij haar eveneens raadselachtig, je kunt ze helaas niet vergelijken met de blaren die laatst op je voeten hebben gezeten.’ Haar lichaam sidderde opnieuw toen hij deze woorden naar haar sprak en voelde hoe ze ondertussen reageerde op zijn kussen die nu steeds dwingender werden. Een vreemd soort vuur laaide in haar op en ze liet zich mee slepen naar iets wat ze nog nooit had gevoeld in de enkele kus die ze ooit van een willekeurig vriendje had gekregen toen zijn lippen steeds opnieuw de hare opeisten. ‘Zeg het me Celine, zei hij haar dwingend en eisend tussen zijn kussen door, zeg het me als ik nu moet stoppen.’ Ze hoorde hoe nadrukkelijk hij het woordje nu uitsprak en hij op dit moment, hier en nu wat van haar wilde horen maar………, haar tong leek vastgeplakt. Ze keek hem even aan met die onvoorstelbare mooie ogen en onschuldige blik die hem vanaf het begin dat ze in zijn leven was gekomen, volkomen gefascineerd hadden en steeds maar weer de man in hem los maakte die hij nooit meer wilde zijn. Haar lippen weken uit één maar nog voordat ze iets kon zeggen had hij zijn lippen opnieuw om de hare gesloten. Hij was vooral bang dat ze de woorden zou zeggen die hij niet wilde horen en smoorde uit voorzorg haar woorden als ze die al had willen zeggen. Het duurde nog even voordat ze ontdooide maar hij wist met grote mate van zekerheid, dat hij deze keer de vrouw die in haar zat deze nacht zou laten ontwaken

 

Hoofdstuk 12

De volgende morgen werd hij wakker met een kater, niet van de wijn maar van hetgeen hij had gedaan. Het was gegaan zoals hij had gedacht en er was niets geweest dat hem had kunnen stoppen. Hij had haar dan ook, omdat ze niet geprotesteerd had, in al haar onschuld genomen. Stukje voor stukje had ze zich aan hem gegeven in het spel van de liefde en een vreemde gewaarwording had zich van hem meester gemaakt toen ze wederom de man in hem had wakker gemaakt. Bijna teder en zorgvuldig had hij haar lichaam bespeeld en gemerkt dat ze nog onervaren was geweest. Hij had vooral geprobeerd om haar op haar gemak te stellen en hij had gezien hoe de angst langzaam uit haar ogen was verdwenen. In haar ogen van pure onschuld had hij zich mee laten slepen en had hij haar meegenomen naar iets wat ze misschien nog nooit ontdekt had. Nu hij wakker werd en besefte wat hij had gedaan wist hij dat hij dit niet meer ongedaan kon maken. Zijn blik gleed naar de beslapen lege plek waar ze vannacht naast hem had gelegen. Met zijn hand voelde hij nog de warmte van haar lichaam en het vertelde hem dat ze nog niet zo lang geleden was opgestaan. Hij griste naar zijn Rolex die naast zijn bed op de tafel lag en zag dat het al over half acht was. De afspraak om rond acht uur met zijn zoon en Celine te gaan joggen op het strand stond na alles wat er deze nacht tussen hen beiden was gebeurd nog steeds. Hij raapte wat kledingstukken bij elkaar en legde ze op een stoel terwijl hij door liep naar de ruimte waar de badkamer zich bevond en plenste koud water tegen zijn gezicht om goed wakker te worden. Daarna hees hij zich in een schone set sportkleding en liep naar beneden. Celine en Nicolas zaten al buiten aan de ontbijttafel en hij zag dat ze beiden van een licht ontbijt van twee crackers en roerei zaten te genieten. ‘Goedemorgen’, zei hij en keek haar even aan maar wendde zijn blik daarna naar Nicolas en gaf hem een aai over zijn bol toen hij zei, lekker geslapen Nicolas? Ik zie dat je er al klaar voor bent.’ en doelde hiermee op de run die ze straks met elkaar langs het strand zouden gaan doen. Nicolas had zijn mond vol en knikte zijn vader toe. ‘En jij bent er ook klaar voor Celine, zie ik.’ Ze keek hem aan, een lichte blos kleurde haar wangen  toen hij zijn blik nogmaals bewust op de hare richtte. Ze wist sinds gisterenavond dat ze op haar hoede moest zijn in haar antwoord naar deze man en dacht daarbij terug aan haar niet zo handige antwoord dat ze aan hem had gegeven. Haar tong die vastgeplakt had geleken toen ze haar grens niet aan had kunnen geven in de vraag die hij haar daarna had gesteld was haar duur komen te staan, met alle gevolgen van dien. In korte tijd had hij haar lichaam in vuur en vlam gezet en had ze zichzelf tamelijk bereidwillig aan hem gegeven op een manier waarvan ze het bestaan nooit had geweten. Haar anders zo opspelende buik was naar de achtergrond verdwenen toen hij haar had meegenomen in het magische spel dat hij met haar had gespeeld en dacht daarbij beschamend hoe ze zich in sommige momenten dan ook aan hem had vastgeklampt. Het liefst wilde ze haar blik van hem afwenden nu ze bedacht hoe ze dit had kunnen laten gebeuren maar wist tegelijkertijd dat hij ook schuldig was in het geen er gisterenavond tussen hen was gebeurd. Ze zou hem verder in dit verhaal geen voer meer geven dacht ze maar in haar antwoord naar hem toe deed ze dat wel. ‘Klopt zei ze hem kort, wil je ook wat roerei?’ Ze hield zich sterk toen ze hem met vragende ogen aan keek en liet geen enkel spoor van emotie naar hem blijken. ‘Lekker’,  zei hij en schoof zich bij hen aan tafel. Nicolas had zijn mond leeg gegeten en knoopte een gesprek aan met zijn vader. De zucht die ze inwendig slaakte nu zijn aandacht weer op zijn zoon gevestigd was, gaf haar even de ruimte die ze nodig had om te herstellen van haar gedachten stroom die op dit moment gekoppeld was aan wat er de afgelopen nacht tussen hen beiden was gebeurd.

De weken gingen voorbij, nog steeds buiten medeweten om van Raoul bezocht Nicolas nu zijn moeder regelmatig op de woensdagmiddag. In het begin was dat vooral bij zijn vriendje Gabriel geweest maar na de herfstvakantie had Axelle haar gevraagd om met Nicolas een bezoek te brengen in het huis waar ze nu met Allain woonde, even buiten Bandol. Axelle had Nicolas verteld dat oom Allain hem ook zo graag weer eens een keer wilde zien. Nieuwsgierig waar zijn moeder nu met oom Allain woonde had Nicolas er niet moeilijk over gedaan en tegen zijn moeder gezegd dat hij oom Allain ook wel weer eens een keer wilde zien. Een paar weken geleden had Celine zo zelf voor de eerste keer kennis gemaakt met Allain, de beste vriend van Raoul die hem kennelijk teleur gesteld had. Vreemd genoeg had Celine geen verkeerde indruk van Allain gehad. Nicolas was naar hem toegerend toen hij Allain na lange tijd weer eens had gezien, blij en uitgelaten had hij naar hem geroepen, ‘oom Allain’. Hij had Nicolas opgevangen in zijn armen en een rondje met hem gedraaid en ze had met eigen ogen kunnen zien dat Allain net zo blij was geweest om Nicolas te zien. ‘Zo vriend, had hij gezegd, dat is wel heel lang geleden. Veel te lang, vind je ook niet?’ had hij er achter aan gezegd. Nicolas had hem toegeknikt, ze had aan alles kunnen merken dat Nicolas gesteld was op Allain en dat hij zich zeer op zijn gemak voelde met hem. De ogen van Axelle hadden gestraald, nu ze haar zoon zo af en toe kon zien uitte ze regelmatig haar dankbaarheid hierover naar Celine. Ook had ze haar andere dingen toevertrouwd en was Celine er zo achter gekomen dat ze vanaf haar tienerjaren al verliefd op Allain was geweest. Dat ze met Raoul dan toch was getrouwd, was meer geweest omdat de beiden welgestelde families dit min of meer hadden gearrangeerd. In het begin was ze wel even op Raoul verliefd geweest had ze haar toevertrouwd en had ze zelfs gedacht dat ze Allain zou kunnen vergeten. Niets was minder waar geweest omdat Allain de beste vriend van Raoul was en regelmatig bij hen over de vloer kwam was hun liefde voor elkaar juist meer opgelaaid en heftiger geworden en zo had Raoul dit jaar de ontdekking gedaan waarvoor ze samen met Allain gestraft had moeten worden. Raoul en ik hadden de laatste periode niet meer dan een broer en zus relatie, had ze erbij gezegd, en dat……, wist hij zelf ook. De laatste jaren werd hij opgeslokt door heel veel nare dingen.' Ook had ze haar verteld dat ze hem al die tijd zo goed en zo kwaad als het ging geprobeerd had hem te steunen maar hij was alleen maar druk geweest met van alles en nog wat en daarbij had hij alleen maar tijd voor zijn moeder, zichzelf en zijn eigen dingen gehad. Axelle had toegegeven dat ze in die periode meer en meer haar toevlucht bij Allain had gezocht. Haar ogen hadden naar Allain gekeken die in de tuin aan het voetballen was geweest met Nicolas. Hij…………., haar ogen waren gericht geweest op Allain, is eigenlijk altijd mijn grote liefde geweest. Onieuw had er een glans van geluk in haar ogen gelegen toen ze dit tegen haar had gezegd. Zonder het zelf te willen had Celine zich gerealiseerd dat ze deelgenoot was geworden van het verhaal van Raoul en Axelle. Toen had ze geweten dat niet Raoul maar zij zelf de schakel zou zijn tussen de moeder en haar kind.

In de week voor kerst heerste er drukte in en om het Chateau, alles stond in het teken van de komende kerstdagen. Op zaterdagmorgen aan het ontbijt had Raoul aangekondigd om samen met zijn zoon naar het centrum van Bandol te gaan om een kerstboom in de wacht te slepen. Opgelaten over het feit dat Nicolas samen met zijn vader op stap zou gaan om dit met hem te gaan doen had zijn oma hem gevraagd of hij een mooie grote kerstboom wilde uitzoeken voor in de dinerkamer. Er waren een aantal gasten uitgenodigd waaronder François en Antoinette Dulonge maar ook haar broer Robert en schoonzus Karina zouden van de partij zijn. Ze was blij dat ze haar broer en schoonzus sinds lange tijd weer eens zou zien maar was ondertussen ook benieuwd of Juliëtte Dulonge van de partij zou zijn. Ze hoefde zich er niet druk om te maken ze zou het vast en zeker horen als dat het geval was want dan zou ze ongetwijfeld de rol moeten spelen die Raoul haar al eerder had toebedeeld. Toen Raoul en Nicolas waren vertrokken ging ze met Catherine naar de keuken. De geur van dennengroen kwam hen tegemoet toen ze de keuken naderden. Op de keukentafel lagen stapels dennengroen, skimmia en andere bloemen die in kerststukken konden worden verwerkt. Louise was al druk bezig om wat grote schalen, vazen en potten te vullen met het steekschuim dat ze  vooraf in water had vol laten zuigen in een emmer water. Halverwege de ochtend kwam Philippe ook nog even langs en nam plaats naast zijn moeder toen Louise hem koffie aanbood. Al pratend met elkaar was het een gezellige boel in de keuken en waren zoals altijd de grappen als Philippe in de buurt was niet van de lucht geweest. Tegen twaalven kondigde Nicolas al rennend zijn komst aan ‘Oma…….., riep hij buiten adem toen hij bij de keukendeur stond, het is gelukt hoor, terwijl zijn ogen straalden ging hij verder, we hebben een heee……le grote kerstboom gekocht.’  ‘Mooi zo Nicolas……..zei Catherine, die kunnen we dan vanmiddag met elkaar gaan optuigen.’ Jaaa….., leuk, riep hij enthousiast hij wilde zich al weer omdraaien maar bedacht zich en richtte zich tot zijn oom, ‘O ja…., Oom Philippe, papa vraagt of u hem even kan komen helpen. ‘Tsjonge, zei Philippe, die boom is wel erg groot als papa hem niet alleen kan dragen.’ Nicolas knikte hem toe, ‘Ik zei het net toch al, de kerstboom is hééél groot.’ benadrukte hij zijn oom opnieuw. Philippe stond op gaf zijn moeder een kus en zei tegen haar, ‘Ik neem volgende week een gast mee mam, kan daar rekening mee worden gehouden voor het kerstdiner?’ Ze zag de ogen van Catherine oplichten toen er een lach op haar gezicht verscheen en ze hem verrassend toeknikte , ‘Natuurlijk, geen probleem jongen.’ ‘Dank je, zei hij haar en draaide zich om terwijl hij Celine een knipoog zond liep hij naar de deur, pakte het handje van Nicolas en zei, ‘Kom jongen, je vader wacht op twee sterke mannen.’  Jeanne had het dan toch voor elkaar gekregen dacht Celine en liep naar de keukendeur die ze waren vergeten te sluiten. Door de hal zag ze de truck buiten staan waarop de grote kerstboom lag. Raoul was in gesprek met Jacques en hief zijn hand op naar zijn broer toen hij samen met Nicolas kwam aangelopen. Waarom voelde ze nu opnieuw haar buik terwijl hij zover van haar vandaan stond?

Binnen in het Chateau was het prachtig versierd de grote kerstboom hadden ze inderdaad afgelopen zaterdagmiddag met elkaar opgetuigd in de eetkamer en hij was werkelijk prachtig geworden. Ook de bloemstukken waren mooi geworden en stonden als blikvangers her en der in het Chateau. Halverwege de week kwamen Robert en Karina aan op het Chateau. Samen met Louise had Celine de kamer voor haar broer en schoonzus in orde gemaakt. Het weerzien van elkaar na zo’n lange tijd was heerlijk geweest en er was veel geweest om over bij te praten. Raoul had haar twee familieleden zeer gastvrij ontvangen en Robert en Karina praktisch gelijk een rondleiding op het Chateau, de wijngaard en de bottelarij gegeven. Als een echte gastheer had hij zich opgesteld, ze had hem totaal anders gezien als bij haar eerste bezoek en hij had de indruk gewekt dat hij het met zowel haar broer als haar schoonzus prima kon vinden. Omdat het bezoek ook van zakelijke aard was had Celine zich vooral met Karina bezig gehouden wanneer Robert in bespreking was geweest met Raoul op zijn kantoor. Vanmiddag zou er nog een laatste bespreking zijn en zou zij samen met Karina nog even naar Bandol rijden om wat laatste kerstinkopen te doen. Omdat morgenmiddag de andere gasten kwamen had ze beloofd om morgenochtend samen met Catherine, Louise te helpen in de keuken. Vanmorgen was ze Raoul tegengekomen op de trap, in het voorbijgaan had hij haar goedemorgen toegewenst en haar lopende weg er op geattendeerd dat ze morgenmiddag om vier uur werd geacht om in de hal de gasten te verwelkomen, samen met hem, zijn moeder en Nicolas. Ze was niet stil blijven staan maar had hem eveneens lopende weg terug geantwoord en gezegd, ‘Prima hoor.’ Ondertussen had ze de diepe kloof gevoeld die tussen hen beiden was ontstaan na de nacht die ze samen hadden doorgebracht in zijn huis in Marseille in de herfstvakantie. Natuurlijk was dat lariekoek, dacht ze bij zichzelf, er was immers nauwelijks meer tussen hen beiden geweest dan voor die bewuste nacht. Daarom alleen al wilde ze die nacht liever snel vergeten. Het was vooral een sussende gedachte voor haar zelf maar iets vertelde haar dat op de één of andere manier die nacht haar voor altijd bij zou blijven.

De volgende morgen stond ze vroeg op, ze had afgesproken om tegen half acht in de keuken te zijn om Louise met de voorbereidingen van het kerstdiner te helpen. Louise was al druk bezig met de voorbereidingen van de diverse gerechten. Ze gaf Celine wat opdrachten en ze ging aan de slag. Voor ze het wist was het elf uur en waren ze al lekker op schema. Vanavond zouden ze in totaal met zo’n zestien gasten aan tafel zitten.  Behalve François en Antoinette Dulonge zouden er nog wat bevriende stellen van Raoul aan tafel zitten. Tegen twaalven ging ze samen met Louise naar de eetkamer om de tafel te dekken en de borden, het bestek , servetten, de menukaart en de wijnglazen volgens de etiketten klaar te zetten. Met een zilveren kandelaar op het midden van de tafel en twee prachtig opgemaakte kerststukken op iedere zijkant van de tafel zag de tafel er prachtig en bijna koninklijk gedekt uit. De tafelschikking zou Catherine voor haar rekening nemen. Met de grote kerstboom die in de hoek bij de grote openhaard stond zag het er heel gezellig uit vond Celine. Tegen vieren had ze zich aangekleed en liep ze eerst naar Nicolas zijn kamer, ze hielp hem met aankleden en liep daarna met hem naar beneden. Zijn handje lag in de hare toen ze samen de trap af liepen. Raoul was met zijn moeder in gesprek, kennelijk had hij gevraagd waar Philippe was maar ze hoorde zijn moeder zeggen dat hij wat later zou komen. De ergernis verdween van zijn gezicht toen hij zijn zoon naar hem hoorde roepen. ‘Papa, komt Xavier ook mee?’ Ze zag zijn ogen even oplichten en keek haar daarna even verbouwereerd aan toen hij even later zijn blik weer goedkeurend over haar liet vallen. Overstelpt door wat hij zag kon hij moeilijk zijn blik van haar los maken maar omdat zijn zoon om een antwoord vroeg, moest hij wel. ‘Natuurlijk Nicolas, hij is er ook bij en jullie mogen omdat het kerstavond is vanavond bij ons aan tafel zitten.’ Zijn taxerende blik zocht haar opnieuw en bleef even later rusten op het collier dat rondom haar nek lag. Het collier dat zijn moeder van zijn vader had gekregen stond haar perfect en leek gemaakt voor de jurk die ze droeg. Celine voelde zoals altijd zijn priemende blik op haar en was blij dat ze de cognac kleurige strapless jurk die Catherine haar het allerlaatste moment nog had aanbevolen had genomen. Ook had zij haar er vanmiddag op aangedrongen om deze jurk vanavond te dragen. Omdat de stof subtiel was bedekt met glinsterende pailletten en glitters kwam hij op dit extra feestelijke moment goed van pas. Hij sloot bijna als een tweede huid om haar lichaam en stond haar perfect. Haar koperkleurige haar had ze daarbij  in een feestelijke losse wrong in haar nek gelegen en er heel licht glitterspray opgespoten. Hij had zich snel gecorrigeerd en Celine bedacht zich dat zijn verbouwereerde blik te maken kon hebben met het collier dat in haar hals blonk. Even na drie uur toen Celine zich aan het verkleden was had Catherine op haar kamerdeur geklopt en haar het collier te leen gegeven samen met bijpassende oorbellen en een armband. Ze had fors tegengestribbeld omdat ze had kunnen zien dat het geen gewone sieraden waren geweest maar dure juwelen. Er was geen praten over mogelijk geweest bij Catherine en ze was blijven aandringen en van mening geweest dat dit collier voor haar avondjapon gemaakt was. Uiteindelijk had ze maar toegegeven omdat ze zelf ook had gezien dat het  heel goed bij elkaar paste. Even was de gedachte bij haar opgekomen dat Catherine haar daarom deze jurk had laten kopen. ‘Hoeveel jurken heb jij eigenlijk gekocht?’ verbrak Raoul bijna barbaars zijn eigen stilte die hij zichzelf daarnet had opgelegd en verwachtte zo te horen van haar een antwoord ter verantwoording. ‘Raoul? berispte zijn moeder hem, ze heeft drie jurken gekocht en deze jurk heeft Celine op aandringen van mij gekocht. Je zult het met me eens zijn dat deze japon haar prachtig staat?’  Het antwoord van zijn moeder leek hij te accepteren terwijl hij van zijn moeder weer terug naar haar keek en hoorbaar mompelde, ‘Meer dan dat, zelfs.’ ‘Fijn, beaamde zijn moeder, dat we het hier dan samen in ieder geval over eens zijn.’ Handig sloot ze hiermee het onderwerp af. Deze keer bood hij haar zijn arm niet aan toen ze verder de trap af schreed, dat kwam natuurlijk dacht ze, omdat ze deze de vorige keer halsstarrig  geweigerd had.

Toen de gasten arriveerden stond ze naast Raoul in de hal, aan de andere kant van hem zat Catherine in haar rolstoel, zij verwelkomde de gasten als eerste, daarna Raoul. Nicolas was tussen zijn vader en haar in gaan staan en Celine vond dat best. Zijn blik die hij haar daarnet had toegeworpen had haar even van haar stuk gebracht en ze was deze keer blij geweest dat Catherine hem op een goede manier had afgetroefd. Zijn bijna ergerlijke baas boven baas houding had ze wederom scherp aangevoeld en ze vroeg zich dan ook af hoe hij het die nacht in Marseille toch voor elkaar had gekregen om haar bijna als was in zijn handen te laten zijn. Ze had zich laten verleiden en daarna verzoend met waarin hij haar even later had meegetrokken toen hij haar dingen had laten ondervinden waarvan ze het bestaan nog nooit had vermoed. Als een bijna willoos en bang slachtoffer had ze zich aan hem vastgeklampt. Zijn dominante arrogantie had niet veel later plaats gemaakt voor een zachte kant toen hij haar had gerust gesteld en betoverd had met……………….., een rode blos besteeg haar wangen ze wilde er niet verder over na denken wat er toen tussen hen beiden was gebeurd toen hij haar had overladen met tedere en vurige kussen. ‘Gaat het allemaal nog goed met je Celine?’ Zijn stem verbrak haar gedachten, Nicolas pakte haar hand en keek haar met angstige ogen aan, ze kneep hem zachtjes in zijn hand en keek ondertussen Raoul aan toen ze hem toeknikte en zei, ‘Ja natuurlijk, maak je over mij geen zorgen.’ Hij knikte terug maar had geen tijd om nog wat tegen haar te zeggen omdat François en Antoinette Dulonge met hun zoon Xavier hun opwachting maakten. Nicolas wrikte zijn handje los uit de hare en rende uitgelaten op Xavier af. Tijdens de begroeting hoorde ze hoe Catherine aan François vroeg of Juliëtte niet was mee gekomen. ‘Nee, zei François haar, die is uitgenodigd bij vrienden van haar zelf.’ Terwijl François en Antoinette nog even verder kletsten met Catherine kon ze aan de blik van Raoul zien dat hij bijzonder opgelucht was omdat Juliëtte niet van de partij was. Celine keek hem aan toen ze hem zacht vroeg, ‘Nu dit is opgelost, neem ik aan dat ik mijn rol niet langer hoeft te spelen en het toneel kan verlaten?’ Zijn ogen stonden onheilspellend toen hij haar boos en gebiedend toe sprak, ‘Waag het niet Ma belle om nogmaals bijdehand te gaan doen, of………..wil je vanavond weer op de blaren zitten?’ Vernietigend keek ze hem deze keer aan, ‘Je voelt je zelf nogal superieur he, kon ze niet nalaten tegen hem te zeggen, ik ben geen bezitting van je Raoul maar een werkneemster met rechten en plichten.’ De glimlach die om zijn mond verscheen en die ze inmiddels zo goed kende verraadde zoals altijd geen enkele emotie. Zakelijk gaf hij haar antwoord, ‘Goed dat je dat begrijpt, verzaak je plicht dan niet en doe wederom waar voor je wordt betaald. Trouwens…………ging hij verder, ieder mens pronkt wel eens met iets dat niet van hem is.’ Het was duidelijk waar hij op doelde toen hij zijn ogen opnieuw naar het collier dat om haar hals lag liet gaan. Dat hij het liefste haar ontembare mond had bedwongen met een zoete kus en meer liet hij maar achterwege. Na de nacht in Marseille had hij bewust afstand van haar genomen toen hij had gevoeld dat ze meer met hem deed dan hij zelf aanvankelijk wilde. Het verlangen en de begeerte die ze bij hem op riep om haar als zijn vrouw naast zich te hebben werd met de dag sterker maar hij kon, wilde en zou daar niet aan toegeven. In Marseille had hij haar op een zwak moment besprongen en  bespeeld en had hij zichzelf niet langer kunnen bedwingen. Het verdiende de schoonheidsprijs niet en daarom alleen al riep hij zichzelf keer op keer tot de orde als er andere gedachten in hem opkwamen als ze in zijn buurt was. Ter plekke nam hij zichzelf voor, om zich vooral niet te laten leiden door haar pure schoonheid en de charme die ze uitstraalde. Hij wendde zijn blik van haar en richtte zich nu dan ook tot Antoinette die op hem af kwam lopen. Celine daar in tegen voelde hoe haar bloed van binnen kookte zoals altijd wanneer hij op zijn botte manier het laatste woord moest hebben. Toch bleef ze naast hem staan en deed ze gewoon weer wat hij van haar verlangde en bedacht zich ondertussen dat ze de roeping van actrice was misgelopen.

Toen alle gasten er waren en ze naar de eetzaal wilden lopen kwam Philippe nog op de valreep binnen gelopen. Met zijn arm om Jeanne heen liep hij naar zijn moeder toe, bukte zich voorover en gaf haar een kus ter begroeting, ‘Goedenavond mama, Raoul, Celine, knikte hij kort naar zijn broer en haar terwijl hij zich op richtte en verder sprak, mag ik jullie voorstellen aan Jeanne.’ Terwijl zijn moeder de uitgestoken hand van Jeanne aannam zag ze dat Raoul verbaasd naar zijn broer Philippe keek maar even later een lach tevoorschijn toverde terwijl hij de hand van Jeanne schudde en zichzelf aan haar voorstelde. Daarna richtte hij zich tot Philippe toen hij tegen hem zei, ‘Is dit wat ik denk dat het is Philippe?’ Philippe keek hem aan met zijn altijd vrolijke lach en knikte zijn broer langzaam en bedachtzaam toe, ‘Yep, al mijn wilde haren in één keer verloren, Raoul, door deze lieftallige jongedame. Hoe vind je dat?’ ‘Moet ik het je eerlijk zeggen?’ vroeg Raoul hem terug?’ ‘Nou, nee laat maar, lachte Philippe terug, het antwoord weet ik al.’ ‘Maar ik niet, Philippe.’ Jeanne keek hem aan met een quasi nieuwsgierige blik. Het was lang geleden, dacht Celine, dat ze hem dit had zien doen, toen ze zag dat Raoul op zijn Rolex keek en tegen Jeanne zei, ‘Ik zie dat het eten zo wordt opgediend, laten we maar naar binnen gaan, maar ik beloof je Jeanne, als je een keertje tijd hebt dan praat ik je helemaal bij…….., wat betreft Philippe dan.’ Jeanne moest lachen toen ze tegen hem zei, ‘Daar hou ik je aan, Raoul.’ Heel anders als bij haar had hij bijzonder zijn best gedaan om Jeanne volledig op haar gemak te stellen. Verwonderd dat het ijs tussen hen twee zo snel was gebroken, slikte Celine even een brok in haar keel weg, de steek die ze hierbij voelde verdrong ze toen hij Jeanne lachend toe knikte en hoorde ze hoe Philippe op een grappige manier bijna pleitend tegen haar zei, ‘Mijn grote broer vind het heerlijk om de vuile was over mij buiten te hangen Jeanne, maar geloof echt niet alles wat hij zegt.’ Direct daarna keek hij zijn moeder aan, ‘Mam, mag ze daarna nog even bij jou langs komen dan kan je voor mij de vuile was wassen en strijken.’ zei hij er gevat achter aan. Zoals altijd had hij de lachers weer op zijn hand gekregen en was de sfeer gelukkig gelijk weer ontspannen. Philippe zette de rolstoel van zijn moeder in de goede richting en duwde haar mee naar de eetkamer terwijl ook Jeanne met hem mee liep. Raoul en Celine volgden hen in bijna ijzige stilte. Vlak voor ze de eetkamer betraden voelde ze hoe hij zijn arm achter haar rug liet glijden en hem om haar middel legde, net lang genoeg dacht ze, om de gasten even om de tuin te leiden en haar in vuur en vlam te zetten. Wanneer hield dat gevoel nu eindelijk eens op wanneer hij haar aanraakte of naar haar keek. Was er dan geen enkele manier omdat vreemde gevoel te onderdrukken? 

 

Hoofdstuk 13

Het was half april, de maanden na de decembermaand waren voorbij gevlogen. Het vaste ritme van de werkzaamheden van Celine op het Chateau volgden zich iedere dag volgens ritueel op. Ze bracht en haalde Nicolas naar en van school, hield Catherine zo nu en dan gezelschap en hielp als het nodig was in de keuken of wijnbottelarij. Omdat het buiten vaak te warm was probeerde ze ook nog als het kon nadat ze Nicolas naar school had gebracht, drie ochtenden in de week haar conditie op peil te houden met de fitnesapparaten in de kelder van het Chateau. Ook deze woensdagmorgen had ze net haar fitnesuurtje achter de rug, ze had zich heerlijk kunnen uitleven op de fitnesapparaten en was net uit de douche gestapt. Snel had ze een grote handdoek om haar lichaam geknoopt en stond voor de kast met de passpiegel haar haren droog te föhnen toen ze in een oogflits de slaapkamerdeur zag open zwaaien. Raoul stapte binnen en gaf de deur een hijs zodat hij met een harde klap in het slot viel. De harde klap dreunde na in haar oren en tegelijkertijd voelde ze haar lichaam beven. Ze zag hem achter haar in de spiegel staan, zijn gezicht stond als een donderwolk en zijn armen had hij in zijn zij gezet. Alarmbellen rinkelden in haar hoofd, ze was er zeker van dat dit de dag was waarvoor ze al die tijd had gevreesd. Ze kon aan zijn lichaamstaal zien dat hij het geheim van Nicolas en haar had ontdekt, zonder verder iets te zeggen stond hij achter haar,  hij wachtte geduldig tot ze zich om zou draaien. Deze keer voelde ze zich pas echt opgelaten, ze trilde van binnen als een rietje, zijn blik vertelde haar dat hij niet weg zou gaan voor hij haar gesproken had. Haar buik reageerde zoals altijd op hem maar deze keer was het vooral een vreemd en onheilspellend gevoel dat overheerste. Via de spiegel keek ze naar zijn donkere ogen die haar nauwlettend gade sloegen. Om zijn gebruinde pols zat zoals altijd zijn dure Rolex maar deze keer leek hij geen haast maar juist alle tijd te hebben. Ze klikte haar föhn uit en legde hem neer op een klein tafeltje dat rechts van de kast stond, nam een hap lucht waarna ze haar rug rechtte voordat ze zich sterk naar hem omdraaide en gelijk aan hem vroeg, ‘Je wilde me spreken?’ Ze zag de boze trek die op zijn gezicht verscheen toen hij lucht naar binnen zoog en siste, ‘Reken maar dame dat ik jou wil spreken.’ tegelijkertijd overbrugde hij in twee stappen de afstand die tussen hen beiden was terwijl zijn ogen haar nog steeds doorboorden. ‘En kijk me niet met die onschuldige blik van je aan……………….., vervolgde hij, want je weet waar ik voor kom en………….., je hebt me deze keer heel wat uit te leggen madam.’ Ze huiverde, al die tijd dat ze hier nu was had hij nooit eerder haar privacy geschonden in haar slaapkamer maar deze keer had hij deze regels over boord gezet om verhaal bij haar te komen halen. Hoewel ze het niet van haar zelf had verwacht raakte het haar om zijn boosheid en vooral zijn gekwetste blik te zien. Toch verzette ze zich er tegen en hield zich zelf voor dat het niet altijd om de wil van Raoul de la Fonteyne kon gaan ook al was hij duizend keer haar baas en werkgever. Het geluk van Nicolas was voor haar van groter belang ook al zou het haar de baan die haar op het lijf geschreven was gaan kosten. Angst en paniek bekroop haar als ze er aan dacht waar dit voor Nicolas toe kon leiden. Even bevroor ze onder zijn blik maar maande zichzelf om sterk te zijn, ze hief haar hoofd verder naar hem op toen ze besloot om verder geen verstoppertje te spelen en gelijk aan hem vroeg, ‘Je hebt het geheim van Nicolas ontdekt?’ Hij perste even zijn lippen op elkaar voor hij door denderde en haar vroeg, ‘Het geheim van Nicolas? vroeg hij haar quasi verbaasd, Jij, mijn ex vrouw, mijn beste vriend en God weet wie nog  allemaal meer in dit hele complot zitten, tierde hij verder, wat denk je potver…………., hij slikte het woord dat hij wilde uitspreken in, dat het onderhand geen tijd wordt dat ik dit geheim ontdekt? De hele stad schijnt het te weten, inclusief mijn moeder………, behalve...…......., ik….., zijn vader…………,’ benadrukte hij de laatste drie woorden. Zijn ogen stonden woedend en spuwden een verachtelijk vuur toen hij weer verder ging met zijn geraaskal, en dat……….., terwijl ik je duidelijk heb gezegd dat je alles……….maar dan ook alles………., zei hij haar op harde toon, wat in het belang zou zijn van mijn zoon met mij zou bespreken.’ De tirade die over haar heen was gekomen voelde als een ijskoude douche, haar hart bonkte in haar keel en ze was van binnen flink van haar stuk gebracht. Ze liet hem dit niet merken toen ze scherper op hem reageerde dan ze aanvankelijk van plan was om te doen en op verdedigende toon tegen hem zei, ‘ Ik deed dit niet voor mezelf, je zoon miste zijn moeder vreselijk, Raoul, dat moet je toch hebben gezien?’ De hap lucht die hij nam en door zijn neus met een zucht weer afvoerde vertelden haar dat hij hier totaal geen begrip voor had en nog lang niet klaar met haar was toen hij met zijn wijsvinger op haar wees. ‘Bespaar me je verdediging madam, daar gaat het niet om………, jij………., hebt je niet aan onze afspraak gehouden.’ Om zijn woorden kracht bij te zetten duwde hij haar nu met zijn wijsvinger nog een klein stukje achteruit toen hij het woordje jij uitsprak en wuifde zo haar argument weg. Normaal gesproken zou ze iets gezegd hebben wat ze beter achterwege had kunnen laten. Het was haar verstand dat haar vertelde dat er juist nu tactiek geboden was zodat Nicolas zijn moeder kon blijven zien. Ze moest zich omwille van Nicolas diplomatiek opstellen en hem nu niet verder de kast op jagen. Fier en rustig keek ze hem nu dan ook aan, ‘Het spijt me, ik bied je mijn excuses aan in hetgeen dat ik verzuimd hebt te doen.’ Ze zei  het op een bijna edele en tegemoetkomende manier en hoopte dat de zaak hiermee was afgehandeld maar ze kwam bedrogen uit. ‘En……, denk je daar mee weg te komen madam Savery?’ Door hoe hij haar op dit moment aansprak liet hij zijn ongenoegen over het hele gebeuren nogmaals overduidelijk aan haar merken en maakte een stap in haar richting terwijl zij er onbewust nog één achteruit deed en zijn vraag beantwoorde. ‘Ja, dat hoop ik……….,  maar intussen weet ik dat je niet zo vergevingsgezind bent.’ Met zijn lippen op elkaar knikte hij haar toe voor hij sprak, ‘O, is dat zo……..? Begrijp ik het goed dat je bent ingelicht door mijn ex en dat, dat jou het recht heeft gegeven om mijn honneurs betreft mijn zoon waar te nemen?’ Nog steeds sprak hij tot haar met dezelfde felheid en boosheid die haar deden huiveren. Ze besefte dat ze lang een potje bij hem had kunnen breken en ook hoe ze hem bijna altijd met gemak had kunnen pareren. Deze keer was ze duidelijk te ver gegaan en had ze het verbruid, ze kon niets anders doen dan nog een laatste poging te wagen. Met de kast vlak achter haar rug voelde ze zich als een kat in het nauw, ze moest nu maar één ding doen en dat was redelijk en vooral…….., rustig blijven. ‘Ik……...., heb alleen mijn hart uit liefde voor Nicolas gevolgd Raoul, zei ze hem daarom, wat er tussen jou en je ex is gebeurd daar heb ik niets mee te maken, ik wilde alleen Nicolas niet ongelukkig zien………, en daar heb ik naar gehandeld.’ De stilte die volgde leek veel langer dan dat deze in werkelijkheid was, toen hij eindelijk zijn wenkbrauwen wat optrok en op een bijna geamuseerde en geïrriteerde toon tot haar sprak, ‘Ooh ja, natuurlijk, hoe kan ik het vergeten, lachte hij er wat ironisch bij, alle vrouwen volgen hun hart en als ze iets hebben gedaan wat eigenlijk………… niet door de beugel kan verbinden ze er het woordje liefde aan en alles is vergeten en vergeven.’ De pijn en bitterheid doorklonk in zijn stem, ze zou met iets beters moeten komen om hem te overtuigen. Hij stond zo dicht bij dat ze bijna even haar hand troostend op zijn wang wilde leggen maar zette dit idiote plan direct van zich af toen ze vervolgde, ‘Ze zeggen toch altijd dat je in liefde je hart moet volgen?’  Hij keek haar aan met wederom een ondoorgrondelijke en vragende blik toen hij haar zei, ‘Werkelijk?, ik……….. weet niet beter dan dat in liefde en oorlog alles geoorloofd is Ma belle.’ Ze keek hem opnieuw sterk aan toen ze sprak, ‘Tot op zekere hoogte zal je daar misschien gelijk in hebben Raoul maar niet als er oorlog gevoerd moet worden tussen twee ouders die eerst uit liefde een kind hebben verwekt. Als het tussen hen niet botert dan kan het toch niet zo zijn dat het kind daar de dupe van moet zijn?' Ze liet bewust een stilte vallen zodat hij antwoord kon geven maar dat deed hij niet, nog steeds voelde ze zijn blik priemend op haar gericht. ’Het kind, vervolgde ze, heeft in die moeilijke tijd juist onvoorwaardelijke liefde en steun van beiden ouders nodig, Raoul. Je zult toch moeten begrijpen hoe lastig het is als een kind, of zijn moeder of zijn vader niet meer mag zien? Alsjeblieft……… praat met elkaar Raoul omwille van Nicolas. Alsjeblieft………?’ zei ze hem nog een keer dwingend bijna smekend. Met haar grote onschuldige en deze keer vochtige ogen keek ze hem aan. Met boosheid en woede had hij stilzwijgend haar relaas aangehoord, ze had   met haar steekhoudend pleidooi de spijker op zijn kop geslagen. Ze vertelde hem ongezouten hoe ze er over dacht en dat allemaal omdat ze vond dat ze het enige juiste voor zijn zoon Nicolas uit liefde zoals ze zelf daarnet had gezegd en gedaan. Zelfs in zijn diepe boosheid en zijn zwakte wist ze hem te triggeren en bleef ze nog steeds een grote aantrekkingskracht op hem uit oefenen en dat terwijl ze hem erger dan zijn ex vrouw openlijk en publiekelijk voor gek had gezet. In zijn hoofd bleef hij er bij dat er maar één antwoord op haar daad kon zijn en die zou hij haar dan ook snel gaan mededelen. Hij keek haar aan en dacht er aan dat ze, sinds ze hier werkzaam was veel bij hem had los gemaakt. Over de vele keren dat hij ’s nachts van haar had gedroomd en dat ze werkelijk zijn vrouw zou zijn en naast hem zou liggen in zijn bed maar te zwijgen. Had hij maanden geleden niet eens tegen haar gezegd dat als er een vrouw in zijn leven zou komen deze vooral veel van zijn zoon zou moeten houden? Zijn blik gleed even over haar heen toen hij dacht dat zij dat deed als geen ander, ze gooide letterlijk en figuurlijk alles in de strijd voor zijn zoon. Daarbij had ze zonder enige moeite het hart van Nicolas gewonnen, was ze het maatje van Nicolas geworden, hadden ze lol samen, troostte ze hem als het moest en daar kwam dan ook nog eens bij dat ze niet alleen Nicolas maar ook indirect hem had betoverd………………….. Nee………….., nee……….., sprak hij zichzelf toe, hij moest en zou hier niet aan toegeven zeker niet nu hij voor de tweede keer het vertrouwen in een vrouw had verloren. Hij wilde maar één ding……., dat zijn begeerte naar haar niet zo sterk zou zijn, dat………., zou het allemaal een stuk makkelijker maken dacht hij. ‘Je schijnt het allemaal goed te weten waar het om draait Ma belle, zei hij daarom, trouwens……….., zijn blik hield weer even de hare vast, wat weet jij van liefde?’ Zijn vraag stelde hij indringend toen hij zijn handen tegen de kast aan zette en haar zo gevangen hield. Ze zag zijn gezicht dichter bij komen en wist dat ze geen kant meer op kon. Het onheilspellende buikgevoel ebde weg en maakte plaats voor dat andere gevoel dat er altijd was als hij dicht in haar buurt was. Zijn boosheid was er nog steeds zag ze en laaide opnieuw op toen hij op zachte en besliste toon tegen haar zei, ‘Je hebt weer met vuur gespeeld Ma belle, zei hij haar nu zacht en beslist, zoals ik je al eerder zei, in liefde en oorlog is alles geoorloofd, daar........, blijf ik bij.’ Zijn warme mond omsloot de hare, de kracht om hem weg te duwen ontbrak haar terwijl zijn laatste vraag rond bleef cirkelen in haar hoofd wist ze dat hij de regie weer helemaal in handen had. Wat wist zij van liefde?

Een maand later bleef deze ochtend haar nog steeds bij. Opnieuw had hij haar meegevoerd in zijn liefdesspel zoals hij eerder in Marseille had gedaan. Daar had ze toen vooral zijn tederheid en warmte gevoeld maar de laatste keer had hij haar vooral willen straffen. Beschamend dacht ze soms nog terug aan deze ochtend. Hoewel het had geleken dat zijn kus hem later tot bedaren had gebracht waren zijn kussen veel dwingender en veeleisender geweest als toen in Marseille. In de hoop hem gunstig en mild te stemmen betreft Nicolas en zijn moeder had ze bewust geen protest geuit en zich deze keer bijna makkelijk aan hem overgegeven. Het had een omgekeerd effect gehad, wild en onstuimig had hij haar mond gesnoerd en later had ze zich gewonnen gegeven. Ondanks zijn harde onstuimigheid had ze gevoeld hoe ontspannen ze was geweest en hoe het op sommige momenten zelfs vertrouwd had geleken toen hij haar voor de tweede keer het hof had gemaakt. Zijn boosheid was langzaam verdwenen en zijn kussen waren op enig moment zelfs weer zacht en teder geweest. Hij had haar later behoedzaam op haar bed gelegd en had zacht bij haar oor gefluisterd, ’Ik beloof je Ma belle, na vanavond zal je weten wat liefde is en zal je mijn naam voor één keer verlangend zeggen.’ Zijn belofte was uit gekomen toen hij haar had meegenomen in zijn opzwepende liefdesspel en later in de explosie van hen beiden had ze zoals hij had voorspeld, zijn naam bijna verlangend uitgeroepen en hem zelfs zacht toe gefluisterd dat ze van hem hield. Het waren woorden geweest die ze bij het moment van hun pure eenwording voor hem had gevoeld en dan ook had gezegd. Ze wist dat hij het had gehoord want hij had zijn hoofd triomfantelijk naar haar opgeheven en haar aangekeken. Zonder verder wat te zeggen had hij haar daarna nog twee  keer zacht en teder gekust. Het was even een magisch moment geweest en het had er veel van weg gehad dat er een nieuwe toekomst voor hen beiden in het verschiet had gelegen omdat hij haar het gevoel van liefde zo duidelijk had laten ervaren. Ze had zich lang………, heel lang aan deze man geïrriteerd, toch had ze op die bewuste morgen in dat opzwepende moment haar liefde aan hem verklaard. Het fenomeen liefde had hij haar die ochtend op een andere manier laten ervaren. Opnieuw voelde ze het beschamende gevoel toen hij na dat moment van haar zijde was geweken en was opgestaan. Hij had zijn kleren bij elkaar gezocht en had zijn blik nog één keer over haar heen laten glijden. Zijn masker had hij weer opgezet toen hij ruw en bijna genadeloos had gesproken, ‘Zo, nu je dan weet wat liefde is, Ma belle, had hij gezegd, zal ik je verlossen van je plicht en hoef je, je rol als mijn verloofde niet langer meer te spelen.’ Hij had zijn kleren aangetrokken en was naar de deur gelopen en had zich nog één keer omgedraaid toen hij haar gebiedend had gezegd, ‘Uiteraard wordt je contract niet verlengd. Dus zorg ervoor dat je de resterende drie maanden je werk volkomen en naar behoren verricht anders zal ik je eerder moeten ontslaan.’ Toen hij de deur achter zich had dicht gedaan was haar wereld compleet inéén gestort en had ze zich zo ontzettend vernederd gevoeld. Het volgende moment waren er tranen onophoudelijk langs haar gezicht gelopen en was ze weer bevend als een rietje achtergebleven. De schok was groot geweest toen ze had begrepen dat hij haar met voorbedachte rade eerst had gebruikt om te horen wat hij had willen horen. Daarna had hij haar op zijn eigen manier gestraft net zoals hij eerder bij Axelle had gedaan. Ze was recht in zijn val gelopen en vond het onverteerbaar voor haar zelf dat ze zich tegenover hem zo had laten gaan. Ze had hem in dat tedere en verlangende moment verteld dat ze van hem hield en elke dag daarna was dat besef alleen nog maar groter geworden en had ze meer dan ooit begrepen waar dat onderbuik gevoel vandaan was gekomen als hij te dicht in haar buurt was verschenen. Nu ging ze gebukt onder haar eigen vonnis omdat hij daarna geen oog meer voor haar had gehad, geen enkele confrontatie meer met haar zocht en haar opnieuw had laten voelen wie de baas op het Chateau was en zij niet meer dan een gewone werkneemster voor hem was. Ze had het nooit voor mogelijk gehouden dat al deze dingen haar zo ontzettend veel pijn zouden doen nu hij haar opzettelijk negeerde en zelfs niet meer dicht in haar buurt kwam. Maar het allerergste was misschien wel dat ze het vreemde onderbuikgevoel en zijn adorerende blik moest missen.

Met een laatste klik sloot hij het boekhoudprogramma waar hij mee bezig was af en richtte een blik op zijn Rolex. Hij mocht wel opschieten als hij op tijd wilde zijn en schoof zijn stoel achteruit om op te staan. Straks zou hij na lange tijd zijn ex vrouw Axelle Parades weer gaan zien. Hij had er lang voor nodig gehad maar de boodschap die Celine hem een maand geleden had gegeven had hem dan toch aan het denken gezet. Niet alleen Celine maar ook zijn moeder had hier een rol ingespeeld. Zij had hem later toen hij ook bij haar verhaal was wezen halen bijna hetzelfde als Celine verteld en hem gezegd dat je een kind niet van zijn moeder weg mocht houden. Het had hem de afgelopen tijd tot na denken gezet en uiteindelijk had hij haar dan verleden week opgebeld en ergens in een restaurant in Bandol met haar afgesproken. Dat hij deze stap kon zetten had hij vooral aan Celine te danken besefte hij. En wat had hij gedaan? Hij had haar als dank een les in de liefde gegeven en daarna had hij haar gestraft en grote afstand van haar genomen maar ze was gek genoeg nooit uit zijn hoofd. Hij zuchtte diep toen hij ook nu weer even aan haar dacht en sprak haar naam zacht voor zich uit. Hij ging haar bijna zorgvuldig uit de weg en wist als volwassen man heel goed welke ravage hij bij haar had aangericht. Haar gekwetste blik deed hem inwendig pijn maar zijn trots vertelde hem dat zij hem eveneens pijn had gedaan en rechtvaardigde hier steeds zijn eigen daad mee. Ze was nu eenmaal te ver gegaan daarom had hij haar bewust gestraft in een les in de liefde. Hij had haar volledig monddood gemaakt toen hij voor de allerlaatste keer de totale regie in handen had gehad en haar indirect zijn wil had opgelegd en het daarna genadeloos ten uitvoer had gebracht. Toen ze daadwerkelijk zijn naam verlangend had uitgesproken en ze hem daarna gezegd had dat ze van hem hield had een euforisch gevoel zich van hem meester gemaakt. Lange tijd was hij jaloers op zijn broer geweest om de band die hij met Celine had gehad maar met de kerst was dat anders geworden toen Jeanne op het toneel was verschenen en hij in zijn broer geen rivaal meer hoefde te zien. Het blije gevoel dat hij had gehad toen ze had gezegd dat ze van hem hield had hem toen voor even week gemaakt maar zijn weekheid voor haar had geen stand kunnen houden in de volgende daad die hij voor zich zelf naar haar toe had gesteld toen hij haar voor de tweede keer bruut had genomen. Het gevoel van de teleurstelling die hij de afgelopen jaren al zovele keren had gevoeld en waar zij nu ook haar deel aan had gehad, had daarbij overheerst om te doen wat hij had moeten doen. De keuze om haar vanaf dat moment aan haar lot over te laten en te negeren was dan ook een weloverwogen keuze geweest om zijn gevoelens voor haar volledig uit te schakelen, tenminste dat had hij gedacht. Maar toen hij haar had losgelaten in al haar kwetsbaarheid had hij hierin ook zijn eigen pijn moeten trotseren. Steeds wanneer hij haar samen zag met zijn zoon en zag hoe ze ondanks hun intermezzo haar liefde aan hem bleef uitdelen had hij deel van dat geluk willen zijn. Maar waar had hij nog recht op, vroeg hij zich af, nu hij de strijdvaardigheid uit haar ogen had verdreven en een gekwetste jonge vrouw had achtergelaten. Deze pittige jongedame die hem vanaf het allereerst begin had geprikkeld, uitdaagde en scherp had gehouden was misschien wel de meest geschikte vrouw aan zijn zijde voor de rest van zijn leven. Ze wist meer dan haar eigen leeftijd genoten wat ze wilde, wist waar ze over praatte als ze hem terecht wees en de spiegel voorhield. In haar smeekbede had ze hem gevraagd om met Axelle te gaan praten en hij had daarbij de ernst, de passie en het vuur in haar vochtige ogen gezien om hem te overtuigen. De afgelopen weken moest hij steeds maar denken aan de omstandigheid waarin ze gezegd had dat ze van hem hield. Nog nooit had hij haar zo teder, hunkerend en verlangend gezien, Ja, ze had zijn hart gebroken maar hij had op het moment van  haar liefdesverklaring deze zelf beantwoord in twee laatste tedere kussen en had haar daarna toch ijskoud en op een brute manier de wacht aangezegd. ‘Trots op je zelf Raoul, nu je haar voor de tweede keer zo voor het blok hebt gezet omdat je wederom kwaad met kwaad wilde vergelden?’, sprak zijn geweten hem toe. Nee, niet bepaald, sprak hij zichzelf toe, de prijs van de liefde kon hij met al zijn geld niet betalen daar hoefde hij alleen maar zijn trots voor opzij zetten. Werd het zo langzaam aan niet eens tijd om alles uit zijn verleden achter zich te laten en zelf zijn liefde voor haar te aanvaarden en onder ogen te zien en haar dat eens eindelijk gaan vertellen?

Het was begin juni, het was drukkend warm deze week, de temperatuur was steeds over de dertig graden geweest. De afgelopen week had ze samen met Nicolas elke middag na schooltijd bij het zwembad gezeten om af te koelen. Deze middag had Nicolas zijn vriendje Gabriel met toestemming van zijn moeder mee genomen naar het Chateau. Ze waren heerlijk samen aan het spelen en aan het ravotten in het zwembad. Celine genoot ervan om te zien dat Nicolas het naar zijn zin had. Scherp als hij was had hij haar vanmorgen in de auto op weg naar school gevraagd, waarom papa en zij niets meer tegen elkaar zeiden. Ze had er natuurlijk een draai aan kunnen geven maar vond dat niet eerlijk naar Nicolas toe nu ze wist dat ze over een week of zes van het Chateau vertrokken zou zijn. ‘Celine?’ had hij haar nog een keer gevraagd. Ze had even achterom gekeken in zijn kleine donkere en vragende oogjes. Toen ze zich weer terug had gedraaid om haar aandacht op de weg te houden had ze hem gezegd dat zijn vader achter het geheim gekomen was. In de achteruitkijk spiegel had ze gezien dat hij geschrokken was geweest en stil voor zich uit had gekeken voor hij haar had gevraagd, ‘En nu?’ Ze had gezucht toen ze zei, ‘Ik wou dat ik het wist Nicolas, papa is heeeeeeeel………., erg boos op mij.’ Ze benadrukte het woordje heel om aan te geven hoe boos zijn vader op haar was. ‘Maar je blijft wel bij mij op het Chateau, toch Celine?’ Ze had haar auto geparkeerd in het parkeervak bij school en was uitgestapt om hem uit de auto te helpen. Omdat ze geen antwoord terug had gegeven op zijn laatste vraag had hij demonstratief zijn armen over elkaar heen geslagen en was op de achterbank van de auto blijven zitten. Celine had inwendig moeten lachen en had gedacht, zo vader zo zoon, omdat zijn vader dezelfde houding kon hebben als hij een antwoord van iemand verwachtte. Gelukkig was de schoolbel gegaan en had hij opeens haast gekregen omdat hij niet te laat op school wilde komen. Ze had hem snel een aai over zijn bol en een kus op zijn voorhoofd gedrukt. ‘Ga maar gauw, had ze gezegd, we praten er vanmiddag nog wel verder over.’ Maar toen ze hem vanmiddag weer had opgehaald was hij het allemaal al weer lang vergeten geweest en had hij haar gevraagd of Gabriel mee mocht naar het Chateau om te komen zwemmen. Catherine kwam aangereden in haar rolstoel en Celine stond op om een plaatsje onder de parasol voor haar in orde te maken. ‘Pfff, warm he?’, zei ze. Celine beaamde haar vraag terwijl ze de rolstoel met Catherine richting zwembad draaide en op de rem zette. ‘Oma, kijk eens wat ik kan?’ riep Nicolas haar toe, hij draaide een salto in het water om even later proestend boven te komen omdat er water in zijn neus was gekomen. Zijn oma klapte in haar handen en gaf hem een compliment even later waren ze weer druk in de weer met een steen opduiken. Celine schonk wat koude limonade in een glas en reikte mademoiselle Catherine ook een glas aan. ‘Dank je kind, en nam gelijk een paar slokken om haar dorst te lessen. ‘Celine, ik maak me grote zorgen meid.’

Ze keek haar aan toen ze haar glas op de tafel zette en verder sprak, ‘Vanmorgen heb ik even met Raoul gesproken, hij heeft me verteld dat je contract niet wordt verlengd.’ Ze beet op haar onderlip voor ze verder sprak, ík heb hierover een ernstige woordenwisseling met hem gehad en hem verteld dat ik het hier niet over eens bent.’ ‘Weet u dat nu pas?, vroeg Celine haar verbaasd. Ze wist van Louise dat Raoul nadat hij haar had bezocht op haar slaapkamer direct daarna naar zijn moeder was gegaan om haar ook ter verantwoording te roepen. Zij had Raoul op hoge poten naar de veranda zien lopen waar zijn moeder buiten had gezeten en ze op afstand had gezien dat ze een woorden wisseling met elkaar hadden gehad. Celine had Louise verder niets verteld omdat ze wel had geweten waarvoor dat was geweest en had handig een ander onderwerp aangesneden. Het was maar beter dat niet teveel mensen wisten wat er speelde op het Chateau, het was allemaal al complex genoeg. Ze knikte haar toe, ‘Twee maanden geleden heb ik net als jij de volle laag gehad maar vanmorgen na het ontbijt toen jij met Nicolas van tafel was heeft hij me zonder er verder meer over te zeggen medegedeeld dat hij je contract niet zou verlengen.’ ‘Dat klopt, zei Celine, hij heeft dat mij half april mede gedeeld, eerlijk gezegd, had ik wel verwacht dat hij dit toen ook aan u zou vertellen.’ Ze zag hoe ze haar hoofd richting zwembad draaide en haar kleinzoon met zijn vriend Gabriel zag ravotten en spelen in het water. ‘Nee, hij heeft mij dit van je contract pas vanmorgen gezegd.’ Ze draaide haar hoofd naar Celine en vroeg bezorgd, En Nicolas? Weet hij het al?’ Celine schudde haar hoofd, ‘Vanmorgen heeft hij in de auto wel doorgevraagd waarom zijn vader niet meer met mij praat. Ik heb hem verteld dat hij het geheim heeft ontdekt en heel erg boos op me is.’ Catherine legde haar hand op haar arm, ’Niet alleen op jou hoor Celine, stelde ze haar gerust, de afgelopen weken heb ik de indruk dat hij boos op de hele wereld is.’ Niet begrijpend keek Celine haar aan. ‘Het is denk ik alles bij elkaar van de afgelopen zes jaar, de dood van zijn vader, mijn herseninfarct, het overspel van Axelle, het heeft volgens mij allemaal impact op hem gehad en met teleurstelling te maken.’ Celine keek haar aan toen ze zacht en op aanvullende toon zei, ’En nu………. is hij opnieuw weer teleurgesteld……., in het bijzonder in mij, ik heb zijn vertrouwen beschaamd omdat ik Nicolas en zijn moeder weer samen hebt gebracht en ze elkaar in het geheim konden ontmoeten. Ik heb zijn plan gedwarsboomd maar………, zei ze haar zacht, ik heb alleen maar naar mijn hart geluisterd.'  Mademoiselle Catherine knikte haar nog een keer toe en pakte haar hand in de hare toen ze zuchtte, ‘Het is niet jouw schuld Celine. Raoul moest deze levensles krijgen. Soms is het leven niet altijd wat je er van verwacht en zijn we teleurgesteld in mensen, dat is iets wat we allemaal soms kennen en voelen maar we moeten sommige dingen los laten en de regie niet altijd in handen willen hebben, woede en bitterheid brengt ons nergens Celine en dat heb ik Raoul vanmorgen dan ook verteld.’ Celine was even stil, ze dacht er precies hetzelfde over maar Raoul zat kennelijk anders in elkaar. Was het daarom dat hij altijd zo reageerde en keihard zijn stempel drukte op alles wat hij ten uitvoer moest brengen? Ze keek naar zijn moeder, ze had grote bewondering voor Catherine de la Fonteyne. Haar wijze woorden bevatten een harde kern van waarheid, wist ze, daarbij had zijn moeder dezelfde drie dingen meegemaakt als hij, deze hadden haar net zo goed pijn hadden gedaan, alleen was zij er waarschijnlijk anders mee omgegaan. Catherine dronk haar glas leeg en draaide met haar vinger rondom de bovenkant van het glas tot het een zingend geluid maakte en zette het daarna weer terug op tafel. ‘Twijfel niet aan je zelf Celine, zei ze haar, je hebt goed gehandeld, ik ben er in ieder geval blij mee dat Nicolas zijn moeder weer ziet. Een kind heeft recht op beide ouders, dat heb ik hem vanmorgen ook gezegd en hij zou dat toch moeten begrijpen. Maar…………….., zei ze er achter aan, je moet het Nicolas wel gaan vertellen Celine………….., dat je weg gaat, bedoel ik.’ Celine sloeg haar ogen naar beneden en voelde opnieuw de pijn in haar hart toen ze zacht tegen haar zei, ‘Straks als Gabriel weg is ga ik dat doen, ik kon vanmorgen niet verder met hem praten omdat de schoolbel ging maar ik had hem nog wel verteld dat we er vanmiddag samen verder over zouden praten. Ze keek mademoiselle Catherine aan die haar gerustgesteld toe knikte nu Celine had gezegd dat ze dat zou doen. Tegelijkertijd rolde er een traan uit haar oog terwijl ze haar een flauwe glimlach gaf die haar vertelde hoe ze zich opdat moment voelde. Maar hoe kon Catherine vermoeden welke levensles zij erbij had gekregen van haar zoon? Met de achterkant van haar hand wreef Catherine de traan van haar wang en in een tel begreep ze dat er hier meer aan de hand was dan niets. Op sommige momenten kon ze haar zoon wel door elkaar schudden.

 

Hoofdstuk 14

Toen Gabriel en Catherine waren vertrokken was Nicolas zelf al naar haar toegekomen. Hij had zijn handdoek omgeslagen en was op het ligbed tussen haar benen gaan zitten en had zich vertrouwelijk tegen haar aan genesteld toen hij haar had gezegd, ‘Vanmorgen heb ik je gevraagd of je hier op het Chateau blijft Celine maar je hebt er nog geen antwoord op gegeven.’ Ze leunde met haar kin op zijn hoofdje met natte haren en had haar armen om zijn buikje heen geslagen. Een ongelukkig gevoel maakte zich van haar meester nu ze hem de waarheid moest gaan vertellen. ‘Nicolas, begon ze voorzichtig, toen ik hier kwam werken had je papa iets afgesproken met mij.’ Nicolas haalde zijn schouders op en zei, ‘Dat doet hij met mij zo vaak.’  ‘Ja, zei ze hem, dat weet ik, maar omdat jouw mama niet meer in het Chateau woonde heeft jouw papa mij verantwoordelijkheden gegeven toen ik voor jou zou gaan zorgen, begrijp je dat?’ Hij knikte ja maar toen hij aan haar vroeg, ‘Wat zijn verant…...........dinges?’ wist ze dat hij zo’n moeilijk woord natuurlijk nog niet kon begrijpen en dat ze het op een makkelijke manier aan hem moest vertellen. ‘Verantwoordelijkheden, verbeterde ze hem, luister Nicolas, ik ga het aan je uitleggen misschien dat je het dan begrijpt. Toen mama bij school stond heeft ze gevraagd aan mij of jij zo af en toe een keer bij Gabriel mocht spelen op de woensdagmiddag. Ze had dit natuurlijk allemaal al van te voren bedacht samen met Gabriel zijn moeder. Ze wilde mijn toestemming hebben zodat ze er zeker van zou zijn dat het geheim, dat we later met zijn allen hadden niet zou worden verklapt aan je papa. Mama had al eerder aan papa gevraagd of ze jou af en toe niet eens een keertje mocht zien maar je papa wilde dat niet.’ Hij lag stil tegen haar aangeleund en ze voelde dat zijn radartjes in zijn hoofd draaiden, hij trok zijn hoofdje omhoog van haar borst en draaide zijn gezichtje naar haar toe. ‘Ik had ons geheim eigenlijk aan papa moeten vertellen Nicolas.’ zei ze hem. ‘Maar je had mij beloofd omdat niet te doen, he Celine?, zei hij haar, zijn ogen stonden zo onschuldig dat ze ontroerd de buitenkant van haar hand tegen zijn wang had aangelegd en hem eenvoudig zei, ‘Dat klopt en dat deed ik omdat…………., ik zoveel van je hou Nicolas. Ik wist dat als ik het hem zou vertellen, je papa het zou verbieden dat jij je mama bij Gabriel zou gaan zien.’ Hij keek haar aandachtig aan toen hij zei, ‘Papa heeft dus eigenlijk ruzie met mama?’ Ze knikte naar hem en trok hem dichter tegen zich aan en gaf hem een kus boven op zijn voorhoofdje, ‘Dat klopt, lieverd en als er ruzie tussen twee grote mensen is dan moet dat net zoals jij wel eens ruzie met een vriendje of vriendinnetje hebt, worden uitgepraat.’ Ze aarzelde even voor ze verder ging, ‘Ik vind het belangrijk dat als een papa en een mama niet meer van elkaar houden, een kind, ook al wonen zijn papa en mama niet meer bij elkaar, zijn of haar papa en mama moet kunnen blijven zien.’ Met zijn hoofdje lag hij weer tegen haar aan ze woelde met haar vingers door zijn zwarte haardos. Moe van het zwemmen geeuwde hij en even later hoorde ze aan zijn ademhaling dat hij sliep. Ze sloot haar ogen ook heel even in dit gelukkige moment maar hoe zou Nicolas het opvatten als hij straks hoorde dat ze niet langer meer op het Chateau mocht blijven? In het stille moment had ze de zwarte schaduw die over haar benen viel gemist, ‘Zo vind je dat, Ma belle?’ De schok was enorm toen ze na twee lange maanden zijn barse maar ook zo vertrouwde stem weer eens hoorde en zijn dichte aanwezigheid haar onderbuikgevoel opnieuw tot leven riep. Het was lang geleden dat hij zomaar uit het niets weer voor haar stond en van zich liet horen. Ze moest zich er toe dwingen om haar ogen te openen en hem aan te kijken. ‘Waar haal je al die wijsheid toch vandaan?’ vroeg hij haar terwijl zijn tastende en donkere ogen haar strak aan keken. Om Nicolas niet wakker te maken richtte ze voorzichtig haar hoofd naar hem op, ze keek hem aan en voelde dat de strijdlust die ze anders zo bezat niet aanwezig was en ze wist waar door dat kwam. De laatste keer had hij haar in zijn boosheid, bemind en veroverd en daarna in al haar kwetsbaarheid los gelaten en zo bewust buiten spel gezet. De afstand die hij de laatste weken tussen hen beiden had gecreëerd hadden haar gekwetst en pijn gedaan maar het had haar ook anders naar hem doen kijken en haar zelfs laten geloven dat ze hem ondanks alles lief zou kunnen hebben. Hoezeer had ze de afgelopen tijd verlangd naar een kleine woordenwisseling met hem, zijn bewonderende blik en zelfs had verlangd naar die ene kleine tedere kus die de allerlaatste keer tussen zijn brute kussen in had gelegen. Ook had ze verlangd naar zijn aanrakingen en dat vertrouwde, vreemde opspelende buikgevoel dat ze nu na lange tijd weer eens voelde, en die haar zo besefte ze ook nu weer, zo vaak tot leven hadden gebracht. Met zijn zwemshort aan, stond hij voor haar met onder zijn arm een opgerolde badhanddoek. Haar hart klopte wild nu ze hem niet langer meer als haar werkgever zag en met andere ogen naar zijn lichaam keek dat hij twee maanden geleden in een boze bui aan haar had opgedrongen.

Hij zag hoe zijn zoon vertrouwelijk tegen haar aan in diepe slaap lag en zij hem met haar ene arm veilig omklemd hield en met haar andere hand zachtjes met zijn haar friemelde in het kuiltje van zijn nek. Het besef dat hij Nicolas voor de tweede keer verdriet zou moeten doen als hij Celine niet kon overtuigen om te blijven sneed als een mes door zijn ziel. Nicolas was zo zeer op haar gesteld geraakt en was haar praktisch als zijn eigen moeder gaan zien. Het meest bijzondere was hieraan geweest dat Celine geen enkele rol had hoeven te spelen om hem voor zich te winnen. Zij had zich eenvoudig gegeven aan zijn zoon zoals ze was en zijn zoon had haar binnen de kortste keren aanvaard en geaccepteerd. Ook met Philippe had ze makkelijk een klik gehad, nu hij er verder over na dacht betrapte hij zich zelf wederom op jaloezie. ‘We moeten praten, Celine.’ Zoals altijd lag er een gebiedende toon in het timbre van zijn donkere stem maar daar zou ze zich deze keer niet meer door laten intimideren. Haar ogen keken hem uitdrukkingloos aan toen hij zich voorover boog en zijn zoon voorzichtig oppakte en op een vrij ligbed in de schaduw lag. De vreemde tinteling die zijn hand tegen haar huid teweeg bracht was er weer. Waarom was dat gevoel er toch altijd als hij in de buurt was? In het verleden had ze dat gevoel nooit kunnen negeren maar had ze zich daar in tegen in alles verzet in wat hij tegen haar zei en van haar vroeg maar dat gevoel was nu niet meer aanwezig. Ze hoefde zichzelf niet langer meer in bescherming tegen hem te nemen en dat kwam vooral omdat hij alles van haar had genomen waar hij recht op leek te hebben gehad. De gevoelens die opnieuw bij haar boven kwamen brachten opnieuw woede en boosheid met zich mee. Dat hij haar de wacht had aangezegd was nog tot daar aan toe geweest maar dat hij haar, haar waardigheid en zelfrespect had ontnomen dat was zeker de laatste weken onverteerbaar voor haar geweest. Het had haar vooral leeg van binnen gemaakt en het had gevoeld of ze één of ander gebruiksartikel voor hem was geweest. Het enigste waar ze zich nu nog druk en zorgen om maakte was in hoe Nicolas het zou opvatten als hij wist dat ze weg zou gaan. ‘Raoul, zei ze hem daarom, wij hoeven niet meer te praten, alles is tussen ons al gezegd.’ Hij keek haar aan en zag dat haar anders zo sprankelende en stralende ogen nog steeds dof en uitdrukkingsloos stonden. Zijn moeder had hem daarnet verteld dat Celine met Nicolas nog bij het zwembad was en had hem gezegd dat ze zich grote zorgen om Celine maakte. Dit was niet iets van de laatste week geweest, direct na hun schermutseling had hij gezien hoe gebroken ze was geweest en het vuur dat anders in haar zo stralende ogen te zien was, uitgedoofd leek. Hij hield zichzelf er voor verantwoordelijk  en wist als geen ander hoe dit gekomen was. Terwijl zijn gedachten terug gingen naar de laatste keer toen hij in zijn boze bui vooral zijn eigen regels had gesteld in het liefdesspel dat hij met haar had gespeeld en haar bonus had opstreken in dat ene moment waar hij ook nu nog zo graag in had willen geloven. Er waren dingen gebeurd die hij had voorspeld maar nu wist hij ook dat hij haar toen veel te hard had aangepakt. Nu hij twee weken geleden op eerder aanraden van Celine met Axelle en later met zijn vriend Allain had gepraat was er in die zin een zware last van zijn schouders afgevallen en was hij ook blij geweest dat hij het verleden waar zijn ex vrouw en zijn beste vriend een rol in hadden gespeeld op een goede manier had kunnen afsluiten. Ze hadden elkaar een hand gegeven en voor Nicolas een maatregel getroffen zodat hij en zijn moeder elkaar in gezamenlijk overleg konden blijven zien. Tegelijkertijd had zich een volgende probleem aangediend. Hoe kon hij Celine voor zich terug winnen en haar overtuigen van zijn liefde na alles wat er twee maanden geleden tussen hun tweeën was gebeurd. Als ze straks weg zou gaan van het Chateau, zou ze niet alleen Nicolas verdrietig achter laten maar ook hem. Hij wist dit nu met grote zekerheid te zeggen en daarom moest hij redden wat er nog te redden viel. Het zou een hele moeilijke klus gaan worden, wist hij toen hij spijt had gekregen van wat hij met haar had gedaan. Lang had hij zichzelf voorgehouden dat haar leeftijd als een barrière tussen hen in had gestaan maar daar was hij in de loop van de tijd anders over gaan denken. Ze had zijn hart veroverd op het moment dat ze zijn kantoor was binnen gelopen, de man in hem los gemaakt die hij voor geen enkele vrouw meer had willen zijn. Ze was zonder dat ze het zelf wist zoveel voor hem gaan betekenen in het afgelopen jaar, dat het niet denkbaar voor hem was om haar werkelijk te laten gaan. Zij was degene die hem tegenwicht gaf, hem terug kon fluiten en de spiegel op zijn tijd voor hem hield, daarbij kon ze hem ook nog eens betoveren met haar onschuldige blik, haar prachtige lach en elegante uitstraling. Hoewel hij het niet voor mogelijk had gehouden, wist ze hem als geen ander buiten zinnen te brengen. Hij had haar daarin tegen steeds maar weer getart en gejend, haar keer op keer laten zien wie de baas was geweest, hier op het Chateau. Hij was veel te ver gegaan maar kon hij de schade nog herstellen nu hij ondertussen zoveel van haar was gaan houden? Om erachter te komen moest hij daarom deze actie ondergaan. De afgelopen twee weken na het gesprek met Axelle en Allain was hem veel duidelijk geworden en had hij zijn gevoelens voor Celine niet langer weg gestopt toen hij nog een keer had beseft dat Axelle achteraf gezien niet de vrouw was geweest die naast hem had moeten staan. Ze had hem een prachtige zoon geschonken die hij voor niets of niemand wilde verliezen maar Celine was de vrouw die naast hem had moeten staan dat wist hij nu voor meer dan honderd procent zeker. Zijn woede aanval van een paar maanden geleden naar haar toe had hem tot een daad gebracht die hem diep in zijn binnenste pijn en verdriet deed als hij er aan terug dacht wat hij haar had aangedaan. De afstand die hij nog niet zo lang geleden zelf tussen hen beiden had gecreëerd leek iedere dag steeds groter te worden. De hoop die hij nog had verdrong zich naar de achtergrond nu ze zo even had gezegd dat ze niet meer met hem wilde praten en dat alles al was gezegd.

Ze had haar benen beschermend omhoog getrokken en omstrengelde ze met haar armen, ze wist zoals altijd dat ze op haar hoede moest zijn. Hij schoof een stoel dichterbij en boog zich voorover toen hij eerst nog even naar zijn zoon keek voor hij zei, ‘Heb je Nicolas al verteld dat je weggaat?’ Ze slikte en voelde hoe ze opnieuw tegen haar tranen moest vechten, ‘Nee nog niet.’ zei ze hem zacht en nauwelijks hoorbaar. De opluchting die hij van binnen voelde was groot toen hij haar toe knikte, ‘Misschien moet je het hem maar niet vertellen.’ was zijn antwoord. Ze keek hem geschokt aan en keek of dat ze water zag branden, ’Wil je dat ik met de stille trom vertrek? ‘ ze keek hem vragend en dwingend aan, waarom vroeg hij toch steeds dingen aan haar die niet goed voelden. Ze was zo klaar met de spelletjes die hij steeds opnieuw met haar leek te spelen. Ze schudde haar hoofd en met het temperament dat bij haar paste ging ze verder, ‘Je hebt dit spel al eerder een keer met Axelle gespeeld maar ik leen me hier niet voor Raoul. Ik vervul tot het einde mijn plicht en heb geen zin meer in discussie of wat dan ook met jou. Laat het je duidelijk zijn dat ik het Chateau en de wijngaard niet verlaat op de manier die jij voor ogen hebt.’  Haar felheid waar hij zo van hield maakte hem blij, ze was weer even de Celine waar hij vooral zelf blij en gelukkig van werd. Hij keek haar stil en afwachtend aan toen ze beslist haar betoog afsloot, ‘Dat kun je echt vergeten Raoul.’ Ze had een duidelijke maar ook sterke stelling ingenomen en in het signaal dat ze gaf wist hij dat ze wist wat er tussen hem en zijn ex vrouw Axelle had gespeeld. ‘Ik heb een ander voorstel, Ma belle?’ Zijn stem had deze keer geen dwingende en gebiedende toonde toen hij zacht sprak en zijn ogen naar de plek waar Nicolas op het ligbed lag te slapen liet gaan. Gekwetst keek ze hem aan en zuchtte diep, ‘Hou op en laat me met rust Raoul, jouw voorstellen berusten op je eigen voordelen. Ik ga het Nicolas eerlijk vertellen dat ik weg ga, hij zal daarom mijn verhaal ook horen en niet alleen het jouwe. Nicolas heeft recht op de waarheid.’ Hij keek haar aan, de steek die hij had gevoeld toen ze hem maande dat hij uit was op eigen voordelen raakte hem meer dan hij had verwacht. Het was hem duidelijk dat hij het goed bij haar had verprutst en wist dat zijn missie om haar voor zich te gaan winnen niet meer zo eenvoudig lag. Hij moest nog wat proberen en keek haar deze keer wel indringend aan, ‘Celine, je hoeft niet met de stille trom te vertrekken, je mag het doen op je eigen manier.’ Verbaasd keek ze hem aan, en bedacht zich dat op deze verrassende en toegevende wending wel een addertje onder het gras zou zitten. Ze doorzocht zijn blik maar zag deze keer eerder spanning dan genoegdoening op zijn gezicht toen hij zei, ‘Je hebt gelijk, het klopt dat Nicolas deze keer recht op de waarheid hebt, maar…………………., hij heeft ook op meer dingen recht, jouw liefde voor hem bijvoorbeeld?’  Zijn vraag met de blik die ze nooit kon peilen was deze keer anders, ze begreep niet goed wat hij haar nu precies wilde vertellen. Hij had haar luid en duidelijk medegedeeld dat haar contract niet verlengd zou worden en nu wilde hij haar op andere ideeën brengen. ‘Zolang ik hier ben zal hij die nog naar hartenlust krijgen Raoul, daar hoef jij je echt geen zorgen over te maken.’ Zijn blik hield haar vast toen hij merkte dat ze zich door hem niet meer gemakkelijk zou laten vangen. Ze was behoedzamer geworden sinds de laatste keer dat ze samen waren geweest. ‘Dat weet ik, Celine, hij zei het raadselachtig, maar daarna……………..daarna zal hij met een waarheid moeten leven die de waarheid niet is. Niet begrijpend keek ze hem aan toen ze vroeg, ‘Hoe bedoel je?’ Hij schoof zijn stoel dichter bij het ligbed en zette zijn gespierde en behaarde been op het ligbed en nam haar hand in de zijne. Dan……………., als jij bent vertrokken dan zou hij voor de tweede keer de liefde van een vrouw die zijn moeder had kunnen zijn moeten missen.’ Ze slikte de brok in haar keel weg, haar hart klopte luid, en dan dat onderbuikgevoel…………..dat onderbuikgevoel dat er altijd was als hij zo dichtbij was. Zijn warme hand wakkerde een vuur aan dat uitgedoofd had geleken. Ze hief haar vochtige ogen naar hem op, ze had altijd haar woordje tegen over hem klaar gehad, waarom raakte hij haar nu zo met deze woorden? Begreep hij dan niet dat ze zelf Nicolas ook zo vreselijk zou gaan missen.‘Het zal voor mij net zo zwaar zijn maar….., ik………………….,mijn…………………,liefde voor Nicolas zal altijd blijven Raoul. Ik zal hem daarom dan ook de waarheid vertellen, ook al moet ik hem daarmee pijn gaan doen en teleurstellen.’ Raoul wist als geen ander dat de teleurstelling voor zijn zoon enorm zou zijn als hij hoorde dat Celine voor de zomervakantie zou gaan vertrekken. Het meest schuldige hierin was hij zelf, hij had immers besloten dat Celine niet langer hoefde te blijven en had haar bewust genegeerd de afgelopen weken. Het was haar straf geweest omdat ze hem bewust buiten een geheim had gehouden. Het was waar, hij was heel boos op haar geweest maar nu hij alles had laten bezinken en op een rijtje had gezet bewonderde hij haar om haar moed, om hoe ze de dingen in haar leven aanging. Hij besefte meer dan ooit dat ze de verantwoordelijkheid in het geheim dat ze met zich mee had gedragen, naar hem toe uit de weg was gegaan uit liefde voor Nicolas. Daarbij, had zijn moeder hem net verteld, had ze gehandeld en was ze opgekomen voor zijn zoon omdat ze zelf een soortgelijke ervaring had meegemaakt in haar eigen jeugd. Dat hij dit nu beter begreep was niet de enige reden waarom hij in de laatste maanden meer van haar was gaan houden, dat waren ondertussen zoveel meer redenen geworden. Wat haar antwoord ook zou zijn hij zou het moeten aanvaarden. Voor het eerst in zijn leven zou hij een vraag gaan stellen die hem misschien niet het antwoord zou geven waar op hij hoopte. Als dat het geval was dan had hij zichzelf beloofd om nu op een goede manier met deze teleurstelling om te gaan. Dan zou hij zelf op de welbekende blaren moeten zitten die hij eerder altijd aan Celine had toebedeeld. Het zou moeilijk zijn als ze hem afwees maar hij zou als een echte man zijn verlies dan moeten nemen.  ‘Celine………?,  met zijn duim wreef hij cirkels op de bovenkant van haar hand, kun je me vergeven in wat ik al die tijd van je gevraagd hebt en……………., in wat ik twee maanden geleden van je hebt genomen?’  Ze keek hem aan en haar ogen waren nog steeds vochtig maar ze zond hem een ijskoude blik. Ze slikte nog een keer maar de traan die door haar wimpers naar beneden gleed kon ze niet stoppen. Moe vroeg ze hem, ’Waarom vraag je me dit Raoul? Je hebt me gekwetst en vernederd toen je me hebt genomen als je bezit en daarna heb je me geen blik meer waardig gekeurd toen je zei dat mijn contract niet zou worden verlengd. Je hoeft me als baas niets meer uit te leggen. Over zes weken ben ik uit je leven weg en zie je me nooit meer, er komt een andere au-pair of misschien wel een andere vrouw in je leven en dan zal je me binnen afzienbare tijd vergeten zijn. De vreemde blik die ze in zijn ogen zag weerspiegelde pijn, de zakelijkheid die hij anders bezat had plaatst gemaakt voor iets dat ze nog nooit in zijn ogen had gezien. ‘Ik………………., voor de eerste keer zag ze hem naar woorden zoeken toen hij daarna weloverwogen zei, ga je als baas niets meer uit leggen en er zal geen andere au-pair of ander vrouw komen Celine.’ ‘Niet?’ vroeg ze hem, ze begreep er allemaal niets meer van,  maar…….., Nicolas dan?’ Dit was het moment nu moest hij doorpakken om de brandende vraag van zijn hart aan haar te stellen en haar antwoord te aanvaarden. ‘In de tijd dat je hier nu bent heb ik gezien hoeveel je om mijn zoon geeft en hoeveel je van hem houdt in wat je voor hem hebt gedaan, zou je…………………………, ze zag hem weer even aarzelen, zou je ook………………., zoveel van mij kunnen houden?’ Als versteend staarde ze hem aan, het was een vraag die ze niet had voelen aankomen en haar even behoorlijk van haar stuk bracht. Het leek of hij het masker dat hij droeg wilde afzetten maar hoe kon ze hem ooit nog vertrouwen na wat hij haar had aangedaan? Langzaam aan kwam het besef en begreep ze waarom ze al die tijd dat vreemde onderbuik gevoel had gehad en wist ze opeens met grote stelligheid dat ze al die tijd al van hem had gehouden. Ze had er alleen nooit aan toe willen geven omdat het geen herkenbaar gevoel was geweest. Daarom had ze zich finaal tegen hem afgezet om zichzelf en Nicolas voortdurend tegen hem te beschermen. Het was haar al die tijd aardig gelukt tot dat hij het geheim had ontdekt en haar had laten boeten. Toen ze zich onder zijn strelende handen zo vreselijk had laten gaan en gezegd had dat ze van hem hield was dat uit de grond van haar hart gekomen en had ze geweten dat er geen andere man dan Raoul de la Fonteyne meer in haar leven kon zijn. Ze keek van hem weg naar Nicolas die nog steeds op het ligbed lag te slapen. O, ja, dacht ze in de war van haar eigen ontdekking, ze hield van hem net zoveel als ze van Nicolas hield maar omdat hij op zijn tijd zo vreselijk onvoorspelbaar kon zijn moest ze zelfs nu op haar tellen passen. Raoul en Nicolas verschilden in karakter niet veel van elkaar maar ze had gemerkt dat Raoul een meester was in denk en zet spelletjes en ze had ondervonden dat hij daarbij handig zijn eigen strafmaat hanteerde. Ze wrikte zachtjes haar hand uit zijn hand en stond op om haar zonnejurk aan te schieten. Ze voelde de spanning en negeerde de blik van Raoul toen ze haar jurk aan schoot en wat spullen bij elkaar raapte en in haar tas deed toen ze hem daarna aan keek. ‘Zullen we dit onderwerp laten rusten Raoul, vanmorgen heb je nog tegen je moeder gezegd dat mijn contract niet zal worden verlengd of……………..speel je weer één van je beroemde spelletjes?’ Omdat ze bijna zeker wist dat hij zich nu verder om zijn zoon zou bekommeren draaide ze zich om en liep van hem vandaan. Perplex had hij haar nagestaard maar nog voordat ze het zwembadterrein had verlaten was hij bij haar geweest en had haar de weg naar de uitgang versperd. Met zijn sterke mannelijke lichaam stond hij voor haar en kon ze zoals altijd weer geen kant uit. ‘Ik wil er langs Raoul, laat me met rust……………….., ik…………., wil dit heen en weer geslinger niet meer voor me zelf.’ Hij zag opnieuw de vermoeidheid en de pijn in haar ogen en wist meer dan ooit dat ze deze keer meende wat ze zei. Hij kon zich zelf wel voor zijn kop slaan in hoe ver hij dit toch had laten komen en wist dat ze misschien wel nooit meer zou gaan zeggen dat ze van hem hield. Met dat besef moest hij de strijd met zich zelf aan gaan en zijn trots en zijn koppigheid nog een keer opzij gaan zetten. Des te meer besefte hij dat de kans dat ze hem nog een keer zou afwijzen heel groot zou zijn, dit………………, zou zijn allerlaatste kans in nu of nooit gaan worden. Zonder er nog verder doekjes om te winden sprak hij haar zacht en indringend toe, ‘Ik weet dat ik je gekwetst hebt Celine, ik had het nooit zo moeten doen. De reden Celine, ging hij verder, waarom ik net aan je vroeg of je me wilt vergeven en van me zou kunnen houden is omdat ik van jou houd. Ik hou al van je…………, vanaf het begin dat je voor de eerste keer mijn kantoor binnen stapte, je als een oogverblindende prinses de trap af kwam lopen en mijn hart in vuur en vlam zette. Zelfs hield ik van je toen je met Philippe naar Bandol ging en mijn jaloerse hart dat niet kon velen en ik je moest redden van die dronken gast die je toen lastig viel. Maar ik ben ook van je gaan houden al die keren toen je me de spiegel voor hield en dat je me de les las omdat ik volgens jou teveel op mijn Rolex keek en geen tijd voor Nicolas vrij kon maken. Of hoe je er tegen in ging als ik het woordje Ma belle uitsprak. Ik houd van de manier hoe je vol toewijding de zorg voor Nicolas en mijn moeder op je neemt. Ik heb me er zeker in het begin tegen verzet en hield me zelf steeds voor dat je te jong voor me was en geen partij voor me kon zijn maar naar mate de tijd verstreek werd het me steeds duidelijker dat ik je moest hebben Celine. Ik……………………, hij slikte de brok in zijn keel weg, ik ben zoveel van je gaan houden dat ik er niet langer meer tegen wil vechten. Daarbij heb ik je advies ter harte genomen en ben ik twee weken geleden naar Axelle en Allain gegaan om het uit te praten waardoor Nicolas vanaf nu zijn moeder weer kan zien. Langzaam aan kwam het grote besef dat ik met nog iemand moest praten en……………dat was jij. Ook al heb ik het toen niet geuit en was het niet de juiste manier, zelfs in mijn boosheid enkele weken geleden, toen ik je als mijn bezit genomen hebt, heb ik je zo onvoorstelbaar lief gehad.’ Zijn donkere ogen keken haar aan, zijn harde blik was zoveel zachter geworden toen hij verder sprak. ‘Ik was de koning te rijk dat je nadat je naar mij verlangde me toen ook nog eens zei dat je van me hield. Ik weet ook dat ik je gekwetst hebt toen ik je daarna bewust negeerde en verder teerde op de overwinning die je me had gegeven maar ondertussen verlangde ik naar alles wat me zo lief aan je geworden is. Daarom………., Celine heb ik mijn moeder vanmorgen ook bevestigd dat je contract niet zal worden verlengd. Ik wil je daarom niet meer als au-pair voor mijn zoon maar als mijn vrouw en…………….als tweede moeder van mijn zoon naast mij hebben. Ik wil je beschermen en vooral lief hebben.’ Met een mond vol tanden keek ze hem aan met zijn liefdesrelaas nog na denderend in haar oren voelde ze het kippenvel op haar armen komen. Daarnet toen ze bij hem vandaan was gelopen had ze nog geweten dat haar hart voor altijd gebroken zou zijn en nu was alles in één klap in een ander perspectief komen te staan. Door op deze manier de regie weer in zijn eigen handen te nemen had ze geweten dat het niet anders kon kloppen dan zo. Dit was Raoul ten voeten uit maar het feit dat hij zichzelf nu iets had opgedragen om te doen in plaats van een ander maakte voor haar het grote verschil. Ze had de ernst in zijn ogen gelezen toen hij zijn liefde zojuist voor haar had uitgesproken en hij was nog niet klaar toen hij zei, ‘Kijk me nog één keer aan Celine.’ Hij hief haar hoofd verder naar hem op toen hij met grote overredingskracht vervolgde, ‘Ik vraag het je nog één keer, ‘Kan je me vergeven en kan je van me houden?’ Opnieuw was de spanning om te snijden tussen hen beiden. Hem kennende wist ze dat hij hierna, al zou ze hem nu afwijzen, deze vraag nooit maar dan ook nooit meer aan haar zou stellen omdat de stap die hij had gezet in deze al zo groot was geweest. Nu hij zijn masker had afgezet, had hij dan eindelijk ook zijn hart en ziel aan haar bloot gegeven. Hierin had hij alles benoemd en dat was voor haar zelf heel belangrijk geweest. Daarom was er, wist ze, maar één antwoord mogelijk in het antwoord dat ze aan hem zou geven. Alleen zo kon ze het geluk van haarzelf, Raoul en de kleine Nicolas veilig te stellen. Terwijl de tranen over haar wangen rolden hoorde ze zichzelf zeggen, ‘Ja, dat kan ik Raoul.’ en wist ze met grote mate van zekerheid dat ze al die tijd al voorbestemd voor elkaar waren geweest. De zucht van verlichting die hij slaakte ontging haar niet en ze moest er even om lachen. Ze zag dat hij een klein vierkant doosje uit de broekzak van zijn zwemshort haalde en legde bijna plechtig de handdoekrol voor haar voeten toen hij erop neer knielde en haar zei, ‘Misschien is het niet meer iets van deze tijd Celine en ben ik ook nu misschien wel weer te bezitterig maar………….., je zou me een zeer gelukkig man maken wanneer je, als je er natuurlijk zelf klaar voor bent, ooit een keer met me zou willen trouwen. Wil je dat?’ Door haar tranen heen keek ze hem aan, langzaam ebde de spanning van de afgelopen weken weg en knikte ze hem toe, toen ze een glimlach toverde op haar gezicht en hem met een lach en een traan zei, ‘Ja, dat wil ik misschien ooit wel een keer Raoul.’ Hij stond op, keek haar dankbaar aan en veegde met de achterkant van zijn hand de laatste tranen van haar gezicht toen hij zei, ‘Niet huilen Ma belle.’ Daarna schoof hij een prachtige zilveren met gouden ring met een geslepen diamant om haar vinger en kuste haar eerst voorzichtig teder, daarna vuriger en hartstochtelijker dan ooit. Langzaam gaf ze zich zelf weer aan hem over toen zijn sterke armen haar dichter naar zich toe trokken en ze sinds lange tijde opnieuw de warmte van zijn huid weer tegen de hare voelde. Ook zij trok hem dichter naar zich toe toen ze haar hand achter zijn nek legde en in zijn donkere haardos woelde terwijl ze hem nu in alle vrijheid gretig en verlangend terug kon kussen. Deze keer had hij niet op gebiedende toon gesproken toen hij aan haar de keuze had gelaten. Hij had haar zo laten weten dat ze hem nu nooit meer als haar baas zou hoeven te zien maar als de man die van haar hield. Ze gingen zo in elkaar op dat ze het niet eens in de gaten hadden dat Nicolas wakker was geworden en opeens tussen hen beiden in was komen te staan. Zijn kleine handjes omklemde hun bovenbenen, Raoul liet haar met tegenzin los maar besefte dat zijn zoon net als hij ook heel blij zou zijn met dit goede nieuws. Hij tilde Nicolas op, nu stonden ze met zijn drieën dicht bij elkaar, met zijn handje wreef hij over zijn oogjes en keek hij Celine aan. ‘Je hoeft me niets te zeggen hoor Celine, zei hij haar wijs, ik had het al gedroomd dat je hier zou blijven.’ Verbouwereerd keken Raoul en Celine elkaar aan toen ze beiden in lachen uitbarsten. Raoul gaf hem een knipoog toen hij zei, ‘Dat heb je dan heel goed gedroomd jongen, Celine blijft voor altijd bij ons en gaat nooit meer bij ons weg.’ Raoul gaf hem een kus op zijn ene wang en Celine deed dat op zijn andere wang en dacht ondertussen terug aan haar eigen droom die ze de allereerste nacht in Marseille had gehad, waarin Raoul bijna dezelfde woorden had gesproken als Nicolas daarnet. Soms……………, dacht ze, waren dromen dus geen bedrog maar kwamen ze echt uit.

 

Epiloog

Ruim een jaar later keek ze naar zich zelf in de spiegel, het was een warme nazomer dag, halverwege September. Haar blik gleed over haar witte bruidsjapon, eindelijk was het dan zover, vandaag was de grote dag aangebroken. Bijna haar hele familie was overgekomen inclusief haar beiden ouders met hun partners om deze dag samen met haar en Raoul te vieren. ‘Je ziet er beeldschoon uit, zei haar moeder, die haar terloops een kus gaf en een laatste blik op haar dochter wierp ter inspectie. ‘Ja, giegelde Celine nerveus, dat vind ik ook.’ De prachtige jurk die ze samen met haar schoonmoeder had gekocht liet niets te wensen over. Dat ze smaak had viel niet te betwisten, dacht Celine. Wederom had Catherine haar een jurk aanbevolen die haar meer dan perfect stond. De jurk was deze keer bijna eenvoudig te noemen als het ging om een trouwjurk, de mouwloze trouwjapon had een v hals pas die doorgetrokken was naar de achterkant van haar japon en zo gemaakt dat haar schouders onder de subtiele rag dunne stof bedekt lagen. Het strakke lijfje dat vanaf haar heupen over ging in een licht glooiende rok was op de juiste plaatsen bezet met kristalen kralen en lovertjes, de lange niet al te brede tule sleep welke met een brede witte kam in haar opgestoken haren zat verwerkt was langer dan haar jurk en complementeerde het geheel. Haar gedachten dwaalden af. Was het nog maar twee jaar geleden dat ze hier met de eerste gedachte aan Assepoester voor de deur had gestaan en de kasteelheer zelf, haar had doen laten geloven dat ze niets meer dan een werkneemster voor hem was? Hoe kon het verkeren, het afgelopen jaar had ze aan de compleet nieuwe situatie moeten wennen. Na de openlijke liefdes verklaring van Raoul was ze bereidt geweest om hem een nieuwe kans te geven en hij had haar daarin op de juiste manier de tijd en ruimte voor gegeven. Ze hadden zeker in het begin veel praatsessies met elkaar gehad om elkaar beter te leren begrijpen en waren tot de ontdekking gekomen dat ze veel overeenkomsten hadden maar ook nog wel eens elkaars tegenpool konden zijn. Omdat ze de strijdbijl hadden begraven was er een andere situatie ontstaan. Hij had haar veel dingen opgebiecht zo was hij er van overtuigd geweest dat er nooit meer een vrouw in zijn leven zou zijn en had hij vrouwen in het algemeen, in het geen hem met Axelle was overkomen over één kam geschoren. Hij had haar daarom gemanipuleerd toen hij haar voor de allereerste keer gedreigd had te ontslaan omdat ze niet in de rol die hij haar had toebedacht naast hem had willen staan. Toen hij haar aan Nicolas een belofte had horen doen op de slaapkamer van Nicolas had hij daarin handig gebruik gemaakt en haar zover gekregen zodat hij haar als een kat in het nauw had kunnen vangen en had zo gekregen wat hij voor zichzelf in gedachten had gehad. Hetzelfde was gebeurd in het complot dat hij samen met zijn zoon Nicolas had gesmeed nadat ze de eerste keer van de trap was geschreden en zijn bewonderende blik had gevoeld. Ook hierin had hij zijn list gebruikt. Hij was ver gegaan in veel dingen en had haar daarbij ook toegegeven dat hij even stik jaloers was geweest op zijn broer Philipp tijdens de bbq. Philippe had haar toen onomwonden gezegd dat hij tot over zijn oren verliefd was en Raoul die dat had gehoord had gedacht dat zijn broer tot over zijn oren verliefd was op Celine. Het was een misverstand geweest had hij later geweten, daarna had hij er steeds meer plezier in gehad om haar te jennen. Vergeef me, ik had het allemaal niet zo maar heel anders moeten doen. Achteraf gezien was het allemaal onder voorbedachte rade geweest om haar dicht bij hem in de buurt te houden. In zijn mening over vrouwen had zij voor hem het veilige schild moeten zijn naar andere vrouwen toe maar alles was anders gelopen in zijn zo bleek nu vooropgezette plan waarin zijn ijskoude hart langzaam aan was gaan ontdooien en hij zelf steeds meer van haar was gaan houden. In de fragmenten die hij haar had gegeven  en ze zich helder voor de geest kon halen waren al die momenten weer even helder voor haar geest gekomen. Toch had ze niet langer meer boos op hem kunnen zijn. In plaats daarvan had ze hem nu wel teder en begripvol aan kunnen kijken omdat ze had geweten dat dit alles de eerste aanzet was geweest naar de liefde en het geluk van hen beiden. In de gesprekken die ze samen hadden gevoerd had hij haar ook verteld hoe moeilijk en onacceptabel het nu nog steeds voor hem is, dat zijn vader door toedoen van anderen een afschuwelijke dood had gevonden. Het masker dat hij meer en meer had opgezet om niet meer gekwetst te worden had hem beschermd. Hij had deze lijn op bijna onacceptabele wijze doorgevoerd in het verhaal van wat zijn moeder was overkomen maar ook in het verhaal van wat Axelle en Allain hem hadden aangedaan. De wrok en de woede hierover hadden hem verder in zijn isolement gebracht en hem in sommige gevallen tot daden gebracht die achteraf gezien niet bepaald correct waren geweest. En ook Celine had het hierin moeten ontgelden, al met al was het allemaal best wrang en zuur voor hem geweest, dacht Celine en ze had hem toen dan ook begripvol vergeven. Op sommige momenten kon Raoul nog steeds wel eens stevig doordraven. In die momenten trapte zij ook nu nog stevig bij hem op de rem maar kon ze hem nu op een vredige manier aan als dat moest. Ze glimlachte even, anders dan in het verleden werd ze er nu tenminste niet meer voor gestraft zoals hij zo vaak bij haar had gedaan. Integendeel hij maakte het nu goed met vleierij in plaats van boosheid en zei haar keer op keer dat hij van haar hield en dat ze het beste was, wat hem de afgelopen jaren was overkomen. Door hem steeds scherp te houden had ze het langzaam aan voor elkaar gekregen dat hij meer tijd met haar en Nicolas doorbracht en dat was een verrijking voor hen allen geweest. De kleine Nicolas had daarbij geopperd dat zijn Rolex buiten werktijd werd verbannen naar de kluis in zijn kast, zo kon de vrije tijd die ze met elkaar door brachten gewaarborgd worden. Het geniale idee van de kleine man had haar bijval gekregen en zo konden ze nu nog vaker een weekend naar Marseille gaan of met elkaar er even op uit trekken om iets leuks te gaan doen. De echtscheiding van Raoul en Axelle was in januari eerder dit jaar een feit geworden. Er was veel uitgesproken onderling en het leek dat Raoul zich er nu goed in kon berusten, hij had de vernieuwde vriendschap van Axelle en Allain omwille van Nicolas hierin nu ook geaccepteerd en had ingezien dat Nicolas daar het meeste bij gebaat zou zijn. Door de omgangsregeling omtrent Nicolas die hij met Axelle had getroffen konden ze nu ook wat meer tijd samen doorbrengen en dat was in het afgelopen jaar dan ook een zeer bindende factor voor hun relatie geweest. Ze hadden elkaar daardoor nog beter op het diepere vlak leren kennen en begrijpen en langzaam aan had hij het verleden steeds meer los kunnen laten. Ze was ervan overtuigd dat hij zo verder was geholpen om op een goede manier de toekomst in te kijken. Er was tijd voor nodig geweest maar voor de zomervakantie had ze hem te kennen gegeven dat ze zijn vrouw wilde worden en hadden ze beiden naar de dag van vandaag uitgekeken. De klop op de deur bracht haar uit haar gedachten, toen haar moeder de deur opende, reed Catherine naar binnen met een prachtig boeket op haar schoot. Haar moeder sloot de deur en Catherine fluisterde ontroerd, ‘ In één woord…….., beeldschoon. Hij staat al klaar hoor, vervolgde ze, onderaan de trap, en doelde hiermee op haar vader, volgens mij is hij behoorlijk zenuwachtig.’ Celine glimlachte haar toe, haar stem klonk ontroerd toen ze zei, ‘Ik ook,’ en pakte het prachtige bruidsboeket dat Raoul voor haar had uitgekozen van haar aan. De witte rozen, het groene varenblad en het witte gipskruid waren zorgvuldig en prachtig geschikt. Haar moeder en Catherine keken haar stralend aan. Haar trotse moeder gaf haar nogmaals een kus en zei haar, ‘Ben je er klaar voor? We gaan er een mooie dag van maken meisje,’ en streelde de wang van haar dochter. Celine knikte haar toe en gaf haar een kus, boog zich daarna naar Catherine om haar ook een kus te geven en bijna plechtig tegen haar zei, ‘Ik zal Raoul niet teleur stellen Catherine.’ Ze knikte haar toe, ‘Dat weet ik kind, jullie zijn een mooi stel en aan elkaar gewaagd, dus het komt goed. Ga naar hem toe en maak hem gelukkig.’

Het burgerlijk huwelijk vond plaats in de wijngaard vlak bij het huis van Philippe, hier zouden ze straks na de kerkelijke inzegening in de Église weer terug komen om verder te feesten. Om dit feest te laten slagen had Raoul werkelijk aan alles gedacht en niets aan het toeval over gelaten. Van het muziekcombo tot aan de catering, die hij deze keer uit handen had gegeven om het personeel getuige te laten zijn van zijn huwelijk met Celine zodat ze hun huwelijksfeest mee konden vieren. Twee grote en aan één geschakelde witte paviljoen tenten stonden tussen twee rijen druivenbomen die er gezien dit jaargetijde klaar voor waren om te worden geoogst maar op zijn bevel zou dit nu pas volgende week gaan gebeuren. Door de plaatselijke bloemist was alles prachtig versierd met dezelfde bloemen die in het bruidsboeket van Celine zaten, alleen waren er hier prachtige volle donkerrode-paarse druiventrossen in verwerkt. Dezelfde versierselen had hij in de kerk laten aanbrengen, daar zou Nicolas eerst een kaars aansteken ter nagedachtenis aan zijn lieve vader de man die hij nog steeds zo vreselijk miste, daarna zou hij de twee ringen aan zijn vader en Celine geven die hen beiden met de zegen van de pastoor in de echt zouden verbinden. Alle gasten waren inmiddels gearriveerd en zaten op de stoelen. De burgelijke ambtenaar stond voor hem, hij zelf en Philippe die naast hem stond waren in afwachting van zijn aanstaande vrouw. Het afgelopen jaar was er veel gebeurd, samen met Celine had hij de harde levenslessen uit zijn leven verwerkt en gewerkt aan zijn nieuwe toekomst met haar. Het publiek werd rumoeriger, een teken dat de bruid in aantocht was. Even keek hij achterom, in het rechtse gang pad zag hij dat Nicolas glunderend naast Axelle en Allain op de eerste rij bij zijn moeder en Jeanne zat, het ontroerde hem even en wist dat het voor Nicolas zo veel beter was nu er tussen hem en Axelle veel spanning was weggevallen. Ook met Allain had hij het bij gelegd, hij en Nicolas hadden het samen altijd al goed met elkaar kunnen vinden dus daar hoefde hij zich geen zorgen over te maken. Hij ving even kort de blik van Axelle op, haar arm had ze even om Nicolas heen gelegen, ze gaf hem een knipoog. Hij knikte haar toe, dat zij hier nu ook bij waren had alles met Celine te maken. Ze had hem bijna geëist dat Axelle en Allain samen met zijn moeder, broer en schoonzus en haar familieleden op de eerste rij mochten zitten want niets had ze hem nog een keer duidelijk gezegd, mocht Nicolas zijn geluk in de weg staan. Hij had het moeilijk gevonden om zijn ex en zijn vriend uit te nodigen voor zijn bruiloft maar enkele weken geleden had hij dan toch de actie onder nomen en hen beiden op het Chateau uitgenodigd om de wens van Celine in vervulling te laten gaan. Celine had erbij gezeten en tot zijn verbazing had hij gezien dat het tussen haar en Axelle goed klikte. Hoewel hij niet meer van Axelle hield had hij nu ook wel begrepen dat hij haar verwaarloosd had in aandacht. Zij had vooral naar liefde gezocht en had op den duur haar eigen hart hierin gevolgd. Allain had hij vergeven, natuurlijk hij had zijn kans gepakt en Axelle gegeven waarin hij had verzuimd. Zijn vriend had hem misschien kunnen waarschuwen maar dan had hij nu niet naast de echte liefde van zijn leven gestaan. Het had allemaal zo moeten gaan, wist hij nu zeker en duidelijk. Ze hadden beiden schuld gehad en hadden gewoon niet bij elkaar gepast. Later op die avond was de sfeer vooral open en ontspannen geweest en hadden ze zelfs nog gelachen met elkaar. Nicolas had er vooral glunderend bij gezeten, hij had de situatie zoals deze was al veel langer geaccepteerd dan hij zelf en kwam nu met twee keer twee zorgzame ouders niets tekort. Door Celine waren zijn schellen dan toch van de ogen gevallen en had hij het uiteindelijk toch allemaal aanvaardt en prima gevonden. Alles was op zijn pootjes terecht gekomen en diep van binnen was hij blij dat zijn ongerief over alles weer een plaatsje had gekregen. Alles wat er tussen hem en Axelle was gebeurd, was een levensles geweest en dat zou hem in zijn huwelijk met Celine geen tweede keer meer overkomen. Hij dacht aan Nicolas die zijn Rolex achter slot en grendel had gezet als hij met Celine en hem alleen zou zijn. Hij gniffelde even, dat zou nog wat gaan beloven met deze kleine slimme man en daarbij zou hij het zelf altijd nog gaan verliezen ook want Celine was bijna altijd op zijn hand. De muziek zwengelde aan, zijn bruid met haar vader kwamen nu naar binnen gelopen wist hij. Hij rechtte zijn rug en zag de knipoog van Philippe die naast hem stond. Dat was ook nog een ding geweest, dacht hij bijna beschamend, hoe jaloers was hij op zijn jongere broertje geweest voor de aandacht die Celine hem wel had gegeven. Nog even………… en dan………was ze zijn vrouw. Hij nam zich stellig voor dat zij dan ook nooit aan zijn liefde en aandacht tekort zou gaan komen. Zijn hart bonkte in zijn keel, op het moment dat Philippe een stap zijwaarts zette om terug te lopen naar zijn plek nam hij zijn beeldschone bruid van zijn aanstaande schoonvader aan. Zijn ogen gleden langs haar lichaam welke gehuld was in een adembenemende mooie witte jurk, tenslotte zochten zijn ogen naar haar prachtige grote onschuldige ogen die hem betoverd hadden vanaf het begin dat ze in zijn leven was gekomen. Hij slikte de brok in zijn keel weg en voelde zich zo ontzettend gelukkig toen hij zacht tegen haar zei, ‘Wat zie je er weer prachtig en beeldschoon uit, Ma belle.’ Ze schonk hem haar prachtige lach en greep naar zijn hand. Om haar te triggeren keek hij heel even kort op zijn Rolex die hij voor deze speciale gelegenheid toch nog snel had omgedaan. Ze lachte harder dan ze wilde om hem te laten weten dat ze zijn grap verstond. Het was drie uur, ze stond precies op tijd voor hem. Zijn hand gleed in de hare.

De week die volgde hadden ze samen in het huis van Raoul in Marseille doorgebracht. Nicolas zou deze week bij Axelle en Allain logeren zodat Raoul en Celine met een goed begin aan hun huwelijk zouden beginnen. Beiden waren nog steeds vol van de mooie momenten van hun huwelijk, de kerkelijke inzegening en het feest dat daarna was gehouden. Opnieuw had ze in zijn armen gedanst en dezelfde vrijheid ervaren als haar allereerste dans twee jaar geleden met hem. Ze had zich nu helemaal vol overgave kunnen geven toen hij haar over de aangelegde dansvloer in souplesse had geleid en ze samen met hem in harmonie de sterren van de hemel had gedanst. Ook ‘De vrienden van de Rank’ waren aanwezig geweest en François had het bruidspaar hartelijk gefeliciteerd en gekust toen hij haar met een knipoog had gezegd, ‘Het is een jaartje later geworden dan ik had gedacht maar……… ik heb al met al dan toch gelijk gekregen Celine. Nogmaals welkom in onze club’ De sfeer was ontspannen geweest, het was een prachtige dag met een gouden randje geweest. Ook deze week was voorbij gevlogen maar het was ook een fijne en vooral ontspannende week geweest met veel tijd voor elkaar en ze hadden dan ook in diverse opzichten genoten. Het was nu alweer de laatste dag, de koffers stonden gepakt, straks zouden ze weer richting het Chateau in Bandol gaan rijden. Maar eerst liepen ze nog even naar het strand voor een laatste duik in de zee en ook om voor de laatste keer van het mooie uitzicht van de zee te genieten. Boven aan de steile trap die naar het strand en de zee leidde, wrikte Celine haar hand uit de hand van Raoul en daagde hem uit wie er het eerste in de zee zou zijn. Met twee treden tegelijk rende ze de trap af, zette haar strandtas op het strand en ontdeed zich snel van haar witte hemd en korte broek en rende over het strand naar de zee. Ze was Raoul ettelijke seconden te snel af maar toen ze met haar hoofd boven het water kwam kreeg ze nog een keer een volle laag water over zich heen van het bommetje dat hij vlak voor haar neus pleegde. Ze kneep haar ogen samen zodat het zoute water niet in haar ogen zou komen. Het volgende ogenblik had hij haar gevangen in zijn armen, zijn donkere ogen keken haar ondeugend aan toen hij zei, ‘Een kus voor je vrijlating.’ Ze legde haar armen achter zijn nek en hing tegen hem aan en deed net of ze na dacht toen ze hem vroeg, ‘ Mmm, wil ik dat eigenlijk wel?’ ‘Niet? zei hij haar terug, okay, al goed, nu zit je zeker je hele leven echt aan mij vast.’ Hij zei verder niets en tilde haar op, droeg haar uit de zee en liep naar de plek waar ze net hun kleding hadden gedropt en zette zich met haar neer op een rotspartij terwijl zijn armen haar nog steeds stevig omklemde. ‘Ik merk het wel als je van gedachten veranderd, mijn Rolex ligt thuis nog in de kluis, dus ik heb nog alle tijd,’ zei hij haar plagend. Ze keek hem lachend aan en vleide haar hoofd tegen zijn borst terwijl ze deze keer haar onderbuik gevoel niet hoefde te negeren. Op sommige momenten was het er nog steeds maar ze wist nu tenminste waardoor het werkelijk kwam. Het had alles te maken met liefde, geluk en iemand waar je veel van houdt, heel graag willen zien, willen vast houden, altijd bij hem willen zijn. Ooit had ze zich absoluut niet veilig bij hem gevoeld maar dat was allemaal verleden tijd geworden. Ze sloot heel even haar ogen en genoot van dit gelukzalige moment. Even later keek ze naar hem op en kuste hem zacht, ze zag de glimlach om zijn mond verschijnen toen hij haar zei, ‘Aah……, toch maar eieren voor je geld gekozen?’ Ze knikte hem toe, ‘Ja klopt, zei ze hem geheimzinnig, maar……, er zit ook nog een verrassingsei bij,’ zei ze hem raadselachtig. Ze kuste hem nog een keer en wrikte zich zacht van hem los en liep naar haar strandtas om zich met haar baddoek af te drogen. Ze schoot haar witte hemd over haar bikini aan, Raoul was haar gevolgd en deed hetzelfde maar hij schoot zijn witte broek over zijn zwemshort aan. Celine spreidde een groot strandlaken uit op het mulle zand en viste de fles wijn met twee glazen uit haar strandtas. Raoul keek haar verbaasd aan toen hij tegen haar zei, ‘Wijn?’. Ze keek hem aan met een lach en knikte hem toe toen ze de fles met kurketrekker aan hem gaf. ‘Dit is best een oude wijn Celine, hij is uit negentiennegentig dus nu zo’n zesentwintig jaar oud.’ Dit moest het verassingsei zijn waar ze het net over had. ‘Heb je hier een speciale reden voor?’ nieuwsgierig keek hij haar aan. ‘Mm……mm,’ met de mimiek van haar mond hield ze hem in spanning toen ze hem opnieuw toe knikte. ‘Kom op, madam de la Fontaine, voor de draad ermee’ zei hij bijna ongeduldig en hij trok met alle kracht de kurk van de fles. Ze nam de fles van hem over en schonk de beiden wijnglazen vol waarvan ze er één aan hem gaf. Ze keek hem aan toen ze zei, ‘Deze fles is uit het geboorte jaar van Philippe en stond als enige op de loopband toen ik twee jaar geleden aan het begin van mijn au pair baan bij jou een rondleiding van hem kreeg in de wijnbottelarij,’ zei ze hem ter informatie. ‘Ik kreeg deze van hem mee en moest hem beloven dat ik hem alleen open mocht maken op een speciaal moment.’  ‘En?, vroeg hij haar weer, dit is een speciaal moment voor jou neem ik aan?’ Ze zag dat hij er niets van begreep en benadrukte dat toen hij tegen haar zei, ‘Ik ben wel heel nieuwsgierig Ma belle, waarom dit moment zo speciaal voor jou is, want….., zei hij er ondeugend achter aan, ik kan genoeg andere speciale momenten noemen van ons twee.’ Ze keek hem lachend aan terwijl ze hem quasi berispend toe sprak. ‘Raoul!’ Zijn arm gleed om haar heen en hij trok haar lachend naar zich toe, ‘Nou vooruit, brandt maar los, ik ben er helemaal klaar voor.’ In haar ogen die hem vanaf het eerste moment zo betoverd hadden zag hij alleen maar liefde toen ze hem zei, ‘Je weet dat ik veel…….., heel veel van Nicolas houdt, begon ze, ik zal ook nooit stoppen om van hem te blijven houden en zal hem behandelen als of hij mijn eigen kind is.’ ‘Dat weet ik, Celine, maar……..’ ‘Ssss maande ze hem en lag haar vinger op zijn mond. Ik mis hem nu ook, nu hij er niet bij is en verlang er naar om hem weer te zien Raoul. Tot aan zijn zelfstandigheid zal ik er samen met jou voor hem zijn, evenals Catherine, Axelle en Allain maar…………, ze aarzelde even voor ze weer verder ging, kunnen we zo’n weekje samen, net zoals deze week, ieder jaar niet vieren ten gunste van onze trouwdag, zodat ik je even……., heel even niet hoeft te delen?’ Hij bleef stil toen hij haar aankeek, afwachtend en bang keek ze hem deze keer aan, ze voelde wat tranen van haar wang afglijden toen ze met hese stem zei, ‘Vraag me niet te kiezen Raoul, ik kies namelijk onvoorwaardelijk voor Nicolas, want…………..je weet dat ik evenveel van jou als van hem houdt maar hij heeft als kleine jongen nog meer dan jij, mijn liefde en bescherming in het bijzonder nodig. Maar…….., jouw hart en jouw liefde wil ik één keer per jaar, zei ze hem zacht en teder, helemaal bezitten.’ Toen ze was uitgesproken klonk hij zachtjes zijn wijnglas tegen de hare, toastte haar toe, ‘C’est la vie, Ma belle.’  Ze namen samen een teug van de volle gerijpte wijn toen ook hij zacht tegen haar zei, ‘Ik denk er precies hetzelfde over en ben blij dat ik je dan even niet met mijn beduchte tegenstander hoeft te delen.’ Hij had zijn stem gekscherend jaloers laten klinken maar was onder de indruk van haar onvoorwaardelijke liefdesverklaring voor zijn zoon maar zeker ook voor hem zelf waarin haar pure liefde voor hen beiden nogmaals zo duidelijk centraal had gestaan. Ze had juist dit ene moment voor hem speciaal en bijzonder gemaakt en begreep, dat ze de kunst verstond om een ander mens als een ster te laten stralen. Hij wist het natuurlijk al langer dat Nicolas een bijzonder plaats in haar leven had ingenomen maar ze had nu ook in haar statement aangegeven dat Nicolas op sommige momenten niet altijd tussen hen in kon blijven staan en had zo haar speciale liefde naar hem uitgesproken. ‘Wat heb je dat ongelofelijk mooi gezegd,’ zei hij en pakte het wijnglas van haar aan terwijl hij deze met zijn wijnglas op een gladde grote steen vlakbij hen in het zand zette. Haar mooie lach verscheen weer op haar gezicht toen hij met zijn duim de laatste traan van haar wang wreef en haar weer terug op haar rug op de badhanddoek rolde. Hij boog zich over haar heen en beroerde met zijn mond teder haar lippen die naar het zout van haar tranen proefden. In de korte adempauze die hij nam sprak hij tot haar, ‘Weet je Celine, ik realiseer me dat ik een hele grote bofkont ben met een vrouw zoals jij naast me, ……… en geloof me………….., daar is geen woord van gelogen. Hij zette zijn oprechte woorden kracht bij toen hij haar opnieuw met volle overgave kuste. Ze klampte zich aan hem vast omdat ze wist dat deze bijzondere plek nu voor altijd verbonden zou zijn aan hun liefde voor elkaar. Ze dacht hierbij ook even aan Philippe, ze moest wel, ze had hem nadrukkelijk beloofd om ook even aan hem te denken als ze deze fles wijn zou gaan schenken. Ze moest hem ook dankbaar zijn wist ze. Zonder het zelf te weten had hij haar zeker in het begin toen ze in de moeizame relatie met Raoul aan haar baantje was begonnen, op het Chateau staande kunnen houden met zijn aanwezigheid en zijn grappen en grollen. Ze dacht daarbij ook aan de mindere activiteit met Philippe in het muziek café maar waar hij in ieder geval Jeanne aan over had gehouden en Raoul de reddende engel voor hem en haar was geweest. Ze kon er nu allemaal gelukkig om lachen maar was blij dat deze tijd nu toch ver achter haar lag. Dat ze eens gelukkig zou zijn met Raoul dat had ze zeker toen nooit kunnen vermoeden. Ze had haar stekels keer op keer naar hem opgestoken en hem daarbij ongezouten de waarheid gezegd. Stil lagen ze nog even naast elkaar met hun ogen gesloten, haar hoofd lag op zijn borst, zijn arm was om haar heen. Het constante tikken van zijn hart en het ritme van de zee die de golven op het strand sloegen, bracht nu ook haar de rust die Raoul al zo vaak op deze plek had gevonden. Stiltemomenten waren belangrijk voor een mens wist ze. Ieder mens had deze in zijn leven nodig om soms weer alles helder op een rijtje te krijgen, moed verzamelen om zo weer verder te kunnen. Wat later stond hij op, trok haar overeind en liep met haar hand in hand naar een open rotspartij aan de rand van de zee, iets verderop. Hij draaide haar naar zich toe, ze strengelde haar handen achter zijn rug en keek naar hem op. Zijn masker had ze eerder weten te doorbreken, steeds vaker zag ze zijn open lach, zoals ook nu, op zijn gezicht verschijnen en nam hij de tijd om samen met haar en Nicolas van de mooie momenten in het leven te genieten. Ze kuste hem zacht. Hij keek opnieuw vol bewondering naar zijn jonge vrouw die hem levenslessen had bij gebracht welke hij in het begin met bruut geweld had afgestraft met twee van zijn liefdeslessen om boven alles zijn zin te krijgen. Door hem te vergeven had ze deze lessen naar hem toe verzilverd en hem daarmee de grootste schat gegeven. Hij beantwoorde haar kus en keek haar nog een keer indringend aan toen hij vol vuur tegen haar zei, ‘Ik hou zo ontzettend veel van jou, Celine de la Fontaine, en ben blij dat deze plek nu ook jouw plekje is geworden.’ Hij hief haar kin naar hem op, er verscheen een glimlach op zijn gezicht en benadrukte. ‘Volgend jaar bij leven en welzijn, zullen we hier weer samen zijn, Ma belle.’ Vol passie en intens verlangen kuste hij haar nog een keer. Dankbaar voor deze belofte keek ze hem daarna nog een keer aan. ‘Ons plekje’, verbeterde ze hem en vleide zich tegen hem aan. ‘Ons plekje’, verzekerde hij haar terwijl ze keken naar de open zee met uitzicht op de horizon lag er voor hen beiden een nieuwe toekomst in het verschiet.  

 

                                                          E I N D E