Boek on line 2

Een rugzak vol met diep verlangen

EEN RUGZAK VOL MET DIEP VERLANGEN - Dionne Sleutelboer heeft na haar gestrande relatie met Chris Meijberg even genoeg van alles en nog wat. Ze zegt haar baan op en laat stad en land achter zich om de dingen uit haar leven op een rijtje te zetten. Vol enthousiasme maar ook met gemengde gevoelens stort ze zich op haar nieuwe avontuur en gaat de uitdaging die ze al heel lang voor ogen had aan. Ze gaat 'backpacken' in het westen van Amerika, het land waar ze eens als dertienjarig meisje met haar ouders is geweest. Door een noodlottig ongeval is ze haar ouders toen ze achttien jaar was verloren. Nu zo’n tien jaar later wil ze de plaatsen die ze toen met haar ouders bezocht nog een keer bezoeken. Herinneringen en emoties helpen haar door het rouwproces heen dat ze voor zichzelf nog niet goed heeft kunnen afsluiten. Dan ontmoet ze bijna op het einde van haar reis Ryan Cunningham, een knappe eigenzinnige rancher uit Texas.Door een noodlottige val op een boot nodigt hij haar later uit om mee naar zijn Ranch in Texas te gaan. Ze besluit op zijn uitnodiging in te gaan en komt in een warm Amerikaans gezin terecht. Er hangt liefde in de lucht. Maar wordt haar verlangen gestild? Een nieuw avontuur wacht op haar.

Auteur: Bertha de Bruin Klop

 

Hoofdstuk 1

Met het adembenemende uitzicht in haar vizier keek Dionne over de uitgestrekte vlakte voor haar. Ze stond op het dak van de wereld naar het mooiste uitzicht dat ze ooit had gezien te kijken. Ze voelde hoe haar lichaam van binnen weer rustig werd na het maken van de enorme klim die ze zojuist had gedaan. Ook hier was ze lang geleden geweest, samen met haar ouders. Net als de andere plekken die ze eerder op deze reis door Amerika al had bezocht. Ze ontdeed zich van haar rugzak zette zich neer op de steen die voor haar lag en strekte haar benen eens even lekker uit terwijl ze het immense uitzicht in haar op nam. Een zachte bries bracht haar wat verkoeling, ze veegde het zweet van haar hoofd met een tissue die ze in haar broekzak had gestopt en dronk daarna met gretige teugen van het koele water dat in haar bidon zat. Tien jaar geleden was ze hier ook geweest, wel op een andere plek natuurlijk, de ‘Grand Canyon’ was zo groot, maar ze was er zeker van dat waar je ook stond elk uitzicht even mooi zou zijn. Hoewel ze van te voren had geweten dat het ook een beladen reis zou zijn was het toch fijn om hier weer even terug te zijn. Zo kon ze haar gedachten de vrije loop laten gaan en de herinneringen aan haar ouders voor haar zelf voor eventjes weer levend maken. De beelden die aan haar voorbij flitsten waren vooral de mooie en blije momenten geweest. Ze had deze op de één of andere manier nodig om het beeld van haar te vroeg gestorven ouders te versterken maar ook omdat ze het verdriet dat op de achtergrond nog steeds aanwezig was nog niet goed had verwerkt. Er zaten nog te veel scherpe randjes aan haar verdriet en ze wist zelf maar al te goed hoe dat kwam. Nadat ze het bericht had ontvangen van het noodlottige ongeval van haar beiden ouders had ze in eerste instantie zelf ook niet meer willen leven. Haar oma en tante Inez van haar moeders kant hadden haar goed opgevangen en er alles aan gedaan om haar een nieuw liefdevol thuis te geven. Maar ze was zo vol van verdriet, woede en onrust geweest dat er pas na een jaar van medicatie weer enige vooruitgang te zien was geweest en ze naar het leek weer langzaam uit het diepe dal was geklommen. Ook oom Mark de man van tante Inez had hier een grote rol in gespeeld. Ze hadden samen vaak lange fietstochten gemaakt op de racefiets door het vlakke Nederland. Dat was heerlijk geweest zo kon alles wat er in je hoofd zat er uit waaien, aldus oom Mark. Er had zeker een kern van waarheid ingezeten want ze begon in die tijd weer langzamer hand nieuwe energie te krijgen. Net na haar twintigste verjaardag had ze Chris Meijberg ontmoet, ze hadden voor elkaar bestemd geleken en heel veel mooie momenten met elkaar gedeeld, daarom was het wederom diep slikken voor haar geweest toen hij een paar maanden geleden, een maand voor de aangekondigde huwelijksdatum van hen beiden een punt achter hun relatie had gezet. Chris had een nieuwe liefde gevonden in een collega op zijn werk. Opnieuw was de wereld even onder haar voeten vandaan gezakt en had de woede weer heel eventjes bij haar overheerst, maar ze had deze niet te lang toegelaten. Ze had zich niet opnieuw in het diepe dal willen storten waarin ze was beland na het overlijden van haar beiden ouders. Daarom had ze voor zichzelf besloten om eindelijk de reis die ze zich zelf al heel lang had voorgesteld nu te gaan maken en niet langer meer uit te stellen. Ze moest door met haar leven en wilde niet langer bij de pakken neer gaan zitten. De mededeling van Chris was haar zeker ook rauw op haar dak gevallen maar ze wist als geen ander dat het nog erger kon en een relatie zonder wederzijdse liefde was geen relatie. Het sterke verdriet om het gemis van haar ouders wroette nog wel steeds in haar voort had ze gemerkt en konden haar als ze aan hen dacht nog steeds zoveel pijn doen. Ze wilde zo graag met een glimlach op haar gezicht aan hen terug denken. Misschien, had ze gedacht, dat deze reis daarom een goede therapie voor haar zou zijn, ze moest met haar verdriet nog één keer diep gaan om zo te proberen weer een klein beetje verder van hen los te komen om zo haar eigen leven weer op een goede manier te kunnen leiden. Ze had de bezorgdheid van haar oma en oom en tante wel gevoeld toen ze hen had verteld wat haar plannen waren. Maar ze had zich sterk gemaakt en wist dat ze deze reis gewoon voor haar eigen wel gesteldheid moest gaan doen. Eventjes terug naar de plekken waar ze zoveel mooie herinneringen aan had overgehouden. Zo was ze ruim een week geleden aan de reis begonnen en na een vlucht van bijna twaalf uur aangekomen in Seattle. Ze was met een streek bus verder gereisd naar het hotel in deze stad waar ze haar eerste overnachting zou hebben. De volgende morgen was ze nog een beetje suf en verreisd rond een uur of tien vertrokken met de bus die de rondreis door de Westkust van America verzorgde en haar op de bekende plaatsen zou brengen die ze met haar ouders had bezocht en heel graag nog een keer wilde zien. Ze waren door de Rocky Mountains richting Yellostone Park gereden waar ze de warmwater geisers had bezocht.De aardkorst was hier zo dun dat de houten vlonders die over deze geisers heen waren gelegd je heel dicht bij de bron van oorsprong  brachten. Ze had op het zelfde brugje gestaan als toen ze met haar vader en moeder daar was geweest en had ook daar nog een paar mooie plaatjes geschoten voor haar digitale fotoalbum en facebook vrienden. Ze waren verder gereden door de verschillende nationale parken en waren, herten, pelikanen, buffels  en zelfs een enkele beer tegen gekomen. De grote bizons die langs de bus waren gelopen hadden veel kleiner geleken als toen ze in de auto van haar ouders had gezeten maar toch bleven het joekels van beesten. Opnieuw doorleefde ze de reis van jaren geleden toen ze een meisje van dertien was geweest en aan het autoraam gekluisterd had gezeten om niets maar dan ook niets van deze mooie natuur en schoonheid te hoeven missen. De herinneringen waren steeds naar boven gekomen. Zo kon ze op sommige ogenblikken de mooie momenten die ze hier samen met haar ouders had gehad weer herbeleven. Daarna waren ze een dag naar Salt Lake City gegaan en waren ‘s morgens naar het prachtige kerkgebouw van de mormonen gemeenschap gegaan. Ook daar waren er genoeg herinneringen voor haar geweest. Later die dag waren ze in Salt Lake City hoger de berg op gereden en waren ze naar de plaats waar de Olympische winterspelen eens waren gespeeld gegaan. De verschillende vlaggen die er op de hoge masten wapperden herinnerden je er nog aan dat deze spelen hier eens waren gespeeld. Later in Las Vegas was er ook weer veel naar boven gekomen. De little white wedding chapel waar haar ouders eens waren getrouwd had ze als eerste in die plaats bezocht. De twee kleine stompkaarsjes die ze er had gekocht in een souvenirs winkeltje had ze even later aangestoken op een speciale plek in deze kerk. Opnieuw waren haar tranen gekomen aan de mooie herinnering die ze hier op deze plek had over gehouden. Haar ouders hadden haar eens meegenomen naar deze plek, ze hadden haar voor gedaan hoe het er op hun huwelijksdag aan toe was gegaan. Papa had mama toen ze vlak voordat ze uit de kerk vertrokken in zijn armen opgetild en haar over de drempel naar buiten gedragen en onder het bekende wijsje van: daar komt de bruid had hij gezongen: ‘daar gaat de bruid’. Toen hadden mama en zij er beiden om moeten lachen, haar vader was altijd een beetje van de grapjes geweest en wist er altijd zo’n draai aan te geven dat je er op de één of andere manier altijd gewoon om moest lachen. Hoe anders en beladen was het nu voor haar geweest op deze meest hechte en tastbare plek waar dan ook ter wereld. Hier was het allemaal voor haar ouders begonnen en waren zij net als alle andere bruidsparen begonnen aan een sprookje met een lang en gelukkig leven. Maar het noodlot had anders beslist.Twee jaar na hun huwelijk was Dionne geboren en hadden ze weer hun geluk niet op gekund. Vele jaren waren zo in geluk en liefde en met ups en downs voorbij gegaan tot die noodlottige dag die het sprookje in één keer had uitgeblazen. Zonder verder iets aan haar te vragen had de beheerder van de chapel haar naar een bankje geleid waar ze even op had kunnen zitten om weer op verhaal te komen. Blij dat hij verder niets aan haar vroeg maar toch dankbaar dat hij even zijn arm om haar heen had geslagen had hij haar weer tot bedaren kunnen brengen. Toen hij had gezien dat ze het weer aan kon was hij weer weg gegaan en had ze nog even in stilte kunnen zitten. Met haar handen gevouwen in haar schoot had ze haar gedachten de vrije loop gelaten. Ze had geweten dat dit bezoek het moeilijkste bezoek ooit na het overlijden van haar ouders zou zijn. Toch had het haar na alle heftigheid enorm opgelucht bedacht ze achter af en niemand die haar hier in had kunnen helpen, ze moest hier zelf door heen. Na het overlijden van haar ouders was alles in zo’n rap tempo aan haar voorbij gegaan. Omdat ze zelf zo van slag was geweest en er van alles geregeld moest worden om en in haar ouderlijk huis. Haar ouderlijk huis moest worden verkocht en daarna had ze van het ene op het andere moment niets tastbaars meer gehad dan een paar fotoboeken en wat spulletjes van haar ouders. De plek waar ze zich altijd zo veilig en gelukkig had gevoeld was er opeens niet meer. Alles was voorbij en herinnering voor haar geworden. Nog nooit had ze zich zo alleen en eenzaam gevoeld als toen op dat moment.

En nu bijna aan het einde van de reis zat ze hier helemaal alleen boven op een berg ergens in de ‘Grand Canyon’. Alleen…….., ook hier kon geen mens op dit moment zien hoe dicht haar ouders hier en nu bij haar waren. Ze hoort de stem van haar vader uit het verleden op de achtergrond, die haar verteld dat er al sprake was van de ‘Grand Canyon’ zo’n zeventien miljoen jaar geleden. Het is iets wat ze toen niet kon bevatten maar nu nog steeds niet. Haar vader………….., hij wist haar er altijd heel veel over te vertellen, hij was een wetenschappelijke geograaf in hart en nieren geweest met heel veel kennis en brede interesses. Ze had altijd aan zijn lippen gekluisterd gezeten als hij begon te vertellen over zijn ontdekkingen en wetenswaardigheden. Toen ze nog heel klein was geweest had ze altijd als haar vader haar weer een  onwaarschijnlijk verhaal had verteld, aan haar moeder gevraagd: ‘Nee, he mama, dat kan toch helemaal niet?’ In de hoop op bevestiging te krijgen dat haar vader het allemaal maar uit zijn duim zoog. Maar haar moeder had haar niet uit de droom kunnen helpen en zei altijd tegen haar ‘Geloof wat je zelf wilt geloven, lieverd.’ Toen had ze dat antwoord nooit zo goed begrepen van haar moeder, het was voor haar een niet bevredigend antwoord geweest. Later toen ze wat ouder was geweest had ze het wat meer begrepen waarom haar moeder haar antwoord zo had geformuleerd. Als lerares van Godsdienst en levensbeschouwing was het noodzakelijk om ieder mens te respecteren in wat hij of zij geloofde en ook dat ieder mens zijn of haar eigen geloof hierin mocht hebben. Toch botste de evolutietheorie en de Bijbel met elkaar. Dat was tussen haar vader en moeder zo nu en dan wel eens een discussie punt geweest. Ze had het niet altijd begrepen en was blij dat haar geloof op dat punt gelukkig kinderlijk eenvoudig was gebleven. Zij zag de Bijbel als een boek dat vol stond met verhalen en overleveringen dat ooit bij het verhaal van de schepping en Adam en Eva begonnen was. Een boek waar mensen lering uit konden trekken, maar waar ook het leven van alle dag in die tijd werd beschreven. En het ging er zo concludeerde ze in die tijd op veel punten nog hetzelfde aan toe als nu daarom was dat boek, een boek van alle tijden geworden, want er werd toen net zoals nu oorlog gevoerd tussen de landen, er werden misdaden begaan, overspel gepleegd en wat al niet meer. God kon je niet zien, niet grijpen en bevatten maar Hij was er wel. Hij was voor haar vooral liefde en werd tastbaar  in de schoonheid van de natuur en de mensen die om je heen stonden als je verdrietig was en als het leven voor je zelf te zwaar was geworden. Ze had het zelf zo gevoeld in de onbekende arm die in het kerkje in Las Vegas om haar heen was geslagen en haar tot bedaren had gebracht. Maar ook toen ze bonkend tegen de muur te keer was gegaan om haar verdriet na het noodlottige ongeval van haar ouders uiting te geven en de waarom vragen steeds maar weer door haar hoofd hadden gespookt.Oma, tante Inez en oom Mark hadden haar steeds weer getroost en haar in hun armen gesloten met hun onvoorwaardelijke liefde. Ze hadden haar weer langzaam aan op de rails van het leven gezet en daar was ze hen nu ze er op terug keek nog steeds heel erg dankbaar voor.

In de verhalen van haar vader zou ook zeker een kern van waarheid zitten want er was immers onderzoek naar gedaan en mensen willen nu eenmaal alles verklaren. Ze kon er vrede mee hebben en was er voor haar zelf van overtuigd dat ook in dat voorbije tijdperk de hand van God in alles steeds de overhand had gehad. De mensen konden verklaren wat ze wilden maar niets was wat het leek en de waarheid, de echte waarheid hadden wij die als mensen wel in pachtZe schudde haar mijmerende gedachten van zich af toen ze werd opgeschrikt door twee arenden die op hun vleugels in de wind tussen de bergtoppen aan het balanceren waren. Snel pakte ze haar verrekijker om de twee grote vogels in haar vizier te nemen. Dit was werkelijk waanzinnig om te zien. Ze cirkelden enkele minuten rondjes hoog boven in de lucht om haar heen. Daarna streken ze zo’n honderd meter verder op neer op een iets hogere bergtop als waar zij zich bevond. Haarscherp kon ze beiden vogels in het vizier nemen, de markante witte koppen met de gele snavels lieten haar duidelijk zien dat het om echte roofvogels ging. De natuur in Amerika was werkelijk overweldigend. Snel verwisselde ze haar verrekijker voor haar fototoestel, dit plaatje kon ze niet laten schieten. Alsof  de twee vogels voelden dat ze werden vast gelegd op de camera sloegen ze hun vleugels uit die een spanwijdte van wel twee meter hadden. Wauw…..wat was dit mooi om te zien, het gaf haar een kik om deze vogels van zo dichtbij te kunnen fotograferen. Het scherpe geluid dat ze voort brachten toen ze weer naar omhoog vlogen bezorgde haar kippenvel. Nog eenmaal vlogen ze boven haar hoofd een rondje en brachten nog een keer hun scherpe geluid ten gehore als een soort groet dat ze als afscheid aan haar brachten. Op haar armen en benen voelde ze nog steeds het kippenvel toen ze de twee vogels van haar vandaan zag vliegen. Het gevoel en de beleving die ze hierbij voelde brachten opnieuw de tranen die ze over haar gezicht voelde rollen. Ze liet het begaan het moest eruit wist ze. Langzaam aan voelde ze haar lichaam weer tot bedaren komen en werd ze weer naar het hier en nu getrokken. Ze keek op haar mobiel voor de tijd en zag dat de gids en de mensen van het reisgezelschap weer langzaam aan naar de wachtende bus die in het dal stond geparkeerd toe liepen. Ze pakte haar rugzak op terwijl ze zich zelf gelijk af vroeg waarom ze de grote rugzak helemaal naar hier had mee gesjord terwijl hij gemakkelijk in de bus had kunnen blijven staan. Ze keek nog eenmaal naar de prachtige schoonheid van de uitgestrekte vlaktes die de ‘Grand Canyon’ rijk was. Ze nam op haar manier afscheid van deze bijzondere plek waar ze zojuist in haar hoofd van nog meer dingen afstand had moeten doen. In haar hoofd wel te verstaan want in haar hart zou voor altijd het meest speciale plekje voor  haar ouders gereserveerd zijn. Hier boven op de berg voelde ze zich voor het eerst sinds lange tijd weer letterlijk en figuurlijk in de ruimte staan. Ze zou haar ouders niet teleur stellen en wat moois van haar leven gaan maken, dat was ze hen verschuldigd. Ze zou het leven vanaf nu weer opnieuw omarmen en wat er was geweest achter zich laten om zo een nieuw begin te maken. Ze draaide zich om met de zware rugzak op haar rug. Met een diepe zucht rechtte ze haar rug, ze was er klaar voor en liep naar beneden, weg van de berg waar ze net haar laatste hoogtepunt in het verdriet had bereikt. Gevuld met diepe verlangens liep ze weer terug naar het dal, daar zou ze ongetwijfeld met de rugzak op haar rug een stuk makkelijker lopen. 

 

 

Hoofdstuk 2

Na een goede nachtrust en een rustdag in een hotel vlakbij de ‘Grand Canyon ‘, maakte Dionne zich na het ontbijt klaar. In deze laatste week zouden ze de laatste twee plaatsen Los Angeles en San Francisco  nog  gaan bezoeken. In iedere stad zou ze nog drie dagen door gaan brengen en dan zat haar reis die tot nu toe vol geweest was van emoties er al weer op. Toen iedereen zich in de Lounge had verzameld en de buschauffeur zijn laatste check deed of het gezelschap compleet was, vertrokken ze. Via een kleine omweg deden ze eerst nog het National Park ‘Death Valley’ aan. Toen ze met haar ouders door dit park was gereden hadden ze in ieder geval voldoende water met zich mee genomen. Het was een ongeschreven wet geweest had haar vader haar eens verteld, dat als je mensen met een kapotte auto zag staan, je dan in ieder geval verplicht was om te helpen. Er waren in de loop der jaren al vele gevallen bekend geweest dat mensen dood waren gegaan in deze woestijnvlakte met zijn verzengende hitte, omdat hulp en water hier letterlijk en figuurlijk ver te zoeken waren. Je kon hier op niets vertrouwen zelfs je mobiele telefoon kon je in de steek laten als er geen frequentie was. Het was zaak om je goed voor te bereiden als je een tocht door deze dorre woestijnvlakte wilde maken. Overleven was echt alleen mogelijk met de hulp van een toevallige voorbijganger of voldoende water. Hoewel ze er niet van uit ging dat ze pech zouden krijgen had ze toch nog een fles extra water in haar rugzak gedaan, je wist maar nooit. Het viel haar op dat de bergen hier niet zo groot waren als in de ‘Grand Canyon’, maar ze waren wel net als daar ook roodgekleurd. De fauna beperkte zich tot enkele dieren en planten waaronder veel cactussen, die hadden weten te overleven op de dorre vlaktes van deze zandwoestijn die ook nog enkele beken met zout water bezat. Halverwege hun reis door deze zandwoestijn hield de buschauffeur een kleine stop bij 'Furnace Creek', op deze heetste plek van de aarde waren al eens temperaturen gemeten van drieënvijftig graden Celsius, en was het woord regen een onbekend begrip. De buschauffeur gaf de mededeling dat de mensen die dat wilden even de gelegenheid kregen om van de warmte te genieten maar zei hij er gekscherend achteraan: ‘pas op dat je geen kou vat.’ De verzengende hitte was enorm toen ze uit de koele bus met airco stapte het leek of je een klap in je gezicht kreeg en de adem je door de hitte werd afgesneden. Ze schoot nog snel wat foto’s maar de hitte en warmte buiten de bus deden haar weer snel naar de koele airco van de bus verlangen. In niet minder dan vijf minuten zat de bus weer vol en reden ze weer door. Rond een uur of drie kwamen ze dan eindelijk aan in het hotel in Los Angeles. Ze was blij dat ze de komende drie dagen iets rustiger aan kon doen. Morgen stond er een bezoek aan de Walk of Fame gepland en vanaf daar ook nog een sightseeing tour door Hollywood - Beverly Hills, het bekendste stadsdeel van L.A. Vanmiddag zou ze lekker gaan relaxen en zou ze lekker een paar uur aan het zwembad van het hotel doorbrengen. In haar hotelkamer aangekomen ontdeed ze zich snel van haar schoenen en kleren en schoot haar bikini aan met een makkelijke zonnejurkje erover heen die nog ergens onder in haar rugzak zat verstopt. Ze rolde de fles zonnebrand in haar badlaken en zette haar zonnebril op haar haren om hem straks buiten goed op te zetten. Er was nog een plekje met een ligbed vrij onder een parasol half in de schaduw en half in de zon, ze liep er snel naar toe.  ‘Dat was lekker’, dacht ze, zo kon ze telkens kiezen of ze in of uit de zon wilde. Ze smeerde zichzelf in en liet haar lichaam door de zon koesteren. De mensen stemmen verdrongen zich al gauw naar de achtergrond voordat ze even helemaal weg dutte in een korte slaap. 

Drie dagen later reden ze met de bus alweer langs Sunset Boulevard van L.A. om via de Pacific Coast Highway die aan de Stille Oceaan lag naar San Francisco te gaan. De prachtige baaien en vergezichten die je had over de uitgestrekte Stille Oceaan omdat de kustweg hier hoger lag dan de zeespiegel, brachten haar weer even terug naar een verleden dat ver achter haar lag. Hier had ze samen met haar vader ergens gezwommen tussen de dolfijnen. Wat een feest was dat geweest. In een baai hadden ze een bassin gemaakt waar je heel dicht bij de dolfijnen kon zwemmen. Zo dichtbij dat je ze zelfs had kunnen aaien. Ze waren niet alleen lief maar ook nog eens super intelligent. Ook hadden ze later nog walvissen, zeeleeuwen en zeehonden gespot. De natuur  in Amerika bleef je keer op keer verbazen en was zo indrukwekkend mooi. Ook nu zag ze langs de weg de prachtige cactussen staan en de vetplantjes die je in menige achtertuin in Nederland tegen kwam. De felle gele, hardroze en oranje kleuren van de bloemen trokken je oog of je het wilde of niet er steeds naar toe. Ze wist nog goed hoe ze haar eerste camera op deze flora en fauna hier had uitgeprobeerd, het was het begin geweest van haar hobby fotograferen die haar al vele mooie plaatjes had opgeleverd. Ze had de foefjes die erbij kwamen kijken zich snel eigen gemaakt en had later een professionele camera aangeschaft om nog beter de fragmenten en details vast te leggen, die je als je goed naar een foto keek niet eens met het blote oog in de natuur kon zien. Ze had wel eens gedacht om van haar hobby haar beroep te gaan maken. Wie weet……..,ze had zich nog geen week geleden op de ‘Grand Canyon’ voorgenomen om het leven op nieuw te gaan omarmen, waarom zou ze het niet gewoon gaan proberen? Ze vond het lang niet zo’n slecht idee en zou er over na gaan denken beloofde ze zichzelf. Nu nog even genieten van het prachtige uitzicht, ze richtte haar ogen weer op de prachtige natuur die zowel aan de linkerkant en de rechterkant door de ramen van de bus te zien was.

Twee uur later arriveerden ze in San Fransisco. De steile en heuvelachtige hellingen die zo kenmerkend waren voor deze stad werden beklommen door de kabeltrams die steeds meer een attractie waren geworden voor de vele toeristen. De bus reed nog even door en stopte even later bij een klein hotel waar ze de komende dagen zouden overnachten. Toen ze haar koffer naar haar kamer had gebracht besloot ze om nog even haar benen te gaan strekken en terug te lopen naar de plaats waar de kabeltram omhoog ging. Ze pakte haar kleine rugtas, fototoestel, flesje water en stadskaart en ging op pad. Al gauw had ze de wirwar van mensen gevonden die ze even van tevoren had gezien bij het opstappunt van de kabeltram. Aan de overkant van de straat kon ze een mooie foto maken van de wachtende mensen en een tram die al halverwege de steile helling was geklommen, snel klikte ze een paar foto’s om het bijzondere beeld dat op deze plek de steile hoogte van de stad weergaf vast te leggen. Als het niet zo druk was geweest had ze zelf ook wel een ritje mee willen maken, maar het vooruitzicht om achter in de rij nog zeker een uur te staan wachten hadden haar niet gelokt. Ze zag op haar kaart dat ze niet ver van China Town was. Een beroemde wijk in San Francisco waar je, zo gingen de verhalen, geweest moest zijn. Ze besloot de borden te volgen die haar er naar toe zouden leiden. Met een kwartier liep ze door een soort Chinese poort de wijk in. Hier was alles gelijk anders, alles verwees naar China, de gebouwen en de Chinese tekens die op de winkelruiten waren geverfd. Ze vergaapte zich bij een winkelruit van een viswinkel waar de meest uiteenlopende vissen in alle soorten en maten je met levenloze ogen aan lagen te gapen. De groente stalletjes, de kledingwinkeltjes met de typische kleurrijke Chinese kleding. Ze werd opgeschrikt door een hoop lawaai van trommels en rinkelende bellen. Twee grote gekleurde Chinese draken waren de aandachtstrekkers met daar achter lallenden mensen die deze draken volgden. Ze verdreven zo de boze geesten uit de stad werd er beweerd. Het was een prachtig schouwspel om te zien concludeerde Dionne terwijl ze wat foto’s schoot. De stoet trok verder en ze besloot om weer richting hotel te gaan lopen. Ze liep over het pleintje dat vol zat met oudere Chinezen die met elkaar een kaartje aan het leggen waren, ook de Chinese vrouwen waren hier van de partij. Het was zo het leek hier op dit plein een sociaal gebeuren maar dan wel alleen zoals ze kon zien voor de oudere Chinezen. Ze begreep dat de cultuur en de tradities van het thuisland China hier in ere werden gehouden, heel bijzonder om te zien. Ze knikte in het voorbij gaan vriendelijk naar wat mensen die op hun beurt haar weer terug begroeten. Toen ze weer door de poort was gelopen, volgde ze de route die haar weer terug naar het hotel bracht. Met het vooruitzicht om een heerlijke warme douche te nemen en even een uurtje te gaan liggen op haar bed voordat ze zich naar de eetzaal van het hotel zou begeven, versnelde ze haar pas om die daad bij het woord te gaan zetten.

De volgende morgen schrok Dionne versuft wakker van haar mobiel. Het was maar goed dat ze deze had ingesteld om zich zelf te wekken. Ze voelde aan haar lichaam dat ze nog moe was. Het was geestelijk een zware en emotionele reis geweest die op sommige tijden veel van haar energie had gevraagd. Ze lachte om zich zelf toen ze eraan dacht hoe het zou zijn geweest als ze echt aan het backpacken was geslagen. Dan was het helemaal dubbelop geweest en hoe zou ze er dan hebben ingestaan? Ze had echt willen gaan backpacken, dat was haar grote voornemen geweest, maar omdat ze maar drie weken zou gaan en daarbij de nodige plekken wilde gaan bezoeken, hadden ze haar bij het reisbureau toch sterk afgeraden omdat niet te voet te gaan doen. Ze zou volgens hen in tijdsnood zijn gekomen en had zo misschien niet alle plaatsen kunnen bezoeken die op haar verlanglijstje hadden gestaan. Ze had haar plan in dat opzicht dus bij moeten stellen. Het alternatief was een uitgestippelde busreis geweest die haar langs de plaatsen zou brengen die ze voor haar zelf had moeten bezoeken. De busreis was zo geregeld dat als je eenmaal weer op een plek van bestemming was aangekomen zelf de vrijheid had om wel of niet mee te gaan met de excursies die werden aangeboden. Dat was voor haar wel fijn geweest, zo had ze zelf toch nog naar al die plekken kunnen gaan waar ze de herinneringen aan haar ouders op had kunnen halen. Ze had een voldaan gevoel en merkte dat ze sterker was geworden en de toekomst weer een stuk positiever tegemoet kon zien. Ondanks deze verkapte vorm van backpacken was ze blij dat ze voor deze optie per bus gekozen had. Nu had ze alles in één keer de juiste plaats kunnen geven en had ze het gevoel dat ze het verleden op een goede manier voor zichzelf had kunnen afsluiten. Met de gedachten dat haar ouders voor haar uit het oog waren maar nooit uit haar hart zouden zijn, zou ze verder gaan en hun liefde koesteren en bewaren in haar hart. Ze rekte zich uit, stond op en maakte zich klaar voor het ontbijt. Het was de allerlaatste dag, morgenochtend om elf uur zou ze weer inchecken voor haar terug reis naar Nederland. Vandaag zou ze Alcatraz Island gaan bezoeken. Dit eiland in de baai van San Francisco was wereldberoemd om de zwaarst beveiligste gevangenis van Amerika. Vele ‘beroemde’ gevangenen zoals Al Capone hadden hier hun straf uitgezeten. Ze wist dat de kaartjes voor een bezoek aan deze gevangenis vooraf online op internet moesten worden besteld. Om verdere verrassingen te voorkomen had ze dat dus thuis al gedaan en controleerde gelijk of deze nog tussen haar reisbescheiden zaten. Na het ontbijt vertrok ze met de kabeltram richting Fisherman’ s Wharf. In de baai van de oude zeeliedenbuurt lagen de boten voor een rondvaart in de baai te wachten maar ook andere boten die je bijvoorbeeld naar Alcatraz brachten. De lange rij met mensen waarbij ze moest aansluiten deed haar ook hier bijna besluiten om zich om te draaien en met tegenzin sloot Dionne zich aan in de rij. Na ruim een half uur bevond ze zich eindelijk op de boot. Ze was blij dat ze voor wat dikkere kleren en een windjack had gekozen. San Fransisco was een prachtige stad maar de mist en regen die deze stad zo kenmerkten konden de temperatuur flink naar beneden halen. Toen ze er waren hadden ze een indrukwekkende rondleiding met uitleg gekregen. Ze had de lange rij cellen met de witte ijzeren tralies ervoor goed in zich opgenomen, en probeerde zich er iets bij voor te stellen hoe het zou zijn om hier je straf uit te moeten zitten. Er was zelfs een cel te zien waar je kon zien hoe twee mensen een vluchtroute door een weg geschroefd rooster hadden gemaakt. Ze was blij toen ze weer buiten was en de wind door haar haren voelde waaien. De wind was sterker geworden en toen ze terug voeren deinde de boot stevig met de golven mee. Ze zette zich schrap voor het geschommel van de boot en pakte haar fototoestel om snel een paar plaatjes van de Golden Gate Bridge te schieten. Deze bekende en immense hang brug die je vaak in filmen zag mocht natuurlijk niet in haar digitale fotoalbum ontbreken. Toen ze haar fototoestel weer terug in haar kleine rugzak had gedaan werd ze door de sterke deining van de boot met een ruk naar rechts geslingerd en kwam met haar hoofd tegen een ijzeren paal aan. Het volgende ogenblik werd het inkt zwart voor haar ogen en viel ze weg in een zwart gat. 

Toen ze even later bij kwam zag ze vaag wat mensen om haar heen staan en bij haar hoofd zat er een man gehurkt op zijn knieën die in de verte naar haar riep, ‘Wake up, miss, wake up.’ Ze probeerde haar ogen te openen maar het leek of ze er geen controle meer over had en ze zakte voor de tweede keer weer weg. De man reageerde razend snel ritste haar jas wat losser en paste mond op mond beademing toe. Toen ze na enige tijd weer bij kwam voelde ze een warme kleffe hand op haar voorhoofd, ze hoorde hoe hij tegen de kapitein riep dat er een ambulance moest komen. Dat hoefde natuurlijk niet dacht ze en richtte zich op om op te gaan staan. Een stekende pijn in haar hoofd vertelde haar dat het toch niet helemaal goed zat. De man duwde haar zacht maar vermanend terug toen hij zei, ‘Dat lijkt me niet zo’n goed idee, miss.’ Hij pakte een schone zakdoek aan van iemand die stond toe te kijken en verwisselde zijn hand voor de zakdoek die hij stevig tegen haar hoofd hield aangedrukt. Ze zag dat zijn hand onder het bloed zat. Pas nu begreep ze dat ze waarschijnlijk een hoofdwond had.  Maar ze kon toch wel even gaan staan om te kijken in de toiletruimte hoe erg het was? En richtte zich weer op. De man zijn geduld raakte duidelijk op toen hij haar geïrriteerd toe beet, ‘Is het nou klaar of niet, je bloed heel hard, we zijn bijna bij de wal en er wordt eerst gekeken of er verder niets met je is.’ In de verte hoorde ze de sirenes die steeds dichterbij kwamen en ze begreep dat deze voor haar loeiden. 'Nee he', dacht ze, ze wist bijna voor honderd procent zeker dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen, wat een ophef allemaal. Toen de boot was aangemeerd liepen de twee ziekenbroeders met een brancard de boot op. De kapitein loodste de mensen van zijn schip, alleen de man die de zakdoek nog steeds tegen haar hoofd hield aangedrukt bleef achter. Hij deed zijn verhaal van wat er gebeurd was tegen de ambulance broeders. Waarop één van hen aan haar vroeg of ze een toerist was en of ze hier alleen was. Toen ze de vraag had beantwoord , vroeg de broeder haar of ze kon vertellen wie ze was en waar ze vandaan kwam. Ze antwoorde nog een keer en dacht dat het ergste nu wel achter de rug zou zijn. Maar niets bleek minder waar toen hij haar vertelde dat ze mee naar het ziekenhuis moest om haar hoofdwond te hechten en er op moest rekenen dat ze waarschijnlijk één of twee nachtjes ter observatie in het ziekenhuis zou moeten blijven. Haar wereld stortte in, dit kon toch niet waar zijn? Ze besloot gelijk gas te geven en sputterde fors tegen. Toen ze ook nog eens zei dat ze morgen weer terug zou vliegen naar Nederland was het hek helemaal van de dam. 'Geloof me mevrouw,’ sprak hij haar toe, 'dat kunt u als eerste uit uw hoofd zetten. U heeft een behoorlijke hoofdwond opgelopen door deze val, wij volgen op dit moment de procedures en daar wijken we niet van af. De dokter in het ziekenhuis beslist na onderzoek wat er verder met u gaat gebeuren.’ Ze wilde nog een keer vaart halen maar ze voelde weer een steek door haar hoofd gaan. Ze kon zich beter niet te druk maken en het maar allemaal  over haar heen laten komen. ‘Kan ik nog wat voor je doen?’, vroeg de man die haar had bijgestaan en keek haar aan. Zijn ogen stonden beduidend vriendelijker als daarnet. ‘Ja, eeh……..', bracht ze stamelend uit, 'het zou fijn zijn als u in ieder geval het hotel waar ik nu verblijf en de reisleider op de hoogte zou willen stellen van mijn ongeval. Misschien is het ook handig als ze weten naar welk ziekenhuis ik wordt gebracht?’ Hij knikte en pakte uit zijn kleine rugzak een boekje met een pen om de gegevens op te schrijven die ze aan hem gaf. De ambulance broeder vertelde hem naar welk ziekenhuis ze zou worden gebracht. Zijn handen schreven gelijk op wat hij hoorde. Toen zijn ogen haar opnieuw zochten dacht ze even iets van medelijden te zien in zijn blik toen hij aan haar vroeg, ‘Hoe heet je?’ Ze zuchtte diep voordat ze zei, ‘Dionne……….Dionne Sleutelboer.’ Hij schreef haar naam bij de andere gegevens en deed het boekje dicht en weer terug in zijn rugzak. Zijn blik zocht haar nog een keer en raakte haar kort aan toen hij zei, ‘Sterkte Dionne.’ De ambulance broeders legden haar voorzichtig op de brancard en liepen terug naar de ambulance. Ze werd ingeladen en kon nog net voor de deur werd dicht gedaan tegen de man die haar had geholpen zeggen, ‘Bedankt voor uw hulp.’ Ze zag hoe de man nog even naar haar keek maar even later was de man die uit haar beeld verdwenen. Ze voelde haar ogen opnieuw zwaar worden en hoorde hoe de ambulancebroeder haar vaag in de verte toesprak dat ze wakker moest blijven. Ze probeerde te doen wat hij haar vroeg maar ook nu had ze op de één of andere manier geen controle over zichzelf. Ze voelde zichzelf weer weg glijden. ‘Wat zou er nu verder met haar gebeuren?’ Het was haar laatste gedachte voordat ze opnieuw haar bewustzijn verloor.

 

 

Hoofdstuk 3

Twee maanden later

Met nog half dicht geknepen ogen, richtte Dionne zich op om naar haar slaapkamerraam te kijken. De zon drong zich op en de zonnestralen schenen door de kieren van de gordijnen die voor het raam zaten naar binnen. Het zou weer een warme dag gaan worden wist ze. Op de achtergrond hoorde ze het zachte gekletter van de paardenhoeven die door het mulle zand galoppeerden en haar zoals iedere morgen wakker hadden gemaakt. Ze stond op uit bed, rekte zich uit met een geeuw en liep naar het open raam waar een hor voor zat om het gordijn wat weg te schuiven. Sinds ze hier was genoot ze ieder morgen van het prachtige uitzicht dat door haar slaapkamerraam te zien was. Ze zag Ryan op zijn paard achter het hek de andere paarden bij elkaar drijven en omsloot ze daarna met een ander hek. Hij steeg af en floot naar zijn hond Forrest, een geel witte Golden Retriever die hem met zijn kwispelende staart volgde. Drie maanden geleden had ze niet kunnen vermoeden dat ze hier op de ‘Colorado Ranch’ in Brownwood in het hartje van Texas nog in Amerika zou zijn geweest. Maar alles was na haar ongeval een beetje anders gelopen dan ze aanvankelijk had gedacht. Haar ongelukkige val twee maanden geleden op de boot hadden haar planning voor het terug reizen naar Nederland even letterlijk en figuurlijk op de kop gezet en een andere wending gegeven. De controle die ze steeds niet meer over haar benen had gevoeld na de val, waren samen met het steeds weg vallen van haar bewustzijn en de te lage bloeddruk, de directe aanleiding geweest voor de doctoren in het ziekenhuis, om haar daar twee weken ter observatie te houden, inclusief de nodige en voorgeschreven rust die nodig was voor haar verdere herstel. Ryan Cunningham, de man die haar de dag van het ongeval met eerste hulp had geholpen, had haar de volgende dag een bezoek gebracht maar had niet veel aan haar gehad, omdat ze toen ook bij tijd en wijlen steeds weg zakte. Op de achtergrond had ze hem vaag herkend en gezien dat hij met één van de dokters in gesprek was geweest. Waarschijnlijk hadden ze het over haar toestand gehad. Pas toen ze zich op één van de dagen van zijn bezoek wat beter had gevoeld, had hij zich kort aan haar  voorgesteld en haar verteld dat hij haar geholpen had toen ze op de boot gevallen was. Het was achteraf gezien maar goed geweest dat hij steeds langs was gekomen en zich daarna verder om haar lot had bekommerd in het ziekenhuis en daarna. De twee weken die volgden waren er twee van vallen en opstaan geweest. Ook moesten er veel dingen in korte tijd worden geregeld waar zij op dat moment niet toe in staat was geweest. Zo moest haar vlucht naar Nederland geannuleerd worden, haar oma, tante en oom op de hoogte worden gesteld en haar koffers moesten vanuit het hotel waar ze had gelogeerd naar het ziekenhuis worden gebracht.Toen hij had voorgesteld om dit voor haar te regelen had ze aangezien haar toestand niets anders kunnen doen om van zijn aangeboden hulp gebruik te maken. Ze had hem het mobiele nummer van Oom Mark gegeven omdat hij het meeste thuis was geweest in de Engelse taal vanwege zijn werk. Haar zware hersenschudding die de val had veroorzaakt en de gevolgen hiervan hadden ervoor gezorgd dat ze zeker drie weken in het ziekenhuis had moeten leggen. Het waren er in ieder geval twee van veel slapen geweest in een bijna donkere kamer. Langzaam aan was ze de derde week weer wat meer op de been gekomen en was ze steeds weer wat meer bij haar positieven gekomen. In die weken was Ryan haar steeds komen bezoeken en was ze er langzaam aan achter  gekomen dat hij in San Fransisco op vakantie was geweest. In de derde week was ze aanzienlijk beter opgeknapt om te worden ontslagen uit het ziekenhuis maar had toch het advies gekregen om nog niet te gaan vliegen omdat het bloedstolsel die de val bij haar hoofd had veroorzaakt nog niet helemaal weg was, en ook het flauw vallen ook nog niet helemaal onder controle leek te zijn. Ryan had haar toen aangeboden om mee naar zijn Ranch in Texas te gaan om daar verder op te sterken. Omdat er op dat moment geen andere optie voor de hand had gelegen had ze besloten om zijn aanbod aan te nemen en had hem hiervoor de nodige voorbereidingen voor laten treffen. Omdat Ryan en oom Mark steeds over en weer contact hadden gehouden over de toestand van Dionne toen ze nog in het ziekenhuis had gelegen, was haar familie ook op de hoogte gesteld van het besluit dat moest worden genomen dat Dionne nog wat langer in Amerika zou blijven dan aanvankelijk de bedoeling zou zijn geweest. Oom Mark had het begrepen en zou het door geven aan haar oma en tante Inez. In Nederland had Dionne immers geen verdere verplichtingen gezien haar beëindigde relatie en werk dus was dat volgens oom Mark niet zo’n groot probleem. Wel had hij haar laten beloven om tenminste één keer in de twee weken even naar Nederland te skypen zodat hij, tante Inez en oma op de hoogte bleven van haar verdere wel bevinden daar. Natuurlijk had Dionne daar mee ingestemd, ze had dit niet meer dan vanzelfsprekend gevonden, ze waren voor haar alles en het aller belangrijkste geworden na het overlijden van haar ouders. Ze zou en kon nooit vergeten wat zij op de moeilijkste ogenblikken in haar leven voor haar hadden betekend. En zo was ze mee gegaan in de ranger van Ryan en waren ze in drie dagen tijd naar Brownwood in de staat Texas gereden, zo’n tweeduizend kilometer verder op. Het was vooral voor haar een vermoeiende reis geweest en ze had omdat de lange reis best nog vermoeiend voor haar was geweest onderweg  dan ook veel geslapen. ‘s Nachts hadden ze van de motels gebruik gemaakt voor een gewone nachtrust. Gelukkig was ze daar wel elke keer weer voldoende van uitgerust geweest, om de volgende morgen weer fris en monter  in de auto te stappen. Elke dag hadden ze toch zeker zo’n zevenhonderd kilometer gereden. Meer dan blij was ze geweest toen ze eindelijk waren aangekomen op de plek van bestemming. Ze was gelijk hartelijk en gastvrij ontvangen op de ‘Colorado Ranch’  door Ryan zijn ouders en zijn jongere zus Jalene. Richard en Beth Cunningham waren beiden zo om en nabij midden in de vijftig had ze geschat en jaren geleden met veel enthousiasme deze goedlopende paarden ranch gestart. In de zomer kwamen hier veel toeristen en gezelschappen om individueel of in een groep een paardenrit door de uitgestrekte vlakte van de prairie te maken. Ryan en Jalene fungeerde hierbij als gids en konden zo de toeristen op de mooiste plekjes van deze mooie prairie brengen. Ze zag hoe hij op een stoel ging zitten op de veranda in de schaduw en Forrest zich neer vleide naast hem op de grond. Ze had gemerkt dat de hond en hij onafscheidelijk waren. Zijn gespierde lichaam van het harde werken op de ranch viel haar daarbij op en ze volgde zijn hand die Forrest zachtjes over zijn vacht aaiden. De hond leek het allemaal best te vinden en legde zijn kop tussen zijn poten neer op de grond. Drie dagen lang had ze tegen zijn gespierde armen aan gekeken tijdens hun niet altijd spraakzame rit die ze vanuit San Francisco waren begonnen naar Brownwood. Ze wist dat ze Ryan veel dank verschuldigd was voor het geen hij vanaf het ongeval voor haar had gedaan, en zou hem daarvoor nog een keer bedanken. Maar dat kwam nog wel een keer dacht ze er achteraan. Iets weerhield haar ervan, omdat ze voor haar gevoel niet altijd hoogte kon krijgen van zijn eigenzinnige gedrag. Hij was niet knap maar zeker ook niet lelijk te noemen en had iets speciaals over zich, waar voor een vrouw zou kunnen zwichten. Ze vroeg zich dan ook af of hij ooit in staat zou zijn om een vrouw zo zacht te aaien als hij nu bij de hond deed. Ze draaide zich om, ze zou zich gaan aankleden en wassen om daarna Beth een helpend handje te gaan geven bij het maken van het ontbijt.

Toen ze even later beneden kwam was Beth al druk in de weer om de ontbijttafel te dekken op de veranda. Ze wenste iedereen goede morgen en rook de koffie die al aan het pruttelen was. Ze vulde  het reservoir van de waterkoker met water voor de thee die ze zou gaan zetten en zou al vast wat eieren met spek gaan bakken voor Richard en Ryan, die deden zich zoals ze had gemerkt hier elke morgen aan tegoed. Beth keek haar dankbaar aan en legde de laatste hand aan de ontbijttafel terwijl Jalene vanuit de richting van de stallen kwam lopen. Ze was samen met Ryan elke morgen vroeg op om de paarden mee uit de stallen te leiden en daarna de stallen uit te mesten. ’s Morgens, tussen door en ’s avonds als de paarden weer terug op stal werden gezet, werden ze door haar liefdevol verzorgd voor het werk dat de paarden hadden verricht. Haar haren plakten van het zweet op haar gezicht, en zoals elke morgen wist Dionne, zou ze straks na het ontbijt, het doornemen van de dag en het opruimen van de ontbijtboel zich snel uit de voeten maken en zich naar de douche wenden voordat de eerste groep toeristen zou aankomen. Jalene was twee jaar jonger dan Dionne maar hadden het vanaf het begin goed met elkaar kunnen vinden. De Engelse taal vormde gelukkig geen barrière tussen hen omdat Dionne deze taal goed beheerste. Ze was hier al zo’n twee maanden en de rituelen die zich afspeelden op de ranch kregen langzamerhand een vertrouwd karakter voor haar. Ze had de afgelopen weken goed uit kunnen rusten en voelde zich weer langzaam aan de oude worden. Hoewel ze ’s middags nog wel moe was kreeg ze weer wat meer lust en energie in de dingen. Daarom stelde ze Beth voor om haar te helpen in het restaurant dat bij de ranch hoorde. ‘Denk je dat je dat al kan?’   Beth keek haar bezorgd aan. Ze zag vanuit haar ooghoeken dat Ryan naar haar keek en antwoorde,‘Ik wil het gaan proberen en dan daarna vanmiddag een paar uur op bed uit gaan rusten.' Ze zag dat Beth blij was met haar aangeboden hulp maar leek toch nog niet helemaal overtuigd. ‘En………., zei ze er daarom nog snel achteraan, als ik eerder moe word, stop ik er gewoon wat eerder mee.’ Een lach verscheen op het gezicht van Beth toen ze zei, ‘Okay….., if that’s a promise, let’s try’.  Even had het geleken of Ryan nog iets had willen zeggen, maar toen hij de bus met gasten in het vizier had gekregen stond hij zonder verder iets te zeggen op en liep met Forrest in zijn kielzog naar de bus toe om de gasten te verwelkomen.

Na de drukte van daarnet konden ze de hectiek weer een beetje achter zich laten toen de laatste gast was vertrokken uit het restaurant. Met een emmertje sop nam Dionne de laatste tafels af en liep naar de keuken van het restaurant om Beth nog even te helpen met het opruimen van de vaat. Maar die wilde daar niets van weten en stuurde Dionne naar haar kamer toe om uit te gaan rusten. Ze had genoeg gedaan voor vandaag zo vond zij. Dionne keerde haar emmer sop leeg in de gootsteen en vertrok over het erf richting huis. In de verte zag ze de kudde paarden aankomen die door Jalene richting ranch werden geleid. Ryan lag achterover geleund op zijn stoel zo te zien een uiltje te knappen op de veranda. Zijn gezicht zat verborgen onder de cowboyhoed. Als ze voorzichtig zou doen hoefde hij van haar niet wakker te worden. Ze keek daarbij bezwerend naar Forrest die zijn kop al omhoog had geheven toen hij haar had opgemerkt. Op de bal van haar voeten sloop ze voorzichtig op de veranda om het hout niet te laten kraken. Toen ze bijna bij de deur was sprong Forrest met luid geblaf op en stoof richting Jalene die met haar kudde paarden aan kwam draven. Zijn staart kwispelde en was uitzinnig van blijdschap toen hij Jalene op haar paard zag aankomen en bleef maar onrustig en blaffend om haar heen dansen. Even was Dionne bang dat de paarden het op een lopen zouden zetten maar bedacht zich dat deze ongetwijfeld aan Forrest gewend zouden zijn. Het schelle fluitje deed haar beseffen dat Ryan in één klap wakker was geworden en probeerde Forrest hiermee weer in het gareel te krijgen. Maar deze keer vond Forrest het spelletje dat hij aan het spelen was belangrijker dan het fluitje van zijn baas. Jalene steeg van haar paard en begroette hem uitbundig met aaien over zijn kop en geruststellende woordjes die hem zo kon je zien gelijk op zijn gemak stelde nu hij de nodige aandacht van haar had opgeëist.‘Het zijn net mensen’, hoorde ze Ryan naast zich zeggen en raapte zijn cowboyhoed van de grond, klopte hem af en zette hem terug op zijn hoofd. Het viel haar nu pas op dat zijn hoofd geknipt was voor een cowboyhoed, hij leek er veel knapper door. Hier en daar sprong er een blonde krul onder uit. Hij pakte zijn laarzen die hij net had uitgedaan bij zijn stoel om even lekker te kunnen relaxen en trok deze weer aan. Snel wendde ze haar blik weer even richting Jalene voor ze zei; ‘Je bedoelt als het om aandacht gaat?’ ‘Onder andere.’, hoorde ze hem zeggen terwijl ze zag dat hij het laatste restje koud bier dat nog in de fles zat op dronk. Het was een antwoord waar ze niet veel mee kon en was bang dat het bij dit korte gesprekje zou blijven. Ze had al eerder gemerkt dat ze moeilijk in contact met hem kon komen. Tijdens de autorit van San Fransisco naar Brownwood waren er weinig conversaties tussen hen geweest. Hoewel zijn vader en moeder en zijn zus Jalene wel makkelijk te benaderen waren leek het of Ryan een muur om hem heen had getrokken die niet zo makkelijk te door breken was. Ze was moe en besloot het hierbij te laten en draaide zich om terwijl ze terloops tegen hem zei dat ze even ging rusten. Ze hoorde hem het trapje van de veranda aflopen toen ze voor de eerste keer haar naam vragend uit zijn mond hoorde zeggen; ‘Dionne?’ Ze keek hem over haar schouder vragend terug aan. ‘Heb je wel eens paard gereden?’ O, nee, dacht ze in paniek, al die tijd was ze bang geweest dat deze vraag op de paardenranch een keer aan haar gesteld zou gaan worden door één van de gezinsleden van de familie Cunningham. Haar angst voor paarden had ze gekregen na een val van een paard die een schoolvriendinnetje van de basisschool had getroffen, waarbij haar been was verbrijzeld. Toen had ze zich stellig voor genomen dat ze nooit, maar dan ook nooit een paard zou gaan bestijgen. Afgezien van dat en haar val van twee maanden geleden, zat ze niet nog eens op een val te wachten. Ze was blij dat ze weer een beetje naar behoren kon functioneren. Hij keek haar bijna uitdagend aan met zijn handen in zijn zij. De spiermassa die hij over zijn hele lichaam bezat werd ook nu goed zichtbaar en………….. Ze liet verdere gedachten niet toe, ze moest hiervan af, wat moest ze verzinnen om niet op een paard te hoeven rijden? Terwijl ze naar woorden zocht zag ze dat zijn blik haar gevangen hield en dat maakte voor even de verwarring en paniek nog groter, ‘Eehh……., nee niet echt’, stamelde ze, ‘en ik ben het eigenlijk ook niet van plan,’ liet ze er gelijk achteraan volgen. ‘En mag ik dan vragen waarom niet?’, opnieuw keek hij haar vragend aan. ‘Ben je misschien bang van paarden  om er af te vallen vanwege je val ?', suggereerde hij er gelijk achter aan in zijn tweede vraag. Ze begreep niet goed waarom hij deze vragen stelde terwijl hij het antwoord toch wel kon vermoeden. Ze besloot een zo eerlijk mogelijk antwoord terug te geven en zei een beetje geirriteerd: ‘Inderdaad ja, vind je dat gek?’ ‘Niet echt, Dionne’, allerminst van zijn stuk gebracht, ‘maar nu je hier toch nog even bent is het misschien een uitgesproken kans om je angst hiervoor te overwinnen. Denk er maar eens over na als je wilt.’ Ze aarzelde met haar antwoord omdat ze een antwoord had gekregen waarvan ze niet goed wist wat ze er op dit moment mee aan moest. Ze zou er niet verder op in gaan en streek met de rug van haar hand over haar voorhoofd omdat de vermoeidheid haar parten ging spelen. Hij zag het en merkte op: ‘Het heeft geen haast, ga lekker slapen Dionne, daar knap je van op.’ Zijn toon was bijna gebiedend geweest voor hij zich had omgedraaid en naar Jalene toe liep om haar te gaan helpen. Blij dat ze hier voor dit moment verder niets mee hoefde, deed ze het zelfde en liep naar haar kamer toe, sloot haar gordijnen en vleide zich verlangend op haar bed neer. Hoewel ze het onderwerp wat minder had gevonden, had ze het opmerkelijk gevonden dat Ryan haar daarnet zomaar uit het niets had toegesproken. De afgelopen twee maanden had ze buiten zijn praktische en ondersteunende hulp niet echt hoogdravend contact met hem gehad. De gesprekken met elkaar waren op zijn zachts gezegd ronduit minimaal geweest. De toenadering van daarnet had haar even een andere Ryan laten zien dan dat ze aanvankelijk van hem gewend was. De muur had even doorbroken geleken, waarschijnlijk was het een losse flodder van hem geweest, dacht ze en hoopte voor de rest dat hij er niet meer op terug zou komen. Hij had haar gevraagd om er over na te denken, dat kon ze als ze dat wilde doen, maar ze zou er in ieder geval niet meer zelf op terug komen, omdat ze er diep in haar binnenste  niet om zat te springen, om het zo maar eens te zeggen. En aan de andere kant kon Ryan Cunningham voorstellen wat hij wilde maar ze moest natuurlijk niets, daar stond ze gelukkig stevig genoeg voor in haar schoenen. Op dit moment wilde ze alleen maar slapen en schoof het gesprek, dat ze net met Ryan had gevoerd resoluut van zich af. De geluiden van buiten drongen zich steeds verder naar de achtergrond terwijl haar ogen steeds zwaarder werden. Over twee uur zou ze worden gewekt door de timer van haar mobiel, dat was een geruststellende gedachte. 

 

Hoofdstuk 4

De weken waren verder verstreken, inmiddels ging de vierde maand in, dat Dionne hier in Amerika was op de ‘Colorado Ranch’. Vanmiddag was ze samen met Ryan naar het ziekenhuis van Brownwood geweest waar ze nog onder controle stond voor haar verdere herstel. Ze was goed opgeknapt en mocht zo had de arts van het ziekenhuis haar verteld, weer plannen gaan maken om naar Nederland terug te gaan vliegen. Aan de ene kant had ze opluchting gevoeld om weer naar huis te gaan maar aan de andere kant had ze er ook tegen op gezien. Natuurlijk in Nederland lag haar roots en hoorde ze thuis. Toch was het woord thuis een beladen woord voor haar geweest en had haar afgezien van het feit dat ze haar oma, tante Inez en oom Mark weer terug zou zien voor de rest niet erg aangetrokken. Haar baan had ze in Nederland opgezegd, Chris was uit haar leven vertrokken en met haar vrienden was ze ook niet dag en uur in de weer, omdat iedereen in de loop van de tijd zijn eigen leven had opgebouwd. Bovendien was ze in de maanden die ze hier had doorgebracht, verknocht geraakt aan het altijd mooie weer, de ruimte en de prachtige natuur. Ook had ze zich de laatste maand steeds meer verdienstelijk op de Ranch kunnen maken. Omdat ze steeds sterker was geworden had ze elke keer wat meer hand en span diensten kunnen verrichten, zo hielp ze Beth bij extreme drukte in het restaurant en Jalene en Ryan in de stallen. Daarnaast hield ze zich ook nog eens bezig op de receptie  met de post en emailverwerking omtrent de boekingen, facturen en reserveringen van de groepen mensen die de Ranch bezochten. Voor haar zelf zag ze het al met al als een leuke afwisselende ‘job’ met heel veel vrijheid. Natuurlijk het was een onbetaalde baan maar dat kon Dionne niets schelen omdat ze wist dat je zo’n baan in Nederland niet zo gauw zou kunnen treffen. Terug in de auto naar de ranch had Ryan haar gevraagd, wanneer ze van plan was om weer terug te gaan naar Nederland. Ze had liever gehad dat hij deze vraag niet aan haar had gesteld, het had gevoeld dat hij haar liever kwijt dan rijk was. Hoewel Ryan de laatste tijd iets beter zijn best deed om met haar in contact te komen, kon ze nog steeds geen vat op hem krijgen. Soms kon hij haar behoorlijk in de weg staan met lastige vragen waar ze niet altijd het goede antwoord op kon vinden. Het was slechts een klein detail dat haar zo nu en dan behoorlijk kon irriteren. Ze moest toegeven dat de vraag die hij deze keer aan haar gesteld had geen lastige, maar wel een logische vraag was geweest. Hij had hem natuurlijk gesteld naar aanleiding van het gesprek dat ze gevoerd had in het ziekenhuis met de dokter, waar hij zijdelings bij had gezeten. Ze had terug geantwoord dat ze er over na ging denken en het aan het einde van de week aan zijn ouders zou melden. Gelukkig had hij het onderwerp op de toch al zwijgzame rit verder laten rusten en was ze blij geweest toen de auto het erf van de ranch was op gereden. Ze had hem bedankt voor de taxi en liep naar de receptie, klikte de computer aan en checkte de mailbox. Er waren wat reserveringen binnen van groepen en individuele klanten. De laatste zette ze door naar Ryan. Sommige van deze individuele klanten waren op therapeutische basis en waren doorverwezen door een arts. Het betrof hier vaak gewone mensen maar soms ook mensen met een verstandelijke handicap, zij werden op de één of andere manier rustig van het rijden op een paard. Ze had van moeder Beth begrepen dat Ryan zich hier al jaren geleden in had  gespecialiseerd, daarom stond de ranch dan ook tot in de wijde omtrek goed aangeschreven. Ze was in eerst instantie verbaasd geweest toen ze dit had gehoord maar later toen ze hem bezig had gezien met sommige cliënten had het haar bijna ontroerd. Het beeld dat ze van hem had leek ergens niet te kloppen. Was dat geweest om de sterke invloed die hij wel op deze mensen had of omdat ze na al die maanden dat ze hem nu kende, zelf nog steeds geen vat op hem kon krijgen? ´Ga je nu jaloers worden, Dionne?´ sprak ze zich zelf toe, ´niet echt jou ding toch?´ Inderdaad, dacht ze en handelde de verdere post die in de mailbox zat af. Ze maakte wat afdrukken van verwijzingen en bevestigingen die ze in Ryan zijn kantoor op zijn bureau zou leggen, zo wist hij precies welke klanten zijn persoonlijke begeleiding nodig zouden hebben. Ze pleegde nog een telefoontje naar een contact persoon van een groep die morgen zou komen om nog wat kort te sluiten en ging daarna richting de stallen. Jalene, die zich het meeste met de groepen mensen bezig hield had net de paarden weer naar de stal geleid en was al druk bezig met het verzorgen van de paarden. Inmiddels wist Dionne al goed wat er van haar werd verwacht en begon daarom alvast met het borstelen van één van de paarden. Later zou Jalene zich weer bij haar voegen en haar verder mee helpen met het borstelen van de paarden. Ze had in deze korte tijd aan Jalene een goede vriendin gekregen waar ze veel mee kon delen. Ook had zij haar in de korte tijd dat ze hier nu was al veel over paarden geleerd, ze zou haar straks zeker gaan missen. Niet alleen haar maar ook het vrije leven, dat haar zo lief was geworden, de natuur en niet te vergeten het weertype dat hier zo heel anders dan in Nederland was zou ze gaan missen. Het gehinnik van Destiny, deed haar opschrikken van haar alweer  mijmerende gedachten. ’Ik kom meissie,’ ze liep naar de merrie en aaide haar over haar hoofd. Ze had Dionne zoals altijd opgemerkt en wist dat haar een heerlijke borstelbeurt stond te wachten met de bijbehorende aaien en klopjes. Ze trok voorzichtig aan het bit van de merrie en trok haar hoofd voorzichtig wat dichterbij om haar geruststellend te aaien en een kus op haar hoofd te geven. Aan het zachte hinniken te horen vond ze het heerlijk. ‘Ik zie dat je je angst aan het overwinnen bent?’. Een huivering schoot door haar heen toen ze opeens de donkere stem van Ryan achter zich hoorde. Hoe lang hij daar al stond kon ze niet zeggen, maar ze was niet van plan om zich verder af te laten schrikken. Ze draaide zich een klein beetje om en kreeg hem in het vizier, maar borstelde ondertussen verder aan de manen van Destiny. ’Zoals je ziet’, wat moest ze anders zeggen en zette nog wat meer kracht op de borstel om de klitten die in haar manen zaten te ontwaren. ‘Ze vindt het heerlijk zo te zien’, zei hij terloops en liep langs haar de box in, tilde zachtjes haar achterbeen op om naar de wond te kijken die ze gisteren had opgelopen tijdens een struikelpartij. ‘Het is al aan het genezen zo te zien’, en zette haar been weer terug op de grond. ‘Nog twee dagen rust en dan mag ze weer mee lopen in de kudde’. Hij klopte op de merrie tussen haar flank en rug en liep de box weer uit richting Allegro, zijn zwarte hengst. Het was Dionne al eerder opgevallen dat Allegro een stuk groter was dan Destiny. Ryan en zijn paard waren een soort éénheid en aan elkaar gewaagd, dat kon je zien zodra hij er op reed. Vanuit haar slaapkamerraam had ze hem al eens kunnen gadeslaan wanneer hij en zijn paard met snelle draf de prairie waren opgestoven. De eendracht die hij en zijn paard uitstraalden wanneer hij Allegro bereed was werkelijk mooi om te zien. Jalene die nu in de stal van haar paard Beauty bezig was maakte een praatje met haar broer en ze zag hem lachen, iets wat hij volgens haar niet zo vaak deed. Het leek of hij wat spraakzamer begon te worden. Even later leidde hij Allegro naar buiten en bleef nog even stil staan bij de box van Destiny. Terwijl hij haar aankeek vroeg hij haar of ze vanavond na de koffie nog even op zijn kantoor wilde komen. ‘Dat is goed, knikte ze, zullen we half negen afspreken?’ Kort en bondig antwoorde hij, ‘Okay,…. see you….’, en klakte met zijn tong naar zijn paard om hem mee te krijgen naar de grote paddock waar Allegro nog even lekker kon draven.

Net voor half negen klopte Dionne op de deur van het kleine kantoortje van Ryan. Met zijn korte ’binnen’, ontbood hij haar de entree tot zijn kantoor. Ze zag dat hij de kamer wat had opgeruimd en aan zijn natte haar kon ze zien dat hij gedoucht had. ‘Ga zitten’, maande hij en wees naar een stoel die vlak bij zijn bureau stond. In de veronderstelling dat hij haar bij zich had laten roepen om het één en ander na te vragen over een reservering of boeking ontspande ze zich op de stoel om goed te kunnen luisteren wat hij zou gaan zeggen. ‘Dionne, zo begon hij, de reden dat ik je vanavond wilde spreken ligt eigenlijk in het verlengde van wat je vanmiddag te horen hebt gekregen in het ziekenhuis.’ Ze begreep eigenlijk niet goed waar hij op doelde en waar hij het gesprek heen wilde sturen. In een flits schoot het door haar hoofd dat hij haar zou willen vergezellen op haar vlucht naar Nederland om zo zichzelf er van te overtuigen dat ze goed en wel daar aan zou komen. Vanaf het begin van haar ongeval was hij niet erg spraakzaam geweest, dat was een feit, maar ze kon niet zeggen dat hij niet over haar had gewaakt om het zomaar eens te zeggen. Zijn blikken had ze soms wel degelijk in haar rug gevoeld net zoals die keer toen ze aan moeder Beth had voorgesteld om haar voorzichtig aan wat te willen gaan helpen. Het had erop geleken dat hij toen wat had willen zeggen maar had het toch achterwege gelaten. Vragend keek ze hem aan om te horen wat er nog meer over zijn lippen zou gaan komen. Een zucht ontviel hem toen hij van wal stak. ‘Vanmiddag na je consult bij de dokter zei je tegen mij, dat je er over na zou denken wanneer je gaat vertrekken naar Nederland. Ik wil je een voorstel doen.’ Hij stopte even, liep naar de kleine koelkast die op zijn kamer stond en haalde er een biertje uit. ‘Jij ook één?’ Ze schudde haar hoofd, ‘nee, dank je dan liever water.’ ‘Ook goed’, zei hij en gaf haar een flesje water met een glas. ‘Bedankt,’ zei ze en keek hem weer afwachtend aan. ‘Ik zou je willen vragen om wat langer te willen blijven op de Ranch.’ Ze was even met stomheid geslagen, ze had alles verwacht maar deze vraag zeker niet en zeker niet van hem. Hij vervolgde zijn betoog, ‘Zoals je wel hebt gezien is het zeker deze maanden heel druk geweest op de ranch, en is jou hulp zeker de afgelopen maanden hier niet overbodig geweest. Als een vliegende keep heb je ons de afgelopen weken bijgestaan en geholpen en daar ben ik je enorm dankbaar voor. Ik wil je daarom vragen om nog wat langer te blijven, uiteraard zal ik je hiervoor dan loon betalen.’ Ze was wat uit het veld geslagen van zijn voorstel nu het gesprek wel een heel verrassende wending voor haar had gekregen. Zijn voorstel zette haar bovenkamer direct in de hoogste versnelling. Het zou betekenen dat ze nog wat langer hier kon blijven en kon genieten van de mooie natuur, de paarden aan wie ze gehecht was geraakt kon ze blijven verzorgen, lol hebben met Jalene en Beth. Dat ze zo haar afscheid hier nog even uit kon stellen was natuurlijk fantastisch. Zijn afwachtende blik die hij op haar gericht hield vertelde haar dat hij een antwoord van haar wilde hebben. ‘Ik eh…., je overvalt me een beetje, maar eh……..voor hoe lang had je dan gedacht?' Opnieuw keek ze hem vragend aan. Hij nam een slok voordat hij zei, ‘Laten we zeggen voor een jaar?’  ‘Een jaar?’,  ze herhaalde zijn vraag. Geschrokken keek hij haar aan toen hij haar vroeg, ‘Vind je dat te lang?’ Hij zette zijn flesje bier op het bureau en streek met zijn hand zijn natte krullende haar naar achter. ‘Nou, nee,……. dat valt op zich wel mee ,maar mag ik hier nog even over na denken? 'Natuurlijk ik begrijp dat ik je hiermee over valt, Dionne, dus neem je tijd. Laten we zeggen dat je van het weekeinde hierover een beslissing hebt genomen?’ Hij keek haar nogmaals vragend aan, ‘Is dat goed?’ Ze knikte toen ze zei; ‘Ja, dat is goed.’ Ze had dan nog ruim drie dagen bedenktijd, dat moest voldoende zijn en al zou ze dan blijven kon ze haar familie hiervan ook gelijk op de hoogte stellen. Ze stond op en liep naar de deur maar draaide zich toch nog even om en liep terug naar waar hij stond. ‘Ryan?’ Met het uitspreken van zijn naam bedacht ze zich, dat ze voor de eerste keer zijn naam hardop naar hem toe uitsprak. Hij keek even verrast op toen ze verder sprak: ‘Daarnet bedankte je me, maar ik ben je nog veel meer dank verschuldigd realiseer ik me, voor datgene wat je na mijn ongeval allemaal voor me hebt gedaan. Bij deze dus, dank je wel voor alles’, ze reikte hem haar hand, die hij schudde en waarin haar kleine hand bijna verdronk. ‘Niets te danken graag gedaan’, even verscheen er een brede lach om zijn mond. Een tinteling ging door haar heen toen ze dacht: ‘Hij zou meer moeten lachen, ook dat stond hem goed net zoals die cowboy hoed hem goed stond.’ Hij onderbrak haar gedachten opnieuw: ‘Laten we zeggen dat de rekeningen naar elkaar toe dan aardig vereffend zijn Dionne. We staan weer quitte om het zomaar te zeggen.’ ‘Dat denk ik ook, ‘ zei ze, en liep naar de deur toe die ze opende en hem welterusten wenste. Ze liep naar haar kamer en wist dat de keuze nu aan haar was. Met twee gedachten in haar hoofd die alle twee op een bepaalde manier aan haar trokken zou ze een weloverwogen keuze moeten gaan maken. Gelukkig hoefde ze over drie dagen pas te beslissen.

Drie dagen later kletterde de regen tegen haar slaapkamerraam en tierde de donder in de verte. Er vielen in Texas niet veel regenbuien maar als ze vielen was het raak. De hagelstenen die uit de lucht vielen waren zo groot als ijsklontjes en het leek buiten wel nacht in plaats van middag. Ze had juist met Oom Mark contact willen zoeken via de Skype en hem alvast haar beslissing willen doorgeven in het geen Ryan haar een paar dagen geleden had gevraagd. Helaas was de verbinding door het slechte weer niet optimaal, dus moest ze het als de bui straks over was nog maar eens proberen. Ze had hem gisteren hiervan op de hoogte gesteld en gezegd dat ze vandaag zou beslissen wat het zou gaan worden. Ze liep naar de keuken om een kop thee te halen. Beth en Richard zaten aan de keukentafel koffie te drinken en nodigden haar uit om er bij te komen zitten. Richard vroeg haar hoe het met haar algehele gezondheid ging en of ze het nog steeds naar haar zin had op de ranch. Zijn warme en humoristische persoonlijkheid was haar vanaf het begin opgevallen, een praatje maken met hem ging haar makkelijker af dan met zijn zoon. Het was een open man die al gauw ergens de lol van in zag, iets wat ze enorm in hem kon waarderen. Al gauw waren ze dan ook in een gesprek gewikkeld en moesten ze met elkaar lachen om zijn gevatte opmerkingen. Even later stormde een kletsnatte Jalene binnen. Het was zo te zien moeilijk voor haar geweest om vanaf de stallen tussen de regendruppels door te piepen. Als een verzopen kat stond ze op de deurmat die de waterstraaltjes opvingen die van haar door en door natte kleding afdropen. Ze mopperde en vroeg of haar moeder een plaid voor haar wilde houden zodat ze de natte kleding uit kon doen en richting douche kon lopen. Natuurlijk hielp haar moeder haar en kon ze zo met de plaid om zich heen richting douche struinen. Richard zag er de humor van in en met ‘You can’t always get what you want, Babe’, riep hij haar nog eens gekscherend na. ‘Remember, the sun  is always shining in Texas but sometimes you get some rain.’ Jalene kon er in dit geval niet echt om lachen en maakte snel dat ze uit de voeten kwam. In sommige gevallen had ze het niet altijd begrepen op de grappen van haar vader en dat maakte het voor de omstanders ook wel weer leuk. Ze dacht aan haar eigen vader die was ook altijd zo gek en grappig uit de hoek gekomen. Ook zij had bij sommige grappige opmerkingen van hem wel eens de haren in haar nek voelen omhoog komen, en ze waren dan ook vaak aanleiding geweest voor een dol partijtje met hem. Hoe graag zou ze dat zelfs nu nog even met hem willen beleven. Gewoon, lekker even dollen en daarna veilig weg kruipen in zijn sterke armen en zich geborgen voelen, zoals ze als klein meisje bij hem had gedaan. ‘Nog thee, Dionne’, moeder Beth die geen enkel idee had van haar achtergrond en gedachten, legde haar hand op haar schouder om haar aandacht te krijgen. Als door een wesp gestoken bracht ze zichzelf weer bij de les en antwoorde snel: ‘Lekker’, ze zette haar kopje op het dienblad dat Beth in haar handen had. De keukendeur zwaaide nog een keer open, deze keer stond Ryan in vol ornaat kletsnat op de keukenmat. Zijn spijkerbroek en T-shirt plakten tegen zijn lichaam en zijn ingezakte krullende blonde haar deden vermoeden of hij een emmer water over zich had uitgestort. Onder het natte T-shirt zag ze de contouren van zijn lichaam duidelijk, en bedacht ze zich wederom dat zijn gespierde lichaam een vrouw zomaar in vuur en vlam konden zetten. Ook haar, de tinteling die ze een paar dagen geleden had gevoeld toen hij zomaar in een ogenblik zijn lach aan haar had laten zien, maakte zich ook nu even van haar meester. Aan de blik in zijn ogen zag ze dat hij gevoeld had dat ze langer dan onnodig naar hem zat te kijken. Onder de indruk van haar eigen gevoelens ging haar hart als een razende te keer en besloot ze haar gezicht zo gewoon mogelijk om te draaien terwijl ze met haar handen de warme thee omsloot voordat ze er een slok van nam. Dat sommige thee soorten een heilzamende werking konden hebben dat wist ze, maar voor nu was ze in ieder geval blij dat deze slok thee haar weer terug bij haar zinnen had gebracht en ze in ieder geval met haar rug naar hem toe zat. Vanuit haar ooghoeken kon ze zien dat hij zich anders dan zijn zus Jalene ontdeed van zijn natte kleding op de grote keukenmat. Dat zijn ouders en zij daar zaten leek hem totaal niet te storen. Alleen met zijn boxershort aan liep hij richting hal de trap op naar zijn kamer, die zo wist ze net als de hare ook een kleine badkamer bezat. Ze bleef nog even zitten en kletste nog wat na met Beth en Richard over de heftige regenval en de hagelstenen die nog geen half uur geleden uit de lucht waren komen vallen. Toen het weer wat lichter werd en de zon weer haar best deed om tevoorschijn te komen stond ze op. Ze bedankte Beth voor de thee en liep door de hal nog even naar de receptie toe om nog gauw op de mailbox van de ranch te kijken. Misschien dat er nog wat reserveringen voor morgen bij waren gekomen. De deur van Ryan zijn kantoor die zich vlak achter de receptie bevond stond nog open. Waarschijnlijk was hij deze vergeten om dicht te doen vanmorgen. Ze liep er naar toe om hem dicht te gaan doen. Net toen ze de deur dicht wilde doen hoorde ze door een inmiddels bekende stem haar naam noemen. ‘Dionne?’. He, hier had ze niet opgerekend. Na het korte moment van het  oog contact  daarnet in de keuken met hem, had ze niet direct de behoefte om hem nog eens te zien, tenminste niet nu. Ze rechtte haar schouders en deed de deur iets verder open om hem gewassen en deze keer zelfs geschoren achter zijn bureau te zien zitten. Hij stond op toen ze binnen kwam. Ze zag een Ryan die ze over het algemeen niet zo snel te zien kreeg. Deze keer had hij eens iets anders aan dan zijn eeuwige spijkerbroek met wit T-shirt. Een nette zwarte broek met een mooie aqua blauwe kwaliteit blouse die hij over zijn broek had laten hangen viel haar op. Om zijn nek zag ze de ketting met het kleine kruisje hangen, die hij volgens haar nooit af deed. 'Oh, sorry, ik had je niet gezien…..,pruttelde ze, ik dacht dat je vergeten was deze deur dicht te doen. ‘Geeft niet,’ maande hij, ‘ik moest nog even iets voor morgen na kijken. By the way….., heb je nog even?’, zijn hand maakte een uitnodigend gebaar naar dezelfde stoel waar ze van de week in had gezeten. Met wat tegenzin sloot ze de deur en liep naar de stoel om te gaan zitten terwijl hij het zelfde deed. Ze wist dat ze zich druk maakte om niets, het enige wat hij van haar verwachtte was het antwoord dat ze hem na zijn vraag van drie dagen geleden nog schuldig was. Die kogel moest vandaag min of meer door de kerk gaan. Nieuwsgierig keek hij haar aan toen hij aan haar vroeg, ‘En?’ Zijn blik voelde anders dan daarnet in de keuken, op de één of andere manier was hij niet te doorgronden en dat bleef haar toch steeds een beetje irriteren. Zijn bijna zakelijke toon vertelde haar om er geen doekjes om te winden. Ze had voor zich zelf de keuze om hier te blijven gemaakt, maar was ervan overtuigd, dat als haar keuze terug naar Nederland gaan zou zijn geweest, hij geen enkele poging zou doen om haar over te halen om hier te blijven, maar het gewoon zou accepteren. Dat idee stuitte haar toch een beetje tegen de borst. Om hem nog wat in spanning te houden keek ze hem ietwat uitdagend aan toen ze hem vroeg, ‘Je……….., wilt een antwoord op je vraag van drie dagen geleden?' Wat hij kon, kon zij ook, dacht ze, nog even en ze ging er zo onderhand plezier in krijgen. ‘Goed geraden, Dionne, En…..?’, vroeg hij haar lichtelijk ongeduldig voor de tweede keer. Ze liet hem nog even wachten voor ze sprak, ‘Ik heb besloten om…………….., ze stopte expres even, toch ……..,’ weer stopte ze en zag dat er nog steeds geen enkele emotie te bekennen was op zijn gezicht. Ze zat voor haar gevoel tegenover een puur zakelijk ijskonijn te praten. ‘Ja?’ Was het enige woordje dat hij nog vroeg om het antwoord eindelijk uit haar mond bevestigd te krijgen. Ze perste de rest van de zin er uit toen ze zei, ‘nog een jaartje hier te blijven.’ Even leek ze een kleine opluchting in zijn ogen te zien maar deze was al weer verdwenen voordat ze er verder aan kon denken. Hij stond op van zijn bureau stoel, ‘Goed, dat is dan geregeld, zoals ik al eerder tegen je zei, hoef, je dit niet voor niets te doen en zal ik je hier loon voor betalen’. ‘Daar………, sprak ze hem tegen, wilde ik het nog even met je over hebben.’ Niet in het flauwste vermoeden waar ze mee op de proppen zou komen keek hij haar opnieuw vragend bijna opdringend aan. ‘Ik…….., vervolgde ze, hoef geen loon, als ik hier de kost en inwoning mag hebben is dat voor mij voldoende.’ Op nieuw had ze zomaar uit het niets die mooie lach op zijn gezicht getoverd toen hij bijna triomfantelijk zei: ‘Dionne, werkelijk, dat siert je, echt. Maar je gaat over een jaar weer terug naar huis, je zal dan een ticket moeten kopen en het lijkt me ook niet fijn om in de wintermaanden hier met je zomerkleding rond te lopen.’  Oeps………omdat geld na alles wat ze had meegemaakt niet echt belangrijk meer voor haar was en ze dit aankomende jaar als een soort cadeautje zag, had ze hier zo één, twee, drie niet aan gedacht. Hij wist natuurlijk voor de rest niets van haar, ook niet wat haar zo'n drie jaar geleden was overkomen en dat was zeker voor nu beter voor haar om het zo te houden. Bovendien was het ook niet zo verstandig om zich afhankelijk naar hem op te stellen, dat had ze immers de laatste paar maanden toch al onbewust een beetje gedaan. Ryan had ergens wel gelijk, stel dat ze genoeg zou krijgen van zijn grillen dan kon ze er omdat ze geld had verdiend eerder tussen uit piepen. Ze zei verder niets en pakte een pen en een stuk papier dat op zijn bureau lag en schreef haar bankrekeningnummer er op en schoof het naar hem toe. Nu was het haar beurt om eventjes zakelijk en koelbloedig te zijn. Voor ze zich omdraaide keek ze hem nog eventjes diep in zijn ogen aan en zei, ‘Prima, ik zie het wel verschijnen, je kunt het loon op deze rekening over maken’, ze liep naar de deur en sloot hem achter zich dicht, stond stil en pufte zacht, ‘Pff……, wat een arrogante….,’ ze kreeg het idee dat hij zo langzamerhand een spelletje met haar aan het spelen was. Nou ze had goed nieuws voor hem, ze zou het spelletje mee gaan spelen. Zo gauw zou ze zich ook weer niet gewonnen geven. Ze had een jaar de tijd om deze uitdaging die Ryan heette aan te gaan, en was benieuwd geworden wat ze allemaal zou gaan ontdekken en of ze hem maar enigszins kon doorgronden. Snel keek ze nog in de mailbox en snelde naar boven om via de Skype haar beslissing met oom Mark te delen.

 

Hoofdstuk 5

Omdat het al november was en Dionne een week geleden had besloten om nog voor een jaar hier op de ranch in Brownwood te blijven was ze vanmiddag met Jalene naar het centrum van Brownwood gegaan. De temperaturen konden deze maand nog zo ‘n maximum van tweeëntwintig graden bereiken maar ook zomaar onder de tien graden schieten. Omdat ze tot nu toe nog steeds haar zomerkleding had gebruikt, werd het tijd om wat warmere kleding aan te schaffen. Als ze Jalene moest geloven zou het de komende drie maanden een stuk frisser gaan worden dan de afgelopen maanden die ze tot nu toe hier had door gebracht in Brownwood. Omdat het vorige week de laatste week van oktober was geweest had ze van Ryan een voorschot op haar loon ontvangen en kon ze nu wat kleren  gaan kopen. Jalene had voorgesteld om vandaag samen met haar de Early Boulevard te gaan bezoeken met zijn vele mode winkels. Ze had er zin in om samen met Jalene te gaan shoppen en zouden er een gezellig dagje van maken. Het hoogseizoen was voorbij en de groepen met toeristen werden langzaam aan wat minder. Zo kregen ze weer een beetje de ruimte om af en toe een dagje voor zich zelf in te plannen. Ook werden in deze minder drukke tijden de opknapklussen op de ranch gedaan om zo alles weer op orde te hebben voor het komende seizoen dat zo ongeveer in maart weer van start zou gaan. Beth, Richard en Jalene waren verleden week blij verrast geweest toen Ryan het nieuws had verteld, dat Dionne nog voor een jaar op de ranch zou blijven en in loondienst zou komen om hen mee te helpen. Spontaan had Beth haar even in haar armen genomen en een knuffel gegeven waarna ze tegen haar had gezegd: ‘Wow, that’s great news, Dionne’, en had haar even later met haar warme en oprechte blik aangekeken. Ook Richard en Jalene hadden haar blij aangekeken. Ze waren de afgelopen maanden bijzonder gesteld geraakt op Dionne, dat had ze aan alles kunnen merken. In dat opzicht zat het allemaal wel goed. Ryan had zich terug getrokken toen hij het aan zijn ouders en zijn zus had gemeld, zijn belang in deze had voor haar duidelijk anders gevoeld. Hij was vooral uit zakelijk oogpunt geholpen, althans zo zag zij het. Het was immers makkelijker om iemand die al een paar maanden op de ranch had mee gelopen een baan aan te bieden, dan iemand aan te nemen die helemaal ingewerkt moest worden. ‘Nou ja, dacht ze, hij doet er zijn voordeel maar mee. Of ze nou wel of niet betaald zou worden ze zou zorgen dat hij van haar werk niets zou kunnen zeggen. Daar was ze, zoals ze van zichzelf wist te stipt voor.’ ‘Kom Dionne, dit moet je zien.’ Jalene trok haar mee naar een rek waar de nieuwste mode van deze winter werd gepresenteerd en liet haar een prachtige trui van Mohair wol zien. Dionne liet haar handen over de zachte trui gaan en concludeerde dat deze van goede kwaliteit was. Hij was er in verschillende kleuren maar ze koos voor een witte om te passen. Jalene zocht er nog een mooie zwarte broek bij. De kleur trui paste mooi bij haar donkerblonde haar en de broek zat haar als gegoten. Ze besloot om ze beiden te kopen, rekende af en struinde de andere winkels af. Twee uur later zaten ze bepakt en bezakt op een terrasje van een lekkere cappuccino te genieten. De kleding stukken had ze binnen, straks nog wat accessoires, schoenen en laarzen scoren  en dan kon wat haar betreft de winter komen. ‘He, gezellig Dionne, lekker zo even met twee meiden onder elkaar’, opperde Jalene naar haar toe. ‘Mijn idee, Jalene’, Dionne zond haar een knipoog toe, 'dat moeten we maar eens vaker doen, vind je niet?’ ‘You bet it, Dionne’, en ze dronk een slok van haar cappuccino. Toen ze haar kopje terug zette op het schoteltje kleefde er een snor van melk boven haar lippen en Dionne schoot in de lach. Jalene liet de snor expres nog even erop zitten en imiteerde een typetje waar ze beiden weer van in de lach schoten. Opeens kreeg Jalene een jongen in de gaten die haar aan het observeren was en herkende er een oude klasgenoot in. ‘O, no’, het schaamrood steeg haar op de wangen en snel wreef ze met de rug van haar hand de melk boven haar lip weg. ‘Greg McCallister’, fluisterde ze Dionne toe, ‘Een oude jeugdliefde en de knapste jongen van de klas.’ Dionne schoot in de lach en stond op terwijl ze zei; ‘Ik ga even naar de toilet, ben zo terug.’ Ongemakkelijk pakte Jalene haar handtas en ging op zoek naar een papieren zakdoekje en depte haar bovenlip verder droog. ‘Dat is wel een hele tijd geleden Jalene Cunningham’, hoorde ze de stem van haar oude klasgenoot tegen haar spreken. Ze draaide zich om en keek in het knappe en lachende gezicht van haar oude klasgenoot die ze een hele lange tijd niet meer had gezien. ‘Nog steeds het meisje met de vrolijke noot, zo te zien.’ Ze keek hem aan en lachte terug terwijl ze haar hand uit stak om hem een hand te geven. ‘Nog steeds ja, hoe is het me jou?’ Ze keek in zijn blauwe ogen waar ze lang geleden verliefd op was geworden. Ze zou een jaar of zestien zijn geweest. Ruim een half jaar hadden ze het leuk gehad en waren ze duidelijk zichtbaar verliefd geweest op elkaar. Maar na een half jaar had hij de verkering verbroken voor een ander meisje en had hij Jalene met een gebroken hart achter gelaten. Wat was ze boos geweest dat Greg McCalister haar dat kunstje had geflikt. Maanden lang was er op de Ranch geen land met haar te bezeilen geweest. Haar moeder had haar verteld dat dat zo ging als je jong was en had het gekscherend kalverliefde genoemd. Het waren maanden geweest die haar leven voor even goed op zijn kop hadden gezet en had zich dan ook verbaasd dat ze haar eindexamen toch nog had gehaald. Het waren allemaal dingen waar hij natuurlijk niets van af had geweten. Want op school had ze zich zo goed en zo kwaad als het ging weer normaal naar hem op gesteld en langzaam aan was ze er over heen gegroeid en de oude Jalene geworden. ‘Het is zeker een tijd geleden, Greg’. Het leeftijdsverschil met hem was een jaar wist ze, omdat hij in de brugklas door omstandigheden een jaar over had moeten doen. Ze wist nog goed dat sommige meiden jaloers op haar waren geweest toen ze zomaar opeens met de knapste jongen van de klas verkering had gekregen maar had er voor de rest ook niet teveel bij stil gestaan. Het was vooral, bedacht ze zich een leuke tijd geweest. Ze was inmiddels ouder en wijzer geworden en had het goed kunnen handelen. Wat er toen gebeurd was, was allang geen onderdeel meer van haar leven. Ontspannen ging ze het praatje aan met Greg en ze hadden lol om  alles wat ze hadden mee gemaakt tijdens hun middelbare schooltijd. Ook de verkeringstijd van hen beiden werd in het verhaal niet geschuwd en zo konden ze er beiden na zovele jaren toch weer hartelijk om lachen. Ze vroeg zich af wat Greg tegenwoordig deed en besloot hem dat dan ook te vragen. Ze kwam erachter dat hij zijn droom had uit laten komen toen hij haar antwoorde dat hij op een F-16 vloog en nu voor zijn brevettering voor Wings bezig was. Hij woonde en werkte op de Sheppard Airforcebase in Wichita Falls zo’n honderd kilometer verderop in noordelijke richting van Brownwood, en was nu met het laatste deel van deze opleiding bezig. Zo af en toe bezocht hij zijn familie die hier in Brownwood woonde dus eigenlijk was het puur toeval geweest dat ze hem hier tegen het lijf was gelopen. ‘En jij?’ nog steeds gepokt en gemazeld op de Colorado Ranch?’ Ze knikte hem met stralende ogen toe. ‘Dan……… heb jij je dus ook aan je droom vast gehouden’. In het korte samenzijn uit hun verleden hadden ze hun dromen over de invulling van hun leven eerder aan elkaar toevertrouwd. Nu kwamen ze er van elkaar achter dat ze beiden hun droom hadden na gestreefd. ‘En…, vroeg hij haar opnieuw, rijdt deze beauty nog steeds met passie op Beauty?’ Even was ze stil, dat hij de naam nog had onthouden van haar lieve paard vond ze bijzonder. Ze knikte weer terug, toen ze zei, ’Ja,… nog steeds.’ Zou je hem nog een keer willen ontmoeten?’ De vraag die ze hem stelde was eruit voor ze er erg in had gehad. Ze keek hem aan en dacht daarbij aan de bezoekjes die hij toen op de Ranch had gebracht en hoe hij trots had toe gekeken als ze vol passie op haar paard in de paddock had gereden. Ze had niet echt verwacht dat hij op haar vraag in zou gaan, maar hierin vergiste ze zich toen hij op haar aanbod in ging. ‘Dat lijkt me ontzettend leuk, Jalene, schikt het morgen in de loop van de middag?’  ‘Eeeh……, ja, natuurlijk...’, ze kon nu natuurlijk niet meer terug krabbelen. Hij vervolgde ‘Het lijkt me erg leuk om je ouders weer eens een keer te zien, morgen zou me goed uitkomen want overmorgen ga ik weer terug naar de basis in Wichita Falls.' Ook haar ouders zouden het leuk vinden om Greg na lange tijd weer een keer te zien, dacht ze. Hij had toen een goede indruk bij hen achter gelaten wist ze. In dat kleine half jaar was hij uit school wel eens met haar mee gegaan naar de Ranch. Vooral voor haar natuurlijk, maar hij had het met haar vader had ze toen gemerkt, ook uitstekend kunnen vinden. Het waren er twee met dezelfde humor en dezelfde streken gebleken. ‘Okay, is goed, zei ze, je weet de weg naar de Ranch nog te vinden?’ ‘Maar natuurlijk, Jalene, die weg kan ik nog steeds dromen’. Nu gaf hij haar een hand en hij zei tegen haar, ‘Een heel leuk idee Jalene, see you, tot morgen dan.’, en liep bij haar vandaan. Ze was nog net niet van haar stuk gebracht en was blij dat Dionne op haar toe kwam lopen. Wat haar daar net was overkomen moest ze even delen met Dionne en ze stak gelijk van wal toen Dionne op haar stoel ging zitten. Wat een middagje shoppen allemaal niet te weeg kon brengen.

Toen ze tegen half zes even later thuis waren gekomen was Jalene gelijk richting keuken gelopen om haar moeder te vertellen welke gast er morgen op visite zou komen. Dionne was naar haar kamer gelopen en hoorde het gekakel van Jalene en Beth op de achtergrond. Toen ze haar deur open wilde doen kwam Ryan met een handdoek om zijn middel uit zijn kamer gelopen. ‘Zo lekker geshopt, zie ik.' Zijn ogen keken naar haar handen die de tasjes met aankopen vast hielden. ‘En zo te zien ook goed geslaagd’. Ze werd niet rood maar op de één of andere manier wist hij haar soms behoorlijk in de verlegenheid te brengen. ‘Dat heb je goed gezien’, zei Dionne, en deed of er niets aan de hand was. ‘Jalene en ik hebben een hele leuke middag achter de rug.’ ‘Dat zie ik, vrouwen en shoppen, allemaal hebben ze dezelfde hobby.’ Ze ging er niet op in en probeerde met haar volle handen grip op de deurklink te krijgen om deze open te doen, maar het wilde niet echt lukken. ‘Laat mij maar’, hij schoot voor haar langs en deed de deur voor haar open. Ze stevende snel op haar bed af om alle tasjes erop te leggen en ging gelijk op de rand van haar bed zitten om even uit te blazen. ‘Moe?’  Ze knikte maar stond gelijk weer op en pakte een handdoek en wat shampoo uit haar kast, wat ze nu nodig had was een lekkere douche’. Hij zag wat ze van plan was om te gaan doen maar toen hij haar vroeg, ‘En………verder nog hulp nodig?', dacht ze iets van pretlichtjes in zijn ogen te zien. Je zou bijna denken dat hij met een charme offensief bezig was. ‘Nee dank je,…..ik red me verder wel.’ Het werd tijd dat hij de deur uit ging was haar volgende gedachte. Hij stond daar voor haar gevoel echt man te wezen. Ze wilde haar ondergoed uit de kast pakken maar bedacht zich en draaide zich naar hem om toen ze hem beleefd en wat opdringerig vroeg; ‘Ryan zou je me willen excuseren?’ Hij begreep de hint. ‘Maar natuurlijk Dionne, ik zie je straks wel weer aan tafel.' Hij draaide zich om en liep haar kamer uit. Een zucht ontviel haar, snel liep ze naar de deur om deze dicht te doen en met haar rug tegen de deur aangeleund sloot ze even haar ogen. Zijn gespierde ontklede bovenlichaam had steeds weer een grote aantrekkingskracht op haar. Een paar maanden terug had ze zich afgevraagd of zijn handen in staat zouden zijn om te kunnen strelen, nu vroeg ze zich af hoe het zou zijn om met haar hoofd tegen zijn borstkas aan te schuilen. Ze liet deze gedachten gauw los, ze was een nuchtere Hollandse meid, die voorlopig niet van plan was om weer verliefd te worden. Ze pakte wat ze verder nodig had om te gaan douchen en liet het verfrissende lauwe water over haar heen stromen.

De volgende dag kwam om een uur of half vier de auto van Greg McCallister het pad opgereden. Het warme welkom dat eerder aan Dionne ten deel was gevallen werd nu op Greg geprojecteerd. Richard en Ryan hadden Greg beiden onthaald of dat hij een verloren zoon was geweest. Richard had hem later iets van hem afgeduwd om het postuur van Greg te aanschouwen en hem gevraagd wat hij de afgelopen jaren allemaal niet had gegeten omdat hij zo uit de kluiten was gewassen. Het had bij Dionne op het puntje van haar tong gelegen om te zeggen: bread with peanutbutter of course, maar realiseerde zich dat dat grapje het alleen in Nederland deed. Beth werd door hem hartelijk in de armen gesloten en ook Dionne kreeg een hand van Greg. Het was een leuke en ontspannen middag en avond geweest met elkaar. ’s Avonds na de barbecue waren Greg en Jalene nog even naar de stallen gelopen om naar Beauty te gaan kijken. Even later kwamen ze weer terug naar buiten. Greg had erop gestaan om voordat hij weer weg ging Jalene nog een keer in de paddock met Beauty te zien rijden. Met het grootste gemak leidde ze Beauty en nam alle hindernissen die in de paddock stonden foutloos. Ze had gezien dat Greg onder de indruk was van de rijkunst die Jalene aan hem toonde. Even later had Ryan zich ook bij Greg gevoegd en zag ze dat Greg en Ryan in gesprek raakten met elkaar. Aan de gebaren die Ryan maakte kon ze zien dat hij wat aan het uitleggen was. Ze ruimde de tafel af en liep naar de keuken om Beth te gaan helpen. Toen de boel bijna aan kant was en de koffiepot was door gelopen kwam er weer wat leven op de veranda. Ze zette de koffiekopjes, suiker en melk op het dienblad schonk de kopjes vol en liep er mee naar buiten. Beth volgde met de koektrommel. ‘Het kan nog net buiten’, zei Beth toen ze met de koektrommel rond ging en doelde daar bij op het weer. Het was vandaag nog net over de twintig graden geweest, maar ’s avonds koelde het alweer wat sneller af nu ze verder in de tijd kwamen. ‘Lekker, nog even buiten hoor mam, laat mij hier maar even afkoelen’. Jalene had het er zichtbaar warm van gekregen en plofte neer op de loungebank die op de veranda stond en schonk uit de waterkan die op tafel stond een glas water voor zichzelf in, en slokte deze naar binnen. Ryan kwam ondertussen ook aangelopen met Forrest in zijn kielzog en zo genoten ze met zijn allen nog even van de heerlijke verse koffie. Toen het tien uur was geweest maakte Greg aanstalten om te vertrekken en nam uitbundig afscheid van hen allen. Beth had hem laten beloven dat als hij weer in Brownwood was om de ‘Colorado Ranch’ weer te komen bezoeken. Greg had gelachen en er gekscherend ja op gezegd en had zijn claxon nog even laten horen voor hij van het erf was gereden. Een stofwolk ontstond toen hij even flink door gaste, eer deze was opgetrokken was Greg in geen velden of wegen meer te zien. Met een lach op haar gezicht liep Jalene naar de paddock en haalde Beauty op om hem in de stal te zetten. Ze had deze dag ook al wilde ze het voor zichzelf niet toegeven als een zeer bijzondere dag ervaren.

Twee weken later liep Dionne voorzichtig de slaapkamer van Beth en Richard in en zag dat Beth in een onrustige slaap lag. Bijna geruisloos zette ze het dienblad met het kopje thee en de toast op het nachtkastje bij haar bed. Beth hoorde het en keek haar met haar waterige ogen aan. Ze had een behoorlijke kou opgelopen welke haar een fikse keel en bijholteontsteking had bezorgd. De aanhoudende koorts had Richard doen besluiten om de dokter langs te laten komen. Hij had haar een kuur gegeven en gezegd dat ze uit moest zieken in bed, en verwachtte dat ze over een week weer helemaal de oude zou zijn. Ze pakte het washandje dat op haar nachtkastje lag en spoelde deze nog even met koud water uit in de wasbak en depte ermee op het gezicht van Beth. Beth keek haar dankbaar aan toen ze zei; ‘Dank je Dionne.’ ‘Geen Dank, Beth,’ en reikte haar het halfvolle glas met water en tablet aan zodat ze deze alvast in kon nemen. ‘Denk je dat het gaat lukken met eten?’ ‘Ik ga het proberen Dionne’. Ze richtte zich op om op de rand van haar bed te gaan zitten. Haar gezicht was bleek en wat ingevallen, ze zag er echt ziek uit, dacht Dionne. ‘Is goed, doe maar rustig aan, ik ga nog even naar beneden om te ontbijten en kom zo nog even bij je terug.’ Beth knikte naar haar en doopte haar toast in de thee om deze wat zachter te maken voor consumptie. Toen ze terug in de keuken kwam zag ze dat Ryan bezig was om eieren met spek te bakken. Hij keek even om toen hij haar goedemorgen wenste. Nu hij zich met het bakken van de eieren bezig hield zou zij de tafel dekken en koffie zetten. Toen ze de tafel op de veranda gedekt had liep ze terug om de koffie op te halen. Ook Ryan was klaar en samen liepen ze weer terug naar de veranda om te gaan zitten. ‘We gaan maar alvast beginnen’, zei hij, ‘Jalene stuurde me daarnet een sms-je dat zij en mijn vader wat later komen, er is schijnbaar een ongeluk gebeurd en nu staan ze vast op de doorgaande weg richting supermarkt.’ Richard en Jalene deden meestal één keer in de week ’s morgens vroeg de boodschappen voor Beth, zo waren ze de drukte voor en konden ze snel door de winkel gaan om hun slag te slaan. Ryan grinnikte, ‘Jalene zou zich wel weer groen en geel ergeren, haar kennende’, en schoof wat eieren op zijn bord. ‘Jij ook?’ Ze knikte en hield haar bord wat op, terwijl hij handig de eieren met spek op haar bord schoof. Forrest die naast hem op de grond was komen zitten, keek hem met zijn donkerbruine ogen bijna smekend aan, hij wist dat het laatste stukje voor hem zou zijn maar moest nog even geduld hebben. Ze namen ieder een moment van stilte voor zich en begonnen met eten. Ze schonk voor zichzelf een glas vers geperste jus d’orange in en wenkte met de kan naar hem of ze zijn glas ook gelijk moest vullen. Hij knikte en at zwijgend en met smaak verder aan zijn ontbijt. ‘Je moeder heeft het behoorlijk te pakken Ryan’, zei ze toen ze een slok had genomen. ‘Ze had vanmorgen nog steeds koorts toen ik het ontbijt bij haar bracht.’  'Ja, ik weet het, zei hij en keek haar daarbij aan, die bijholteontstekingen steken steeds de kop op bij haar. Telkens als het weer hier overgaat naar lagere temperaturen aan het einde van het jaar moet ze het bezuren. Meestal na een dag of drie krabbelt ze er wel weer boven op. ‘Ze zal deze week gewoon haar rust moeten houden, en we zullen haar van de week de wind uit de zeilen moeten nemen.’ Dionne knikte naar hem en was het met hem eens dat Beth nu het meest geholpen was bij rust. Ze keek naar de paddock en zag Allegro lekker draven. Straks, wist ze, zou zijn baas hem zadelen om even een rit met hem over de prairie te gaan maken. In het hoogseizoen kwam daar door de reserveringen en drukte niet veel van. Ze vond het altijd een mooi gezicht als Ryan zijn paard besteeg en hem aanspoorde tot een snelle draf en zo de prairie met hem op stoof. ‘Waar zit je aan te denken, Dionne?’ Hij had gezien dat ze naar Allegro keek en stelde na zijn vraag zoals hij wel eens meer deed direct de volgende vraag. ‘Ben je het ijs voor jezelf aan het breken?’ Ze wist waar hij op doelde, ze had gehoopt dat hij op deze vraag niet meer terug zou komen. ‘Ik hoef geen ijs te breken Ryan,’ zei ze zo rustig mogelijk maar inwendig kookte ze. Op de één of andere manier kreeg hij haar telkens weer met zijn rake vragen op de kast. ‘O, nee?’ zijn blik keek haar diep aan. ‘Je bent van je val op de boot weer helemaal genezen, Dionne, je mag van de dokter weer alles gaan proberen. Zo……, had jij het toch ook begrepen neem ik aan?’ Geiiriteerd en bijna boos keek ze hem aan toen ze zei, ‘Natuurlijk heb ik dat zelf ook zo begrepen Ryan, maar mag ik alstublieft zelf beslissen of ik iets wel of niet wil?’ Zijn ogen bleven haar strak en indringend aan kijken toen hij haar vroeg, ‘Waar ben je bang voor Dionne?’ ‘Waarom………, nu was het haar beurt om hem indringend aan te kijken, zou ik jou dat vertellen Ryan?’, vroeg ze hem bijna bruut terug. In het geheel niet uit het veld geslagen antwoorde hij, ‘Misschien……, omdat ik je kan helpen om je angst te overwinnen. Kan dat een goede reden voor je zijn?’ De beperkingen die ze had gezien, die haar schoolvriendin na haar val van het paard had gekregen, hadden net zoals het ongeval van haar ouders diepe indruk op haar gemaakt. Waarom zou ze zelf dingen overhoop halen die haar leven konden verwoesten of kapot maken? ‘Ik………., weet het niet.’ Ze twijfelde omdat haar angst en onzekerheid in deze groot was, er spookte van alles door haar hoofd. Hij zag het en pakte haar handen in zijn handen, en even was daar een menselijke Ryan te zien toen hij zei; ‘ Vertrouw me, ik beloof je, we doen het stapje voor stapje, niets overhaast en jij geeft zelf aan wat je wel of niet wilt.’ Ze keek hem aan terwijl ze zijn sterke handen in haar handen voelde en haar blik op zijn gespierde armen liet vallen. Ze had zich eerder afgevraagd of zijn handen in staat zouden zijn om te aaien en nog niet zo lang geleden had ze zich afgevraagd hoe het zou zijn om tegen zijn borstkas aan te schuilen, nu vroeg ze zich ook al af hoe het zou zijn als deze armen zich om haar heen zouden sluiten. Er kwam steeds meer bij. Ze kon het eigenlijk niet meer voor haar zelf blijven ontkennen en wist dat ze verliefd aan het worden was op Ryan Cunningham. Ze was een paar maanden geleden toen ze besloten had om op de ranch te blijven met zichzelf een uitdaging aan gegaan. Ze zou deze kans ook al was het dan wel een hele moeilijke stap voor haar nu eigenlijk moeten nemen. Zijn soms irritante gedrag en zelfingenomenheid ergerden haar op zijn tijd behoorlijk. Maar tegelijkertijd wist ze ook dat hij op de één of andere manier een grote aantrekkingskracht op haar had. Bovendien bood hij haar zijn expertise zelf aan om haar te willen helpen om deze angst te overwinnen. Daarbij kon ze hem misschien zo ook nog eens op een andere manier leren kennen. Ze keek hem aan toen ze tegen hem zei, ‘Misschien…… is het inderdaad een goed idee om deze stap te gaan zetten.’ ‘Is goed’, zijn duim draaide heel even zachtjes wat rondjes op haar hand. Toen hij het zelf in de gaten kreeg stond hij resoluut op en vervolgde. ‘Laten we zeggen om elf uur straks in de paddock?’  ‘Ok, ze schoof haar stoel naar achter, stond op en begon de vieze borden, bestek en kopjes alvast op te ruimen. Terwijl Ryan met Forrest richting stallen liep keek ze op haar horloge en zag ze dat hij haar over ruim een uur al zou verwachten. Opnieuw keek ze naar de paddock en kon zich er geen enkele voorstelling van maken hoe ze haar angst voor paarden zou gaan overwinnen.

 

Hoofdstuk 6

Het was eind januari en alweer twee maanden geleden dat moeder Beth ziek was geworden. Al met al had het toch nog even geduurd voordat ze weer de oude was geworden. Gelukkig was ze rond de kerstdagen weer aardig op de been geweest om samen met Jalene en Dionne de nodige voorbereidingen te treffen voor de feestelijke kerstdagen die voor de deur hadden gestaan. Het waren leuke dagen geweest zo met elkaar. Greg Mc Callister was op tweede kerstdag ook van de partij geweest, op aanraden van Beth had Jalene hem uitgenodigd. Er was iets moois ontstaan tussen die twee, de liefde van jaren geleden die ze eens voor elkaar in het verleden hadden gevoeld was weer aangewakkerd en ze waren er allemaal getuigen van geweest hoe Greg steeds meer pogingen had gedaan om Jalene het hof te maken. Als zijn opleiding het toe liet reed hij bijna elk weekend van de vliegbasis naar Brownwood en was dan veel op de ranch te vinden. Ze pasten goed bij elkaar dacht Dionne dat was een ding dat zeker was. Zoals altijd liet Dionne haar gedachten de vrije loop als ze op Destiny reed. Er was wat betreft haar angst om paarden de afgelopen maanden veel gebeurd. Ze genoot nu elke dag steeds meer van het paardrijden en de natuur die haar in korte tijd zo lief waren geworden. Ze reed op Destiny in galop achter Ryan aan die even daarvoor Allegro tot volle draf had aangespoord. Haar haren wapperden in de wind en ze spoorde Destiny nog iets harder aan om Ryan en zijn paard te volgen. De vrijheid die ze steeds meer ervaarde als ze paard reed gaven haar een kick. Vanaf haar toezegging om te proberen van haar angst van paardrijden af te komen had ze de afgelopen twee maanden iedere dag met Ryan geoefend om haar angst te overwinnen. De eerste vier weken waren zeker niet makkelijk geweest en hadden haar de nodige inspanningen gekost om te komen waar ze nu was. De afgelopen twee weken hadden haar steeds meer vrijer en losser gemaakt en haar het nodige zelfvertrouwen gegeven om de angst van het paard rijden eindelijk  achter zich te laten. Natuurlijk waren er nog wel eens even van die momentjes waar ze door heen moest maar Ryan was een geduldige en leerzame instructeur gebleken. Hij had haar steeds weer opnieuw de kneepjes geleerd hoe je met je paard om moest gaan en hoe je haar op haar gemak kon stellen. Hij had er geen gras over laten groeien toen ze twee maanden geleden schoorvoetend tegen hem had gezegd om te gaan proberen haar angst voor paarden te gaan overwinnen. Toen ze op het afgesproken tijdstip in de paddock was op komen dagen, had hij haar eerst kennis laten maken met Allegro. Hoewel ze in de stallen bijna alle paarden wel eens had geborsteld, had ze Allegro altijd een beetje omzeild omdat het een groot paard was om te zien. Ryan had haar voorgesteld om Allegro eerst voorzichtig te aaien om hem zo aan haar te laten wennen. Terwijl hij Allegro kort beet had gehouden bij zijn bit en op een zachte en geruststellende manier tegen hem had gesproken had het paard zich langzaam aan gewonnen gegeven en zelfs zijn hoofd steeds weer naar Dionne  toegebracht. Ook had ze hem toegesproken en geaaid zoals ze ook al zo vaak tegen Destiny had gedaan. De kennismaking was niet lang geweest maar was zoals Ryan beweerde lang genoeg geweest om Allegro aan haar te laten wennen. De volgende dag toen ze weer om elf uur in de paddock zou zijn had hij haar eerst weer hetzelfde laten doen, nu had ze zelf het bit van Allegro kort gehouden en had ze hem zelfs zacht horen hinniken toen hij haar stem had herkend. Dat was een goed teken geweest had Ryan opgemerkt. Even later had hij voorgesteld om op Allegro te gaan zitten. Haar ogen hadden hem angstig aangekeken toen ze aan hem had gevraagd, ‘moet dat nu?’  ‘Je kunt het Dionne, had hij kort gezegd, ik geef je de instructies, ik help je en blijf bij je. Het is belangrijk dat je vooral rustig blijft.’ Zonder verder iets te zeggen had hij haar hand gepakt en haar aan de zijkant van het paard gezet. Hij had haar de instructies gegeven die ze had opgevolgd en even later had ze op het paard gezeten. Toen hij haar vroeg of ze haar been uit de stijgbeugel wilde halen was hij zelf opgestegen en achter haar gaan zitten. Met haar rug had ze tegen zijn warme lichaam aangeleund en toen hij had gevoeld hoe ze had getrild had hij zijn ene arm om haar middel geslagen terwijl hij met de andere arm de teugels bestuurde. Hij had haar op dat moment veilig gehouden met zijn sterke armen en dat was voor haar toen zeker een geruststellende gedachte geweest. Met het klakken van zijn tong en geruststellende woordjes had hij Allegro daarna in een rustige stap tot beweging aangezet en zo een paar rondjes in de paddock met haar in stap gelopen. Ze had het bewonderenswaardig gevonden hoe Ryan dit grote dier met gemak in bedwang kon houden en was zich bewust geweest van de hoogte en de brede rug van het paard waar makkelijk twee mensen op zijn rug konden zitten. ‘Je doet het goed, Dionne’, had hij dicht bij haar oor gefluisterd, probeer je nu nog wat meer te ontspannen’, en had de druk om haar middel wat verminderd. Ze had de weken daarvoor veel gefantaseerd hoe het één en ander bij hem zou voelen maar toen hij zo dicht bij haar had gezeten op het paard had ze zich eerst wat opgelaten, maar daarna bijna zelfs comfortabel gevoeld en had ze zich volledig aan hem overgegeven. Zijn sterke dominantie die ze vanaf het begin van haar verblijf zo af en toe als zeer onprettig had ervaren had een hele andere wending genomen, toen hij haar het één en ander had uitgelegd waarom het bijvoorbeeld belangrijk was om één te zijn met je paard. Ze had er niet eerder bij stil gestaan dat zo de commando’s beter konden worden uitgevoerd. Ze had steeds geprobeerd om te doen waar hij haar om had gevraagd en wonder boven wonder was haar dat toen aardig gelukt. Een week lang hadden ze deze oefening gedaan en Ryan had haar steeds gecorrigeerd als hij voelde dat ze gespannen was geweest. Het veilige gevoel dat Ryan steeds achter haar had gezeten hadden haar zelfvertrouwen enorm versterkt en hadden haar steeds een beetje meer durven doen. De andere week had hij Allegro in het begin van de week aangespoord tot draven en aan het einde van de week was de derde gang erbij gekomen, het welbekende galopperen. Dit was de snelste gang van het paard en ze had het zeker de eerste keren behoorlijk eng gevonden. De derde week was er één van herhaling geweest van zowel de stap, draf en galopgang, gecombineerd met de commando’s die ze aan het paard moest overbrengen. Steeds opnieuw had Ryan haar de commando’s laten herhalen en was pas tevreden geweest als ze tenminste één rondje zonder fouten in draf had gereden. Elke dag was ze de voorbijgaande maanden ’s morgens precies om elf uur paraat geweest en dat had aan het einde van hun paardrijsessie uiteindelijk de winst opgeleverd die ze zich zelf voor ogen had gehouden. Het galopperen was de vierde week nog uitgebreider aan bod gekomen omdat je als ruiter deze gang goed moest beheersen als je het paard wilde laten springen. Het was een soort vraag en aanbod spel geweest. In de vijfde week had hij gevonden dat ze er klaar voor was om alleen op Allegro in de Paddock te gaan rijden. Er was heel wat overtuigingskracht van hem nodig geweest om haar zover te krijgen. Dat zijn sterke armen haar niet meer vast zouden houden en konden corrigeren als er iets mis ging hadden haar opdat moment behoorlijk benauwd. Uiteindelijk had ze zich gewonnen gegeven en terwijl hij haar aan de kant had gadegeslagen en haar steeds nog wat aanwijzingen had gegeven, had ze er niet alleen steeds meer plezier in gekregen maar was ze ook behoorlijk trots op zich zelf geweest dat ze nu zomaar alleen op Allegro had gereden. Toen hij er van overtuigd was geweest dat ze Allegro kon handelen, was hij tijdens haar oefening terug naar de stal gelopen en was even later met Destiny terug naar de paddock gelopen. Toen hij haar naam had geroepen had ze Allegro tot stoppen gemaand en was ze afgestegen. Ze had hem aan het hek gebonden voordat ze naar Ryan was toegelopen. Het was even een intiem moment geweest toen hij haar had aangekeken en de teugels van Destiny aan haar had overhandigd toen hij had gezegd,  ‘Dionne, ik ben trots op je, je hebt het heel goed gedaan. Ik weet, het was niet altijd even makkelijk om je angst te overwinnen maar je doorzettingsvermogen hebben je met vlag en wimpel laten slagen. Je hebt daarbij ook nog eens laten zien dat je Allegro kunt berijden, en als je die kunt berijden kun je andere paarden zeker berijden’. Zijn hand had hij even langs haar wang laten glijden toen hij verder had gesproken, ‘Je bent een mooie en bijzondere amazone, zolang je hier blijft mag je vanaf nu op Destiny rijden en haar baasje zijn.’ Even was het stil geweest, ‘Als je dat wilt natuurlijk.’, sprak hij er nog achter aan. Ze had er even geen woorden voor gehad toen hij zomaar deze complimenten over haar had uitgestort. Een groter compliment kon je volgens haar van hem niet hebben. Met een lach op haar gezicht had ze tegen hem gezegd, dat ze dat natuurlijk wilde en dat ze het een eer vond om het baasje van Destiny te mogen zijn. Haar knuffel die Destiny ten deel was gekomen hadden hem laten zien wat voor een geweldige verrassing dit gebaar voor haar was geweest. Hij was naar Allegro toegelopen en had hem los gemaakt. ‘Dan………, zijn ogen hadden lachend gestaan, stel ik voor dat je vanaf nu nog een klein maandje elke morgen om elf uur bij de paddock staat met Destiny. Om de laatste puntjes op de i te zetten en zullen we vanaf nu steeds een korte rit over de prairie maken. Zo kun je ook het gevoel krijgen hoe het buiten de paddock is om te rijden.’ Hij was op Allegro gaan zitten en had met zijn tong geklakt om zijn paard naar het hek te leiden wat hij even daarvoor open had gezet. ‘En we beginnen nu Dionne,’ had hij haar toegeroepen, follow me,’ en was daarna de prairie opgestoven. Verbouwereerd om gelijk actie te ondernemen was ze op Destiny gaan zitten en had ze hem even later met gemengde gevoelens gevolgd.

 Nu zo’n drie weken later had ze al heel wat tochtjes over de prairie samen met hem achter de rug en genoot ze iedere dag met volle teugen van de vrijheid die het paard rijden met zich mee bracht. Volgende week zou de laatste week ingaan voor haar dagelijkse paardrijlessen met Ryan. De twee maanden die hij ten doel had gesteld om haar het paard rijden te leren waren voorbij gevlogen en zaten er dan al weer op. Ze wist nu al dat ze alles heel erg zou gaan missen. Ryan had haar de afgelopen weken steeds weer een ander mooi plekje laten zien in de omgeving van Brownwood. Ze had al heel wat plaatjes geschoten van de prachtige natuur en gedeeld met het thuisfront via facebook. Ze zette Destiny aan tot galopperen om zo in het spoor van Ryan te kunnen blijven in haar achtervolging en was benieuwd waar hij haar nu weer mee naar toe zou nemen. Een kwartier later stonden ze stil en keken ze uit over een adembenemend uitzicht. Op het grijze gesteente van de rots waarop ze zich bevonden groeiden grote groepen cactussen. Onder hen stroomde de Colorado rivier met daarachter het wijde landschap met verder op de achtergrond weer bergen. Snel pakte ze haar camera uit haar rugzak en begon de mooie plaatjes te schieten. ’Vind je het mooi?’ vroeg Ryan aan haar. ‘Prachtig,………. wat is dit adembenemend mooi Ryan’, haar ogen zochten de zijne. Hij keek terug toen hij zei, ‘Dat is mooi, durf je het aan om naar beneden te gaan?’ Ze schoof de camera voor haar ogen vandaan toen ze vroeg, ’Hier?’ Haar angstige ogen keken naar de diepte die ze voor zich zag voordat ze hem weer aankeek. ‘Nee, dat lijkt me hier geen goed plan, zei hij resoluut, verderop is het veel minder steil en is er een pad naar beneden’. Opgelucht keek ze hem aan toen ze hoopvol en wat onzeker aan hem vroeg, ‘Denk je dat ik dat kan?’ ‘Natuurlijk Dionne, na alles wat je hebt laten zien gaat dit je ook lukken. Dit is eigenlijk het laatste onderdeel van je paardrijlessen welke je ook nog zou moeten beheersen. Nu ik heb gezien dat je steeds vrijer bent geworden met paard rijden en Destiny je commando’s goed opvolgt denk ik dat voor dit laatste onderdeel de tijd nu rijp is geworden. Volg mij maar en volg mijn instructies op. ‘Kom maar’, hij klakte met zijn tong en draaide zijn paard en keek nog even naar haar om toen hij vervolgde, ‘Blijf kort achter me en doe wat ik zeg.’ Hij spoorde Allegro aan tot stappen. Ze kon niet anders dan hem volgen, alleen met Destiny boven blijven staan was ook geen optie. Toen ze bij het pad aankwamen ging hij voor en deed ze wat hij tegen haar zei. Ze zuchtte een keer diep voor ze langzaam afdaalde en volgde zijn instructies op. ‘Vooral niet naar voren hangen Dionne, probeer wat meer naar achteren te leunen om tegenwicht te krijgen op Destiny’, Met zijn instructies loodste hij haar steeds verder mee naar beneden. Toen ze halverwege waren vroeg ze of ze even konden stoppen. ‘Inspannend he?’, hij keek haar aan met zijn lach die ze in de afgelopen weken steeds vaker had gezien. ‘Nogal, ja’, en ze streek met de mouw van haar witte blouse het zweet van haar voorhoofd. Hij pakte een fles water uit zijn zadel tas en nam een slok. ‘Jij ook wat?’, Ze knikte en reikte haar hand naar hem uit om de fles te pakken en een slok te nemen. Ze kikkerde er even van op en vatte weer moed om verder te gaan. ‘Kunnen we weer, Dionne?’ Ze keek naar het pad dat nog voor hen lag en knikte naar hem terwijl ze zichzelf toesprak om nog even de kiezen op elkaar te zetten. Ze zou niet opgeven, het feit dat Ryan net tegen haar had gezegd dat ze dit kon sterkte haar enorm en het vertrouwen dat hij eerder in deze paardrijsessie met haar had gehad deden haar vleugels geven. Ze was hem steeds meer met andere ogen gaan zien en had meer en meer begrepen waarom de mensen uit de wijde omtrek juist naar de ranch kwamen en zich door Ryan lieten in structureren. Buiten zijn soms dominante en eigenzinnige karakter, wist hij wat hij wilde en bovendien bezat hij deskundigheid en ook nog eens eindeloos geduld om de mensen positief te coachen omdat gene te bereiken waar ze voor waren gekomen. Ze had nu zelf dit verschil van dichtbij ondervonden en was zo achter het geheim van zijn sterke invloed die hij op mensen had gekomen. Hij had haar angst voor paardrijden doen overwinnen met het overwicht dat hij van nature bezat. Ze volgde Ryan verder in zijn spoor en concentreerde zich op haar afdaling naar het dal. Toen Ryan eindelijk beneden was keerde hij zijn paard en gaf haar nog wat aanwijzingen waar ze op moest letten en attendeerde haar op een losse steen die voor de benen van het paard lag. In een impuls trok Dionne de teugels iets te strak aan waardoor Destiny schrok en begon te steigeren. ‘Blijf rustig Dionne, vier je teugels’, hoorde ze Ryan naar haar roepen. Nu kwam het erop aan wist ze, geen paniek en rustig blijven. Ze sprak Destiny toe om haar weer in het gareel te krijgen en volgde de instructies van Ryan zo goed en zo kwaad als het ging op. Op deze momenten had Ryan haar al eens theoretisch voorbereidt maar ze wist dat het er in de praktijk altijd anders aan toe zou gaan. Nu, wist ze, moest ze vooral proberen om Destiny op een goede manier de baas te blijven. Het lukte en samen met de aanwijzingen van Ryan kreeg ze Destiny weer onder controle en het trotse gevoel maakte zich wederom van haar meester. Ryan stond haar applaudisserend op te wachten toen hij zei, ‘Well done Dionne, je hebt de vuurdoop doorstaan. Come on, ik trakteer je op een lekkere lunch.’  Terwijl ze nog aan het bijkomen was van de manoeuvre van daarnet steeg Ryan alvast van Allegro af en zette hem vast aan een boom. Hij pakte een kleedje en spreidde deze vlak bij de kabbelende rivier uit. Nadat Dionne was afgestegen hielp ze hem om nog meer lunchbenodigdheden uit zijn zadeltas op het kleedje te zetten om er daarna zelf ook op te gaan zitten. Dit was wel een heel aangename verrassing vond ze, kennelijk had hij met voorbedachte rade deze weg uitgestippeld. Het was of hij haar gedachten had gelezen toen hij sprak, ‘ik vind dat je na al je inspanningen van de afgelopen weken dit als eerbetoon wel hebt verdiend. Je bent Cum Laude geslaagd Dion, zeker na de hobbel die je daarnet hebt genomen. En……je bent ook nog eens een leergierige leerling geweest. Dat is het beste wat een docent hebben kan.’ Met een knipoog reikte hij haar een sandwich met gerookte kip en sla aan, en vervolgde, ‘We zullen deze laatste week deze route nog een paar keer rijden en dan kan ik je er met een gerust hart alleen op uit sturen.’ Ze hoorde dat hij voor eerste keer haar naam niet helemaal uit sprak. Normaal gesproken zou ze iemand anders daar op hebben aangesproken en hebben gezegd dat ze zo niet heette. Maar om haar verkorte naam zo uit de mond van Ryan te horen voelde bijna als een soort overwinning voor haar. Ze was terrein aan het winnen en voelde dat ze steeds wat meer credits van hem kreeg en besloot daarom om er niets over te zeggen. Ze nam een hap van haar sandwich terwijl ze naar de weerspiegeling van de zon op het water keek en voelde zich voor even heel gelukkig. Ze pakte de fles met appelcider en schonk de twee plastic glazen vol en gaf hem er één van. ‘Proost, op het buitenleven’, sprak ze en ze klonken de plastic glazen tegen elkaar aan voordat ze beiden een slok namen. ‘Je hebt je draai hier aardig gevonden volgens mij, straks wil je niet meer terug’, grinnikte hij. Die kans was aanwezig dacht ze en hield daarbij verschillende opties open. ‘Wie weet’, zei ze daarom en pakte een volgende sandwich met gerookte zalm en kruidenkaas van hem aan. ‘Mmmm, ze smaken heerlijk zeg, deze sandwiches, heb je ze zelf gemaakt?’  ‘Klopt ja, volgens het recept van moeder Beth, lekker he?’ Ze knikte terug om nog een keer te beamen dat ze heerlijk waren. Ook de stukken vers fruit die hij aan wat saté prikkers had geregen lieten zich heerlijk smaken, haar buik zat er aardig van vol. Toen ze klaar waren stond hij op om de paarden te laten drinken en ruimde ze intussen de spullen van de lunch weer op. Ze spoelde haar handen nog even in het water om en liep weer terug naar Ryan en de paarden. ’Ryan?’, hij keek even op bij het horen van zijn naam toen hij de zadeltas verder sloot. ‘Ik wil je bedanken voor de fantastische ervaring van de afgelopen maanden,’  sprak ze verder en aaide terloops Destiny over haar manen. ‘Geen dank, Dionne, het genoegen was geheel aan mijn kant’, en keek haar nu pas aan. Zijn ondoorgrondelijke blik verried even een kleine emotie maar hij herstelde zich toen hij verder sprak, ‘het is……..voor mij ook een bijzondere ervaring geweest’. Hij maakte de teugel van Allegro los van de boom en stond vlak voor haar stil toen hij bijna uit het niets aan haar vroeg, ‘Hoe bedanken jullie eigenlijk in Nederland?’ Dionne die nu even uit het veld was geslagen kon twee dingen doen of ze negeerde hetgeen hij aan haar vroeg volkomen of ze…… Het volgende ogenblik gaf ze hem spontaan drie zoenen op zijn rechter, linker, en rechter wang terwijl ze er lachend achteraan zei, ‘Zo bedanken en groeten wij in Nederland.’ Met een voldaan gevoel knikte hij haar toe terwijl hij haar langzaam naar zich toe trok en met zijn hand haar kin langzaam omhoog hief en haar eerst heel teder en voorzichtig maar later wat dwingender kuste. Haar ogenschijnlijke impulsieve actie had zich omgezet in een zoete represaille waar ze geen één, twee, drie raad mee wist. Lekker bezig Dionne, vermaande ze zich zelf, omdat ze nu niet anders kon om zich voor even over te geven aan dit vredige moment dat alles om haar heen naar de achtergrond leek te verdringen toen ze voelde dat ze naar nog meer verlangde. Toen hij haar voorzichtig van zich afduwde voelde ze dat de spanning die er de afgelopen maanden nauwelijks tussen hen was geweest weer wat oplaaide toen hij tegen haar zei, ‘Niet altijd…….., maar soms bedanken en groeten wij elkaar zo in Amerika, Dionne!’ Ze keek hem verbaasd aan toen ze hem vroeg, ‘Wij?’  ‘Okay, jij je zin, zei hij kort en veranderde het woordje wij in ik. Ze was blij dat ze Destiny van de boom los kon maken en even van zijn bijna triomfantelijke blik verlost was. Ze draaide zich om en zette haar voet in de stijgbeugel om op te stijgen. Hij ondersteunde haar en pas toen ze zat keek hij haar nog een keer aan, voor hij ietwat cynisch verder sprak, ‘En voldeed de kus aan je eisen?’ Ze begreep niet goed waarom, maar de intonatie van zijn stem voelde en zorgde ervoor dat alles wat ze deze afgelopen twee maanden naar elkaar in vertrouwen hadden gewonnen en opgebouwd,  zomaar opeens als sneeuw voor de zon verdwenen was. Ze slikte omdat ze besefte dat haar goedbedoelde maar impulsieve actie van daarnet haar weer terug bij af had gebracht. De irritatie die ze vooral in het begin naar hem toe had gevoeld was de laatste tijd haast niet meer aanwezig bij haar geweest. Dat was vooral gekomen omdat ze Ryan wat minder als een intimiderend persoon was gaan zien. Het gevoel dat nu bij haar opkwam had niets met irritatie te maken, daarom slikte ze haar trots en inwendige pijn weg toen ze zo rustig mogelijk tegen hem zei, ‘Ik denk dat het beter is dat we weer terug naar de ranch gaan,’ en spoorde Destiny tot stap aan. ‘Dat…..lijkt me ook een goed idee’, zei hij terloops en was opgestegen en naast haar komen rijden. Hoewel het leek of alles weer onder controle was bleven er gedachten door haar hoofd zweven en knaagde de vraag in haar hoofd of ze Ryan ooit zou kunnen doorgronden. Even had ze iets gezien van de Ryan zoals zij hem graag zou zien, maar zijn masker had hij daarnet om de één of andere reden weer opgezet. Er moest in het verleden iets met hem zijn gebeurd. Maar wat? Ze vond het jammer dat deze middag een negatieve wending had gekregen maar zette het van haar af. Ze had nog even de tijd, maar zou hij gaan ontdooien? Ze had er weinig hoop op maar vond het toch nog steeds het proberen waard. Toen ze bergopwaarts waren geklommen volgde ze Ryan opnieuw in zijn spoor op hun terugweg naar de ranch.

 

 

Hoofdstuk 7

De klussen op de ranch zaten er bijna op en het nieuwe seizoen kon weer beginnen. Er was in de afgelopen weken op de ranch in de afgelopen weken door hen allen veel werk verricht en alles was nu weer pico bello in orde. Het was half april en de temperatuur steeg soms weer tot zo’n dertig graden. Beth, Jalene en Dionne zaten even uit te puffen van de grote schoonmaakbeurt die ze het restaurant hadden gegeven. Gelukkig waren ze vanmorgen vroeg begonnen met deze laatste grote klus die natuurlijk voor de dames was voorbestemd. De verse kan koffie en de broodjes die Beth had klaar gezet op één van de tafels in het restaurant lieten zich heerlijk smaken. Ryan en zijn vader waren ettelijke kilometers verderop naar een paardenmarkt gegaan voor de aanschaf van twee nieuwe paarden. De afgelopen dagen waren de aanvragen voor de paardrijlessen en sessies weer binnen gestroomd en daarmee zou vanaf volgende week de ranch weer op volle toeren gaan draaien na het rustige winterseizoen. Toen ze klaar waren met de lunch, vertrok Jalene naar de stallen waar ze nog even een ziek paard zou gaan verzorgen. Dionne tapte nog snel even twee emmers water met sop, één voor de vloer die Beth zou gaan dweilen en één voor haar zelf om de ramen aan de buitenkant nog snel even te lappen. Als dat gedaan was zou ze nu het nog kon wat foto’s gaan nemen op de prairie. Straks zou ze daar weer minder tijd voor hebben als er weer van alles rondom de groepen mensen die kwamen paardrijden geregeld moest worden. Sinds verleden week was er ook nog een nieuwe activiteit bij haar werkzaamheden gekomen. Tijdens een gesprek met Ryan en zijn ouders aan de keukentafel had ze in een spontane bui aangeboden dat ze foto’s zou kunnen maken van de mensen die de ranch bezochten om deze later bij de receptie te koop aan te bieden. Zowel Ryan en zijn ouders hadden alle drie enthousiast gereageerd op haar idee. De volgende dag was ze met Ryan richting stallen gelopen om een geschikt en rustig paard uit te zoeken, en een locatie op de ranch waar de foto’s genomen zouden worden. Aan de achterkant van de stal hadden ze samen een geschikte locatie gevonden die ze zouden opknappen. Ryan had het nodige timmerwerk verricht en zij had de boel op gepimpt met wat strobalen, een drink en voederbak en wat andere attributen uit de stal zodat het plaatje op de foto een westernachtig tafereel zou zijn. Ook had Ryan nog wat dames en heren westernkleding op de kop kunnen tikken voor de mensen die het leuk vonden om zich te verkleden. En als laatste had hij ook nog een bord met de naam 'Colorado Ranch' in elkaar geflanst en vastgetimmerd aan het hek waar de fotosessies plaats zouden gaan vinden. Zo had hij bedacht, zou de foto een blijvende herinnering zijn voor de mensen die een bezoekje aan de ranch hadden gebracht. Na afloop van hun werkzaamheden had Ryan voorgesteld dat ze als eerste samen op de foto zouden gaan om hun gezamenlijke project in te wijden en deze foto gelijk voor de PR in de media te gaan gebruiken. Ze hadden zich verkleed en Jalene had de foto gemaakt. Het was na lange tijd weer eens een ontspannen en relaxte middag geweest tussen hen beiden. Richard en Beth waren getuigen geweest van de fotosessie en hadden mee gelachen om de poses die Ryan en Dionne op en bij het paard op de fotolocatie hadden gemaakt om de foto’s te laten slagen. Later hadden ze met elkaar heerlijk op de veranda gezeten en nog gezellig een borrel met elkaar gedronken en na gekletst en gelachen om de grappige anekdotes die Richard zoals gewoonlijk uit zijn mouw had geschud. Omdat Ryan deze middag niet zo afstandelijk tegen haar had gedaan had ze de warmte van het gezin waar ze zich zo thuis voelde nog meer gevoeld. Ze had er niet aan willen denken dat het komende half jaar in het teken van aftellen om weer naar huis te gaan zou staan. Het voorruitzicht dat ze haar familie weer zou zien was natuurlijk heerlijk maar dat ze deze lieve familie achter zou moeten laten was eerde een pijnlijke dan een fijne gedachte en ze had deze dan ook gelijk verdrongen. Ze had Ryan gadegeslagen toen ook hij met een verhaal op de proppen was gekomen, ze hadden er allen om moeten lachen en ze was blij en gelukkig geweest dat ze hem na lange tijd weer eens zo mee kon maken. De Ryan die ze het liefste zag. Na de kus op de prairie van Ryan waren de weken die volgden tussen hen bijna net zo afstandelijk geweest als aan het begin van haar komst op de ranch. De paardrijsessies samen met hem zaten in haar geheugen gegriefd, nog steeds voelde ze de beschermende arm om haar middel, het veilige gevoel van zijn warme lichaam dat achter haar had gezeten en veilig had gehouden, zijn stem en alles wat haar zo lief aan hem was geworden brachten haar steeds naar de Ryan die ze het liefste zag. Haar fatale en spontane Hollandse kus die ze had moeten bekopen met de revanche kus van hem, hadden haar hoofd op hol gebracht en konden haar ook nu ze er soms nog aan terug dacht, in vreemde vervoering brengen. Ze had even de korte passie en tederheid gevoeld die hij in het begin in zijn kus had gelegd maar later toen hij haar van zich had afgeduwd had ze iets anders in zijn ogen gelezen en had ze begrepen dat de oude en ongrijpbare Ryan weer terug in haar leven was geweest en dat ze zich vooral geen illusies moest maken. Resoluut had hij de knop weer omgezet naar de koude en zakelijke Ryan. De vraag die ze zich zelf steeds stelde was waarom hij steeds zo afstandelijk naar haar deed? Misschien….., had ze gedacht kon ze uit deze middag weer wat hoop putten. Toen ze klaar was snelde ze zich naar haar slaapkamer om haar fototoestel te pakken om daarna Destiny te zadelen en van stal te halen. Toen ze was opgestegen kamen Richard en Ryan het erf van de ranch opgereden. Ze klakte met haar tong om Destiny langzaam in beweging te zetten. Richard stapte uit terwijl Ryan de landrover parkeerde. ‘Je gaat het er nog even van nemen Dionne?’ vroeg Richard haar. ‘Ja, klopt, antwoorde ze terug, ik ga nog even wat plaatjes schieten, ik ben rond etenstijd weer terug.' ’Okay, take care, zwaaide Richard haar toe, see you later’. ‘See you later,’ riep ze aan hem terug en spoorde Destiny aan tot draf en nam aan het einde van het erf het weggetje naar rechts dat ze in het verleden zo vaak met Ryan had gereden. Ze kon deze route inmiddels wel dromen en spoorde Destiny nog iets harder aan om haar lekker even uit te laten rennen. Even later stopte ze bij de steile berghelling waar ze een paar maanden geleden eerder met Ryan had stil gestaan. Ze keek weer naar de prachtige vergezichten die haar toen ook al waren opgevallen. Ze had deze beelden al eerder op haar camera vastgelegd en kon nu rustig van het adembenemende uitzicht dat toen ook al zo’n diepe indruk op haar had gemaakt genieten. Ook de prachtige groepen cactussen en de Colorado River die ver beneden de berghelling kabbelde nam ze goed in zich op. Toen ze was uitgekeken zette ze Destiny opnieuw in beweging, ze keek als laatste nog even naar het steile weggetje dat naar het beekje liep. De steen waar Ryan haar bijna twee weken geleden toen voor gewaarschuwd had lag er nog steeds. Even voelde ze de paniek opnieuw in haar opkomen, maar die verdween weer snel toen ze haar paard resoluut omdraaide en wat dichter naar de bosrand toe voerde. Hier waren ook nog genoeg mooie plaatjes om te schieten vond ze. Ze zou haar camera deze keer met lens gaan gebruiken om zo de prachtige flora en fauna nog beter vast te kunnen leggen en steeg af om Destiny aan een boom vast te zetten. Het was heerlijk om even alleen in de natuur te zijn en de vrijheid en ruimte te ervaren, dacht ze. Op zijn tijd had ze dat nodig en besloot ondanks de drukte van de komende maanden, te proberen wat meer van deze momenten voor haar zelf in te plannen. Ze had wat insecten in het vizier gekregen, het was haar al eerder opgevallen dat de insecten hier wat groter waren dan thuis. Ze schoot wat plaatjes achter elkaar om zo de bewegingen van het diertje goed in beeld te krijgen. Ook de verschillende bloemen die de prairie rijk was legde ze vast. De tijd vloog om zag ze op haar horloge, het werd weer tijd om weer richting ranch te gaan. Ze liep naar Destiny terug, klom op haar rug en spoorde haar aan. Eenmaal terug op de ranch zag ze dat Ryan in gesprek was met een goed ogende blonde vrouw. Zo te zien leek het of ze elkaar kenden. Toen ze was afgestegen riep Ryan haar naam en wenkte naar haar dat ze moest komen. Ze zette Destiny aan de paal bij de waterbak op het erf en liep naar hen toe. Ze zag dat Ryan zijn arm om de vrouw had heen geslagen. Ze stond stil en keek hem vragend aan, toen ze de vrouw met een licht Amerikaans accent tegen hem hoorde zeggen,’ Is dit nu de hulp waarover je het net had Ryan?’ en keek Dionne daarbij aan met een blik die haar het ergste deed vermoeden. Dat ze haar had benoemd als de hulp, daar zat ze niet zo mee maar wat haar meer stak was de neerbuigende toon en verwaande blik in haar ogen. De dikke laag make up die haar gezicht bedekte viel haar daarbij het eerste op. Haar hautaine uitstraling maakte dat ze mooi was, maar daar prikte Dionne wel door heen. Ze was er van overtuigd dat elke vrouw nog mooier te maken was dan ze al was. Ze was Ryan te snel af en keek de vrouw aan toen ze zei, ‘Ja dat klopt, ja, ik ben de hulp,’ aangenaam kennis met u te maken, Dionne Sleutelboer.’ Terwijl ze haar hand uitstak vroeg ze, ‘En u bent?’ De vrouw negeerde haar hand volkomen en keek naar Ryan toen hij voor haar sprak, ‘Dionne ik wil je voorstellen aan Jill Philips’. Ze knikte nog een keer richting de vrouw toen ze nog een keer, ditmaal met tegenzin zei, ‘Nogmaals aangenaam.’ Ze wilde zich omdraaien maar de vrouw wilde kennelijk nog een kleine aanvulling geven op hetgeen Ryan haar had mede gedeeld. ‘Ik ben……….', ze stopte even, 'laten we zeggen', ze keek Ryan aan met een bijna adorerende blik in haar ogen, 'een kennis uit……… een lang vervlogen verleden’, ze streek met de buitenkant van haar hand langs de stoppelige baard van Ryan. Dionne telde even tot tien, door het flirterige gedrag van de vrouw zou je er van alles bij kunnen denken, dacht ze, en beet op het puntje van haar tong om niet iets terug te zeggen waar ze later spijt van zou kunnen krijgen. Op een koele en beleefde toon gaf ze haar antwoord terug, ‘Okay, dan weet ik dat in ieder geval vast. Was er nog meer wat u aan me kwijt wilde?’ Zo die zet was voor haar dacht ze, voordat Ryan weer verder sprak, ‘Jill, is naar de ranch gekomen om privé paardrijlessen te komen nemen. Misschien dat jij haar wat van jouw bevindingen hierover kan geven?’ Zijn vraag ontstemde haar direct, ze keek hem daarom dan ook langer aan dan nodig was en was zich er van bewust dat haar blik alles behalve vriendelijk was. Ze had helemaal geen zin om haar bevindingen aan Jill over te brengen en was dat ook zeker niet van plan. Haar blik verplaatste zich van Ryan naar Jill toen ze haar kort toe sprak, ‘Ik zou zeggen, laat het allemaal lekker over je heen komen, uiteindelijk komt het allemaal goed.' Nu draaide ze zich wel om en liet hen beiden staan terwijl ze naar Destiny liep om haar naar de stal te leiden en lekker te gaan borstelen. Toen ze daar aan kwam zag ze dat Jalene druk met haar werkzaamheden in de weer was. Ze keek op toen Dionne met Destiny binnen kwam en zei gekscherend en met een knipoog tegen Dionne, ‘Psst, Miss Jill Philips is back in town.’ Dionne glimlachte naar haar en antwoorde haar terug, ‘Ik weet het, ik ben net al door Ryan aan haar voorgesteld maar ze wilde me geen hand geven’. ‘Dat verbaast me niets', fluisterde Jalene op een afstand naar haar toe, een vos verliest zijn haren wel maar niet zijn streken.' Ze knikte Jalene toe en stak haar duim in de lucht. Ze begreep wat ze bedoelde en het stemde haar blij dat Jalene er hetzelfde over dacht als zij. Het was niet omdat ze een metgezel nodig had in haar bevindingen maar het feit dat haar onderbuik gevoel klopte in de korte kennismaking met deze dame vertelde haar dat ze op haar hoede moest zijn. Dat was in ieder geval fijn om te weten.

Na het avondeten ruimde Dionne nog even mee de tafel af en liep daarna nog even richting de receptie om nog even haar mailbox te checken. Ze zag dat er nog wat aanvragen waren binnen gekomen en zette ze door naar Ryan. Ook waren er nog wat mails van mensen die een afspraak met hem wilde maken. Ze klikte door naar zijn agenda om te kijken of er voor de volgende week nog ruimte was om deze in te plannen. Haar oog viel bijna direct op de naam Jill welke in grote letters waren geschreven op de dinsdag en donderdagmorgen rond het tijdstip van elf uur. Ryan had ze kennelijk zelf in zijn agenda gezet. Razendsnel gingen haar gedachten en rekende uit dat als Jill hetzelfde moest leren als zij, dan nog minstens vijf maanden op de ranch zou zijn. Een vooruitzicht dat haar op de één of andere manier niet echt gelukkig stemde maar ze besloot er verder geen aandacht aan te schenken. Ze keek nog even wat andere zaken na en sloot de computer af toen Ryan uit zijn kantoor kwam lopen. De kleine opleving van verleden week toen ze samen met hem de fotolocatie voor de te nemen fotoshoots in orde had gebracht had haar de afgelopen week weer wat hoop gegeven. Maar deze was weer snel verdwenen geweest nadat hij haar vanmiddag aan Jill had voorgesteld. ‘Nog aan het werk?’ vroeg hij haar toen hij opeens achter haar stil stond. Ze kon hem moeilijk negeren en knikte naar hem toen ze opstond van haar bureau en zei, ‘Ja maar ik ben nu klaar.’ En maakte aanstalten om voor hem langs te lopen richting de trap. Hij pakte haar arm en draaide haar bijna bruusk naar zich toe voordat hij ijzig verder sprak, ‘Vond je het nodig om vanmiddag zo bot te doen naar Jill?’ Ze keek hem kil aan en kookte van binnen maar hoefde niet lang over haar antwoord na te denken en bestookte hem met wel twee tegen vragen tegelijk. ‘En hoe denk je dat ik me voelde toen ze mijn uitgestoken hand niet eens aan nam toen je ons aan elkaar voorstelde? Dat......, kwam volgens jou niet bot over?’ Hij wist natuurlijk dat ze gelijk had maar gaf haar toch nog een terecht wijzing, ‘Je weet toch dat klant koning is?’ Ze wrikte haar arm even bruusk uit zijn greep als hij daarnet bij haar had gedaan om haar beet te pakken en keek hem nog een keer diep in de ogen aan toen ze nogmaals met ingehouden woede aan hem vroeg, ‘Klant?’ Voor de tweede keer die dag draaide ze hem de rug toe en liep van hem vandaan, snelde de trap op en sloot de deur van haar slaapkamer. Ze ging op haar bed liggen terwijl haar gedachten maalden. De afgelopen maanden hadden ze beiden weinig of geen contact met elkaar gehad en had zij bijna niet voor hem bestaan. Dat hij haar nu behandelde of dat ze geen gevoel had en deed voorkomen of het allemaal aan haar lag wat er vanmiddag was voorgevallen deed haar zeer. Ze had daar net toen hij haar zomaar uit het niets had terechtgewezen, niet anders gekund dan in de verdediging te gaan. Hoewel ze van nature zachtaardig was wist ze dat ze zich steeds zou moeten wapenen zolang hij van plan was haar het vuur aan de schenen te leggen. Dat was dus een tweede vooruitzicht dat ze niet als prettig ervaarde maar ze moest zichzelf nu eenmaal tegen hem gaan beschermen als zijn houding naar haar toe niet zou veranderen, concludeerde ze. Ze onderdrukte opnieuw haar verlangen naar de Ryan van de paardrijlessen, zijn genereuze gedrag, zoals hij de eerste weken van haar paardrijlessen als een sterke muur achter haar had gezeten en zijn arm beschermend om haar heen had geslagen. Naar de kleine dingen die ze zich in het begin van hem had voorgesteld en die ze later ook daadwerkelijk tijdens de paardrijlessen had gevoeld. Zelfs verleden week toen ze weer even wat hoopvoller was geweest waren haar verlangens naar hem  niet gestild maar juist weer eerder aangewakkerd. Ze moest het allemaal voor lief nemen en zou het weer moeten doen met de koude en vooral zakelijke Ryan die in geen geval van plan was om zich te laten verleiden, althans niet door haar. Dat hij Jill ondanks haar botte manier van doen in bescherming had genomen, onder het mom van dat ze een klant zou zijn gaf haar nog steeds een dubbel gevoel. De blik en de opzettelijke opmerking van Jill dat ze een kennis uit een lang vervlogen verleden van hem zou zijn en de arm van Ryan die om haar schouder had gelegen, had haar vanmiddag anders doen vermoeden. Een traan gleed over haar wang en langzaam aan voelde ze haar ogen zwaarder worden. Jaloers zijn was het laatste wat ze wilde want dat sierde geen mens wist ze. Ze liet het los, stond op om haar kleding uit te trekken, verzorgde zich zelf en schoot onder haar laken. Ze zou vroeg naar bed gaan, in lange tijd was ze niet zo moe geweest en verbande de verdere gedachten uit haar hoofd. Al gauw viel ze in slaap en droomde een zoete droom waarin Ryan de hoofdrol speelde.

De weken die volgden waren drukke weken, nu het seizoen weer was geopend kwamen er ook weer groepen dagjes mensen. De fotoshoots namen gretig aftrek en leverden leuk wat extra inkomsten voor de ranch op. Dionne selecteerde nog wat foto’s, drukte ze af op het speciale fotopapier en sneed ze bij. Als de groep weer terug was op de ranch zou het weer storm lopen bij de balie van de receptie voor de fotoshoots wist ze. Ze liep nog gauw even de keuken in om de waterkoker aan te zetten voor een kop thee en zag dat Ryan aan de tafel zat met een kop koffie en de I pad voor zijn neus. Ondertussen volgde hij nauwlettend de nieuws berichten op de t.v. die in de hoek van de keuken hing. Sinds gisteren hield hij vooral de berichten over de aangekondigde tornado ‘Burberry’ in de gaten, die voor morgen was voorspeld en over Texas heen zou gaan razen. Dionne voelde de spanning op de ranch en werd er zelf ook een beetje onrustig van, temeer omdat ze totaal niet wist wat ze zich er bij voor moest stellen. Volgens Richard zou het nu echt gaan spoken, de fikse regenbui van een paar maanden geleden zou er bij in het niet vallen, had hij haar gezegd. Thuis in Nederland had ze natuurlijk ook wel eens op de t.v. de berichtgeving gehoord en de beelden van dergelijke verwoestende tornado’s in Amerika gezien, maar nu zat ze er met haar neus bovenop. Ze merkte het ook aan de mensen hier in Brownwood dat er een bepaalde spanning was en iedereen er op zijn eigen manier flink mee bezig was. Ook Ryan, hij had de ramen van het restaurant met planken hout dichtgetimmerd, en ook in de stal had hij de nodige voorbereidingen getroffen. Met de app op zijn I pad kon hij de komende vierentwintig uur de tornado volgen. ‘Gaat het mee vallen?’ vroeg Dionne hem terloops en schonk haar thee in. Ze had zich voorgenomen na haar uitval tegen hem over Jill van een paar weken geleden, weer gewoon de Dionne te zijn die ze altijd was geweest. Ze hoefde zichzelf niet weg te laten zetten door hem omdat hij het nodig had gevonden haar op haar nummer te zetten. Of hij haar nu wel of niet mocht, het zou haar om het even wezen. Hij moest het er maar mee doen. Hij stond op van zijn stoel en liep naar zijn laarzen die hij had uitgedaan bij de keukendeur, ze herinnerde haar er aan dat hij vanmorgen met Jill haar paardrijlessen had gehad. ‘Nee dat denk ik niet, antwoorde hij haar, ik hoop dat ik het mis heb maar we gaan er denk ik zoals ik het kan zien een aardig staartje van krijgen.’ Het antwoord dat hij gaf vond ze niet fijn en maakte haar toch een beetje angstig. Hij leek het aan haar te zien en vroeg haar, ‘Ben je bang Dionne?’ Ze keek hem aan en herpakte zichzelf toen ze snel zei, ‘Nou ja, bang is misschien niet het juiste woord, het is meer dat ik niet weet wat ik ervan moet verwachten.’  Hij lachte naar haar, maar het was geen geruststellende lach toen hij zei, ‘Het liefste zou ik nu tegen je willen zeggen verwacht er niet teveel van, maar dan zou ik de kracht van een tornado tekort doen. Begrijp je me?’ Ze begreep hem heel goed, de cryptische omschrijving die hij haar had gegeven vertelde haar dat ze met een tornado dus alles kon verwachten. Ze knikte hem toe, ‘Laten we dan maar hopen dat je het mis hebt ja.' zei ze terwijl ze haar kopje in de afwasautomaat zette. ‘Wanneer wordt de tornado hier eigenlijk verwacht?’ ‘Morgenochtend rond een uur of negen zeggen ze. ‘Zou jij zo nog even de stallen van binnen willen checken, Dionne?' voegde hij er achter aan, ‘Mocht er nog wat zijn laat het me dan even weten dan kan ik nog extra maatregelen treffen daar.’ ‘Okay, doe ik, na de verkoop van de foto’s.’ riep ze hem na omdat hij al buiten op de veranda liep. Zelf liep ze terug naar de receptie om de foto’s tussen de rails op het bord te zetten zodat de mensen hun eigen foto konden zien. Nog geen vijf minuten later kwamen de eerste mensen hun zelfportretten  bewonderen en  kopen. Na afloop kon ze de kas weer voldaan afsluiten met een leuke opbrengst. De fotoshoot op de ranch was een regelrechte schot in de roos gebleken bedacht ze zich met een glimlach.

De volgende morgen werd ze wakker rond een uur of half negen, de sterke windvlagen die ze op de achtergrond hoorde maakte haar duidelijk dat dit de voorbode van de verwachte tornado zou zijn. Ze stapte uit bed schoot snel haar kleren aan en zou nog snel even naar de stal lopen. Gisteren had ze op aanwijzing van Ryan de stallen nog geïnspecteerd en had ze niets bijzonders gezien. Maar je wist maar nooit, misschien dat er nu door de windvlagen toch nog iets zou zijn dat extra aandacht nodig had. De gitzwarte donkere lucht zag er onheilspellend uit daarbij was het vreemd stil buiten toen ze naar de stal liep. Normaal gesproken hoorde je rond deze tijd de vogels fluiten maar kennelijk voelden zij ook aan dat er iets stond te gebeuren. De windvlagen grepen haar en brachten haar uit balans maar ze kon zichzelf staande houden. Ze keek naar de lucht en zag nog niets wat op een tornado leek. Snel ontgrendelde ze de deur van de stal en sloot hem weer achter zich toen ze in de stal was. Ze hoorde de wind jakkeren tegen de schotten van de stal en merkte dat de paarden onrustig waren. Ze inspecteerde nog een keer alles extra maar ook deze keer zag ze niets waar ze alert op zou moeten zijn. Ze liep langs de stallen van de paarden en sprak hier en daar een erg onrustig paard toe en aaide geruststellend met de rug van haar hand tussen de ogen van de paarden.Toen ze weer terug liep naar voren keek ze ook nog even bij Allegro, Beauty en Destiny. Ryan had ze verplaatst, tegenwoordig stonden ze vooraan in de stal om dat, dat handiger volgens hem zou zijn. Ook zij waren onrustig en hinnikten om haar aandacht. Ze ging de rij van volgorde af en gaf Destiny een extra knuffel, ze was nog steeds heel blij met haar. Ze bedacht dat ze weer terug moest naar de ranch en hoorde ondertussen dat de wind flink aan het aantrekken was. Ze schrok op van een bliksemschicht die heel dichtbij was en nog geen paar tellen later rolde de donder om de ranch en hoorde ze de regen buiten kletteren. De wind jakkerde steeds meer tegen de stalmuren en deur aan en de angst sloeg haar toe. Ze durfde de stal deur niet meer open te doen, bang dat de wind in de stal zou slaan. Ze keek in het rond op zoek naar een plek waar ze veilig zou kunnen zijn toen ze plotseling boven het geraas haar naam hoorde roepen. Een zucht van verlichting ontglipte haar toen ze de stem van Ryan herkende en ze riep aan hem terug. Een ogenblik later zwiepte hij de deur open en moest hij letterlijk en figuurlijk alle zeilen bij zetten om de deur weer te sluiten. Ze zag dat hij de deur meteen vergrendelde met een plank terwijl de wind tegen de deur bleef beuken. Ze was opgelucht om Ryan te zien maar toen hij zich kletsnat omdraaide zag ze een boze blik in zijn ogen. Even dacht ze ook iets van opluchting en bezorgdheid te hebben gezien in zijn ogen maar de intonatie van zijn stem liet iets anders horen toen hij haar op harde toon toe siste, ’Waar ben jij in vredesnaam mee bezig, Dionne Sleutelboer?’ De toon die hij tegen haar sprak zette gelijk haar haren voor de zoveelste keer overeind toen hij voor de zoveelste keer de toon weer had gezet. Ze voelde dat ze rustig moest blijven om de boel weer niet te laten escaleren. Ze slikte haar irritatie weg en overschreeuwde haar stem om boven het geraas van de storm uit te komen, ‘Ik wilde de stal nog een keer inspecteren en de paarden …… Hij stak zijn hand naar haar op, ze hoorde een aan zwengelend geluid dat steeds dichter bij kwam en ze nog nooit eerder had gehoord. ‘Laat maar’, van zijn boosheid was opeens geen sprake meer toen hij haar hand pakte en mee loodste naar een afgeschermde hoek van de stal waar een opslag plaats van stro en voer was. Hij maande haar om mee te helpen om de zakken voer die op de planken lagen te verplaatsen naar een plek op de grond. Toen alle zakken op de grond lagen en hij van deze zakken een soort tunnel met een afgeschermde ruimte had gemaakt, gebood hij haar op haar knieën te gaan en duwde haar door de tunnel naar de ruimte onder de laagste plank van de stelling. Vanaf de grond tot aan de laatste plank was nu een ruimte ontstaan van bijna een meter hoog. De wind bleef maar razen en het angstaanjagende geluid kwam steeds dichter bij. Nog nooit was ze zo bang en angstig geweest. Ze dacht aan haar beide ouders die eens ook zulke gedachten moesten hebben gehad. Haar hart klopte in haar keel, haar mond werd kurkdroog toen ze besefte wat er werkelijk stond te gebeuren. Het voelde of haar leven aan een zijden draadje hing en in haar binnenste prevelde ze een schietgebedje. Ryan was ook in de ruimte geschoten, hij legde een paardendeken over haar heen en zei haar dat ze op haar ene zij moest gaan liggen vlak tegen de muur. Zonder te aarzelen deed ze wat hij vroeg en voelde even later zijn arm om haar heen en hield haar tegelijkertijd met zijn lichaam veilig en beschut. Ze wist dat het nu alle kanten op kon gaan, dat ze zich nu beiden moesten overgeven aan de oerkracht van de natuur. Ze sloot haar ogen, stopte haar vinger in het oor dat vrij lag van de grond om het angstige geluid dat van buiten kwam niet te hoeven horen en kon er nu nog alleen het beste van hopen. 

 

Hoofdstuk 8

Hoe lang ze zo hadden gelegen kon ze niet zeggen. De paardendeken die tussen hen in had gelegen om haar droge kleren van zijn natte kleding te scheiden had later om hen beiden gelegen. De druk van Ryan zijn arm om haar heen was losser geworden naarmate het aanzwengelende geluid van de tornado was afgenomen. Ze hoorde een zacht gegrom uit zijn keel komen en wist dat hij sliep. De soort hut die Ryan had gemaakt was in tact gebleven. De angstige ogenblikken van daarnet deden haar beseffen dat ze geluk hadden gehad. Kennelijk was de tornado langs de ranch heen gegaan maar ze kon dat niet met zekerheid zeggen. Omdat ze tegen de muur van de stal lagen hadden ze buiten een hoop tumult en geluid gehoord en gemerkt dat er dingen tegen de stal muur waren geworpen. De zuig kracht van de tornado was enorm geweest en had waarschijnlijk alles meegenomen wat in zijn baan had gelegen waarbij niets of niemand gespaard werd. Ze moest aan Richard, Beth, Jalene en de paarden denken en kon alleen maar hopen dat zij er net zo ongeschonden als zij uit waren gekomen. De spanning gleed langzaam van haar af en ze wenste voor zichzelf dat ze zoiets nooit meer mee zou hoeven te maken. Ze besefte dat de angstige minuten die er waren geweest, minuten van leven en dood waren geweest. Achteraf gezien had ze geluk gehad dat Ryan haar was gaan zoeken, omdat ze zelf niet had geweten wat ze had moeten doen om te overleven. Voorzichtig draaide ze zich om naar Ryan, en zag zijn slapende gezicht. Ze glimlachte nu de harde trekken van zijn gezicht zo ontspannen waren. Om zijn ogen begonnen zich wat kleine kraaienpootjes te tekenen maar ze misstonden hem zeker niet. Zijn vochtige krullende haar lag weerbarstig op zijn hoofd en zijn arm lag nog steeds losjes om haar heen. Ze wist dat ze hem wakker zou moeten maken maar ze wilde nog even van dit moment genieten. Daarnet had hij zich met zijn lichaam op haar geworpen om haar veilig te houden toen de tornado zo dichtbij was geweest dat het had geleken of het dak er zou worden afgevaagd. Hij had zich voor haar schrap gezet om de storm van haar af te houden en zij had na haar schietgebedje steeds de zelfde regel in haar hoofd herhaald, ‘Lieve God help ons.’ Ze had gedacht dat ze nog niet dood wilde, ze wilde Ryan beter leren kennen, ze wilde op Destiny rijden, Ze wilde haar oma, Tante Inez en oom Mark nog een keer zien, ze wilde na lange tijd weer echte liefde voelen, ze had zoveel gedacht in dat angstige moment van daarnet. Ze voelde tranen in zich opwellen die ze niet kon stoppen en liet ze de vrije loop. De tornado had een grote impact op haar gehad. ‘Hee, Dionne!’, hoorde ze opeens de vertrouwde stem van Ryan die wakker was geworden. Zijn stem die haar toesprak op de manier die ze zo graag hoorde had ontroerd geklonken. Hij keek haar aan en streek een haar pluk die nat was geworden van haar tranen uit haar gezicht. ‘Wat is dat nou? Kom eens hier.’, en trok haar dicht tegen zich aan. De onbedaarlijke huilbui deed haar lichaam schokken, ze voelde hoe Ryan met zijn ene arm haar stevig beet hield en met de andere zijn hand over haar rug liet strelen. Hij sprak haar geruststellend toe en bedekte haar hoofd af en toe met een kusje. Dionne liet het gebeuren ze kon niet anders, ze had hier al weken naar verlangd. Zijn sterke armen voelden als een muur om haar heen en ze wist geen andere en betere plek om te schuilen dan hier in zijn armen. Toen ze weer wat rustiger was geworden, duwde hij haar zacht van haar af, ‘Gaat het weer een beetje?’, en streek met de rug van zijn hand haar laatste tranen weg. Ze knikte terwijl ze nog wat na snikte. Vertederd keek hij haar bijna aan, toen hij zachtjes tegen haar zei, ’Je bent zelfs mooi als je huilt.’ Ze glimlachte schuchter naar hem en bedacht zich dat ze zich wel erg kwetsbaar nu naar hem opstelde. Je zou bijna denken dat ze beiden een soort haat, liefde verhouding met elkaar hadden. Zijn hand bracht haar kin naar zijn gezicht en sprak haar nog een keer toe, ‘Het ziet er naar uit dat de storm is gaan liggen, Dion.’ Voor de tweede keer zei hij de afkorting van haar naam die ze van niemand tolereerde weer. Het had iets speciaals zoals hij het uitsprak en ze liet het weer gaan toen ze hem met een zachte blik aankeek en met haar hese stem van het huilen aan hem vroeg: ‘Welke storm, Ryan?’ Ze wist dat ze hem aan het uitlokken was maar dat kon haar niet schelen. Toen zijn mond bezit van de hare nam, wist ze dat ze beiden waren verloren. Hij duwde haar op haar rug terwijl zijn kussen steeds heftiger, verlangend en hartstochtelijker werden. Zijn handen schoven onder haar blouse en streelden liefkozend haar lichaam en zochten naar de plaatsen die een vrouw in vuur en vlam konden zetten. Ze gaf zichzelf helemaal aan hem over omdat ze bij zich zelf wist dat morgen alles weer anders kon zijn. Met Ryan wist je het immers nooit had ze ondervonden, het was alles of niets. Ze liefkoosde hem terug en ook hij genoot van haar aanrakingen. Dat haar aanrakingen hem bekoorden voelde ze als een overwinning omdat hij zich aan haar niet zo gauw gewonnen gaf. Toen zijn warme lichaam zich na het hoogtepunt van hun liefdesspel van haar terug trok wist ze voor haar zelf dat alles wat ze met Chris had gehad teniet was gedaan met wat ze nu had gevoeld toen Ryan haar had geliefkoosd en teder had aangeraakt. Hij hield haar nog steeds vast met zijn ene arm om haar heen geslagen en met haar hoofd  tegen zijn borst kon ze zijn snelle hartslag horen. Alles wat ze zichzelf had afgevraagd betreft Ryan was mooier geweest dan ze ooit had durven dromen. Het was te lang geleden dat ze zich zo compleet en gelukkig had gevoeld. Toen ze waren bij gekomen van hun liefdesspel hoorde ze hem zeggen, ‘We moesten maar eens gaan, ze zullen zich afvragen waar we blijven.’ Ze hief haar hoofd naar hem op en zei, ‘Laten we dan maar gauw gaan voor ze ons gaan zoeken.’ Hij kuste haar nog één keer kort, stond op, fatsoeneerde zijn kleren en schopte tegen de zakken voer aan met zijn voet om een ruimere uitgang te creëren. Het plotselinge licht deed even zeer aan haar ogen maar het wende weer gauw. Er was een stuk dak weg gewaaid en wat schotten hingen schots en scheef. Ze realiseerde zich temeer dat de tornado heel dicht bij was geweest. Ryan inspecteerde de paarden maar die mankeerden gelukkig niets. Ze hoorden beiden de stem van Richard in de verte hun namen roepen bijgezet door het geblaf van Forrest. Ryan reageerde terug met het schrille fluitje dat Forrest deed gehoorzamen om naar zijn baasje te gaan zoeken en ontgrendelde de staldeur. Dat was slim bedacht van hem vond ze zo wist zijn vader gelijk waar hij hem kon vinden. Een ogenblik later stond Richard met een lijkbleek gezicht in de stal. Als of hij wist dat er iets ergs was gebeurd keek hij zijn vader vragend aan toe hij dringend aan hem vroeg, ‘Mom?, Jalene?’ ‘Mom’ antwoorde Richard terug en ze zag de paniek die in zijn ogen stond. Ryan snelde naar zijn vader toe, ‘Is she………….', hij durfde het woord waaraan hij dacht niet hardop uit te spreken. Richard schudde zijn hoofd van links naar rechts en ontkrachtte daarmee wat hij dacht. Hij zette het op een lopen toen zijn vader hem vertelde dat zijn moeder zwaar gewond op de veranda lag.

De mooie veranda zag er zwaar gehavend uit maar dat was natuurlijk niet het ergste. Het ergste was dat moeder Beth kermend van de pijn onder wat dak schot stukken op de veranda lag. Jalene zat op haar hurken bij haar en deed er alles aan om haar moeders pijn te verlichten maar was ten einde raad omdat ze haar moeder zo zag lijden. Dionne kon zien dat de tornado links en rechts aardig had huis gehouden. Het dak van de veranda was ontwricht en los gerukt. Bij het openen van de keukendeur waren de losse stukken die de tornado niet had weggevaagd op Beth terecht gekomen en hadden haar zo te zien behoorlijk verwond. Het bloed liep langs haar gezicht en ook haar arm lag er raar bij. Richard was duidelijk uit het veld geslagen en deed dan ook wat Ryan hem opdroeg en belde 911. De lijn was overbezet en het duurde te lang voordat iemand hem te woord stond. Ryan die voorzichtig de stukken schot van zijn moeder had gehaald had in tussen goed gekeken waar de meeste kwetsuren zaten bij zijn moeder en constateerde dat er met haar benen niets aan de hand leek te zijn, die kon ze gelukkig nog gewoon bewegen. Haar hoofd en vooral haar rechter arm hadden het meeste letsel opgelopen. Hij maande tegen Jalene dat ze de deur van de landrover open moest zetten en tilde zijn moeder voorzichtig op. Als door een wonder was de landrover niet meegenomen in de verwoestende baan die de tornado had getrokken. De paddock daarin tegen had het zwaar te verduren gekregen. De hekken waren door de zuigkracht uit de grond gezogen en lagen wijd en zijd over de prairie verspreid. De ravage was enorm rondom en op het erf, ook de locatie van de fotoshoot was niet gespaard gebleven. Al het werk dat ze de afgelopen weken met elkaar hadden verricht om het nieuwe seizoen te laten slagen was voor niets geweest. Dionne slikte de brok in haar keel weg om wat ze zag en voelde de tranen weer opwellen. Richard zag het en vroeg haar of het ging. Ze vermande zich en slikte haar tranen weg terwijl ze knikte. Zij moest nu sterk zijn en er wezen voor Beth en Richard. Richard liep naar de auto om mee te rijden naar het ziekenhuis. Dionne zou zich bekommeren om Jalene die zich toen Ryan het erf afreed in Dionne’s armen stortte. De emoties zaten Jalene net als daarnet bij haar flink hoog. Toen ze weer wat rustiger was snikte ze, ‘De paarden, hoe is het met de paarden Dionne?’ Dionne vond het fijn dat ze haar kon geruststellen dat ondanks het stuk dak dat was weggewaaid het met de paarden voor zover zij en Ryan het hadden kunnen zien niets aan de hand was. Ze stelde voor om samen met Jalene nog even bij de paarden te gaan kijken en liepen richting stal, ‘O, wat erg, wat een ravage.’, Jalene sloeg haar hand voor haar mond en keek in het rond, ze zag nu pas goed wat er allemaal stuk en kapot was. Verslagen keek ze naar Dionne toen ze sprak, ‘Al het werk dat is gedaan, allemaal voor niets.’ Ze was duidelijk aangeslagen. Dionne sloeg een arm om haar heen en zei, ‘Stil maar Jalene, het komt allemaal weer goed, we gaan het met elkaar weer fiksen.’  Ze haalde haar even dicht tegen zich aan toen ze nog een keer zachtjes bij haar oor fluisterde, ‘Het komt goed.’ Toen ze in de stal waren belde Greg naar haar, hij had inmiddels gehoord waar de tornado had toegeslagen en was bezorgd geweest. Toen hij vernomen had hoe de ranch eraan toe was en dat haar moeder door Ryan en haar vader nu naar het ziekenhuis werd gebracht beloofde hij haar om te proberen per direct verlof op te nemen om zo snel als mogelijk naar haar toe te komen. Dat zou ze goed kunnen gebruiken, dacht Dionne. Ze kreeg aan Greg een goeie en dat verdiende ze ook. Ze liepen de stal in, Jalene kon met haar eigen ogen zien dat de paarden echt niets mankeerden en dat luchtte haar zichtbaar op. Beauty kreeg natuurlijk haar volledige aandacht net zoals zij voor de storm Destiny had toegesproken. Jalene keek naar het stuk dak dat was weggewaaid, het was een wonder vond ze dat er niet meer schade was aan de stal en dat de paarden ongedeerd waren gebleven. Ze keek in het rond en ontdekte de paardendeken en de plek met de zakken voer waar Dionne met Ryan had geschuild en vroeg haar terwijl ze met haar vinger naar de plek wees, ‘Hebben jullie daar geschuild?’ Dionne knikte naar haar. ‘Wow, wat romantisch.’, vervolgde Jalene, ze keek haar bijna ondeugend aan en er verscheen een twinkeling in haar ogen. ‘Kom we gaan weer terug.’, zei Dionne zonder aanstoot aan haar opmerking te nemen. Ze had er het angstigste moment van haar leven doorgemaakt maar romantisch was het zeker geweest.

Jalene en Dionne zaten net aan de keukentafel koffie te drinken toen bijna twee uur later de landrover weer op het erf reed. Jalene rende naar buiten en stortte zich op haar vader. Even later liepen ze met zijn drieën terug naar de keuken. Dionne had intussen ook koffie voor Ryan en zijn vader ingeschonken en was ondertussen benieuwd hoe het nu met Beth zou zijn. Richard deed zijn verhaal toen ze hem er naar vroeg en vertelde dat Beth ter observatie één of twee nachten in het ziekenhuis zou moeten blijven voor de hoofdwond die de vallende planken hadden veroorzaakt. Ook had ze door de val haar arm gebroken. Hij was duidelijk weer een stuk opgeruimder nu hij wist wat Beth mankeerde en het allemaal mee leek te vallen. Ryan zette de t.v. aan en terwijl ze koffie dronken keken ze naar de t.v. beelden die hen de verwoestingen van de tornado liet zien. De ravage waar de tornado had huisgehouden was groot en het zou weer enkele weken tot maanden gaan duren voordat alles weer was opgeruimd. Ook de Ranch die ze net tip top met elkaar op orde hadden gebracht moest weer onder handen worden genomen. Dat al hun werk voor niets was geweest gaf aan hun allen een verslagen gevoel. Het had allemaal nog veel erger gekund zoals ze op de televisiebeelden hadden kunnen zien, maar toch…. ’We zullen de schouders er weer onder moeten zetten.’, sprak Ryan en stond op van zijn stoel. Hij liep de veranda op en verzamelde de brokstukken die daar lagen om ze even later op een hoop ergens op het erf te leggen. Ze zag hem daarna nog even terug naar de stal lopen en wist dat hij daar zijn aandacht vooral eerst op Allegro zou vestigen voordat hij daar puin zou gaan ruimen.

De weken verstreken Beth was weer aardig opgeknapt en hielp daar waar ze kon weer wat mee. De zware werkzaamheden zoals stofzuigen en andere dingen liet ze over aan Jalene en Dionne. Ze hadden allemaal de handen goed uit de mouwen gestroopt en waren gelijk na de zware tornado begonnen met alles weer in het gareel te krijgen. De stal en de paddock hadden daarbij de eerste prioriteit gekregen, daarna was de fotolocatie aan de beurt geweest om de zaak in ieder geval draaiende te kunnen houden. Op dit moment waren Ryan en zijn vader het dak van de veranda aan het repareren. Terwijl Dionne de vaat in de vaatwasser zette zag ze door het keukenraam de kleine zwarte sportauto van Jill het erf op komen rijden. Ze stapte uit en keek naar Ryan die druk op de veranda bezig was en het kennelijk nog niet in de gaten had dat Jill haar auto op het erf had geparkeerd. Beth die aan de keukentafel zat en in een tijdschrift zat te bladeren had ook opgekeken toen ze het geluid van de auto had gehoord en had daarbij haar wenkbrauwen lichtelijk gefronst. ‘Ze heeft vandaag toch geen paardrijles?’ vroeg ze aan Dionne. ‘Volgens mij niet’, antwoordde Dionne omdat ze wist dat de dinsdag en donderdag morgen om elf uur voor Jill waren gereserveerd in de agenda van Ryan. Door de veranda deur die open stond hoorde ze de vleierige stem van Jill tegen hem aan praten. Ryan antwoordde kort terug omdat hij zijn aandacht bij zijn werk moest houden en boven op het dak van de veranda zat. ‘Loop even naar binnen Jill, daar zijn Beth en Dionne’, hoorde ze Richard tegen haar zeggen. Niet bepaald blij liep ze even later de keuken binnen. Ze keek even terloops naar Dionne en stortte zich daarna op Beth. Dionne die al aardig gewend was aan de capriolen van Jill liet het gaan en liet zich niet kennen toen ze even later aan haar vroeg, ‘ook een kop thee?’, terwijl ze Beth voor de tweede keer inschonk. Ze sloeg het niet af en Dionne liep terug naar het aanrecht om voor haar ook een kop thee te halen. Daarna liep ze naar de receptie om nog wat werk te gaan doen. Diep in haar binnenste had ze het nu eenmaal niet op Jill begrepen en kon haar maar beter uit de weg gaan om ergernis te voorkomen. Een groot uur later had ze de postachterstand van haar email box aardig ingehaald, nog een paar reserveringen bevestigen en ze was alweer klaar. Ze zou nog even naar Destiny lopen voor een kort ritje. Toen ze door de keuken liep zag de dat Beth en Jill er niet meer zaten. Ook Ryan en zijn vader waren klaar met de klus op de veranda. Het dak zat er weer mooi op zag Dionne en keek er even aandachtig naar. Ze liep naar de stallen en zag dat Ryan en Jill bij haar auto stonden, zoals altijd hing Jill aan zijn lippen. Ze liep met Destiny richting paddock waar Jalene met Beauty de hindernisbanen aan het nemen was. Ze stopte even en keek vol bewondering naar Jalene die ze met alle gemak nam. Even later zette ze haar paard in beweging en riep over haar schouders naar Jalene dat ze nog even een kort ritje over de prairie zou gaan maken. ‘Okay, see you.’, riep Jalene haar na en concentreerde zich weer op de te nemen hindernis. Ze spoorde Destiny aan tot volle draf en liet haar lekker begaan. Ze besloot om even richting het bos te gaan en nam de kortste weg ernaar toe. Ze had een leuke route ontdekt die ze al eens eerder had gereden met Destiny en zou deze weer nemen. Het was heerlijk om weer even midden in de natuur te zijn en de stilte te ervaren. De hectische weken na de tornado waren er een paar van aanpoten geweest en had hen allen veel energie gekost. De stal en de fotolocatie had ze samen met Ryan onderhanden genomen terwijl Richard en Jalene aan de paddock waren begonnen. Ze had zich erg ongemakkelijk gevoeld toen ze samen met Ryan de hoek in de stal had opgeruimd waar ze samen met hem het angstigste maar ook het mooiste uur van haar leven had doorgebracht. Ze had op het gezicht van Ryan geen enkele emotie kunnen lezen terwijl hij de zakken voer weer terug op de planken had gelegd. Daar in tegen dacht  zij er nog vaak aan terug hoe fijn het was geweest om dicht tegen hem aan te liggen, terwijl zijn arm beschermend om haar heen had gelegen en hij haar later had geliefkoosd en had mee getrokken in een liefdesspel dat ze nog nooit eerder zo had ervaren. Opnieuw had ze toen de Ryan gezien die ze het liefste zag, daarbij had ze gemerkt kon hij haar ook nog eens in vuur en vlam zetten. Hoewel ze na hun angstige avontuur wel weer wat dichter tot elkaar waren gekomen, bleef er toch nog steeds een bepaalde afstand tussen hen. Vooral als Jill ten tonele verscheen veranderde hij als een blad aan een boom merkte ze. Het was opmerkelijk wat voor uitwerking deze dame op Ryan had, maar dat had ze waarschijnlijk op iedere man bedacht ze er achteraan. Zij was in ieder geval niet van plan om zich door haar te laten misleiden en ging haar dan ook steevast uit de weg. En besefte zich tegelijkertijd dat tussen verleiden en misleiden een wereld van verschil zat. ‘Misschien………,dacht ze,  werd het tijd voor haar om ze beiden toe te gaan passen om zo Ryan voor zich te winnen en de competitie met Jill aan te gaan. Even resoluut als deze gedachte bij haar opkwam zette ze deze ook weer van haar af. Zij moest niet met vuur gaan spelen maar gewoon de Dionne zijn die ze altijd was geweest. Toen ze weer terug keerde naar de ranch zag ze dat Jill net weg reed en Ryan tegen het hek van de paddock stond aangeleund om naar zijn zus te kijken die Beauty bereed. Hij gaf haar wat aanwijzingen die ze opvolgde en keek op naar Dionne die kwam aangereden. ‘Lekker uit wezen waaien?’. Ze knikte en steeg af, ’Het was heerlijk.’ Ze aaide Destiny liefkozend langs haar manen, gaf wat klopjes op haar flank en liep met haar naar de waterbak om haar te laten drinken. Ze voelde de ogen van Ryan in haar rug prikken en draaide zich om, om zijn blik op te vangen en keek hem daarbij vragend aan toen ze aan hem vroeg, ‘Is er iets?’. Ze zag dat zijn ogen ondeugend stonden toen hij zei, ‘Ik vroeg me af nu je zoveel souplesse bezit qua paardrijden zou je misschien ook wel de hindernisbaan in de paddock willen beheersen.’ Ze telde tot tien zoals ze wel eens vaker bij hem deed als hij steeds een stapje verder met haar ging en bleef rustig toen ze antwoorde, ‘Lief van je om het voor te stellen maar dat laat ik liever aan Jalene over.’ Ze keek over zijn schouder en zag hoe Jalene foutloos de hindernisbaan nam. ‘Misschien dat……..,’ ze stopte. ‘Misschien wat?’, op nieuw keek Ryan haar aan. ‘Nee……., laat maar.’, ze draaide zich om en bracht Destiny naar de stal. Ze had willen zeggen: ’misschien dat Jill er straks interesse in heeft’, maar daar was Ryan zelf mans genoeg voor om het zelf aan haar te vragen, daar hoefde zij de voorzet niet in te geven.

De volgende morgen werd Dionne wakker en zag dat ze zich had verslapen. De klok wees tien voor acht en om acht uur ontbeten ze altijd met elkaar in de keuken. Snel waste ze zich bij en schoot haar kleren aan. Ze fatsoeneerde snel haar haren en snelde de trap af. Toen ze de keukendeur opende werd ze in koor toegezongen: ‘Happy birthday to you, happy birthday to you. Happy birthday dear Dionne. Happy birthday to you.’ Ze was totaal overrompeld en geëmotioneerd door de mooie serenade die haar werd gebracht en daarbij ook nog de kleurige slingers in het oog kreeg. Ze had vanmorgen bij het opstaan niet het eerste bij haar verjaardag stil gestaan maar juist bij het snel aankleden om op tijd aan het ontbijt te zitten. Ze nam de felicitaties, inclusief de kussen in ontvangst en kreeg van Jalene een mooie cowboyhoed en van Richard en Beth een paar paard rijlaarzen. Ze was er erg blij mee, deze cadeaus kwamen haar goed van pas. Ook Ryan feliciteerde haar en vroeg haar terloops, ‘Hoe wil je dat ik je feliciteer, op de Hollandse of op de Amerikaanse manier?’ Ze bloosde niet veel maar nu had hij haar tuk. Wat Jalene wel of niet wist daar was ze niet zo zeker van maar zijn ouders wisten in ieder geval niet waar hij op doelde. Zij maar al te goed. ‘Doe maar gewoon op de Hollandse manier.’, reageerde ze snel. ‘Weet je het zeker?’, vroeg hij haar nog een keer. Nu reageerde ze niet gelijk, en was er haast zeker van dat hij de twijfel in haar ogen zag omdat hij openlijk naar de vrijpartij van een paar weken geleden in de stal refereerde. Jalene stookte het vuurtje nog even opzettelijk op toen ze zei, ‘Hou je voor ons vooral  niet in hoor.’ Ze kon het gelukkig van Jalene goed hebben en lachte naar haar toen ze gekscherend zei, ‘We houden het gewoon op de Hollandse manier, ik ben tenslotte een Hollandse meid.’ Gelukkig legde Ryan zich er nu verder bij neer en kuste haar op zijn Hollands zoals zijn ouders en Jalene even daarvoor hadden gedaan en bood haar een enveloppe aan. Toen ze deze opende zag ze een uitnodiging voor een prairietocht inclusief met twee overnachtingen voor het aanstaande weekend. ‘Oooh, leuk en waar kan ik deze inleveren?’, ze keek Ryan aan. Nog voor hij antwoordde wist ze al wat hij zou gaan zeggen.

 

Hoofdstuk 9

Het was vrijdagmiddag drie uur, Dionne pakte nog wat laatste spullen in haar rugtas. Ze keek op haar horloge, nog even en ze zou vertrekken met Ryan voor een tocht over de prairie. Ze merkte dat zijn verjaardagscadeau voor haar, haar toch wat uit balans had gebracht. Uit haar slaapkamer raam kon ze zien hoe Ryan de laatste voorbereidingen trof aan de paarden en zag ze hoe hij de zadeltassen op de paarden checkte. Hij had haar gezegd dat ze alleen voor wat kleding, zwemspullen een handdoek en een badlaken moest zorgen, de rest zou hij regelen. Twee nachten zouden ze wegblijven, zondag tegen de avond hoopten ze weer thuis op de ranch te zijn. Ze liep naar beneden en keek nog even bij Beth in de keuken. Ze keek op toen ze Dionne binnen zag komen en lachte naar haar toen ze haar vroeg, ‘En ben je er klaar voor?’ Dionne knikte toen ze zei, ‘Zo goed als.’ Beth keek haar opnieuw aan, ‘Vind je het spannend?’ Er ontglipte Dionne een zucht toen ze sprak, ‘Best wel.’ Het idee dat ze twee dagen alleen met Ryan zou zijn gaven haar het gevoel van de welbekende vlinders in haar buik. Ze had er aan de ene kant zin in maar aan de andere kant had ze ook haar twijfels. Na de morgen van de tornado waren er geen intieme momenten meer tussen hen beiden geweest, en had het geleken of er niets tussen hen beiden had plaats gevonden. Nu ze wist hoe hij haar in vuur en vlam kon zetten, vroeg ze zich af of het slim was om deze twee dagen met hem een prairietocht te gaan maken. Moeder Beth haalde haar uit haar overpeinzingen toen ze tegen haar zei, ‘Het gaat goed komen Dionne, ik geef je met een gerust hart aan Ryan mee’. Ze keek in de ogen van Beth die haar vol trots aan keken en realiseerde zich, dat zij haar zoon het beste kon. Omdat ze Beth niet het gevoel wilde geven dat ze twijfelde, knikte ze haar toe met een gulle lach en zei vol overtuiging, ‘Natuurlijk gaat het goed komen.’ Ze gaf Beth een kus op haar wang en knuffelde haar even. ‘Uit geknuffeld?’  De stem van Ryan die opeens achter hen stond deed haar beseffen dat het moment was gekomen om met hem mee te gaan naar de paddock, waar de paarden al opgezadeld en wel op hen stonden te wachten. Beth keek naar haar zoon toen ze tegen hem zei: ‘Heb je de route al uitgestippeld?’ Hij knikte naar haar en lichtte toe, ‘De gebruikelijke route via Brownwood lake naar Indian Creek’. Beth reageerde niet gelijk, ze leek onthutst en heel even dacht Dionne paniek in haar ogen  te zien. Toch corrigeerde zij zich snel toen ze weer naar Dionne keek om haar nog een keer in haar armen te sluiten, ‘Have a nice trip.’ en drukte nu Dionne een kus op de wang. Ook Ryan kreeg een kus van haar, ‘Take care Ryan.’ sprak ze zacht en keek hem daarbij wat langer aan dan nodig was. Ryan kuste zijn moeder terug, ‘Komt in orde mam,’ en draaide zich om, ‘ga je mee Dionne?’ Ze volgde hem naar buiten toe. Beth liep met hen mee naar de paddock waar ook Richard, Jalene en Greg hun opwachting hadden gemaakt om hen beiden uit te zwaaien. Jalene had Forrest aangelijnd, met zijn geblaf probeerde hij de aandacht van zijn baasje te trekken. Het was alsof hij wist dat zijn baasje hem voor een paar dagen achter zou laten. Het was lang geleden dat Dionne zich zo opgelaten had gevoeld en dacht daarbij aan de schoolreisjes van vroeger die haar ook altijd dat bepaalde gevoel van spanning hadden gegeven. Ze wilde er niet aan toe geven, ze had in haar jonge leven al heel wat reisjes samen met haar ouders gemaakt en was nu immers een volwassen vrouw. Diep in haar hart wist ze wel waar de angel zat. Twee lange dagen alleen met Ryan, het was wel een mooi vooruitzicht, wist ze. Even hoefde ze hem niet te delen met Jill, de paarden en de mensen die de Ranch bezochten. De komende twee dagen zou hij zijn tijd alleen aan haar besteden, zoals hij maanden geleden had gedaan toen hij haar angst van paarden had doen overwinnen. Toen was hij vooral behulpzaam en lief geweest, precies zoals hij gisteren nog tegen Jill was geweest. Het opgelaten gevoel van daarnet maakte plaats voor een misselijk makend gevoel als ze er aan terug dacht. Opnieuw zag ze het beeld van Jill die Ryan liet doen wat ze wilde. Omdat Dionne van de stallen terug naar de veranda was gelopen had ze het met eigen ogen kunnen zien. Met haar vleierige stem had ze Ryan overgehaald om haar van het paard te tillen omdat ze zogenaamd last had van haar been. Ryan was niet gelijk ingegaan op haar toespeling maar omdat ze aan bleef houden was hij uiteindelijk toch overstag gegaan. Natuurlijk had ze op haar wel bekende manier alle aandacht hiervoor opgeëist. Toen hij haar op de grond had neergezet had ze haar lichaam opdringerig tegen hem aangedrukt en hem een zoen op zijn mond gegeven. Dionne die het allemaal in het voorbij gaan had gezien was snel de veranda op gelopen en de keuken binnen gegaan, ze had er geen behoefte aan gehad om nog meer te willen zien en was Beth gaan helpen. ‘Is alles gecheckt Ryan?’, Richard keek Ryan vragend aan en liep nog een keer langs de paarden, liet zijn oog langs de bepakking van de paarden gaan en knikte daarna goedkeurend naar Ryan, ‘Volgens mij is alles in orde zo te zien.’  Ryan knikte hem toe en klikte met zijn tong om Allegro in gang te zetten, ‘Volgens mij ook, we gaan vertrekken…………, tot zondag.’, hij stak zijn hand op om te groeten en keek naar Dionne die van Richard een knietje kreeg om op te stijgen. Ook zij zette Destiny in beweging en volgde Ryan voor de zoveelste keer in zijn spoor. Ze had zich achteraf geen mooier cadeau kunnen wensen en nam zich dan ook voor dat ze ervan zou genieten en zich in ieder geval zou laten verrassen. De spanning gleed langzaam van haar af, ze keek nog een keer om en zwaaide naar de vier mensen die haar zo lief waren geworden.

Het was al bij achten, nog even en het werd donker. Ze waren er bijna volgens Ryan. Zo’n twee uur geleden waren ze de plek gepasseerd waar ze Ryan haar Hollandse kus had gegeven. Hij had een kleine toespeling naar haar gemaakt van het voorval dat al zo lang geleden was gebeurd. Ze had er in haar binnenste om moeten lachen toen hij gekscherend had gezegd:, ‘If you look to the left you see the place where I’ve got my first Dutch kiss.’ Ze zag er nu de humor van in maar, o wat had ze zich toen in de nesten gewerkt. Vanaf dat moment waren haar gevoelens voor hem niet meer te stoppen geweest. Niet van plan om er verder op te reageren waren ze doorgelopen langs de oever van de rivier en waren ze steeds verder noordelijker gelopen. Ze aanschouwde met bewondering het uitgestrekte landschap met rotspartijen welke diep rood door de ondergaande zon waren gekleurd, ze kon niet anders dan stil te staan om een paar foto’s te schieten. Toen de zon bijna onder was gegaan waren ze bijna op de plaats van bestemming aangekomen. Het bospad dat ze nu volgden was kronkelig en hier en daar lagen afgewaaide takken van bomen. Zo te zien had de tornado ook hier flink huisgehouden. Ze volgde Ryan zoals altijd in zijn spoor en had er geen idee van waar hij haar naar toe zou brengen. Al gauw kreeg ze in de verte een klein huisje van gepotdekselde bruine planken in het oog. Toen ze dichterbij kwamen, stond Ryan even stil en was ze met Destiny naast hem komen staan. ‘Dat’, hij wees met zijn vinger richting het huisje, ‘ is de jacht hut van mijn grootvader. Een ideale plaats om te overnachten op doorreis naar ‘Indian Creek.’ Hij steeg af en liep de laatste honderd meter naar het huisje toe en zette Allegro vast aan de boom die voor het huisje stond. Hij pakte een Cherry kan met water en schonk wat in een verroeste emaille schaal die kennelijk als drinkbak voor de paarden fungeerde. Hij maande naar Dionne om het zelfde te doen. Toen ze Destiny ook aan de boom had vast gezet was Ryan al naar binnen gegaan. Ze deed het zelfde en zag dat Ryan wat hout in de houtkachel stopte om hem daarna aan te steken. Daarna zadelde hij de paarden af zodat ze voor de nacht minder belast zouden zijn. Ze zag dat er twee bedden apart van elkaar in de ruimte stonden en een kleine hoek was ingericht als kook en eethoek. ‘Het is een beetje een primitief onderkomen maar voor één overnachting is het prima.’, lichtte Ryan toe terwijl hij twee blikken met minestrone soep in een pan deed en deze op het twee pits gasstel zette. Dionne sneed ondertussen een klein stokbrood in stukken en legde twee placemats klaar op de bar die aan de kookhoek vast zat. Toen de soep warm was, schonk hij deze in twee soepkommen en pakte een stoffige fles rode wijn die in een wijnrek bij de houtkachel lag en schonk twee wijnglazen bijna vol. Hij hief zijn glas en klonk deze tegen het hare, ‘Op je verjaardagscadeau.’  Ze hief ook haar glas in de lucht en zei, ‘Cheers.’ De gebonden minestrone soep en het stokbrood smaakte heerlijk na een tocht die hen toch de nodige energie had gekost. Na het eten lag Dionne de slaapzakken klaar en deed om ieder kussen dat op het bed lag een schone sloop die hij ook in de opbergzak van de slaapzak erbij had gedaan. Daarna zakten ze nog even heerlijk op de tweezitsbank die voor de houtkachel stond onderuit en schonk Ryan de beiden glazen nog een keer bijna vol. Het was heerlijk om even zo relaxed voor het houtvuur te zitten en keek naar de dansende vlammen in de kachel. De sfeer was ontspannen viel haar op, ze voelde dat Ryan er alles aan deed om het haar naar de zin te maken en af en toe hadden ze lol om niets. Zelfs Ryan was opmerkelijk ontspannen viel haar op. Ze had al eerder gemerkt dat hij in zijn element was als hij net als zij in de natuur kon zijn. Hij was echt een op en top natuurmens die alles behalve materialistisch maar vooral praktisch en oplossingsgericht was ingesteld. Zijn gespierde lichaam had hij niet gekregen door het bezoeken van een sportschool maar zelf gekweekt door aan te pakken en hard te werken op de Ranch. Nu ze hem wat langer kon was het haar meer en meer duidelijk geworden dat hij een aanpakker en een doener was, stil zitten was niet echt zijn ding en ging hem eigenlijk heel slecht af, maar voor nu leek ook hij het even best te vinden. Ze keek opnieuw naar de dansende vlammen, haar ogen werden zwaar, haar hoofd zakte langzaam op de schouder van Ryan en ze voelde hoe hij zijn arm om haar schouder legde. Geen vragen, geen toespelingen, alleen het moment van hier en nu was belangrijk. Ze voelde een vederlichte kus op haar hoofd en hij legde daarna zijn kin op haar hoofd. Haar gedachten gingen nergens meer over, ze was bij de man bij wie ze het liefste was en dat was goed.

De volgende morgen werd ze wakker van de geur van vers gezette koffie. Met half dichtgeknepen ogen keek ze de kamer rond, de slaapzak van Ryan lag open geritst op zijn bed en hij zelf was te vinden in de kookhoek waar hij een snel ontbijt aan het klaar maken was. ‘Zo schone slaapster, ook al wakker?’  Dionne richtte zich half leunend op haar elleboog op en keek beduusd in het rond. Ryan die het zag moest er om grinniken en bestak haar nog met een vraag, ‘Je denkt toch zeker niet dat je aan het dromen bent he?’ Ze kreeg in de smiezen dat ze gisteren avond in slaap was gevallen tegen Ryan aan en dat hij haar kennelijk met kleren en al in haar slaapzak op het bed gelegd. ‘Ben ik zelf naar bed gelopen?’, vroeg ze hem even later. ‘Zou je denken?’, hij keek haar daarbij schaapachtig aan en gaf haar daar mee het antwoord dat ze verwacht had. Even kreeg ze het warm toen ze er aan dacht dat hij haar had opgetild terwijl ze in een diepe slaap was geweest. Ze wilde er verder niet over na denken en stapte resoluut uit haar slaapzak en rekte zich uit zodat het leek of het antwoord dat ze uit zijn vraag had gekregen haar niet veel deed. ‘Lekker geslapen, Dionne?’ ‘Heerlijk, antwoorde ze terug, wat stijve spieren maar wel uitgerust.’ Lekker geslapen had ze zeker maar dat ze niets had gemerkt dat Ryan haar in haar slaapzak had gelegen, daar kon ze niet bij. Ze moest wel heel erg moe geweest zijn. Vier uur op een paard in de buitenlucht waarvan vooral het laatste uur best inspannend was geweest. Op het kleine bospad dat naar de jacht hut had geleid hadden ze diverse afgebroken stronken en takken moeten omzeilen, deze hadden in ieder geval voor Dionne hun tol opgeëist bij het vuur van de houtkachel. Nou ja, zo te zien leek Ryan er niet mee te zitten dus waarom zou ze er voor zichzelf zo’n punt van maken. ‘Koffie?’, hij hief de koffie pot omhoog en ze knikte, ze was anders veel al van de thee maar ze kon nu wel een kop koffie gebruiken om goed wakker te worden. Ze liep naar de bar en schoof op een kruk terwijl hij inschonk. ‘Ik neem de route van vandaag even met je door, Dionne dan kun je je zelf er vast een beetje op instellen. Helaas is hij wel wat langer dan gisteren, maar als we zo rond een uur of tien vertrekken kunnen we er tussen vier en vijf uur vanmiddag zijn.’ Hij was naast haar komen staan, vouwde de kaart open en lag hem voor haar neer op de bar. Zijn vinger wees aan waar ze nu waren en welke route ze zouden nemen om naar 'Indian Creek' te gaan. Het was een flink stuk kon ze zien, maar met Ryan durfde ze deze uitdaging wel aan. ‘Zie je het nog zitten?’, vroeg hij haar toen ze de route in zich op nam. ‘Natuurlijk wel, ik ben benieuwd waar ik vannacht ga slapen’, ze keek hem lachend aan. Hij lachte naar haar terug toen hij zei, ‘Daar kan ik maar één antwoord op geven, op de mooiste plek van de wereld. Maar ja………….., je moet er wel even de tijd voor willen nemen.’ ‘Je bent er al meer geweest?’ Hij viel even stil en gaf niet direct antwoord op haar vraag, maar vouwde de kaart weer in één toen hij zei, ‘ja…………………, dat klopt………….., het…………….. is een hele bijzondere plek waar ik je mee naar toe neem.’ Hij had raadselachtig gesproken, de stiltes die in zijn antwoord lagen opgesloten hadden haar het gevoel gegeven dat ze zich bevoorrecht voelde omdat hij haar mee nam naar deze voor hem ‘bijzondere’ plek. Ze nam de laatste hap van het broodje dat hij bij de koffie had gelegd en stond op, ‘Okay, je maakt me nu wel heel nieuwsgierig. Ik ga me klaar maken voor het verdere vervolg van deze surprise trip.’, ze viste haar toilettas uit haar rugzak en liep naar buiten waar Ryan een andere Cherry kan had gevuld met water uit het beekje dat achter de jacht hut liep. Even een kattenwasje, deo en een tandenborstel deed in de middle of no where wonderen. Ze schoot haar laarzen aan en bond haar haar opnieuw op een knot voor ze haar cowboy hoed weer opzette. Terwijl Ryan de paarden weer opzadelde, liep ze nog even naar binnen om het kleine vaatje weg te wassen en een veger door het huisje te halen. Toen ze klaar was en weer buiten was zag ze dat Ryan de laatste zadeltas dicht gespte, ‘Ready?’ Ze knikte en klom alvast op Destiny. Ryan deed de deur van de jacht hut op slot en deed het zelfde. De nachtrust had haar goed gedaan, ze had er zin in om opnieuw het spoor van Ryan te volgen en vertrouwde hem dan ook volkomen. Dat hij meer op de plek was geweest waar hij haar naar toe zou brengen was alleen maar een geruststelling voor haar. Ze had verwacht dat hij het pad weer terug zou nemen waar ze gisteren vandaan waren gekomen maar dat bleek niet het geval. De jacht hut had op route gelegen en ze vervolgden de weg die hen verder het bos invoerde. Ze liepen verder langs de paden die ook hier bedekt lagen met stronken en takken van bomen. Gelukkig gaf Ryan het aan als er weer een obstakel op het pad was te zien, zo kon ze Destiny er al tijdig op voorbereiden. Ryan keek achterom en zag waarschijnlijk dat ze het best wel lastig vond, ‘Nog even volhouden Dionne, we zijn weer bijna in de open vlakte’. Ze was blij dat hij na ruim een half uur aankondigde dat het hier bijna gepiept was. Ze moest nog even door bijten, in de open vlakte konden ze straks weer makkelijker lopen wist ze. ‘De laatste vijfhonderd meter’, riep hij toen hij nog een keer achterom keek of ze hem nog volgde. Ze zag zijn vertrouwde sterke en gespierde lichaam zelfverzekerd op het paard zitten. Ryan leek alles aan te kunnen, was de rust zelve en had ook nog eens een groot oplossend vermogen. Deze eigenschappen die ze zeker in het begin van hun kennismaking niet had gezien, waren hoe langer ze hier nu was naar boven komen drijven. Met zijn empathisch vermogen had hij haar nietsvermoedend dat veilige en geborgen gevoel gegeven zoals hij ook nu weer deed. Hoeveel keer was dat al gebeurd vroeg ze zich af. Genoeg wist ze, maar Jill had zoals ze gisteren had gezien ook een brokkeltje in de pap te melken. Natuurlijk ze had zich aan hem opgedrongen, maar wat voelde hij voor deze vrouw? Het was een vraag die bijna zeer deed van binnen en ergens ver op de achtergrond aan haar bleef knagen.

‘Dionne?’, Ryan stopte zijn paard en liet haar dichterbij komen. ‘Geef, me je teugels en doe je ogen dicht’. Ze keek hem vragend aan. ‘De laatste vijftig meter leid ik je met Allegro naar de open vlakte’, hij keek haar aan, met zijn bijna gebiedende toon kon ze niet anders dan hem gehoorzamen. Ze deed wat hij vroeg en voelde hoe hij stapvoets de paarden voor de laatste vijftig meter naar de open vlakte in beweging zette. Toen hij stopte gebood hij haar om haar ogen weer open te doen. Haar mond viel daarbij open van verbazing toen ze het prachtige landschap zag, de rode rots partijen hadden veel weg van de 'Rocky Mountains' waar ze bijna een jaar geleden haar reis was begonnen. Ze waren niet zo extreem hoog maar zeker ook adembenemend mooi. De prachtige vergezichten en schitterende natuur brachten haar in vervoering voor ze sprak, ‘oooh……….., wat mooi is dit, wat indrukwekkend zeg’. Ze zag dat Ryan genoot van haar reactie, ‘Prachtig he, zie je de kleuren van de verschillenden aardlagen in de rots?’ Die zag ze inderdaad, en ze wist ook waar die lagen vandaan kwamen want dat had ze al eens eerder van haar vader gehoord. ‘Zo geweldig mooi, Ryan’, ze keek hem aan terwijl ze zachtjes naar hem fluisterde, ‘dank je wel dat je me hierheen hebt gebracht.’ Ze pakte uit haar rugtas haar camera en schoot wat foto’s van de duidelijke aardlagen die op de rots te zien waren maar ook van de andere schoonheden die te zien waren. Ook Ryan moest er aan geloven en werd vastgelegd op de gevoelige plaat. Gekscherend nam hij wat grappige poses aan en hadden ze na het serieuze werk van daarnet even lekker lol met elkaar. ‘Kom we gaan weer verder, we hebben nog een aardige rit voor de boeg. We kunnen nu gelukkig iets meer vaart maken dan daarnet, dus kunnen we nu de verloren tijd lekker inhalen.’ Ze lieten de paarden nog even wat drinken bij een kabelend beekje en vervolgde hun reis. Dionne die al veel had gereisd en gezien, zag zoveel dat ze regelmatig even stil moest staan om foto’s te maken en alles in zich op te nemen wat ze zag. Tussendoor hadden ze nog even een tussenstop gemaakt en wat chocoladebroodjes, fruit en water genuttigd. De natuurlijke suikers van het fruit had hen beiden weer een oppepper en de nodige energie gegeven om hun trip voort te zetten. Hoewel de nachten koud waren, was daar overdag niets van te merken, met de zon erbij liep de temperatuur om deze tijd van het jaar gemakkelijk op naar zo’n dertig graden. De flessen water moesten regelmatig bij worden gevuld als ze in de buurt van een beekje waren geweest. Dionne vond het bijzonder dat het water uit de beekjes direct voor consumptie werd gebruikt iets wat in Nederland ondenkbaar zou zijn. Om en nabij half vijf kwamen ze aan bij Indian Creek, Dionne speurde de omgeving af op zoek naar een plek waar ze konden overnachten maar kon in de verste verte niets vinden. Wel hoorde ze op de achtergrond het kletteren van een waterval, waarvan ze er onderweg al meerdere had gezien. Ryan die steeg af en zag haar zoekende blik, ‘Wat zoek je Dionne?’ Zouden ze………., nee, dat geloofde ze niet, maar was er ook weer niet helemaal zeker van toen ze aan hem vroeg, ‘Waar slapen we vannacht Ryan?’, en keek hem onderzoekend aan. Het enige wat hij zei was, ‘Follow me.’  Hij pakte Allegro vast aan zijn teugel en hield deze kort en manoeuvreerde hem door een smalle spleet van een reusachtige rotspartij. Hij wilde haar wat laten zien dat was duidelijk, dus steeg ze af en volgde hem. Het volgende ogenblik leek het of ze was beland in een sprookje van duizend en één nacht. Ze was er stil van geworden en bracht een hand naar haar mond, ze wilde wat zeggen maar er kwam geen geluid uit haar mond, dit ……..,was werkelijk prachtig. De smalle spleet was de doorgang geweest naar een soort van open grote grot, er waren plateau’s van rood gesteente en zand, verderop vielen watervallen als natuurlijke douches naar beneden en kon je zitten op de grote stukken steen die eens naar beneden waren gevallen en her en der waterbassins hadden gemaakt. Sommige gedeelten van de rots waar het water uit viel waren bedekt met weelderig groen en prachtige bloemen. Ze had nog nooit zoiets moois van zo dichtbij gezien. Toen ze een beetje was bekomen hoorde ze zich zelf op een onbenullige toon aan hem vragen, ’Slapen we hier?’ Hij schudde zijn hoofd, ‘Nee, daar....’, en wees met zijn hand schuin achter hem naar een soort van halve nis, op het plateau er voor lagen asresten, kennelijk kwamen hier op zijn tijd meer mensen logeren. ‘Oh…….., okay....’, ze wilde haar stem voor hem vooral relaxed laten klinken maar vroeg zich tegelijkertijd af hoe veilig het hier wel was. Hij ontdeed de paarden van de zadeltassen en leidde ze daarna naar de enkele boom die vlak bij een waterbassin stond om ze wederom te laten drinken. Uit één van de tassen haalde hij een camping gasstel, een klein pannetje, twee lepels en een groot blik met een kant en klare chili con carne maaltijd erin. De bereiding en de geur ervan deden haar watertanden. Toen het warm genoeg was gaf hij haar een lepel en aten ze beiden het gerecht uit het pannetje op. ‘Mmm, heerlijk hoor.’, ze had nog nooit zo met smaak gegeten uit een blik als nu. Als je honger had, dacht ze, dan smaakte alles tien keer lekkerder. ‘En Dionne, heb je ooit wel eens eerder onder een sterrenhemel geslapen?’ ‘Nee….., niet echt, nee, wel eens in een tent maar nooit zo open en bloot onder de hemel.’ ‘Niet?’, zo te horen leek het hem te verbazen, maar zo gek was dat toch niet, vond ze. ‘Ik heb de tent ook mee maar jij mag kiezen deze nacht, het is tenslotte jouw feestje. Wordt het in de tent of onder de sterrenhemel op deze bijzondere plek?’ Hij had vanmorgen geen woord teveel gezegd, dacht ze, dat deze plek bijzonder was kon elk mens zien. Aangezien ze al twee bijzondere momenten gedeeld had met hem, in de tijd dat ze op de ‘Colorado Ranch’ was, hoefde ze daarom niet lang na te denken en liet ze haar keuze weloverwogen op de sterrenhemel vallen. 

 

Hoofdstuk 10

Het eten had heerlijk gesmaakt, Dionne was naar een waterbassin gelopen om met een borsteltje het pannetje en de twee lepels schoon te maken. Toen ze terug liep zag ze dat Ryan het vuur had aangestoken op de plek voor de nis waar de asresten van het vorige vuur nog hadden gelegen. Ze huiverde, en zou haar mohair trui die ze nog snel voor vertrek in haar tas had gestopt aan gaan doen. Ze liep naar de plek waar deze stond en trok hem aan. Het was al bijna tien uur, de zon zakte steeds verder weg en ging bijna onder. Ze voelde dat het flink aan het afkoelen was en vroeg zich af of het slapen in de tent geen beter idee was geweest. Aan de andere kant trok haar het spannende idee dat ze straks in een slaapzak op de stenen ondergrond in de nis zou gaan slapen. Ze zag dat Ryan naar de paarden liep om de twee opgerolde matrassen van zijn paard te halen en ontdeed daarna de twee paarden van hun verdere last. Hij had met het bepakken van de paarden rekening gehouden dat Destiny kleiner was en had haar wat meer ontzien. Ze ging op een kei rondom het vuur zitten en verwarmde haar handen. ‘Heel verstandig Dionne, dat je nog een warme trui in je tas hebt gedaan.’ Ze knikte en stond weer op terwijl ze in het rond keek. Haar ogen zochten naar een plek waar ze even een sanitaire zit kon hebben. De grote zwerfkei die haaks op een rotspartij stond kreeg haar goedkeuring, ze pakte een wc rol uit haar zadeltas en liep er snel naar toe. Het voelde of dat haar blaas elk moment kon klappen. Ze had het natuurlijk veel te lang opgehouden. De ‘toiletruimtes’ op de prairie lagen nu eenmaal niet voor de hand. Ryan grinnikte toen hij tegen haar zei, ‘Hoge nood zo te zien Dionne?’ Ze ging er niet op in en snelde naar de plek die ze voor ogen had. Voor mannen was het nu eenmaal makkelijker praten als het over dit onderwerp ging maar voor vrouwen lag dit probleem een beetje anders. Toen ze terug kwam zag ze dat Ryan de beiden matrassen en de slaapzakken op het plateau onder de halve nis vlak bij het vuur had klaar gelegd en nam daarna plaats voor het vuur om ook zijn handen te warmen. Ze deed hetzelfde en ging naast hem zitten. ‘Voel je, je weer wat beter?’ vroeg hij haar. Ze knikte, ‘Zeg dat wel….het was hele hoge nood.’ ‘Gelukkig’ was zijn korte antwoord. Daarna was het stil, alleen het knappend vuur en wat geluiden uit de natuur ergens op de achtergrond waren te horen. Dionne vond het niet erg, zij genoot net als Ryan van de serene rust en de warmte van het knappend vuur. Ze zag dat de zon intussen langzaam aan plaats had gemaakt voor de maan. Op de waterbassins was de weerspiegeling van de maan te zien, ze had er nooit zo bij stil gestaan dat dit zo’n mooi gezicht kon zijn. Ryan leek het aan te voelen waar ze naar keek toen hij zei, ‘Mooi he?’ Ze knikte en bleef gefascineerd voor zich uit kijken toen ze sprak, ‘Kennelijk moet een mens eerst worden stil gezet voordat hij of zij het mooie ziet’. ‘Wat een wijze woorden Dionne,’ en keek haar bijna bewonderend aan. ‘Zeker Ryan Cunningham, maar jij gaat me niet vertellen dat je dat nog niet wist, toch?’ Haar blik zocht de zijne toen ze hem deze vraag stelde. Zijn ogen keken haar aan met een blik die ze niet thuis kon brengen en er liep een rilling langs haar rug. Ze was zich er niet van bewust dat ze iets verkeerd had gezegd. ‘Het is lang geleden Dionne, dat ik zo ben stil gezet.’ Met de nadruk op het woordje zo pakte hij zachtjes haar kin en trok haar langzaam naar zich toe om haar eerst voorzichtig en daarna met een zekere gulzigheid te kussen. Ze begreep de hint, in zijn dubbel en gevatte antwoord verwees hij naar de morgen in de stal toen de tornado over de ranch had gewoed. Maar het kon ook zijn dat hij had gelinkt naar een oude liefde. Af en toe was ze het spoor in hem wel eens volledig bijster. Hij hield er erg van om dingen spannend te maken ook dat was haar opgevallen. Hoewel Ryan verder een man van weinig woorden was, waren daar in tegen zijn passie en temperament duidelijk voelbaar in alle dingen die hij deed en ondernam. Ook zij had veel aan dat moment in de stal terug gedacht en voelde opnieuw het verlangen op komen om hem lief te hebben. Jill zweefde daarbij in haar hoofd ergens op de achtergrond, maar wist ze, Ryan was hier nu met haar en Jill kon hem deze keer met haar verleidingskunsten niet beïnvloeden en dat was een zeer geruststellende gedachte voor haar. Ze was met Ryan in ‘the middle of nowhere’, alleen vergezelt met de elementen van de natuur. De kans dat er hier en nu op dit moment nog meer reizigers zouden arriveren was kleiner dan klein. Ze beantwoorde zijn kussen terug en het duurde niet lang voordat ze zich wederom volledig aan hem gaf.

Met het geluid van de watervallen en de geluiden die uit de natuur kwamen werd ze wakker. De zon was al op en had de rotsen en de watervallen in de gouden morgenstond gezet. Ze begreep nu waarom deze plek voor Ryan zo bijzonder moest zijn. Terwijl de zon steeds hoger klom werd steeds weer een andere plek in het gouden licht gezet. Onder de indruk van het adembenemende schouwspel, kroop ze voorzichtig uit de slaapzak en zag ze dat het vuur nog na smeulde van de vorige avond. Ze griste haar kleding bij elkaar die ze beiden op het plateau hadden achtergelaten na hun vrijpartij van gisteren avond, waarbij steeds één kledingstuk van ieder het had moeten ontgelden. Het had bijna op een spel geleken maar bij dit spel was er op het einde geen winnaar en ook geen verliezer geweest. Ryan had de regie in handen gehad en ze had zijn sterke armen sinds lange tijd weer om haar heen gevoeld. Ze had bijna als een klein kind hier naar uitgekeken omdat ze zich nu eenmaal bij hem het meest op haar gemak voelde. Ze pakte haar mohair trui op en bedacht zich dat ze die gisteren avond voor de kou had gepakt maar had toen niet gedacht dat ze hem korte tijd daarna weer uit zou doen. Ze waren beiden niet te stoppen geweest en de ontlading die er op was gevolgd had hen minuten lang stil tegen elkaar aan doen liggen. Pas toen haar lichaam  weer was gaan rillen van de kou had Ryan het voortouw genomen en geopperd om in de slaapzak te gaan liggen die hij snel tegen elkaar had aan geritst. Ze bracht haar trui naar haar rugzak en haalde haar badlaken en bikini eruit en liep er mee naar de dichtstbijzijnde waterval. Ze schoot haar bikini aan en liet de natuurlijke waterstraal over haar heen vallen. Ze huiverde toen het koude water over haar heen kwam, het was koud maar ook heerlijk verkwikkend. Ze was gelijk wakker en dat kon ze na de afgelopen nacht wel gebruiken en dacht aan de lange dag die voor haar stond voor de terug reis naar de ranch. Ze keek naar het plateau en zag dat Ryan nog sliep. Dat kwam mooi uit dacht ze, en zocht een mooi plekje in de vroege zon waar de zonnestralen haar konden verwarmen. Ze liep door het lage water van het bassin naar een hoger gelegen plateau en klom op twee stukken grote keien om er te komen. Ze spreidde haar badlaken uit en ging liggen. Toen ze voelde hoe de zachte zonnestralen haar lichaam verwarmden deed ze haar ogen dicht om nog even te genieten van dit vredige moment terwijl de watervallen achter haar maar door bleven razen. Toen ze voldoende was opgewarmd draaide ze zich om en ging nog even op de steen zitten. Met haar armen om haar knieën geslagen keek ze voor zich uit naar de fascinerende watervallen. Ze zat er bijna met haar neus bovenop, het oorverdovende geluid vertelde haar van de reusachtige kracht van het water. Het stuk rots waar ze nu op zat was net niet verbonden met de rotspartij waar de prachtige weelderige witte bloemen bloeiden. Ze konden er zo te zien overleven omdat ze niet in de volle zon stonden en zich tegoed deden aan het opspattende water van de waterval waar ze op uit keek. Dat de schoonheid van de natuur zo divers was ervaarde ze ook hier weer. Het was geweldig om te zien hoe mooi deze plek wel niet was. Om zo dicht bij, het wonder van de schepping te ervaren en je haast één te voelen met de natuur, maakte dat ze zich net zo klein voelde als verleden jaar toen ze op één van de bergtoppen van de ‘Grand Canyon’ had gestaan. Ze mijmerde nog wat verder weg met haar gedachten. Ze was met een bepaald doel voor ogen naar Amerika vertrokken. Haar ongeval op de boot in San Fransisco had er een andere wending aan gegeven. Het was een goede beslissing geweest om in haar eentje de plaatsen te gaan bezoeken die ze nog één keer had willen bezoeken om op een goede manier het verleden achter zich te kunnen laten en ze zo haar emoties weer veel beter in de hand had gekregen. Maar ze wist ook dat haar werkzaamheden van alle dag op de Ranch een goede therapie voor haar hierin was geweest. Het was beter voor een mens om weer actief in de weer en aan de slag te zijn. Ze had zich op het moment dat ze op de Ranch was gekomen met de dag mentaal en fysiek weer sterker gevoeld en had steeds meer het vermogen  gekregen om te incasseren en te relativeren. Het zware verlies dat ze de afgelopen jaren had geleden had zich langzaam aan weer in winst omgezet. Ze had hier niet alleen praktisch gezien een warm thuis gekregen maar ook haar leven weer op de rails kunnen zetten zonder dat er in het algemeen rekening met haar werd gehouden omdat niemand van de tragedie die haar was overkomen af wist. Het was misschien maar beter ook om het zo te houden. Ze had van Ryan hierin veel geleerd, hij was in vele opzichten een goede leermeester gebleken, ook in de liefde wist ze inmiddels sinds kort uit eigen ervaring. Hoewel hij zich net als zij bijna nooit uitsprak, was de passie en de aantrekkingskracht van hen beiden naar elkaar toe bijna niet te verklaren. Maar in hoeverre was liefde te verklaren, vroeg ze zich tegelijkertijd af. En was het wel liefde of meer een behoefte? Uit het niets voelde ze dat de zon van haar rug werd gehouden door een schaduw, het volgende ogenblik voelde ze de twee sterke armen van Ryan om haar heen en tilde haar van de rots. Hij hield haar stevig vast toen hij de wat kleinere rots nog moest trotseren om daarna met stevige stappen door het water haar weer naar het plateau te brengen waar ze de afgelopen nacht hadden doorgebracht. Hij zette haar daarna niet al te zachtzinnig met beide benen op de grond. Het geluksmoment wat ze vannacht en net even had gevoeld in zijn armen verdween als sneeuw voor de zon toen hij gelijk tegen haar raaskalde, ‘Wil je dat… alsjeblieft nooit meer doen?’ Ze keek hem verbouwereerd aan, ze begreep hem niet, wat had ze verkeerd gedaan? Nog voordat ze haar mond kon openen om te vragen wat hij bedoelde, liet hij zijn blik over haar vallen en gooide hij zijn toon over een andere boeg toen hij weer normaal verder sprak, ‘We gaan weer verder Dionne, kleed je aan, dan zadel ik de paarden vast.’  Ze hield het er voor zichzelf maar op dat hij kennelijk deze keer niet trots op zijn uitval van daarnet was en liet het daarom maar verder rusten. Maar een beetje vreemd was het wel vond ze. Voordat ze vertrokken schoof hij haar eerst nog een paar chocolade broodjes toe en vulde ondertussen de kannen met water. Ze waren klaar voor vertrek. Dionne nam nog even deze bijzondere plek in haar op. Zou ze hier ooit nog eens terug komen? Ze zag dat Ryan naar dezelfde muur met bloemen liep die ze net op de rots had gade geslagen en welke doorliep tot aan het plateau. Ze zag dat hij er twee plukte, liep er met één naar het water en gooide deze er in. Met de andere in zijn hand liep hij op haar af en bleef voor haar stil staan. Hij schoof de bloem in het knoopsgat van haar blouse. Ze hoopte dat hij haar hart niet zou horen bonzen. Het leek bijna op een ritueel, dacht Dionne. Toen hij klaar was zochten zijn ogen de hare, ‘Sorry Dionne, van daarnet’, sprak hij haar toe. De kus die ze verwachtte bleef uit, hij draaide zich om, greep zijn paard bij de teugels en leidde hem naar de uitgang waar ze gisteren avond door heen waren gekomen.

Het was laat in de middag, nog even en ze zouden weer op de Ranch arriveren. Dionne voelde dat de moeheid toe sloeg. De hele middag hadden ze bijna aan één stuk door gereden. Om een uur of twee waren ze met wat omwegen weer langs de bedding van de Colorado rivier gearriveerd en had ze wederom weer prachtige stukken natuurschoon gezien. Ze hadden even gepauzeerd langs de rivierbedding waar hij even later een grote vis had gevangen. Hij had deze met zijn zakmes gefileerd en aan een stok geregen en deze boven het kleine houtvuurtje dat hij had aangelegd gegaard. Aangevuld met water en wat los fruit dat hij voldoende had meegenomen hadden ze hun honger kunnen stillen. Met de handigheid waarmee hij de vis had gevangen, schoon gemaakt en bereidt, wist ze dat hij dit meer had gedaan. Al met al was de dag na zijn kleine uitval van vanmorgen aardig verlopen en hadden ze zelfs weer af en toe gelachen. En daar was ze blij om geweest. Hij kwam naast haar lopen met zijn paard, ‘Gaat het nog, Dionne?’ Ze knikte en duwde haar bezwete haren terug onder haar cowboyhoed. ‘Heb je een beetje genoten?’ ‘Ja, zeker’, ze keek hem dankbaar aan, ‘meer dan dat, ik heb het erg naar mijn zin gehad. Heel erg bedankt voor dit fantastische verjaardagscadeau.’ De nieuwe indrukken die ze deze paar dagen had opgedaan hadden haar opnieuw de schoonheid van de prachtige natuur doen ervaren. ‘Daar ben ik blij om, nog even volhouden nu, we zijn er bijna’, zijn stem had opbeurend geklonken maar zijn blik verraadde wat bezorgdheid toen hij naar haar keek. Ze voelde dat de hitte haar parten ging spelen en keek op haar horloge waarop ze zag dat ze nog ruim twee uur rijden voor de boeg hadden. Ze sprak haar zelf de moed toe om nog even vol te houden en verlangde intussen naar de douche die ze straks zou gaan nemen en haar bed. Ze hadden al even de rivierbedding verlaten en liepen nu over de grote uitgestrekte prairie. Het was één en al dorre grasvlakte waar ze nu liepen, overal waar je keek zag je hetzelfde uitzicht. Hoewel ze net in galop hadden gelopen had Ryan de paarden nu weer terug in de stap gezet om het hen wat rustiger aan te laten doen. Ze voelde dat het langzame en bijna trage ritme van de paarden haar minder scherp maakte en hoe ze soms moeite had om haar ogen open te houden. Het plotselinge gehinnik van Destiny had in haar oren eerst ver weg geklonken maar toen het hinniken gepaard ging met steigeren voelde ze dat ze te laat was om de juiste controle op hem uit te voeren. Ze probeerde Destiny nog in bedwang te houden maar de manoeuvres die ze kennelijk in haar angst maakte had ze niet meer in bedwang. De angst om te vallen van Destiny deden haar laatste pogingen mislukken en uit haar ooghoeken zag ze Ryan met Allegro op haar af draven. Hij probeerde om de teugel van Destiny vast te pakken en haar tot bedaren te brengen. Het leek of deze actie haar nog meer in paniek bracht en Dionne voelde de teugel uit haar handen glijden waarna ze het volgende moment met een smak op de grond belandde. Ze hoorde zijn stem harde commando’s tegen het paard spreken om haar zo tot bedaren te brengen. Toen hij haar teugel eindelijk te pakken had gekregen en haar weer wat getemperd had bracht hij beide paarden naar de enkele boom die hier en daar over de prairie waren verspreid en snelde naar Dionne. Ze zag de angst en paniek in zijn ogen staan terwijl hij tot haar sprak, ‘Gaat het Dionne?’ Nog niet helemaal van de schrik bekomen knikte ze naar hem terwijl hij zijn blik over haar heen liet gaan om te kijken of het daadwerkelijk met haar ging. Gelukkig had ze de val kunnen breken met haar lichaam en leek er met haar hoofd niet veel aan de hand te zijn. Ze probeerde op te staan maar dat ging moeilijker dan ze had gedacht toen ze een pijnscheut door haar linkerzij voelde gaan. Ryan zag haar gezicht vertrekken toen ze met haar hand naar de pijnlijke plek greep en haar rug ondersteunde. ‘Niet dus, sta even stil dan kan ik kijken’, en schoof haar blouse omhoog bij haar linkerzij. ‘Oei, dat ziet lekker blauw…….., ik weet het niet zeker maar ik denk een gekneusde rib.’ Als dat alles was kon het haar niet zoveel schelen, dacht ze bijna gelaten en dacht daarbij direct aan het ongeval van haar vroegere schoolvriendin. De gebeurtenis die zoveel impact had gehad op haar en al haar klasgenoten. Ze probeerde terug te lopen naar de paarden en ging zitten op een grote zwerfkei die bij de boom lag. Hij reikte haar de fles met water aan en ze nam een paar slokken van het lauwe water. ‘Ik zie dat je moe bent. Eigenlijk moet de kneuzing worden gekoeld, dus we kunnen niet te lang hier blijven zitten Dionne. Denk je dat je Destiny kunt bestijgen?’ Ze knikte en goot wat water in de kom van haar hand om deze door haar gezicht te halen en zo de zweetstraaltjes van haar gezicht te wassen. ‘Waarom deed Destiny zo?’ ze keek naar Ryan terwijl hij de paarden weer los van de boom maakte. ‘Er zat kennelijk een ratelslang verscholen tussen het dorre gras.’ ‘Een ratelslang?’ Verbaasd keek ze hem aan, het had wat haar betreft alles kunnen zijn maar aan een ratelslang had ze echt niet gedacht. ‘Je bent verbaasd zie ik, maar je wist toch wel dat die hier zijn?’ Natuurlijk wist ze dat, al was ze niet in slaap gevallen had ze de ratelslang misschien nog kunnen omzeilen en had ze zichzelf deze val kunnen besparen. ‘Ja dat weet ik wel, maar ik blijf het toch een raar idee vinden dat die slangen hier rond kruipen en vaak dichterbij zijn dan je denkt.’  Hij moest lachen toen hij zei, ‘Daarom alleen al telt in Amerika een gewaarschuwd mens voor twee.’ Ze lachte flauwtjes naar hem terug omdat ze de hint begreep, stond op en liep voor hem langs naar Destiny. Toen ze hem passeerde hield hij haar tegen en sprak bijna op dwingende toon, ‘Slaap nooit op een paard Dionne, focus je op het paard en zijn omgeving’. Omdat ze zich ervan bewust was dat het deze keer geen terechtwijzing maar slechts een goede raad van hem was, besloot ze hem ter plekke nog een keer op de Hollandse manier te bedanken en kuste hem links, rechts en links op zijn wangen. Dat was haar hint met een verwijzing naar het verleden, ze draaide zich om en liep naar Destiny. Nog voor ze zich met veel pijn en moeite op Destiny kon hijsen was Ryan opnieuw naar haar toegelopen en draaide haar zacht naar zich toe, toen hij bromde, ‘Die Hollandse kussen kunnen me gestolen worden, ik doe het liever op de Amerikaanse manier.’ Midden op de prairie nam hij haar in zijn armen en kuste haar met dezelfde overgave die ze de afgelopen nacht bij hem had gevoeld. Toen hij klaar was hield hij haar nog even dicht tegen zich aan. Met zijn armen om haar heen keek ze naar de blauwe lucht. Haar ogen zochten naar iets maar het teken dat ze hoopte te zien bleef uit.

De volgende morgen werd ze wat later als normaal duf en stijf wakker en was ze deze keer blij dat ze in haar eigen bed lag. Ze waren gisterenavond rond zeven uur weer op de Ranch geweest. En ze waren met warm onthaal ontvangen.Forrest was door het dolle heen geweest bij het weerzien van zijn baasje. Beth had haar innig in haar armen gesloten, haar ogen hadden nat geleken toen ze haar een kus op haar wang had gegeven en haar had toegefluisterd, ‘Ik ben zo blij dat jullie weer heelhuids terug zijn.’ Ze hadden daarna met zijn zessen heerlijk gegeten en nog even na gekletst. Het was al weer gauw half twaalf geweest voordat ze in haar bed had gelegen. Maar toen ze er eenmaal in had gelegen, had ze niet eens meer tot drie kunnen tellen zo moe was ze geweest. Het was een heerlijk weekend geweest en ze had in alle opzichten genoten maar nu moest er weer gewerkt gaan worden. Haar linkerzij deed nog wel zeer maar het ijsblok dat ze in een theedoek er tegenaan had gelegd had de zwelling wel wat minder gemaakt. Ze schoot haar kleren aan en zou na het ontbijt de stallen met Jalene uit gaan mesten. Dit klusje kwam elke maandag terug maar het was er één waar Dionne totaal geen hekel aan had. Het was heerlijk om even als meiden onder elkaar samen te zijn en de dingen die ze bezig hielden te bespreken. De vriendschapsband die tussen hun tweeën was ontstaan was er één die altijd zou blijven, wist Dionne. Toen ze na het ontbijt naar de stal was gelopen zag ze dat Jalene zoals altijd al druk in de weer was. Ze had al een paar stallen uitgemest toen Dionne zich bij haar voegde en mee ging helpen. ‘Je ziet er nog een beetje geradbraakt uit Dionne’. ‘Pff.., hou er van stil, het was in één woord prachtig maar ik ben af….ge…. peigerd’, en legde bewust de nadruk op het laatste woord. Jalene grinnikte, ‘Dat wil ik geloven, leer mij mijn broer kennen.’ ‘Hoe zo?’, vroeg Dionne haar gekscherend. Jalene keek haar aan met een blik die boekdelen sprak, ‘Ja en dat moet ik jou vertellen?’ Jalene was een slimme meid en Dionne wist, dat zij wist dat Dionne langzaam aan steeds meer om Ryan was gaan geven. ‘Ik………eh ben……. Ryan langzaam aan steeds meer gaan respecteren, als je dat bedoelt.’ Ze lachte toen ze zei, ‘Onder andere ja’. ‘Nou,……..Jalene, kom op zeg, ik hoef toch niet in detail te gaan?’ Het vuur werd haar door Jalene aardig aan de schenen gelegd. ‘Nee…., de details mag je me besparen’, en gooide de borstel naar haar toe zodat ze het volgende paard kon gaan borstelen. ‘Er is ergens een klik tussen ons maar ook niet meer dan dat.’ Hoewel ze niets liever had gewild dan dat er wel meer tussen hen was geweest moest ze wel realistisch blijven. Zowel Ryan als zij hadden zich beiden nog steeds nooit uitgesproken over hun gevoelens naar elkaar toe. Het was een feit geworden dat ze zich veilig en geborgen voelde  als ze bij hem was. Ze hadden het fijn samen, ook in de intieme momenten, maar zou er ooit meer inzitten? Ze wist het zelf allemaal niet meer, ze kon niet meer doen dan haar zelf te geven en hopen dat de liefde voor elkaar het uiteindelijk zou gaan winnen. Ze was al heel ver gekomen maar zouden de maanden die ze nog had in het voordeel kunnen uitpakken? Ze moest het los laten wist ze, de regie uit handen gaan geven en ze moest gewoon door gaan met hoe ze het altijd al had gedaan.

 

Hoofdstuk 11

Met een laatste klik sloot Dionne haar computer af en zuchtte even diep. Toen ze op haar mobile keek zag ze dat het al bij drieën was. De eerste weken na de prairie tocht met Ryan had ze nog veel last van haar gekneusde rib gehad en had het zitten op een stoel haar in het bijzonder veel pijn gedaan. Daardoor had ze op aanraden van Ryan de wat lichtere en staande klussen wat meer ter hand genomen. Nu de zomervakantie in volle gang was en dit op de ranch was te merken was er een behoorlijke achterstallige administratie geweest. Vandaag had ze zich er perse toe gezet om deze in te halen. Blij dat ze weer wat lucht had gekregen voor zich zelf dat dit weer was gedaan, liep ze naar het raam en zag dat Jalene met de groep, die ze net tussen de bedrijven door op de foto had gezet, richting prairie vertrok. Als ze opschoot kon ze de foto’s nog net op tijd afgedrukt, bijgesneden en gedroogd hebben om ze straks aan te bieden en te verkopen aan de mensen die daar behoefte aan hadden. Vlak voor ze zich omdraaide zag ze de kleine sportwagen van Jill het erf op komen rijden. Omdat het woensdag was en Dionne wist dat ze vandaag geen les had van Ryan had ze de rijkleding die ze normaal gesproken aan had achterwege gelaten. In de kledingstijl die bij haar hoorde stevende ze op haar hooggehakte pumps richting Ryan die de buitenkraan bij de stallen aan het repareren was. Ze zag dat Ryan inmiddels was gaan staan maar het was te ver om zijn gezichtsuitdrukking te zien. Dionne zag dat Jill in gesprek met hem ging en Ryan aandachtig stond te luisteren naar hetgeen ze aan het vertellen was. Toen ze klaar was zag ze dat Ryan haar toesprak en even later zag ze de omhelzing van Jill compleet met kus richting Ryan. Ze kon niet zien wat voor een kus maar het was een wat langere kus. Met een naar onderbuik gevoel draaide Dionne zich om en wenste dat ze dit niet had gezien. Ze liep naar de ruimte waar ze met de foto’s aan de slag zou gaan maar was er merkte ze met haar hoofd niet helemaal bij en hoopte dan ook dat Jalene met haar groep weer gauw terug zou zijn. Een beetje leven in de brouwerij kon voor haar nu geen kwaad. Even later hoorde ze op de achtergrond de sportauto van het erf razen. Jill vertrok maar ze zou er morgen weer zijn voor haar paardrijlessen wist Dionne maar voor nu was de kust weer even veilig.

‘Goedemorgen, schone slaapster,’ verbaasd keek Dionne op toen ze zaterdagmorgen de keuken binnenstapte en alle aandacht op haar was gericht terwijl Ryan haar had toegesproken. Beth keek haar lachend aan, ’Ga lekker zitten Dionne, ik schenk een lekkere kop thee voor je in.’ ‘Goedemorgen allemaal, sorry……………, het…. was zo lekker in bed.’ Omdat de rest al begonnen was nam ze even een moment van stilte voor zich en pakte daarna een boterham terwijl ze de ogen van Ryan op haar gericht voelde. Omdat ze prikkelbaar was hoopte ze dat hij niet met een tegenvraag zou komen en haar verder met rust zou laten. De afgelopen nachten was ze moeilijk in slaap gekomen en vanmorgen had haar dit parten gespeeld. Ze was blij dat Beth en Jalene over gingen op een gesprek van alle dag en mengde zich daarom ook in de conversatie. Voordat ze van tafel gingen werd de dag van werkzaamheden nog even met elkaar doorgesproken en kwam ze erachter dat Ryan vandaag met Jill en wat vrienden een korte prairie tocht zou gaan maken. Ze liet er duidelijk geen gras over groeien, waarschijnlijk was dit de reden van haar korte bezoek afgelopen woensdag, dacht Dionne terwijl ze opstond om de ontbijtboel mee op te ruimen. Toen ze even later met Jalene naar het restaurant liep zag ze dat de vriendengroep met Jill zich had verzameld en er stonden al wat paarden in de paddock hun opwachting te maken. Ryan kwam uit de stal gelopen met Allegro en nog een paard. Hun blikken kruisten elkaar heel even maar Dionne wendde daarna haar blik bewust naar Jalene die naast haar liep en wat tegen haar zei. Toen ze even later in het restaurant de voorbereidingen trof voor de pan soep die ze zou gaan maken was de verwarring die zich meester van haar maakte groot. De vele gevoelens die hij bij haar opriep en die ze soms niet kon peilen deden zeer tot in het bot. Ze wilde niet jaloers zijn of lijken want dat was iets wat nooit bij haar had gepast. Maar als het dat niet was wat was het dan wel? Diep in haar hart wist ze het wel en het werd langzaam aan tijd om de spiegel voor zichzelf te gaan houden. Het verlangen dat ze eens had gehad om hem te ontrafelen en te laten ontdooien was haar aardig gelukt. Maar in het spel dat ze had gespeeld was ze vergeten dat er een kans zou zijn om van hem te gaan houden. Ze had dit verlangen niet eens genoemd laat staan uitgesproken in haar plan van aanpak maar het was wel gebeurd wist ze nu. Ze hield van hem daarom was er nu steeds dat nare onderbuik gevoel als Jill in zijn buurt was. En ze wist intussen ook dat als Jill het op een andere manier zou spelen, haar kans van slagen veel groter zou kunnen zijn dan die van haar. Ze had zich al vele vragen gesteld over Ryan, maar de vraag die haar nu bezig hield betrof haarzelf. Kon ze voor zich zelf ooit de trots en twijfel opzij zetten om Ryan te laten weten dat ze van hem hield?

De dinsdag morgen erop was Dionne druk bezig om de fotoshoot locatie te herinrichten. Gisteren was ze met Jalene nog even op de markt in Brownwood geweest en waren ze nog even in een antiekwinkel geweest. Ze hadden nog wat leuke dingetjes kunnen kopen die ze konden gebruiken voor de fotoshoot locatie. Ook hadden ze nog aardig wat oude cowboyhoeden op de kop weten te tikken. Dit was vooral handig omdat sommige groepen liever met elkaar op de foto gingen en niet iedereen dan kon worden voorzien van kledij. Hier en daar een cowboyhoed op de foto kon dan net dat beetje indruk achter laten die nodig was in de PR om de ranch onder de aandacht te brengen. De oude olielampen gaf ze een plek aan het hek en één zette ze op het oude tafeltje dat er al stond. Ryan had nog wat oude lasso’s in de stal liggen en ook die mocht ze gebruiken had hij gezegd toen ze vanmorgen had aangekondigd om de plaats wat aan te passen. Hij had ze al vast voor haar klaar gelegd bij de fotoshoot locatie. Met haar handen in de zij keek ze even later naar het resultaat en naar de veranderingen die ze had aangebracht. Ze was tevreden en liep naar de kraan die Ryan afgelopen zaterdag had gerepareerd om haar handen af te spoelen.Ze wilde nog even de stal in lopen om bij Destiny te kijken toen ze op eens de zoete stem van Jill achter zich hoorde. Ze voelde zichzelf verstijven toen ze haar hoorde zeggen op haar bekende neerbuigende toon, ‘Nou, nou nogal druk bezig.’ Dionne richtte zich op en draaide zich om. Ze zag er uit als een keurige amazone, de kleding die ze aan had was niet uit de eerste de beste winkel en zorgde ervoor of ze uit één of andere film was gelopen. Dionne viel met haar vale spijkerbroek, witte blouse en cowboyhoed die ze op had voor de zon in het niet. Ze toverde snel een lach op haar gezicht toen ze zei, ‘Ja,… je hebt nu eenmaal werk en sierpaarden he’.  Ze had de aanval wat willen verzachten door de zin lachend te zeggen zodat het op een grapje leek maar ze had duidelijk de verkeerde snaar geraakt toen ze gelijk terug sneerde, ‘Ja dat zie je goed en de werkpaarden zullen altijd werkpaarden blijven’. Niet van plan om verder met haar te praten liep Dionne richting de stal, het had geen enkele zin om op zo’n laag niveau met Jill over een onderwerp te praten dat kant noch wal raakte. Nog voordat ze naar binnen liep werd ze nog een keer door haar tegen gehouden en siste haar toe, ‘En ik wil door geen enkel werkpaard tegen worden gehouden,’ haar ogen spuwden vuur toen ze tot haar sprak. ‘En je weet waar ik op doel.’ Dionne duwde haar hand met flinke kracht van haar arm, toen ze haar recht in de ogen en met een indringende blik aan keek voor ze tot haar sprak, ‘Ga weg, en val me niet lastig met je onbenullige gedrag’, en liet haar vervolgens staan. Ze had verwacht dat ze nog een keer vaart zou halen maar gelukkig koos ze eieren voor haar geld en liep ze terug naar waar ze zojuist vandaan gekomen was. Dionne speurde het erf af, Ryan was in geen velden of wegen te zien maar dat Jill zo even op hem  had gedoeld was zo klaar als een klontje. Kennelijk zag ze haar dus als haar rivaal. Ze had daar volgens Dionne nog nooit echt een reden toe had gehad. Ze was ze beiden bewust uit de weg gegaan als Jill hier was om haar paardrijlessen te nemen. Dionne liep naar Destiny en trok haar kop dicht tegen zich aan, inwendig trilde ze als een rietje omdat ze zich niet in het hoekje had laten zetten waar Jill op uit was geweest. Ze schudde het snel van zich af, er waren ergere dingen in het leven wist ze. Ze knuffelde Destiny kort en drukte een kus tussen haar ogen en liep terug naar het restaurant waar ze Beth en Jalene zou helpen voor de lunch.

De weken daarop had ze zich bewust nog meer afzijdig gehouden als Jill op de Ranch was geweest. Buiten haar lessen om kwam ze tegenwoordig vaak onaangekondigd het erf oprijden en wist ze niet hoe snel ze in de nabijheid van Ryan moest komen. Ook deze morgen was er weer zo één, terwijl Dionne met Jalene nog even aan de keukentafel zat te babbelen tijdens een kleine koffie pauze, hoorden ze beiden het onmiskenbare geluid van haar sportauto die de ranch op reed. ‘Nee, he', zei Jalene kriegelig, ‘niet weer.' Ze keek Dionne met een blik aan die boekdelen sprak en fluisterde er achter aan, ‘Ik word zo moe van dat mens, wat een dominante tante.’ Dionne moest lachen en antwoordde schaapachtig, ‘Nou Jalene dat valt toch wel mee?’  ‘Pff……,dat meen je toch niet he Dionne?’ Ze keek haar met grote ogen aan. ‘Ik mag hopen dat haar paardrijlessen hier gauw klaar zijn. Ryan is er maar klaar mee, met zo’n ka………..’.  ‘Waar ben ik klaar mee?’ De stem van Ryan verhinderde dat Jalene haar zin af kon maken maar Dionne liet het woord kakkidee door haar hoofd rollen en moest moeite doen om haar lach in te houden terwijl Jalene naar het antwoord zocht waar hij om vroeg. Ze werd gered toen het onderwerp van gesprek zomaar ineens de keuken binnenstormde. Ze keek in het rond en zonder te begroeten stapte ze met kittige stappen op Ryan af en kirde ze, ‘Ryan darling’, ze kuste hem kort op zijn mond, ‘ik dacht al dat je hier zou zijn, kan ik je even spreken?’ Hij leek even van zijn stuk gebracht en bracht even de rug van zijn hand naar zijn mond, in zijn stem lag wat irritatie toen hij zei, ‘Als het moet.’ Ze pakte hem bij de arm en draaide hem om voor ze hem resoluut mee troonde naar zijn kantoor terwijl ze zei, ‘Ja zeker, het moet.’ Het volgende ogenblik viel zijn kantoordeur dicht en barste er tussen Dionne en Jalene een onbedaarlijke lachbui los omdat Jalene de laatste vier woordjes nog eens opzettelijk herhaalde op de manier hoe Jill ze had uitgesproken en beaamde ze nog eens tegen Dionne, ‘Zoals ik je al zei, Ryan is er klaar mee, met zo’n kakkidee’. Dionne moest wederom lachen toen ze Jalene vertelde dat dat woord ook in haar hoofd had gezeten. ‘Ja….,schaterde Jalene terug, er is nu eenmaal geen ander woord voor.’ ‘Nou, nou, wat een lol hierin de keuken zeg’, Beth liep de keuken in en keek naar de twee meiden die nog steeds hilarisch zaten te lachen. Tussen de lachbuien door vertelde Jalene aan haar moeder hetgeen net was voor gevallen. Beth schudde haar hoofd maar moest ook wel een beetje lachen. Ze had te doen met haar zoon die zo in beslag genomen werd door een vrouw die zich voor deed als een diva. Maar ze wist ook dat Ryan haar hulp in deze niet nodig zou hebben hij was mans genoeg om zijn eigen boontjes te doppen. ’Ja, ja, Jalene Cunningham en jij houdt je broer maar voor de gek’. ‘Ja, lachte ze nog een keer naar haar moeder, het is toch zo onderhand een complete soap met haar aan het worden hier op de ranch.’  ‘Ja, je hebt wel een beetje gelijk,' beaamde Beth, 'Jill kan soms een beetje vreemd uit de hoek komen maar niet ieder mens is het zelfde Jalene en dat weet jij ook.’ Jalene stond op van haar stoel en schoof hem aan maar moest toch nog even het laatste woord nemen, ‘Een beetje vreemd? Zeg maar gerust bekakt. Het is mij allemaal prima hoor mam, maar ze werkt mij echt op mijn lachspieren’. Ze gaf haar moeder in het voorbij gaan een kus op haar wang, ‘Tot straks.’, en liep naar buiten de paddock in waar Beauty op haar stond te wachten.

Even later schoof Beth aan tegenover Dionne, ze zette de kop koffie die ze voor zich zelf had ingeschonken voor haar neer op de tafel maar schoof deze nog wat opzij om even later de handen van Dionne in de hare te nemen. ‘Gaat het allemaal een beetje met je Dionne? Je bent de laatste tijd zo stil’. Ze keek haar aandachtig aan met dezelfde indringende ogen die Ryan kon hebben als hij op sommige vragen die hij stelde een antwoord wilde hebben. Ze keek terug en even vervaagde het beeld van Beth in haar moeder die dezelfde handeling als Beth zou hebben gedaan wanneer ze had gedacht een gesprek met haar te moeten hebben. Ze kneep haar ogen heel even dicht om het gevoel dat ze erbij voelde en het beeld van haar moeder vast te houden. ‘Dionne gaat het?’ Ze had langer zo willen blijven zitten maar wist dat ze Beth een antwoord verschuldigd was. Zij zou zich net als haar eigen moeder niet met een kluitje in het riet laten sturen. Beth verdiende een eerlijk antwoord wist ze, maar ze kon haar toch niet vertellen dat ze verliefd op Ryan was geworden? ‘Is het omdat je vertrek naar Nederland er aan zit te komen?’ Omdat Dionne niet gelijk antwoorde vervolgde ze, ‘Je weet toch dat je niet weg hoeft he Dionne? Als je wilt kun je langer blijven.’ Ze kneep Dionne zachtjes in haar handen. Dionne was blij dat Beth geen toespeling maakte die gericht op Ryan was. ‘Dat weet ik Beth, bedankt.’, en ze keek haar liefdevol aan. ‘Ik zal er over na denken.’ Ze kon Beth moeilijk vertellen dat als Ryan verder zou gaan met Jill, haar geluk niet meer op de ranch zou zijn en ze voor haar eigen best wil een andere beslissing zou moeten nemen ondanks de liefde en genegenheid die ze voor dit gezin was gaan voelen. Het was beter om de slag om de arm te houden. In haar vorige relatie met Chris was ook al het één en ander niet goed gegaan. Het lesje in naïviteit had ze gehad en daar wilde ze zich nu vooral voor wapenen. ‘Dat….vindt ik heel fijn om te horen Dionne………, je weet toch dat je hier meer dan welkom bent he kind?’ Nu kneep Dionne Beth in de handen, ‘Dat weet ik Beth, dank je wel voor het lieve aanbod en het gevoel dat je me geeft alsof ik een eigen kind van je ben.’ Beth stond op, ‘Geen dank, je kunt altijd bij me terecht kind, met wat dan ook.’  Ook Dionne stond op en gaf haar spontaan een zoen op haar wang en zei nog een keer, ‘Dank je wel Beth.’ Ze draaide zich om en wilde weglopen maar iets weerhield haar. Nog voor ze zich omdraaide hoorde ze Beth zeggen, ‘Kom hier Dionne.’ Haar armen stonden open en sloten zich even later om Dionne heen. Terwijl ze het zachte snikken van Dionne hoorde liet ze haar kleine zachte handen in een strelend gebaar over de rug van Dionne gaan en fluisterde haar zachtjes toe, ‘Weet je zeker dat er niet meer is?’ Ze hield haar even van zich af terwijl ze in haar betraande ogen keek. ‘Dionne……… is het……………, Ryan? Ze sloeg haar ogen neer nu Beth toch de vraag had gesteld waarin de ontmaskering een feit was geworden. Beth trok haar nog een keer tegen zich aan en fluisterde, ’Maak je geen zorgen, echte liefde laat zich door niets of niemand dwingen.’ Ze begreep de hint die verwees naar Jill en lachte door haar tranen heen, door de woorden van Beth kon ze ondanks haar twijfels toch nog wat hoop hebben.

Een paar dagen later toen ze ‘s morgens in de stal bezig was om de paarden te verzorgen kwam Ryan binnen gelopen. En liep naar de vier paarden die in de ziekenboeg stonden. Omdat Jill de laatste weken veel op de ranch was en Ryan nogal veel in beslag door haar werd genomen kwam het buiten de gezamenlijke maaltijden niet meer zoveel voor dat ze elkaar toevallig troffen op de ranch. Ze voelde zich daarom ongemakkelijk nu hij weer zo dicht bij haar in de buurt was. Toen ze klaar was met de verzorging van de paarden liep ze naar Destiny, zij kreeg zo als altijd als laatste de aandacht van Dionne. Ze zou nog even gaan rijden op Destiny en wilde de staldeur openen om haar bij de teugels te pakken. De stem van Ryan verhinderde dat toen hij boven het gehinnik van de paarden aan haar vroeg, ‘Dion zou je me even willen helpen?’ De afkorting van haar naam die ze van niemand duldde behalve van hem bezorgde haar voor de zoveelste keer kippenvel. ‘Dion?’ Ze zette zichzelf in beweging naar hem toe toen hij opnieuw haar naam herhaalde. Hij leidde de vier paarden uit de stallen en gaf de teugels van twee paarden in haar handen. ‘Loop maar vast naar de tredmolen als je wilt.’, vervolgde hij en liet haar voorgaan. Toen hij even later de paarden in de tredmolen had gezet kwam hij naast haar staan en keken ze allebei naar de rustige galop van de paarden, die de tredmolen in beweging deed zetten. Hij verbrak de stilte toen hij zei, ‘Mooi he, om te zien?’ Ze knikte, het was zeker mooi om te zien dat de paarden na lange tijd weer langzaam aan konden wennen aan de buitenlucht en met de tredmolen hun conditie weer wat op konden krikken. Zo konden ze elke dag weer wat sterker worden. ‘Heb je……….., al nagedacht over je terugreis naar Nederland?’ Ze voelde de grond onder haar voeten vandaan zakken toen hij haar dit vroeg en slikte de pijn die ze voelde weg. Ze had dit onderwerp voor haar zelf steeds voor zich uit geschoven omdat ze diep in haar hart niet echt weg wilde. Ze wilde hier blijven en in de vrijheid van de natuur die haar lief was geworden verder leven, deel uit maken van het gezin waar hij thuis hoorde en waar ze zichzelf zo thuis voelde maar vooral wilde ze hem lief hebben. ‘Nee, eigenlijk nog niet.’ antwoorde ze kort terug. Met nog een krappe twee maanden in het vooruitzicht werd de kans dat ze hier zou blijven steeds kleiner wist ze. De komst van Jill had het er voor haar niet makkelijker op gemaakt. Ze draaide haar hoofd van hem weg en keek even verderop naar de paddock waar Jalene met Beauty de hindernissen aan het nemen was. Ze had gehoopt dat hij het onderwerp zou laten rusten en had de volgende vraag niet voelen aankomen toe hij zei, ‘Wanneer denk je te gaan boeken?’ Onthutst keek ze hem aan. Het nare onderbuik gevoel dat ze al weken had gehad sinds Jill op de ranch aanwezig was versterkte en haar tegenvraag was er uit voor ze er erg in had, ‘Wil je zo graag van me af?’ Haar directe vraag vroeg om een antwoord maar ze kreeg deze niet. Daarom draaide ze zich om en zei tegen hem expliciet, ‘Ik ga nog even op Destiny rijden, even lekker uit waaien nu het nog kan.’ Toen ze even later weg stoof op Destiny zag ze in een oogwenk dat hij nog steeds tegen het hek stond aangeleund en naar de paarden in de tredmolen keek. Haar plaats was ingenomen door Forrest die langs hem heen dolde om zijn aandacht te vragen. Het geblaf van de hond verstomde naarmate ze verder weg reed van de ranch. Er liepen tranen langs haar wangen nu ze erachter was gekomen dat de mooie momenten die ze samen hadden gehad voor hem niets maar dan ook niets hadden voorgesteld.

Toen ze na een uur weer terug kwam op de ranch voelde ze zich weer wat beter. Ze was lekker uitgewaaid op Destiny en was haar gevoelens weer  de baas. Ze zette Destiny in de paddock, zo kon ze nog even lekker draven als ze dat wilde. Het restaurant zat al aardig vol toen ze er naar binnen liep. Het was al over twaalven zag ze en Beth keek haar dankbaar aan toen ze haar aan zag komen lopen. Tussen de middag kon het tegenwoordig behoorlijk hectisch zijn en kon ze de extra hulp van haar wel gebruiken. ‘Fijn dat je er bent Dionne, zou jij deze voor me willen serveren bij tafel acht?’ Ze knikte richting de tafel en reikte haar twee borden aan waarop de zelfgemaakte friet met mayonaise, salade en de steak Colorado, de huisspecialiteit van de ranch lagen. Ze pakte de borden van haar aan en liep naar de twee jongens die op hun bestelling zaten te wachten. ‘Alstu……’ Ze brak het woordje af en sprak de twee jongens verder in het Engels toe. ‘Hee, zei één van de jongens in het Nederlands, een mede landgenoot, dat is leuk.’ Dionne keek verrast naar de twee jongens, buiten de skype of facetime gesprekken die ze zo nu en dan voerde met oom Mark was het lang geleden dat ze oog in oog had gestaan met twee landgenoten, dacht ze. Onder de toeristen die de ranch bezochten waren wel mensen uit Europa geweest maar ze was er nog niet één tegen gekomen uit Nederland. Ze raakte kort in gesprek met de twee jongens en kwam zo weer achter wat nieuwtjes en weetjes en wat er zoal speelde op dit moment in het kleine Nederland. Toen ze terug liep naar de keuken zag ze Ryan aan de bar zitten. Zijn cowboyhoed had hij op de bar gelegen, ze zag dat zijn haar bezweten was, de zweetdruppels stonden in zijn nek. Hier binnen was het door de airco een stuk aangenamer dan buiten. Ze liep achter hem langs en was blij dat ze haar handen vol had met vieze borden en bestek die ze even tevoren van een tafel had meegenomen. Zonder op of om te kijken liep ze achter de bar door naar de keuken om de vaat bij de spoelkeuken te zetten. Beth stond achter het fornuis nog wat andere bestellingen te bereiden zag ze, dus moest ze toch weer terug naar de bar om deze in de gaten te houden. Ze zuchtte even diep voor ze weer terug naar de bar liep. ‘Dionne neem dit ook nog even mee, wil je?’ Beth reikte haar een bord met een broodje hamburger aan. ‘Voor Ryan,’ en ze knikte met haar hoofd naar de bar. Natuurlijk, ook dat nog, was het eerste dat bij haar opkwam. Ze nam het bord van haar aan en liep weer terug naar de bar. Ze zag dat zijn blik op haar was gericht toen ze naar de bar liep waar hij alleen aan zat en voelde zich net zo ongemakkelijk als in de beginperiode van haar komst op de ranch en wenste dat hij niet zo naar haar bleef kijken. ‘En lekker uitgewaaid?’ zei hij voordat ze het bord met de hamburger voor hem neer zette. ‘Zeker het was heerlijk even zo’n ritje op de prairie.’, zei ze terwijl ze het bord voor hem neer zette en haar ogen hem net zo diep aan keken als hij naar haar deed. Zijn hand greep haar hand en hield hem stevig vast. ‘Waarom deed je net zo kort Dionne?’ Hij zei het op een rustige manier die haar aan het twijfelen bracht. Haar hart ging tekeer, ze kon hem nu vertellen waarom ze helemaal geen zin had om weer terug te gaan naar Nederland. Ze hoefde zich alleen maar kwetsbaar naar hem op te stellen, haar trots opzij te zetten en eerlijk tegen hem zeggen dat ze van hem hield. ‘Ik ben………., ze zocht even naar de juiste woorden maar zette de moed weer langs zij toen ze verder sprak,…. een beetje moe’. Zijn duim draaide rondjes op de bovenkant van haar hand zoals hij al eens eerder had gedaan. Hij sprak haar zachtjes toe toen hij zei, ‘Dat heb ik al eerder aan je gemerkt Dionne, gaat het wel allemaal goed met je?’  ‘Nee’, had ze hem bijna toe willen schreeuwen,’ het gaat helemaal niet goed met mij en de oorzaak ben jij.’  De bar die als enige barrière tussen hen in stond maakte het er ook al niet beter op. Het liefste had ze zich in zijn sterke armen gestort om zijn lichaam eindelijk weer eens tegen zich aan te voelen. Ze trok haar hand zachtjes uit de zijne en voelde zich even sterk toen ze even zachtjes tegen hem zei, ‘Hollandse meiden zeuren niet Ryan.’ Ze draaide zich om en liep met lood in haar schoenen van hem vandaan, terug de keuken in. Ze realiseerde zich eens te meer hoe bang ze was geweest om een blauwtje te lopen maar ook om afgewezen te worden door de man van wie ze zoveel was gaan houden. Nu was het te laat de laatste troef die ze net nog in handen had gehad had ze weggegeven door de eer aan zichzelf te houden. Ze wist dat ze hem moest los laten. Een leeg gevoel bekroop haar met de pijn die ze in het verleden al eerder had gevoeld toen haar ouders zo plotseling van haar waren weggevallen. Ze had nog een week of zes om zich voor te bereiden op het naderende afscheid en haar terug keer naar Nederland. Het idee alleen al maakte haar bijna radeloos, ze zette snel de kraan aan en begon de vaat te spoelen om haar hoofd op andere gedachten te brengen.

 

Hoofdstuk 12

 

Het was eind september over een week of drie zou Dionne weer terug naar Nederland keren. Ze had haar oma, tante Inez en oom Mark laten weten wanneer ze weer terug in Nederland zou zijn en had haar terugvlucht geregeld bij het reisbureau in de stad. Ze had bewust aan Richard gevraagd of hij haar naar het vliegveld zou willen rijden omdat het anders voor de hand zou liggen dat Ryan dat zou gaan doen en ze hier zelf geen behoefte aan had. Ook had ze aangegeven om Ryan van haar aanstaande vertrek niet op de hoogte te brengen. Ze wilde vooral weer rustig huiswaarts keren zonder zich opgelaten te voelen. Ryan bracht te veel emoties en gevoelens bij haar naar boven en daarom had ze voor zich zelf besloten dat het beter was dat Richard haar weg zou brengen. Zonder ook maar een vraag aan haar te stellen had Richard er mee in toegestemd, zijn ogen hadden haar wat vragend aangekeken maar toch had hij het er verder bij gelaten en er in zijn stijl een grapje over heen gegooid. Ze was er blij om geweest en besefte eens te meer hoe bijzonder Beth en Richard voor haar het afgelopen jaar waren geworden. In de gastvrijheid van hun gezin en de ruimte die ze had gekregen voor de invulling van haar talenten en werk had ze vooral de liefde van hen beiden gevoeld. Nu zou ze Beth op de hoogte gaan brengen van haar voornemen om over drie weken te gaan vertrekken en aan haar hetzelfde vragen als ze bij Richard had gedaan. Ze liep met gemengde gevoelens de trap af en vond Beth in de keuken waar ze al druk bezig was met voorbereidingen voor de barbecue die morgen laat in de middag gepland stond voor wat buren en vaste klanten. Straks zou ze haar mee gaan helpen maar eerst moest ze zichzelf verlossen van de zware molensteen die om haar nek hing. Ze wist dat Beth haar heel graag hier wilde houden, een paar weken geleden had ze immers nog tegen haar gezegd dat ze niet weg hoefde en hier kon blijven. ‘Beth? Heb je even tijd voor me?’ Ze draaide zich om, ‘Natuurlijk Dionne, ga zitten.’, ze dekte de stukjes gemarineerd satévlees af met plasticfolie en zette deze in de grote Amerikaanse koelkast. Toen Beth even later tegen over haar zat stak ze gelijk van wal, ‘Beth, ik kom je vertellen dat ik over drie weken weer terug ga naar Nederland.’ Er viel een korte stilte, ze zag Beth slikken voor ze tegen haar sprak, ‘Dat…………spijt me enorm Dionne, maar……….., ze pakte de handen van Dionne in haar handen, ‘ik respecteer je eigen keuze, kind.’  Dionne knikte haar toe. ‘Ik……………, heb je aanbod in overweging genomen, maar……..,ik denk toch dat het niet verstandig is om te blijven.’  Beth keek haar begripvol aan, ‘Ik begrijp het Dionne, ook………, al had ik het graag anders gezien.’ Dionne was blij dat Beth er zo in stond, ze had van deze zachte maar ook realistische vrouw niet anders verwacht. ‘Ik………, had ook heel graag nog wat langer gebleven Beth………………., toch is het beter dat ik ga.’ ‘Ik weet het Dionne, sprak ze zacht, ik zie ook wat je pijn doet.   Je………, hoeft je tegen mij niet verder te verantwoorden lieve kind tenzij je het zelf wilt.’ Ze keek Beth dankbaar aan, ‘Dat weet ik en daar ben ik blij om Beth, toch wil ik wel dat je weet, dat ik met pijn in mijn hart afscheid neem van deze bijzondere plek en van de mensen bij wie ik me zo thuis ben gaan voelen.’  ‘Dat weet ik lieverd, wij zullen jou ook gaan missen, ze stopte even en voegde er aan toe,…………..zelfs Ryan.’ Dionne sloeg even haar ogen neer, hoe graag wilde ze dat geloven, ze zuchtte diep en keek haar aan, ‘Ik moet mijn verlangen laten varen Beth…………….,en…………., mijn gevoel en verstand volgen ook al kost het me moeite en pijn.’ Beth keek haar stil zwijgend aan en perste even haar lippen op elkaar, het leek of ze ergens mee worstelde. ‘Dionne…………, ik weet niet of ik er verstandig aan doet om je dit te vertellen. Maar er moet me iets van het hart.’ Ze keek haar recht in de ogen aan voor ze verder sprak. ‘Denk niet dat ik Ryan nu ga verdedigen tegen over jou.………, maar ik vind dat je dit moet weten. Ik hoop dat het voor jou misschien wat meer duidelijkheid geeft in je denken over Ryan.’ Dionne begreep in de verste verte niet waar Beth op doelde en wachtte af waar ze verder mee kwam. ’Het………, verjaardagscadeau dat je van Ryan een paar weken geleden kreeg was een heel bijzonder cadeau Dionne.’ Dionne keek haar aan toen ze tegen haar sprak. ‘Dat weet ik Beth, dat heb ik ook zo ervaren.’ Beth knikte en ging verder, ‘Je bent met Ryan naar ‘Indian Creek’ geweest, toch?’ ‘Dat klopt……., beaamde ze, het was daar heel mooi,’ en dacht terug aan de prachtige omgeving, het had geleken of alles klopte en dat ze meer dan ooit voor elkaar bestemd waren geweest. De passie die ze samen hadden gedeeld en bedreven in de liefde daar in de sterrennacht, was een nacht geweest die nooit meer uit haar gedachten zou zijn. ‘Voor……………….., Ryan is dit een hele bijzonder plek, Dionne’, ze keek haar aan en Dionne zag de twijfel in haar ogen verdwijnen voor ze verder ging. ‘Zes jaar lang heeft hij nooit meer iemand mee genomen naar deze plek.’ Nieuwsgierig keek Dionne haar aan toen ze vroeg, ‘Waarom niet Beth?’ Dionne zag dat Beth geëmotioneerd was toen ze verder sprak, ‘Zes jaar geleden is daar…………….., zijn verloofde………., Loraine om het leven gekomen.’ Terwijl Dionne totaal perplex aan tafel zat en naar woorden moest zoeken zag ze dat er een traan over Beth haar wangen gleed. Ze voelde zich ongemakkelijk en wist zich geen houding te geven, ze stond daarom op en liep naar het aanrecht om een glas water voor Beth in te schenken. Toen ze even later terug liep met het glas water gaf ze deze aan Beth en liet haar arm even op haar schouders rusten om daarna weer op de stoel tegenover Beth te gaan zitten. Nog van haar stuk gebracht slikte ze de brok in haar keel weg nu ze gehoord had van Beth wat hem jaren geleden was overkomen. Dat ze beiden hetzelfde hadden meegemaakt en dit voor elkaar verzwegen hadden stemde haar nog verdrietiger. Ze bedacht zich dat ze in deze gemiste kans elkaar tot steun hadden kunnen zijn maar het enigste wat ze gedeeld hadden was de passie en de liefde voor elkaar, over het verleden was door hen beiden nog nooit een woord gerept. Buiten de paardrijlessen in het begin van het jaar en de aantrekkingskracht  die ze beiden eerst in de stal en later in ‘Indiaan Creek’ voor elkaar hadden gevoeld wisten ze wat dat betreft niet bijster veel van elkaar. Hoewel ze niet goed wist of ze de volgende vraag wel moest stellen, stelde ze hem toch, ‘Wat is daar gebeurd, Beth?’ Ze pakte de hand van Beth die koud aanvoelde door het glas water dat ze net had terug gezet op tafel. De tranen zaten haar opnieuw hoog toen ze verder sprak. ‘Ze stond………., onder een waterval………, toen een niet al te groot rotsblok naar beneden viel.’ Er liep een koude rilling langs haar rug. Onthutst en onder de indruk van wat ze nu hoorde kwamen er in haar hoofd wat fragmenten aan haar voorbij. Ze zag de ketting met het kleine kruis die hij altijd om had. Moeder Beth die bij het afscheid nemen Ryan met zichtbaar natte ogen bezorgd had toegesproken voor hun vertrek, een boze Ryan bij ‘Indian Creek’ die haar van het rotsblok had gedragen, en de twee witte bloemen die hij had geplukt bij het vertrek van Indian Creek. Ze had in haar hoofd toen het woord ritueel laten vallen en zag opnieuw in haar gedachten hoe hij de ene bloem in het water had laten vallen en de andere bloem bij haar tussen het knoopsgat van haar blouse had gestoken. De antwoorden die ze toen niet voor de hand had gehad vielen nu als puzzelstukjes in elkaar. Ze begreep nu nog beter waarom deze plek voor Ryan zo bijzonder was. Waarom had hij haar hier mee naar toe genomen? Ze huiverde maar durfde niet verder te denken en wreef met haar duimen op de knokkels van Beth haar hand en keek haar nog even stilzwijgend aan. ‘Gaat het weer een beetje Beth?’, vroeg ze even later op zachte toon. Er volgde een diepe zucht, ze liet haar handen uit de handen van Dionne glijden om de papieren zakdoek uit de zak van haar keuken schort te pakken om haar ogen droog te deppen en haar neus te snuiten. ‘Weet je Dionne…………., Loraine paste net zo in ons gezin als jij nu doet en hoorde er ook al helemaal bij. Bijna drie jaar zijn ze samen en onafscheidelijk geweest, ze hadden zelfs trouwplannen.’ Ze stopte even en nam een slok water. ‘Ook in ons gezin was na dit gebeuren een diep gat geslagen. Sinds Loraine is overleden aan dit noodlottige ongeval hebben wij als gezin nooit meer gesproken over haar. Ik heb het in het begin nog wel geprobeerd maar hij kon het gewoon niet aan. Hij was er kapot van en wilde gewoon niet gesteund worden in zijn verdriet. De eerste twee jaar waren zo ontzettend zwaar voor hem. Het onbegrip, de boosheid en de acceptatie van wat hem was overkomen heeft hij verwerkt met het harde werken op de ranch…………, al ben ik er nog steeds niet zeker van of hij alles al heeft verwerkt.’ Dionne kon alleen maar knikken, ze wist als geen ander wat dit snijdende verdriet met een mens deed. ‘Ieder jaar daarna, vervolgde ze, ging hij één keer in het najaar naar de plek terug…………., altijd alleen. Het heeft zo te zien langzaam aan een plaatsje gekregen, het heeft hem sterker en harder gemaakt maar………….., het heeft hem zeker ook veranderd als mens.’ Ze frommelde de papieren zakdoek in elkaar en liep naar de pedaalemmer om hem er in te doen, waste haar handen en droogde haar handen af.  ‘Dionne, ze draaide zich om en liep met een zachte lach op haar gezicht naar haar toe, ‘het afgelopen jaar zag ik Ryan langzaam aan weer ontdooien, en zag ik hem zomaar weer eens lekker lachen, plezier hebben en genieten…………., Ik wil je daarvoor oprecht  bedanken.’  Verbaasd keek Dionne haar aan toen ze aan haar vroeg……….., ‘En jij denkt dat ik daar de oorzaak van bent?’ Met haar gulle lach zette ze haar woorden kracht bij toen ze zacht en kordaat sprak, ‘Dat denk ik niet alleen…….., dat weet ik zeker. Maar nogmaals laat je niet beïnvloeden door mijn verhaal Dionne, ik moest dit gewoon even aan je kwijt.’ De informatie die Dionne in korte tijd te horen had gekregen was nog niet helemaal gezonken, er bleef nog iets in het midden zitten waar ze niet helemaal gerust op was. ‘En Jill?’ ze stelde de vraag resoluut maar wist bijna zeker dat Beth hier geen passend antwoord op zou hebben. Ze zuchtte, ‘Dat is een kwestie van tijd denk ik, dat ze niet bij elkaar passen dat kan iedereen zien. Doe jij ondertussen gewoon wat je voor je zelf moet doen kind en volg je hart hierin. Jij hebt nu de keuze gemaakt en ik……….., ik kan alleen maar hopen dat hij op tijd wakker wordt. Als jij intussen maar weet, Dionne,’ zei ze nog een keer nadrukkelijk, dat je hier altijd welkom blijft,’ ze drukte een kus op de wang van Dionne. Zo opgelaten als Beth daar net was, zo opgeruimd was ze nu. ‘Lucht het je op Beth?’, vroeg Dionne haar. Ze knikte haar toe, ‘Enorm, dank je wel lieverd, voor je luisterend oor.’ ‘Geen dank, Beth’, ze begreep als geen ander dat Beth het verhaal niet had verteld om haar hier te houden. Dat ze in de voorbijgaande jaren niet openlijk over dit verdriet had kunnen praten om Ryan buiten schot te houden had voor haar zo had ze kunnen merken net zo goed tol geëist. Het verdriet van haar zoon in al die jaren was ook haar niet in de koude kleren gaan zitten. Wat ze te horen had gekregen bracht weer wat meer opheldering en zette alles weliswaar in een ander daglicht maar het nam niet weg dat er meer moest zijn tussen hen beiden dan de aantrekkingskracht alleen. Zo zouden er om te beginnen geen geheimen voor elkaar moeten zijn en de vier kleine woordjes, ik hou van jou, die nog nooit waren uitgesproken naar elkaar toe zouden hierin van groot belang zijn. Zouden deze woordjes en alles wat er tussen hen beiden nog meer in de weg stond ooit nog worden uitgesproken? Ze waren zo leek het verder dan ooit van elkaar verwijderd en dan was er ook nog Jill die nog steeds achter hem aan liep. Ze liep naar het aanrecht waar Beth alweer bezig was met de voorbereidingen voor de barbecue. Er was weer zoveel stof om over na te denken maar er was voor nu ook genoeg gepraat. De handen moesten weer eens nodig uit de mouwen worden gestoken, er moest zo te zien nog genoeg gebeuren.

 

De volgende morgen kwam ze wat later uit haar bed dan normaal. Voor de zoveelste keer had ze die nacht moeilijk in slaap kunnen komen. Dat Ryan uit een zelfde diep dal was geklommen als zij had ze niet voor mogelijk gehouden en had haar bovenkamer op volle toeren laten draaien. Ze wist hoe eenzaam hij geweest moest zijn in zijn diepe verdriet en dacht daarbij hoe ze zelf alles had ervaren na het auto ongeluk van haar beiden ouders. Zonder het te weten had Beth met haar verhaal weer veel in haar los gemaakt maar ze wist ook dat als ze zelf haar verhaal eerder aan Beth had verteld, zij dit verhaal van Ryan nooit aan haar zou hebben verteld. Ze was vannacht even op de veranda gaan staan en had daarna nog snel een glas water gedronken toen ze het even Spaans benauwd had gekregen. Ze had er steeds aan moeten denken hoe anders het tussen Ryan en haar had kunnen lopen als ze zich in elkaars verhaal hadden verdiept en elkaar misschien zo wat meer tot steun hadden kunnen zijn. Het leek of de gemiste kansen zich aan het opstappelen waren. Vannacht had ze bedacht om deze morgen naar hem toe te stappen om hem de waarheid te vertellen en alles aan hem op te biechten. Ze zou hem gaan zeggen dat ze van hem hield, dat ze hem begreep en ze zou ook haar eigen verdriet aan hem prijs geven. Maar nu het zover was had ze alles al weer bijgesteld en moffelde ze deze gedachten weer snel naar de achtergrond. Ze wist ook dat Ryan eigengereid kon zijn. In het verhaal van Beth had ze kunnen horen dat hij zelfs in zijn eigen huis niet over zijn verdriet had willen praten. Hoe kon ze dan verwachten dat hij dat ergens op de ranch wel met haar zou doen? Toen ze was aangekleed en gewassen ging ze snel naar beneden en kwam de geur van verse koffie haar tegemoet. Ryan zat met een krant voor zijn neus en liet hem zakken. Toen ze hem goedemorgen wenste begroette hij haar kort terug. Beth was de ontbijtboel al wat aan het afruimen maar had haar bord en bestek nog even laten staan. Ze zette thee voor zich zelf, even later keek ze door het raam terwijl ze haar boterham met kaas at en zag dat Richard, Greg en Jalene buiten druk bezig waren met de voorbereidingen van de barbecue die vanavond werd gehouden. Ryan zat nog steeds met de krant voor zijn neus, ze had wel verwacht dat hij nu ook buiten zou zijn om te helpen. Ze duwde de laatste hap van haar boterham in haar mond en stond op om haar bord en lege kopje in de afwasautomaat te zetten. Beth was de sla aan het wassen voor de salades die ze zelf zou maken. Dionne pakte de twee schalen met gemarineerd satévlees uit de koelkast, ze had gisteren beloofd om mee te helpen en deze voor haar aan de satéprikkers te rijgen. Straks zouden ze ook nog kleine gehaktballetjes draaien en braden en ook deze daarna aan stokjes rijgen met wat ui en rode paprika. Kortom ze waren hier nog wel even zoet in de keuken. Even later stak Richard zijn hoofd om de keukendeur en lichtte Ryan in dat hij klaar was. Ze hoorde dat hij op stond, ‘Okay, dan zullen we gauw gaan.’ Beth gaf hem het boodschappen briefje en lichtte nog wat toe. In een ogenblik kruisten hun blikken elkaar en was ze even bijna nieuwsgierig wat er zou zijn gebeurd als Beth niet tussen hen beiden had ingestaan. Hij draaide zich om, ’t Komt goed, tot straks,’ sprak hij haar toe en liep achter Richard aan naar buiten. Ze ging weer verder waar ze mee bezig was en voelde opnieuw het ontembare verlangen naar hem. 

 

Laat in de middag arriveerden de eerste gasten, de dj, een oude schoolvriend van Greg en Jalene verzorgde de muziek. De plek op de veranda had hij handig omgetoverd tot een soort podium en kon zo goed  het overzicht houden op de groep mensen. Het werd steeds gezelliger en naarmate er meer gasten kwamen werd de sfeer steeds losser. Beth had  zoals altijd alles tot in de puntjes geregeld. Richard en Greg stonden achter de barbecue om de gasten van wat vlees te voorzien. Jalene en Dionne zaten in de bediening zoals moeder Beth het mooi had gezegd en pareerden op zijn tijd met dienbladen en diverse dranken door de gasten heen. Beth en Ryan waren een soort van vliegende keep op deze avond en zouden bijspringen waar hun hulp het hardste nodig zou zijn. In een oogwenk zag ze dat Ryan op dit moment achter de biertap wat glazen stond te vullen met bier en zette deze in twee rijen op een leeg dienblad. Naast hem stond Jill, ze stond wat verveeld naar hem te kijken. Hij sprak  haar toe en even later zag ze dat ze wat glazen vulde met cola, sap, water, witte en rode wijn en deze ook in rijen naast het bier op het dienblad zette. De warme najaarsdag was over gegaan in een rustige lauwe avond, het was een perfecte avond dacht ze, om buiten een feestje te vieren. De stemming zat er goed in en de dj deed zijn best om de mensen met de verschillende muziekstijlen de vloer op te krijgen hetgeen hem aardig lukte. Toen hij de eerste country song afspeelde zag ze bijna alle mensen de vloer op gaan. Ze gingen allemaal in één of meerdere  lijnen staan en dansten op de maat dezelfde passen die zich steeds in een patroon bleven herhalen. Jalene was ook van de partij zag ze, ze had de bediening kennelijk gelaten voor wat het was en ging samen met Greg helemaal los in de line dance op de voorste rij. Gefascineerd aanschouwde ze de dansende mensen en het kriebelde bij haar om ook mee te gaan doen. Ze draaide zich om, misschien later op de avond, dacht ze en liep langs de tafels om het lege glaswerk op te halen en bracht ze daarna bij de kleine spoelbak die Ryan naast de biertap had geïmproviseerd. Beth stond nu op de plek waar Ryan net had gestaan, ze zag dat Ryan met Jill in de achterste rij van de line dance had plaats genomen en op de maat van de muziek mee danste. Haar ogen bleven wat langer op hem gericht dan de bedoeling was, ze moest toe geven dat ook dit onderdeel hem weer prima afging. Hoe kon het ook anders, dacht ze er achter aan en voelde een golf van eenzaamheid door haar heen gaan toen ze zag hoeveel plezier hij had samen met Jill. Omdat bijna iedereen aan het dansen was en de meeste glazen nog vol of half vol op de bartafels en tafels stonden liep ze met een glas bier in haar hand naar de veranda, waar de dj met zijn koptelefoon op mee stond te deinen. Hij keek haar lachend aan toen ze hem het pilsje aanreikte. Terwijl hij zijn koptelefoon liet zakken bedankte hij haar en ging met haar in gesprek. Ze schoof wat dichter naar hem toe omdat ze hem door de harde muziek moeilijk kon verstaan. Hij bood haar aan om een song naar eigen keuze voor haar te draaien. Ze vond het een leuk idee maar wist echt niet zo gauw welke song ze aan moest vragen en zei hem dat dan ook. Hij lachte haar toe toen hij zei, ‘Never mind, I choose a song for you’. Ze gaf haar goedkeuring door haar duim in de lucht te steken en liep de veranda af. Hoewel Ryan verder dan tien meter van haar vandaan nog stond te dansen zag ze in een flits dat zijn blik op haar was gericht. Ze wendde bewust haar ogen van hem af omdat ze geen zin had in het oog contact waar hij op uit was, tenminste zo voelde ze dat. Ze begreep hem soms totaal niet. Wat wilde hij nou van haar en waar was hij op uit? Zou hij………….., jaloers kunnen zijn? Nee, natuurlijk niet, Dionne Sleutelboer……….., hield ze zich voor, hij heeft toch Jill. Ze liep weer terug naar de geïmproviseerde spoelbak om wederom glazen te gaan spoelen. Beth kwam naast haar staan en zette er een nieuw dienblad met vieze lege glazen bij toen ze haar vroeg of ze alles nog onder controle had. Ze knikte haar toe en spoelde de glazen in rap tempo om. De country muziek waarop de line dance werd gedanst werd zachter en zachter. Het volgende ogenblik hoorde ze de dj zeggen, ‘And now, it’s time for a cooling down. Next song is for that lady over there’, ze zag dat hij naar haar wees en had in één klap alle ogen van de mensen op haar gericht. Ze kon wel door de grond heen zakken en voelde zich behoorlijk staan. ‘Thank’s lady, for the beer you offer me, denderde hij door de microfoon en hief het biertje dat ze daarnet aan hem had gegeven in de lucht. ‘Specially for you lady, My hearth will go on’, kondigde hij aan en zette met een knop het nummer van Celine Dion harder. Ze zag hoe de mensen opeens participeerden in koppels en dicht tegen elkaar aan gingen staan en zich mee lieten deinen op de muziek. In een oogwenk zag ze dat Ryan op haar af kwam lopen en voelde in haar binnenste de bui al hangen. Haar ogen zochten naar Jill maar die was nergens te bekennen. ‘Zo, dame, hard genoeg gewerkt, tijd om even te ontspannen,’ Zijn uitgestoken hand nodigde haar uit om mee de dansvloer op te gaan. Ze probeerde zo ontspannen mogelijk over te komen toen ze lachend tegen hem zei, ‘dat gaat niet Ryan……………., ik moet..,’  ‘Ryan heeft gelijk Dionne, toe maar’, Beth keek haar wel heel blij aan toen ze verder sprak, ‘hup, lekker even de vloer op.’ Ze voelde de hand van Beth op haar rug die haar met zachte dwang richting Ryan duwde. ‘Jalene en ik nemen dit wel even over van je.’ De uitvlucht die ze had willen verzinnen werd teniet gedaan, ‘toe maar,’ drong ze nog een keer aan. Er was, wist ze, geen ontkomen meer aan, ze keek Ryan aan en legde haar hand in de zijne terwijl hij haar mee loodste de dansvloer op. Het was maanden geleden dat ze zo dicht bij elkaar hadden gestaan. Ze voelde hoe zijn warme sterke armen om haar middel gleden en hij haar zachtjes tegen zich aan drukte. Ze voelde zich opgelaten en haar hart ging zoals altijd als ze dicht bij hem was tekeer. Ze zette haar handen tegen zijn overhemd om hem zo nog wat op veilige afstand te houden. Pas toen hij zijn hoofd liet buigen en in haar oor fluisterde dat ze niet zo gespannen hoefde te zijn, verplaatste ze haar handen om ze losjes op zijn schouders te leggen. Terwijl hij haar leidde liet ze zich meevoeren door de tekst van het lied en vroeg ze zich af of het toeval was geweest dat de dj dit nummer had uitgezocht en ze op dit nummer nu met hem zou dansen. Ze wist natuurlijk niet hoe Ryan hierin stond en zou daar waarschijnlijk ook nooit achter gaan komen maar elk gezongen woord van dit lied drukte uit hoe ze zich van binnen voelde. Met haar hoofd tegen zijn borst sloot ze haar ogen en genoot van dit korte moment. Zelfs na de afgelopen maanden waarin voornamelijk Jill voor hem de hoofdrol had gespeeld, voelden zijn armen nog steeds veilig en vertrouwd.

 

Hoofdstuk 13

Met nog één week in het vooruitzicht kwam het afscheid voor Dionne steeds dichterbij. Ze droogde haar handen die nat waren door het opruimen van de vaat na het avondeten. Ze zuchtte diep, zo af en toe bekroop het haar enorm. Volgende week om deze tijd zou ze in het vliegtuig op weg naar huis zitten. Ze had net voor het eten nog even contact gezocht met oom Mark. Hij had haar verteld dat ze er allen naar uitkeken om Dionne weer te zien. Ook oma was weer aardig opgeknapt van haar heup operatie en daar was Dionne blij om. Ook zij had een zwaar verlies geleden toen haar dochter en schoonzoon zo plotseling uit hun midden waren weg gerukt. Hoe wel haar oma kracht kon putten uit haar rotsvaste geloof was het verdriet altijd op de achtergrond gebleven. Het zou nooit meer overgaan omdat het voelde of alles kapot was gemaakt had ze haar eens toevertrouwd. Ze hadden het allemaal dacht ze nu wel een plaatsje gegeven maar naarmate de jaren verstreken, was het gemis van hun dierbaren op sommige momenten nog enorm. Nu ze haar eigen verdriet meer en meer onder controle kreeg verdiende oma als ze weer terug in Nederland was haar speciale aandacht. Ze zou haar oma strakjes eens lekker met wat uitjes in de watten gaan leggen nam ze zich voor. Ze pakte haar camera en zou nu het nog even licht was wat plaatjes in en om de ranch gaan schieten zodat ze straks als ze weer thuis was op de herinnering kon teren. De laatste zonnestralen beschenen de ranch in een mooi licht en snel klikte ze de foto’s achter elkaar. Daarna liep ze naar de stal. Toen ze Destiny zag staan bleef de brok die ze in haar keel voelde steken, haar lieve paardje, zij mocht zeker niet ontbreken op de foto. Ze aaide haar tussen de ogen die haar vol vertrouwen aan keken, ‘Ha meisje', sprak ze haar zacht toe. Ze hinnikte zachtjes zoals ze altijd deed als Dionne haar toe sprak. ‘Hoe is het met je? Goed he zo te zien,……….., ja je bent braaf hoor.' Ze gaf een kus op haar hoofd en voelde tegelijkertijd een traan over haar gezicht lopen. Ze vertelde haar paard zachtjes dat de laatste week van haar verblijf hier op de ranch was aangebroken. Het voelde bijna als een opluchting toen ze haar paard dit had mede gedeeld. Zo, iedereen die het moest weten wist het nu,……….. behalve Ryan dan, dacht ze erachter aan. Hij had er gelukkig niet meer om gevraagd. Ze zou het hem de avond voor haar vertrek misschien nog wel melden had ze zich voorgenomen, dat was beter vond ze zelf. Haar gedachten gingen even terug naar de barbecue. Tijdens het samen dansen op de barbecue avond van twee weken geleden had Jill aan het einde van hun dans roet in het eten gegooid. Om een rel te voorkomen had hij zich tegen over haar geëxcuseerd toen Jill bijna als een wilde kat voor hen had gestaan. Daarna had hij haar alleen op de dansvloer achter gelaten. Achteraf gezien was dat misschien maar goed geweest. Tijdens het dansen hadden ze niet veel tegen elkaar gezegd maar ze had opnieuw de aantrekkingskracht gevoeld die haar bijna als een magneet tegen hem aan had gehouden. De dagen daarna had ze opnieuw bewust afstand van hem genomen en hadden ze beiden hun eigen ding op de ranch gedaan. Ze schoot snel een paar plaatjes van Destiny, klopte haar op de flank en snelde naar de fotolocatie naast de stal. Als ze snel was kon ze de adembenemende zonsondergang nog vastleggen. Even later stond ze tegen het hek aangeleund terwijl de camera de rood oranje zon vastlegde die langzaam wegzakte achter de prairie vlakte. Stil van wat ze zag drong het tot haar door dat ze dit waarschijnlijk nooit meer in haar hele leven zou zien. Toen ze de foto’s had genomen bleef ze nog even in verwondering staan kijken en liet alles over haar heen komen toen ze voelde dat ze bewust van alles wat haar zo lief was hier op de ranch afscheid aan het nemen was. Ze hing over het hek met haar handen onder haar kin en zoog alles in haar op. De fotolocatie waar ze nu stond de stal, de paddock, de tredmolen, de prairievlakte, het had allemaal bijgedragen aan de gelukkige momenten die ze met en zonder Ryan hier had gehad. ‘Je zonden aan het overdenken, Dionne?’ Ze schrok op toen ze de vertrouwde stem van Ryan achter zich hoorde. Ze stond zo in gedachten dat ze hem niet eens aan had horen komen. Ze rechtte haar rug, ‘zo………, zou je het kunnen zeggen,’  zei ze wat aarzelend en dacht daarbij dat ze er in ieder geval twee met hem had begaan. Ze wist dat ze deze diep in haar hart voor altijd met zich mee zou dragen maar ze wist ook dat ze er nooit maar dan ook nooit een schuldgevoel over zou hebben. ‘Maar….., vervolgde ze snel, ik ben vooral aan het genieten.’ Ze keek hem terloops aan toen hij ook tegen het hek stond aangeleund en grinnikend tegen haar zei, ‘Jij hebt hier eigenlijk al wat afgenoten Dionne?’ Ze zag hem naar haar kijken en was in afwachting van wat ze zou gaan zeggen maar ze hoefde niet lang na te denken over haar antwoord, ‘Ja, dat klopt inderdaad en dat pakt niemand me meer af.’ Ze wilde zich omdraaien maar hij hield haar tegen toen hij zei, ’Waar ga je naar toe?' Ze keek hem aan en voelde dat de spanning van zijn hand haar tegen hield. ‘Naar de ranch waar anders?', sprak ze hem toe. De werkelijkheid was dat ze niet opnieuw verrast wilde worden door Jill maar toen ze de sportwagen niet zo één, twee, drie op het erf zag staan, bedacht ze zich dat ze daar nu niet bang voor hoefde te zijn. Alsof hij wist aan welk onderwerp zij dacht voelde ze de spanning van zijn hand losser worden en liet hij zijn hand over haar arm terug naar haar hand glijden.  ‘Ik………., wil je nogmaals mijn excuses aanbieden Dionne voor wat er twee weken geleden gebeurd is tijdens de barbecue op de dansvloer. Het spijt me……….’ Ze kookte van binnen en slikte het nare gevoel dat ze twee weken geleden ook zo diep van binnen had gevoeld weg. Hij had haar op zijn zachts gezegd publiekelijk voor schut gezet, zo had ze het diep van binnen gevoeld. Ze was weliswaar met haar grootste lach op haar gezicht terug naar Beth en Jalene gelopen om bij te springen in de bediening en had gedaan of het haar niets had kunnen schelen. Jalene die het hele voorval had gezien was woedend geweest toen ze had gezien wat voor stennis Jill had gemaakt op de dansvloer. Om een rel te voorkomen had Beth haar gelukkig tegen kunnen houden toen ze aanstalten had gemaakt om Jill eens goed de les te lezen. Omdat ze nog steeds niets zei vroeg hij haar nog een keer nadrukkelijk, ‘Dionne kun je me vergeven?’ Ze wist dat ze hem wel moest vergeven als ze een mooie herinnering aan hem en de ranch wilde bewaren. ‘Dionne………….?', zei hij nog een keer. Ze slikte de brok die in haar keel zat weg toen ze tegen hem zei, ‘Laten we maar net doen of het niet is gebeurd, okay?’ Hij knikte maar was niet helemaal tevreden met het antwoord toen hij vroeg, ‘En ons dansen, is dat ook niet gebeurd?’ Ze had niet gerekend op deze lastige vraag, iets in zijn vragende ogen vertelden haar dat het antwoord dat ze zou gaan geven belangrijk voor hem was. Ze deed haar ogen even dicht en haalde het moment van geluk dat ze toen had gevoeld zich even voor de geest, toen ze haar ogen weer opensloeg hoopte ze dat de pijn in haar stem haar niet zou verraden. ‘Laten we die dans ook maar vergeten, Ryan………, zei ze zacht, dat is beter.’ ‘En wat…….., als ik die dans niet kan vergeten?’ Zijn stem had bijna eisend geklonken en hij was nog wat dichter bij haar komen staan. Ze wilde haar mond open doen om wat terug te zeggen, ‘dan………’ Het volgende ogenblik nam zijn mond bezit van de hare. Ze verzette zich hevig, want ze wilde dit niet meer, het had geen zin, het was genoeg geweest, de……….., zoveel gedachten waar ze achter stond kwamen bij haar op. Ze hadden geen enkele zin wist ze omdat zijn kussen haar zoals altijd temde en opnieuw het zwijgen hadden op gelegd. Alles laaide weer op, de aantrekkingskracht die steeds maar weer tussen hen beiden aanwezig was, was enorm. Maar waarom, hamerde het in haar hoofd, waren ze nooit verder gekomen dan dat? Opnieuw had hij haar in zijn macht en maakte hij weer zoveel in haar los. Ze wist voor zichzelf dat de derde zonde eraan zat te komen en zette zich opnieuw nog een keer tegen hem af. Het had geen enkele zin omdat hij gewoon veel sterker was dan zij. Toen ze eindelijk opgaf tilde hij haar op en voerde haar mee naar de kleine deur die aan de achterkant van de stal zat. Hij schopte hem open met zijn laars en legde haar neer op het stro in de hoek die haar wel heel bekend voor kwam. Elke keer weer was hij haar op de één of andere manier te slim af. Ze was gewoon niet sterk genoeg om deze man lichamelijk en verbaal van zich af te houden. Zijn kussen werden gulziger en de hartstocht laaide net als de vorige twee keren weer op. Ze hield zichzelf voor dat dit de allerlaatste keer zou zijn en probeerde zo een compromis met haar geweten te sluiten om haar verlangen te stillen. Nog één keer, hield ze zich zelf voor, zou ze de liefde van de man waar ze zoveel van hield toe laten om daarna voorgoed haar bakens te verzetten.

De dag voor haar vertrek was rommelig, de twee koffers die ze van de week met Jalene nog in Brownwood had geshopt lagen op haar bed. De rugzak waar ze mee was gekomen, was nu te klein geworden omdat ze in het jaar dat ze hier was geweest meer dingen en kleding had verzameld om mee naar huis te nemen. Zij en Jalene hadden de koffers stiekem naar boven gesmokkeld. Dionne had Richard, Beth, Jalene en Greg op de hoogte gesteld van haar vertrek en hen gevraagd om hierover niets tegen Ryan te zeggen. Gelukkig hoefde ze verder niets uit te leggen omdat ze zelf ook wel hadden gezien waar de angel zat en Beth hen al verder op de hoogte had gesteld. Vannacht zou Richard haar om drie uur naar het vliegveld in Brownwood brengen voor haar vlucht die om vijf uur zou vertrekken richting Nederland. Voor Ryan had ze een brief geschreven die Beth morgenochtend aan hem zou geven. Het was een korte eerlijke brief waarin ze vertelde waarom ze was weg gegaan. Ze pakte nog wat kleding in en schoenen en legde de kleding klaar die ze vanavond na het douchen aan zou doen. Ze keek op haar horloge, het was bijna half vijf, ze moest opschieten als ze nog een laatste keer met Destiny over de prairie wilde gaan. Ze schoot haar rijlaarzen en bodywarmer aan en zette haar cowboyhoed op. Ze pakte de brief en deed deze in een enveloppe, plakte hem dicht en voorzag hem van zijn naam en lag deze klaar bij haar reisbescheiden naast het kastje van haar bed. Ze zou hem straks ongemerkt en uit het zicht van Ryan aan Beth geven. Ze trok de deur achter zich dicht en snelde de trap af en liep nog even langs de receptie om nog iets te controleren. Vanmorgen toen Ryan in de stal bezig was geweest had ze met Beth en Jalene nog wat administratieve werkzaamheden doorgenomen, zij zouden zich na haar vertrek beiden gaan bezig houden met de receptie. Ze wilde er perse zeker van zijn dat ze alles goed had overgedragen. Even later stoof ze met Destiny het erf van de ranch af en leidde haar over de prairie. Eenmaal op de prairie liet ze Destiny het wat rustiger aan doen, ze zoog de frisse lucht op en nam alles wat ze om zich heen zag nog een keer goed in zich op. Het was raar om te weten dat ze morgen om deze tijd weer bijna terug in Nederland zou zijn. Voor de allerlaatste keer liep ze de route die Ryan haar de allereerst keer had laten zien toen ze goed en wel kon paard rijden. Ze stopte nog een keer bij de mooie plekjes die hij haar toen had laten zien. Nu stond ze voor de derde keer voor het weggetje dat naar de rivierbedding leidde. De steen waar Destiny toen zo van geschrokken was lag er niet meer. Ze klakte met haar tong en leidde Destiny zelfverzekerd het steile paadje af naar beneden. In haar hoofd hoorde ze de aanwijzingen die Ryan haar de allereerste keer had gegeven. Terwijl ze deze in gedachten opvolgde sprak ze haar paard daarbij rustig en vastbesloten toe. Toen ze beneden was steeg ze af en zette Destiny vast aan de boom waar de Hollandse kus plaats had moeten maken voor de Amerikaanse kus. Ze liep naar een grote kei en ging er opzitten en richtte haar blik naar de sterke stroming van de Colorado rivier. Ook nu schitterde de zon prachtig op het water, ze genoot van het vergezicht en volgde de rivier met haar ogen. Ze voelde hoe haar lichaam en geest rustig werden en was blij dat ze nog één keer naar deze mooie plek was terug gegaan. Hier was het allemaal begonnen wist ze, maar nu het niets geworden was tussen Ryan en haar was dit voor haar de juiste plek om alles af te sluiten en los te laten. Ze trok een grassprietje uit het gras, rechtte haar rug en vleide haar benen in kleermakerszit onder zich. ‘Ben je nu al weer je zonden aan het overdenken, Dion?’ Een schok ging door haar heen toen ze uit het niets de zware stem die ze uit duizenden zou herkennen achter zich hoorde. Ze keek over haar schouders en zag boven aan het steile paadje die ze net met Destiny had genomen Ryan recht op zijn prachtige glanzende volbloed zitten. Haar adem stokte in haar keel, de rust die ze net zo goed gevoeld had was als sneeuw voor de zon verdwenen en haar hart bonkte luid. Was het toeval dat hij hier was of……? Hij spoorde Allegro aan en nam zonder aarzelen het paadje dat naar beneden liep. Dionne voelde zich behoorlijk opgelaten, na hun laatste ontmoeting van een week geleden waarin de passie en de aantrekkingskracht weer zo duidelijk de overhand hadden gehad, had ze hem bewust ontlopen. Ze zag hoe hij Allegro vast bond aan dezelfde boom als Destiny. Stilzwijgend draaide hij zich naar haar om en zag ze hoe hij langzaam aan op haar toe kwam lopen. Niet in staat om wat te zeggen zat ze op de steen en liet het grassprietje tussen haar duim en wijsvinger rollen. Op een meter afstand bleef hij staan en keek haar diep in de ogen aan toen hij van wal stak, ‘Heb je me nog iets te vertellen Dion?’ De malende gedachte dat hij op haar kamer was geweest en de brief had gelezen of dat Beth hem toch had verteld dat ze vannacht zou gaan vertrekken vertelde haar dat ze op haar hoede moest zijn. Ze hief haar hoofd op en verzamelde al haar moed bijeen toen ze hem aankeek en de bal terug kaatste, ‘Heb jij mij nog wat te vertellen Ryan?’ Ze zag dat hij even uit het veld was geslagen maar herpakte zich toen hij zei, ‘Dat zou kunnen, maar waarom heb je me verzwegen dat je vannacht vertrekt?’ viel hij met de deur in huis. Hij wist het dus dat ze ging vertrekken, flitste het door haar heen. Zijn ogen lieten haar niet los, ze wist dat hij een goed en onderbouwd antwoord wilde maar ze kon hem dat niet geven.’ Omdat dat, dat beter is.’ Maakte ze er zich vanaf en stond van de steen op om langs hem heen te lopen om Destiny los te gaan binden van de boom. Hij versperde haar de weg. ‘Nee Dion, sprak hij verder en keek haar nog indringender aan, het is omdat………, benadrukte hij haar......, je van me houdt.’ Als door een pijl getroffen keek ze hem aan en duwde hem ruw opzij. Waarom kwam hij zijn verhaal bij haar halen als hij het allemaal al zo goed wist en haar verder niets meer kon bieden? Ze liep naar Destiny en begon het touw los te maken. Ze was er klaar mee en wilde weg hier. Weg van de man die niet in staat was om haar liefde te beantwoorden. Ryan was haar achterna gelopen en keek toe hoe ze haar best deed om het touw los te maken. ‘Het lukte niet, de tranen zaten haar hoog. Zijn handen pakten haar handen vast toen hij rustig tegen haar zei, ‘Hee, meisje, doe eens rustig. Helpt het je, als ik zeg dat ik ook van jou houdt?’ Ze keek hem aan en bedacht zich hoe blij ze zou zijn geweest als hij dat een paar maanden eerder tegen haar had gezegd. Ze slikte en voelde de tranen die haar net hoog zaten langs haar gezicht lopen toen ze met gesmoorde stem zacht sprak. ‘Houden van is niet genoeg, Ryan………….., we moeten ook durven delen met elkaar…………, en niet alleen het heden maar ook het verleden.’ Zijn blik lichtte wat op toen hij tegen haar zei, ‘Dan hebben we elkaar veel te vertellen Dion, is het niet?’ Hij trok haar langzaam naar zich toe. Uit het antwoord dat hij had gegeven begreep ze dat hij ook van haar verleden wist maar vroeg ze zich af, van wie kon hij dat weten? Ze had op de ranch nog nooit met iemand in een enkel woord over haar verleden gerept. Zijn mond nam bezit van de hare, hij kuste haar dwingend en teder. Ze duwde hem van zich af om te voorkomen wat er altijd stond te gebeuren als ze elkaar kusten. Ze had zich in het afgelopen jaar drie keer volledig aan hem gegeven omdat ze haar verlangen naar hem niet had kunnen bedwingen. Nu moest ze haar hoofd koel houden en sterker zijn dan haar verlangen, ze moest nu door vragen in alles wat ze van hem wilde weten. Het leek of hij voelde waar ze mee zat toen hij haar bijna gebiedend aan keek en aan haar vroeg, ‘Wat houd je bezig Dionne?’ Terwijl ze hem aan keek wist ze dat het nu of nooit zou zijn om erachter te komen of hij ook werkelijk van haar hield. Ze slikte weer een brok in haar keel weg en wist niet goed of ze wel of niet op haar onderbuik gevoel kon vertrouwen. ’Ik………,weet niet goed waar ik moet beginnen Ryan, er zijn op het moment heel veel dingen die me bezig houden.’ Hij keek haar nog steeds met een vastberaden blik aan toen hij antwoorde, ’Ik zou zeggen…, begin bij het begin’, en hield daarbij haar blik gevangen. Ze aarzelde omdat zijn stramme houding het haar niet makkelijk maakte. Ze raapte haar moed bijeen toen ze wist dat ze deze vraag als eerste aan hem moest stellen, ‘Hoe………., zit het precies………, met jou en Jill?’ De flauwe lach die om zijn mond verscheen zei nog niets over wat hij zou gaan zeggen, het kon nog alle kanten op, dacht ze in een tel. Nu ze de spits had afgebeten zette ze zich schrap voor het antwoord dat zou komen. Ze keek hem aan met vragende ogen en wist dat zijn antwoord alles bepalend voor haar zou zijn. Of ze zou het bij deze ene vraag laten of ze zou hem door vragen om uiteindelijk dichterbij de man te komen van wie ze hield en naar wie ze nog steeds zo onbedaarlijk verlangde. Het leek een eeuwigheid te duren voor hij eindelijk tegen haar sprak, ‘Jill en ik, het is………….., in ieder geval niet wat je denkt Dionne.’ Zei hij haar kort en bondig. Inwendig maakte haar hart een vreugdesprongetje omdat het hoopvolle antwoord dat hij aan haar gaf haar uitnodigde om door te vragen. ‘Wat is het dan wel, Ryan?’ vroeg ze hem recht op de man af. Zonder haar verder in spanning te laten gaf hij antwoord, ‘Ze is niet meer dan een oppervlakkige kennis.'Ze keek hem aan en citeerde naar hem de aanvulling die Jill had uitgesproken toen Ryan, Jill voor de eerste keer aan haar had voorgesteld, ‘Uit een…….., lang vervlogen verleden?’ Ze zag dat Ryan begreep waar ze naar verwees en knikte met zijn hoofd toen hij nog net niet gniffelend zei, ‘Inderdaad, ja.’ Ze wist dat ze nu recht op haar doel af moest gaan en vuurde de volgende vraag op hem af, ‘Welk verleden, Ryan?’ Ze zag hem verstijven en zijn antwoord bleef uit. Ze begreep niet goed waarom dit een moeilijke vraag voor hem was. Had hij daar net niet volmondig beaamd dat het niet was wat ze dacht? Hij verbrak de lange stilte, draaide zich om en liep naar de kei waar ze net zelf had gezeten. Hij zette zijn voet op de kei en ze zag hoe hij met zijn ene hand zijn cowboyhoed afnam en met de andere door zijn haren streek terwijl hij zijn blik op de rivier liet rusten. Ze voelde de pijn in haar hart omdat ze zag dat hij het moeilijk had. Ze had hem bestookt met haar vragen toen hij haar had gevraagd wat haar bezig hield maar kennelijk had hij geen lastige vragen terug verwacht. Ze liep naar hem toe en zou nog een laatste poging wagen om hem uit zijn schulp te krijgen en besloot zich dit maal zonder schaamte nog één keer kwetsbaar naar hem op te stellen. ‘Ryan?’ ze sprak zacht en legde voor even haar hand op zijn schouder. Hij had duidelijk tijd nodig voor hij zich omdraaide en haar aan keek voor ze verder kon spreken. ‘Ik……., houd inderdaad van je Ryan.’, ze legde haar hand tegen zijn stoppelige baard terwijl ze nog een traan van emotie over haar wangen voelde glijden. ‘Je zei……., daarnet……., dat je ook van mij houdt, maar………, het is voor ons beiden belangrijk Ryan, dat jij……., maar ook ik eerst het verleden van elkaar zullen moeten delen om samen in het hier en nu verder te kunnen. Begrijp je dat Ryan?’ Ze voelde zich opgelucht nu ze zelf had uitgesproken wat haar op het hart lag en hem had gezegd dat ze van hem hield. Als hij haar liefdesverklaring niet zou beantwoorden dan zou dat zo zijn dacht ze maar dan hoefde zij zichzelf in ieder geval niet meer schuldig te voelen. Ze had er voor haar zelf nu alles aan gedaan en kon er nu niets meer aan doen, de keuze lag nu bij hem. Hij keek haar aan en ze zag hem breken toen hij haar opnieuw zacht naar zich toe trok en met zijn wijsvinger het spoor van de traan volgde die daarnet langs haar gezicht had gelopen. Hij keek haar aan terwijl hij sprak, ‘Je hebt gelijk Dion. Ik ben het niet alleen he die iets moet delen om onze liefde voor elkaar te bezegelen?’ Met haar ogen vol liefde keek ze hem dankbaar aan toen ze zag dat hij zich eindelijk gewonnen had gegeven. Ze knikte hem toe toen ze zacht tegen hem zei, ‘Dat klopt, Ryan, ook ik heb een verleden met een verhaal.’  Hij perste even zijn lippen samen en knikte, ‘Dat weet ik, ondertussen lieveling, we zijn allebei aan elkaar een verhaal verschuldigd. Hij kuste haar nog een keer vol overgave, we hebben vanaf vannacht alle tijd om ons leven aan elkaar bloot te geven.’ Ze keek hem opnieuw vragend aan, ‘Vanaf vannacht?’ herhaalde ze, ze begreep niet waar hij op zinspeelde en wat hij bedoelde. Hij greep met zijn ene hand naar zijn kontzak en viste er een vliegticket uit. Verbouwereerd keek ze hem aan, ‘Hoe…….., wist jij……….?’ Hij liet haar met een ondeugende blik in het ongewisse, ’Ja, ja, dat………….., zou jij natuurlijk wel willen weten. Waag een gokje Dion, ik stel voor, voor elk fout antwoord een foute Hollandse kus en voor het goede antwoord de hoofdprijs met alles erop en eraan. Ze wist dat hij met deze zinspeling doelde op de vermeende Amerikaanse kus, die steeds zoveel impact op haar had en waarmee alles op deze plek was begonnen. Omdat ze ervan overtuigd was dat Richard, Beth, Jalene en Greg met geen woord over haar vertrek naar Ryan toe hadden gerept, kon er nog maar één optie over zijn…………….oom Mark, dacht ze er gelijk achter aan. Natuurlijk...., hij had al die tijd gewoon met Ryan op de achtergrond contact gehouden over haar wel en wee. Dat hij meer over haar wist kon hij niet van zijn eigen familie weten want over haar verleden had ze hier op de ranch er nog nooit met iemand over gesproken. En oom Mark had hem natuurlijk ook verteld dat ze deze nacht zou terug vliegen naar Nederland. Ach...., het maakte allemaal niet meer uit ,dacht ze, ze was blij dat ze nu eindelijk met Ryan een nieuw begin kon maken en dat al de dingen die nu nog tussen hen in stonden uitgesproken zouden gaan worden. Het gehinnik van Destiny deed haar beseffen dat het afscheid van haar paardje nu maar voor een paar weken zou zijn en dat voelde ook hoe gek het misschien klonk als een zeer geruststellende gedachte. De zon ging al bijna onder toen Ryan op zijn horloge keek, ‘Zullen we terug gaan naar de ranch Dion? We moeten nog eten en vroeg naar bed als we er vannacht weer om drie uur uit moeten.’ Ze keek hem lachend aan, en dacht aan het heerlijke vooruitzicht dat hij met haar mee zou gaan naar Nederland. Ze had aan een heel ander scenario gedacht toen ze haar terugreis naar Nederland had geboekt. Toch had ze nog één vraag die brandde op haar lippen en ze kon deze dan ook niet langer tot vannacht bewaren. ‘Ryan, waarom ga je met me mee naar Nederland?’ Ze voelde hoe zijn armen zich ineen strengelde achter haar rug en keek haar diep in haar ogen aan, ‘Daar zijn meerdere redenen voor Dionne, één van de meest belangrijkste reden is natuurlijk omdat ik zoveel van je houd en omdat ik je geboorteland en familie van dichtbij wil leren kennen. Maar een andere belangrijke reden is dat ik er zeker van wil zijn dat je uiteindelijk weer terug komt waar je thuis hoort………….., en dat is bij mij…….., hier in Brownwood……..,op de ranch.’ Ze keek hem voor lange tijd stil en zwijgend aan en wist dat haar ogen naar hem toe als boekdelen spraken. Ze toverde een voorzichtige lach om haar lippen toen ze zuchtte, ‘Als je eens wist hoe gelukkig je mij met dit antwoord maakt’, en ze bood hem deze keer haar lippen aan. De kus die hij beantwoorde bezegelde de liefde die hij net voor haar had uitgesproken. Ze hadden inderdaad een korte nacht voor de boeg en het zou zeker voor hen beiden geen makkelijke nacht worden. Maar dat ze nu eindelijk wist dat hij van haar hield en dat ze zich voor altijd veilig in zijn armen kon voelen verloste haar van het diepe verlangen dat ze eens had gekoesterd toen ze met haar rugzak door Amerika was getrokken. De plek waar ze stond zou ze niet voorgoed achter zich laten.

 

Epiloog

Anderhalf jaar later

Nadat ze de laatste muur had behangen keek Dionne tevreden in het rond, het resultaat mocht er zijn, dacht ze, het gaat er al aardig op lijken.  Met een blik op het behang dat ze geplakt had zette ze haar handen in haar zij en strekte haar rug. Het volgende moment legde ze haar handen op haar buik en voelde ze de baby in haar buik bewegen. Een glimlach verscheen op haar gezicht, ze was natuurlijk weer te lang in de weer geweest. Ze liet haar oog nog een keer door de babykamer gaan en had deze voor haarzelf al helemaal ingericht, over twee weken zou de kamer helemaal klaar zijn. Ze sloot de deur en zou voor het korte hazenslaapje dat ze tegenwoordig wel vaker in de middag deed, nog even naar buiten lopen om een frisse neus te halen. De warme bries die haar op de veranda van het huis tegemoet kwam deed haar beseffen dat de airco binnen in het huis op dit moment aangenamer voor haar was gezien haar toestand. Ryan had niets aan het toeval overgelaten bij het bouwen van hun huis. Dat kon ook niet anders dacht ze, hij deed immers nooit iets half. Forrest lag in de schaduw op de veranda zijn middagdutje te doen, ze keek naar de overkant en zag dat Beth ook op haar veranda zat kennelijk zat ze nog even uit te blazen van de drukke morgen. Ze streek een bezwete haarlok terug in haar opgestoken haar en keek vanaf de veranda zo de paddock in die zo’n tien meter verderop begon. Jalene die bezig was met de dressuur training van Beauty zwaaide naar haar toen ze Dionne zag staan. Ze zwaaide terug en liep ondertussen naar de paddock en leunde tegen het hek aan om van de dressuurkunsten die Jalene met Beauty deed te genieten. Ze had een goede keus gemaakt, dacht ze, ze was nu eenmaal een geboren amazone. Met de blijvende terugkeer van Dionne op de ranch had Jalene de mogelijkheden benut om nog meer uit haar grote hobby te halen. Op aanraden van Greg had ze zich daarom het afgelopen jaar volledig gestort op de kuren die Beauty zou moeten beheersen voor de kampioenschappen die er aan stonden te komen en verder op in dit jaar plaats zouden gaan vinden. De verwachtingen waren bij allen hoog gespannen, ze had net als haar broer Ryan een bijzonder talent als het om paarden ging. Dionne vond het heerlijk om haar gade te slaan en wist bijna zeker dat Jalene straks voor het kampioenschap een goede kans zou kunnen maken. Ze vond het fijn dat Jalene haar droom achterna kon gaan en gunde haar dat als geen ander omdat ze wist dat Jalene ook haar alle geluk van de wereld toe wenste. Ze dacht terug aan de avond voor haar vertrek toen ze samen met Ryan weer terug op de ranch was geweest. Op het moment dat Jalene, haar broer en Dionne op de keukenmat had zien staan, had ze eerst lachend naar Greg en haar vader en moeder gekeken, voor ze zich spontaan had uit gelaten, ’Yes, everything’s gonna be alright he?’ ze had haar broer daarbij recht in zijn ogen aangekeken. Ryan had op zijn lip gebeten en hen nog zo even in spanning gelaten maar toen hij zijn arm om Dionne haar schouder had heen geslagen had iedereen het begrepen en was de vreugde compleet geweest. Dionne had gezien hoe Beth een zucht van verlichting had geslagen, nu ze eindelijk zag dat haar zoon de schellen van de ogen waren gevallen. Er was veel te bespreken geweest want niet alleen Dionne maar ook Ryan zou nu met haar, voor even mee naar Nederland vertrekken. Omdat het toen eind oktober was geweest, was dat gelukkig niet zo’n probleem geweest, het drukke seizoen had toen al even plaats gemaakt voor het rustigere najaar seizoen. Na een laatste gezellige borrel waren ze na het afscheid rondom middernacht naar boven gegaan. Toen ze tweeën half uur later weer was gewekt door haar mobile telefoon was het een kwestie van even snel wassen en aankleden geweest. Ze wist nog hoe ze haar reisbescheiden had gepakt en de brief die ze aan Ryan had gericht weer in het oog had gekregen. Ze was toen nog even op de rand van haar bed gaan zitten en had de brief nog één keer door gelezen. Alles wat er in had gestaan was waar geweest, er was geen woord van gelogen, wist ze. De liefde die ze hem die avond tevoren had betuigd en de dingen die haar hadden bezig gehouden stonden in deze brief zwart op wit geschreven. Ze had hem even later weer dicht gevouwen en zich zo gelukkig gevoeld nu ze alles wat ze had op geschreven tegen hem zelf had kunnen zeggen. Dat ze die nacht niet met pijn in haar hart aan hem zou denken maar dat hij in het vliegtuig gewoon naast haar zou zitten en ze tegen hem aan kon leunen, dat had ze nooit voor mogelijk gehouden. Later was ze opgestaan en had de brief in hele kleine stukjes gescheurd voordat ze hem in de prullenbak had gedaan.

Die nacht was ze om drie uur niet met Richard maar met Ryan richting Brownwood Regional Airport gereden. Het eerste uur van hun vlucht hadden ze even heerlijk tegen elkaar aangelegen en hadden allebei nog een kort slaapje gedaan. Toen ze weer wakker waren geworden had Ryan zijn woord gehouden en was hij over zijn verleden met Loraine begonnen. Met pauzes en onderbrekingen had hij het hele verhaal over Loraine naar haar toe verteld. Het was niet makkelijk voor hem geweest en het had haar zeer gedaan om de tranen van pijn en verdriet in zijn ogen te zien toen hij misschien wel na hele lange tijd zijn emoties hierover eindelijk had laten gaan. Ze had niet veel gezegd en alleen maar zijn hand vastgepakt. Uit eigen ervaring had ze geweten dat luisteren het enige was geweest wat ze voor hem had kunnen doen. Ook Jill was ter sprake gekomen. Zij was zoals Ryan tegen haar had gezegd de vriendin van Loraine geweest en was na jaren weer eens langs gekomen op de ranch, ze had zich zoals Dionne al had vermoed opgedrongen aan Ryan. Met haar manipulatieve houding had ze niet alleen Dionne maar ook Ryan steeds een bepaalde richting weten uit te duwen en waren zij mede door haar toedoen verder van elkaar af komen te staan. Jill had het steeds maar weer slim weten te spelen. Ook op de bewuste barbecue avond had Jill willens en wetens hun intieme dans verstoord en was Ryan zijn geduld met haar eindelijk op geweest. Toen hij Dionne alleen op de dansvloer had achter gelaten, had hij Jill meegenomen om haar even later goed de waarheid te vertellen en weggestuurd. Achteraf gezien had Dionne het toch allemaal goed ingeschat en had ze er wat betreft het onderwerp Jill niet ver naast gezeten. Toen ze Ryan het bezoek van Jill aan haar bij de staldeur had willen vertellen op die bewuste dinsdagmiddag, had Ryan zijn vinger tegen haar mond gelegd en haar verteld dat hij ook dat al allemaal wist. Ze had hem verbaasd aangekeken toen hij haar had verteld dat hij ieder woord van wat Jill daar bij de staldeur tegen haar had gezegd had gehoord. Hij was op dat moment ook in de stal geweest en had in de hoek van het voer en de strobalen gestaan. Door het tussenschot hadden ze hem later niet in de stal kunnen zien staan. Ze wist nog hoe ze met haar ogen het erf had afgezocht naar Ryan maar had het vermoeden toen niet gehad dat hij nog geen tien meter van haar vandaan was geweest. Zonder het te weten had Jill op dat moment een wig tussen haarzelf en Ryan gedreven. Ryan had haar botte houding tegenover haar gehoord en had toen al op het punt gestaan om naar haar toe te lopen en haar in zijn armen te nemen toen ze nog even bij Destiny in de stal had gestaan en haar paard een knuffel en een kus had gegeven. Hij had het achterwege gelaten omdat hij eerder in die week zomaar nog weer even contact  had gehad met oom Mark, en zo achter het verhaal was gekomen dat Dionne met zich mee droeg. Tijdens het uitje met haar naar ‘Indian Creek ‘, had hij meer en meer beseft dat hij meer voor haar was gaan voelen dan hij aanvankelijk al die tijd voor zichzelf had willen toegeven. Zijn schuldgevoel tegenover Loraine had hem daarbij behoorlijk in de weg gestaan. Zijn opgefokte gedrag toen hij haar van de rots had gedragen had ze al eerder kunnen verklaren toen Beth haar het één en ander had verteld. Ook had hij verteld dat hij dat later goed had willen maken met de twee bloemen waarvan hij er één in het water had gelegd en de andere in haar blouse had gestoken. Daar had hij voor zichzelf bij ‘Indian Creek’ na lange tijd afscheid genomen van Loraine en gekozen voor een toekomst met Dionne. De enigste fout die hij toen had gemaakt was dat hij niets had uitgesproken naar Dionne en zij er op dat moment natuurlijk niets van had begrepen. Later in de stal had hij nog een kans gekregen om zijn liefde te betuigen maar ook toen had hij het achterwege gelaten. Hij had toen ondertussen al het verhaal van Dionne geweten maar wilde er voor zich zelf toen zeker van zijn dat hij niet uit medelijden om haar gaf en van haar hield. Want liefde uit medelijden kon geen goede basis zijn, hij was daarbij van zijn eigen pijn en verdriet uitgegaan. Toen hij op de laatste morgen van haar vertrek toevallig weer zomaar even contact had gezocht met oom Mark was hij tot de ontdekking gekomen dat Dionne hem waarschijnlijk zonder nog een enkel woord tegen hem te zeggen, die nacht achter zou gaan laten. Het was voor hem de laatste druppel geweest en had hij voor zichzelf besloten om niets meer aan het toeval over te laten. Hij was haar gaan zoeken om verhaal te halen waarom ze ging vertrekken zonder hem ervan op de hoogte te stellen en zo had het verhaal voor beiden een andere wending gekregen toen ze beiden hadden uitgesproken dat ze van elkaar hielden. Na zijn verhaal had ze zich tegen hem aan gevleid en had hij zijn arm om haar heengeslagen, ‘Weet je Ryan, had ze zacht tegen hem gezegd, onze geliefden en dierbaren ze zullen nooit uit ons hart zijn, maar we moeten ook willen weten dat zij het beste en het mooiste voor ons willen in dit leven.’ Hij had haar aangekeken en gekust voor hij tegen haar had gesproken, ‘Wat heb je dat weer mooi gezegd, Dionne, zo had ik het nog niet ingezien’, en hij had haar opnieuw gekust. Ondanks hij al veel van haar wist uit de mond van Oom Mark had ze even later toch ook haar eigen verhaal aan hem verteld. Ook hij had haar gesteund in het verdriet dat er onderhuids nog was en zat. Met zijn sterke armen had hij haar steeds tegen zich aangetrokken en troostend zachte kusjes op haar voorhoofd gegeven. Vlak voor de landing boven Schiphol had hij haar hand nog even beet gepakt en haar gezegd, ‘Dionne, durf je het samen met mij aan?’ Ze had hem vol liefde aangekeken en hem gekust toen ze hem daarna volmondig had gezegd, ‘Ik durf alles met jou.’

In Nederland hadden ze met zijn allen een paar fijne weken gehad. Het had geleken of Ryan al helemaal bij haar familie hoorde. Oom Mark en Ryan konden het niet alleen per telefoon goed met elkaar vinden was gebleken, ook zo konden ze heel goed met elkaar overweg. Dionne en Ryan hadden samen met haar oma nog wat toeristische uitjes gedaan in Nederland zo werd oma toch in de watten gelegd en leerde Ryan het land kennen waar Dionne was geboren. De Amsterdamse grachten en de Rotterdamse havens en natuurlijk de molens op Kinderdijk hadden daarbij voor Ryan prioriteit nummer één gehad. Dionne was met tante Inez nog even lekker wezen shoppen en zo waren de weken met elkaar niet alleen gezellig geweest maar ook voorbij gevlogen. Op de laatste avond voor hun vertrek weer terug naar Amerika hadden ze met elkaar heerlijk gedineerd in een restaurant. Oma had haar voor de laatste keer lang tegen zich  aangedrukt en Dionne had gevoeld wat haar oma had gedacht. Zij zou morgen niet mee gaan naar het vliegveld omdat het te inspannend voor haar zou zijn geweest. Toen ze afscheid hadden genomen van Oom Mark en tante Inez en ze Nederland achter zich had gelaten, had ze geweten dat Amerika nu haar nieuwe thuisland zou gaan worden. Terug op de ranch was ze met open armen ontvangen, en was ze opnieuw thuis gekomen in het gezin waar ze zoveel van hield. Die zomer erop was ze met Ryan in stilte getrouwd in de kleine wedding chappel in Las Vegas, de kapel waar haar ouders eens waren getrouwd. Het was een diepe wens geweest van Dionne om haar ouders zo nog even op de mooiste dag van haar leven even heel dicht bij zich te voelen. Toen ze elkaar het jawoord hadden gegeven had Ryan haar gekust en na de ceremonie meegenomen naar een hotel waar hij voor een week een bruidssuite had gehuurd. Het waren een paar mooie dagen met elkaar geweest, waarin hij haar ook nog wat toeristische bezienswaardigheden had laten zien. Toen ze een week later weer terug op de ranch waren geweest waren inmiddels Oom Mark, tante Inez maar ook haar oma overgekomen, om hun bruiloftsfeest mee te vieren, dat ze later die week op de ranch voor alle familie, vrienden en kennissen zouden geven. Ze waren nog wat langer op de ranch gebleven en het was een prettige bijkomstigheid geweest dat de twee families het goed met elkaar konden vinden. Het had er voor gezorgd dat het fantastische weken met elkaar waren geweest. Daarna had Ryan mede met de hulp van vrienden en kennissen het huis laten bouwen voor hen beiden. Afgelopen winter hadden ze het huis kunnen betrekken, Ryan had het naast de stal gebouwd op de plek van de fotolocatie om precies te zijn. Ze hadden een nieuwe mooie plek achter de stal gemaakt welke dienst zou gaan doen voor de fotosessies. Hun huis stond nu schuin tegenover het huis van Richard en Beth, met zo’n vijfhonderd meter tussen de beiden huizen hadden ze zo toch ieder een eigen plek op de ranch en kon het familiebedrijf op volle toeren blijven draaien. Nee……….,dacht ze gelukkig, ze wilde hier nooit meer weg en zag in gedachten haar kind al over het erf naar opa en oma lopen. Een glimlach verscheen op haar gezicht toen ze eraan dacht hoe blij Richard en Beth waren geweest toen ze hadden gehoord dat ze opa en oma zouden gaan worden. Ook Jalene en Greg hadden hun vreugde naar hen toe geuit toen ze het blije nieuws hadden gehoord. Ze bracht haar hand naar haar buik toen ze opnieuw de baby voelde bewegen en voelde tegelijkertijd een warme kus in haar nek terwijl er van achter haar rug twee sterke handen om haar hand en buik werden gelegd, ’Ben je je zonden  nu alweer aan het overdenken of ben je gewoon aan het dagdromen, Mrs. Cunningham?’, fluisterde hij zacht tegen de achterkant van haar oor. Ze draaide haar hoofd iets opzij en schonk hem haar glimlach voordat ze haar hoofd tegen zijn borst aan vleide. Ze was aan zijn zinspelingen al aardig gewend geraakt, en had het langzamerhand al aardig afgeleerd om er perse op in te moeten gaan. Ze vertrouwde hem volkomen en zei verder niets maar bracht haar vrije hand naar zijn handen die om haar buik lagen. Eerder, dacht ze, had ze een diep verlangen gehad. Wat moest ze samen met de man waar ze zoveel van hield en van wie ze zijn kind in haar buik droeg nu nog meer verlangen? Ze sloot haar ogen toen hij haar zacht en teder kuste. Ze hadden beiden veel meegemaakt , maar konden langzaam aan weer verder met hun leven. In haar hoofd hoorde ze de wijze woorden van haar moeder die ze eens tegen haar had gesproken: ‘Durf te geloven, te vertrouwen en lief te hebben Dionne. Hou je vast aan die liefde, deze zal voor ieder mens altijd het belangrijkste zijn.’ Toen ze haar ogen weer opende zag ze in een schim twee arenden wegvliegen. Ze voelde kippenvel op haar armen komen, eerder op de Grand Canyon had ze ook twee arenden gezien. Terwijl de arenden gedragen werden door de wind en steeds verder van haar vandaan vlogen voelde het of ze werd los gelaten. Was dit het teken waar ze op de prairievlakte naar had gezocht? Ze leunde nog even met haar hoofd tegen zijn borst en voelde deze keer een traan van geluk over haar gezicht lopen. Ze mocht weer gelukkig zijn en ze zou haar ouders en de woorden van haar moeder voor altijd koesteren en bewaren. Hoe cliché het ook mocht klinken ze kon het leven samen met Ryan meer dan ooit weer aan.

 

E I N D E