Boek on line 1

Als liefde weer gaat spreken

ALS LIEFDE WEER GAAT SPREKEN - Leonda Schuitemakers en Casper Verstraten ontmoeten elkaar op een bijzondere manier tijdens een skivakantie in Zwitserland. Het is voor beiden liefde op het eerste gezicht. De liefde lijkt hen toe te lachen. Maar hun liefde wordt beproefd, Leonda besluit om zonder taal en teken uit het leven van Casper te verdwijnen. Als Casper na twee jaar zoeken Leonda weer op het spoor komt moet er weer veel worden overwonnen en is Casper diep teleurgesteld omdat Leonda haar geheim twee jaar voor hem verzwegen heeft. Twijfels over elkaar houdt hen beiden bezig toch gaat de liefde voor elkaar weer opnieuw spreken.

Auteur: Bertha de Bruin Klop

 

Hoofdstuk 1

Met een klap viel de deur in het slot. Wat een weer was het buiten en dat terwijl het gisteren nog zulk mooi weer was geweest. Imke Verstraten kon zich niet voorstellen dat ze precies een dag geleden in het heerlijke zonnetje bezig was geweest met haar grote hobby tuinieren in de mooie tuin van haar villa. Het spreekwoord; ‘niets is zo veranderlijk als het weer' was zo toepasselijk als het maar zijn kon. Eerst maar even haar natte regenjas aan de kapstok hangen, en haar kapsel fatsoeneren voordat ze de nat geregende boodschappen die in haar tas zaten zou opruimen. Het was stil in huis. Stil het woordje dat onlosmakelijk verbonden met haar leek te zijn, sinds dat het grote verdriet in haar leven had plaats gevonden. Ze dacht even aan de vreselijke klap die ze twee jaar geleden te verwerken had gekregen en die ze, zoals ze zelf wist nooit meer te boven zou komen. Te vroeg was haar grote liefde steun en toeverlaat Friso haar ontnomen. De dag die toen zo mooi begonnen was, veranderde in een regelrechte nachtmerrie. Een noodlottig ongeval op de terugweg van een zakenbespreking die in Amsterdam was geweest was hem fataal geworden en had een einde gemaakt aan het geluk van Imke en het leven van haar geliefde Friso. Imke was net zessenveertig jaar geworden. Casper die toen drieëntwintig was geweest en Fabian net negentien, hij had net een week daarvoor zijn rijbewijs in één keer gehaald, moesten beiden verder zonder hun vader. De ene week was er feest en blijheid geweest en de andere week was er één van groot verdriet en diepe rouw geweest. Na zijn laatste kus had zij  hem niet meer gezien, ze had het niet kunnen opbrengen om zijn lichaam te identificeren. Menno had  deze zware klus op zich genomen. Nooit zou ze vergeten hoe ze die uren tegen beter weten in tussen hoop en vrees geleefd had. Pas op het moment dat Menno de bevestiging had gebracht had ze haar diepe verdriet de vrije loop laten gaan. De weken daarna waren als in een roes aan hen voorbij gegaan, ze hadden veel bezoek en aanloop van lieve en goedbedoelde mensen gehad. Maar toen dat langzaam aan weer wegebde, realiseerden zij zich allemaal dat het moeilijkste nog moest komen. Het accepteren en aanvaarden van de dood van  iemand die je zo lief en dierbaar is, is bijna niet op te brengen en is het moeilijkste wat er van een mens gevraagd wordt. Vooral het eerste jaar na de dood van Friso was niet te harden voor haar geweest. Bij elke gelegenheid waar wat met het gezin te vieren viel, gold voor alles de eerste keer zonder Friso. De droom was volledig uit elkaar gespat. Een toekomst zonder Friso was niet denkbaar, en toch moest ze weer proberen met haar beide benen op de grond gaan staan.Gelukkig had ze haar jongens nog, daar had ze bij tijd en wijlen grote steun aan, voor hen wilde zij er het beste van maken. Ze moesten leren om met dit grote verdriet te leven en vooral om er voor elkaar te zullen zijn. En nu na twee jaar ging het langzaam aan weer een beetje de goede kant op. Het verdriet en de pijn die waren hetzelfde gebleven, dat zou nooit meer over gaan. Maar toch kwam er af en toe wel weer eens een blij gevoel bij haar boven of kon ze weer eens uitbundig lachen om een grap die Casper of  Fabian haar vertelde. Langzaam aan begon ze weer een beetje oog voor de mooie natuur te krijgen die haar altijd al zo had gefascineerd. Ze moest weer verder leren kijken dan haar neus lang was, dat was iets wat ze altijd al had gedaan. Daar had Friso haar altijd om bewonderd en daar, zo beloofde ze zichzelf, zou ze vanaf nu weer mee verder  gaan.                                                    

Nadat ze de boodschappen had opgeborgen was het al weer tijd om aan het avondeten te gaan beginnen. Fabian kon elk moment binnen komen, als zijn trein tenminste met dit slechte weer geen vertraging had opgelopen. Casper zou om zes uur thuis zijn, als het informeeltje op de zaak niet zou uitlopen in gezelligheid kent geen tijd. Het was fijn als de jongens  op vrijdagavond thuis kwamen om gezellig met elkaar te eten en de week met elkaar door te nemen, een traditie die wat haar betreft maar zo moest blijven. Als Fabian straks thuis komt zal het wel weer eventjes rommelig zijn dacht Imke. Eerst zal hij me zoals altijd uitbundig willen begroeten, daarna een tas met wasgoed naar de bijkeuken brengen en vervolgens de trap op naar de badkamer om fris gewassen aan tafel te gaan. Imke`s gedachten dwaalden af. Maandag tot vrijdag waren voor Imke stille dagen in alle opzichten, omdat Fabian inmiddels in Leiden studeerde voor werktuigbouwkundige  en daar op kamers met nog een paar studenten zat. Casper daar in tegen woonde helemaal niet meer thuis, hij huurde een driekamer appartement, vlakbij de zaak  waar hij na de dood van zijn vader eigenaar van was geworden. Casper was daar de aangewezen persoon voor geweest omdat hij al enkele dienstjaren had mee gedraaid, en de nodige management cursussen ter voorbereiding had gevolgd. Alleen was het moment te vroeg geweest voor Casper, hij werd zoals hij het zelf wel eens gezegd had te snel in het diepe gegooid.Toch ging het hem goed af, Imke hoorde, via de contacten, die ze van de zaak kreeg positieve berichten, en ze was blij dat hij door het personeel geaccepteerd werd en daar waar nodig de begeleiding kreeg van de steun en toeverlaat van zijn vader. Menno Lichtenvoorde was van kinds af aan bevriend geweest met Friso en werd als een volwaardig familielid in de familie Verstraten opgenomen. Als vanzelfsprekend zou Menno bij Friso komen werken als het zover was. Tot die tijd had hij zijn kennis en knowhow  opgedaan bij een soort gelijk bedrijf in de bouw. Toen Viktor Verstraten aan zijn zoon te kennen had gegeven het voor gezien te houden, om samen met zijn vrouw Andrea van zijn welverdiende oude dag te gaan genieten, was Friso er klaar voor geweest om het roer over te nemen. Het goed lopende bouwbedrijf  Verstraten Bouw BV  kreeg een kleine metamorfose en was er klaar voor om met de kersverse eigenaar verder te gaan. Natuurlijk keek vader Viktor in het begin af en toe nog wel eens even mee over de schouders van zijn zoon, maar al gauw bleek dat Friso de wind er onder had. Menno ondersteunde hem in het management en vertegenwoordigde hem daar waar hij niet altijd bij aanwezig kon zijn. Zoals Friso blindelings op Menno had vertrouwd, vertrouwde Imke nu ook met een gerust hart op Menno, ze wist dat Casper de juiste begeleiding en ondersteuning van hem zou krijgen, en dat hij er alles aan zou doen om Casper te helpen daar waar hij kon.Friso Verstraten, Menno Lichtenvoorde en Dieter van der Meulen, zijn en waren vrienden voor het leven gebleken. De vriendschap was gebleven zelfs toen ze alle drie getrouwd waren. Menno was als eerste getrouwd met Vera. Daarna volgden al snel Friso en Imke hen in de voetsporen. En Dieter had als laatste de rij gesloten en was met zijn Marieke getrouwd, om kort daarna te vetrekken naar Canada waar ze genoten van de vrijheid de natuur en de farm die ze daar met hart en ziel runden.Wel was het jammer geweest dat hun huwelijk zonder kinderen was gebleven. Dieter en Marieke hadden er alles voor over gehad om hun kinderwens in vervulling te zien gaan, maar het mocht helaas niet zo zijn. Gelukkig waren  wel de contacten met Friso en Imke en Menno en Vera gebleven, om de twee jaar zochten ze elkaar weer eens op en deelden met elkaar de dingen zoals vrienden dat met elkaar doen. Menno en Vera hadden wel kinderen gekregen, twee dochters Sylvia en Carolien. Voor Vera bracht dit veel vreugde met zich mee naar mate haar dochters ouder werden. De uitjes die de ene keer door Sylvia en de andere keer door Carolien werden georganiseerd, brachten niet alleen voor Vera maar ook voor Imke de nodige ontspanning als ze op een uitnodiging van het driespan gereageerd had. De uitjes waren verzekerd van dikke pret en heel veel schik. Dat was voordat Friso  was overleden. Tot nu toe was er nog niets van gekomen, ze had tijd en ruimte nodig gehad voor haar verdriet, om al het nieuwe, en het leven zonder  Friso weer een plaats te geven in haar leven. Menno, Vera en hun dochters voelden dat ook heel goed aan en deden er alles aan om haar die tijd en die ruimte te geven. Ze hoefde hen maar te bellen in geval van nood en ze waren er voor haar. Menno die het reilen en zeilen van de zaak, na de dood van Friso zo goed had opgepakt, en Casper  bij alles zo goed betrokken had, zodat hij toch zelfverzekerd  aan zijn veel te vroege opdracht kon beginnen. Echte vrienden die zelfs in moeilijke tijden je vrienden bleven die waren goud waard, daar kon Imke inmiddels ook over mee praten. 

Een blik op de keukenklok deed haar weer terug komen bij waar ze gebleven was, tegelijkertijd  tijd stapte Fabian als een verzopen kat binnen. Vergezeld met zijn weekendtas met was, het weekend was weer ingeluid en kon beginnen. Om zeven uur  stond het eten op tafel, inmiddels was Casper ook gearriveerd en snoof de  heerlijke geur van het eten in zich op. Deze keer was zijn lievelingskostje aan de beurt dat rook hij al op een kilometer afstand. Je zou er iemand anders misschien niet blij mee maken maar hem in ieder geval wel. Rauwe andijvie stampot met uitgebakken spekjes, daar kon je hem midden in de nacht voor wakker maken. Nadat hij zijn regenjas op de kapstok had gehangen en zijn moeder en zijn broer had begroet, schoof hij aan, aan de tafel. Na een stil gebed en een smakelijk eten kon het tafelen beginnen. Zoals elke vrijdagavond werd er eerst even over de zaak gepraat, of alles nog goed reilde en zeilde, dan was het net of ze Friso zijn aanwezigheid voelde of hij achter haar rug mee luisterde. Het was als een soort eerbetoon aan hem om hem te laten weten dat ze hem niet vergeten waren.Het bedrijf waar hij en zijn vader zich voor hadden ingezet zou zo goed en zo kwaad als het ging voort gezet worden door degene die hem zo lief waren. Al gauw kwam ook de studie van Fabian aan de orde en werden de nodige behaalde resultaten van proefschriften door gesproken. Fabian die komt er wel dacht Imke die gaat recht op zijn doel af, aan alles kon zij altijd merken dat hij precies wist wat hij wilde. Nog een paar jaar dan kon hij ook de wijde wereld in, en zijn vleugels op zijn vakgebied uit slaan. Casper  en Fabian twee dappere,stoere , lieve, jongens, die uit haar eerste grote liefde geboren werden, wat hield ze van die twee.” Het eten is weer heerlijk mama, complimenten met een tien” onderbrak Casper haar gedachten. 'Af en toe gaat er niets boven een heerlijke Hollandse stampot,  al die pasta`s en magnetronmaaltijden van tegenwoordig zijn ook niet altijd alles.' Imke glimlachte, ze kon ervan genieten als de jongens zo met smaak aten. 'Het is al goed jongen, hier neem nog wat, er is nog wat in de pan.' Imke stond op en verdeelde wat over was op de borden van Fabian en Casper, en ging daarna terug naar de keuken om het dessert te halen. Tijdens het dessert babbelden ze over van alles en nog wat. 

Na het eten ging Fabian nog even bij zijn vrienden langs die meestal bij hun favoriete bar te vinden waren. Casper hielp zijn moeder met het afruimen en het inruimen van de afwasmachine en bleef nog gezellig even wat drinken, voordat hij weer zou vertrekken.Hij had sinds een paar weken nog wat te bespreken met zijn moeder, en vond dat daar nu de tijd rijp voor was. Al die tijd dat hij contact had met Leonda, dat was nu toch al gauw een half jaar, had hij nog niets officieels over haar naar zijn moeder uitgelaten. Hij had eerst zelf willen ontdekken hoe diep het met Leonda zat. In de jaren die achter hem lagen had hij zo af en toe een relatie gehad maar geen van allen waren op iets uitgelopen.De meeste meisjes waar hij iets mee had gehad waren achteraf gezien uit op geld en status, en daar was hij zo onderhand  wel op uitgekeken. Nee hij wilde een duurzame relatie die bestond uit onvoorwaardelijke liefde, net zo één als zijn vader en zijn moeder hadden gehad. Tegenwoordige tijd was dat ver te zoeken, hij hoefde maar te kijken naar zijn eigen vriendenkring. Er waren er al twee die een lange en een getrouwde relatie verbroken hadden, omdat praten blijkbaar geen zin meer had.Leonda had hij leren kennen tijdens zijn skivakantie in Zwitserland, begin Februari van het afgelopen jaar. Zij was daar met haar ouders, broer  en zusje geweest en Casper was er met enkele vrienden geweest. Na één van de après-ski feestjes  die behoorlijk gezellig waren geweest had hij Leonda ontmoet op een wel heel  bijzondere manier. Casper was na één van deze feestjes met zijn vrienden richting hotel gegaan, het was al tegen negenen geweest die avond. Het was een heldere avond die avond geweest, rondom het vriespunt, en de sterren hadden stralend aan de donkere hemel gestaan. Het was moeilijk voor te stellen dat er de volgende morgen geen skipret zou zijn, omdat de weersvoorspellingen zware sneeuwbuien in het vooruitzicht hadden gesteld. En als die overdag zouden zijn, zou het simpelweg  onverantwoord zijn om te gaan skiën als je geen hand voor je ogen kon zien. Het was al kwart over negen toen ze die avond bij het hotel aankwamen. Als ze snel waren konden ze nog net op tijd iets bestellen en consumeren aangezien de keuken om tien uur sloot. Na het eten zou Casper een lekkere warme douche nemen en daarna met een goed boek onder de wol kruipen, dat was voor hem op dat moment de perfecte afsluiting van die heerlijke ontspannen dag.Toen Casper dan ook om half elf  zover was en net op het punt stond om in zijn bed te gaan werd hij opgeschrikt door lawaai dat van buiten het hotel kwam. Hij schonk er verder geen aandacht aan, waarschijnlijk jonge lui die met elkaar gezellig het dorp waren in gegaan en nu weer richting huis of misschien wel hotel gingen. Het lawaai ging ook weer voorbij en Casper dook tevreden in zijn  bed niet lang daarna werd hij weer opgeschrikt en geïrriteerd keek hij op van zijn spannende boek. Zijn oren spitsten zich op het geluid dat hij bij zijn balkon dacht te horen, maar was er ook weer niet helemaal zeker van en las weer verder. Plotseling hoorde hij een harde bonk dat duidelijk onder zijn balkon vandaan kwam. Hij sprong uit zijn bed en besloot toch maar eens even buiten op het balkon te gaan kijken, voorzichtig opende hij zijn balkondeur, liep het anderhalve meter brede balkon op en keek over het hek naar beneden. Juist op dat ogenblik hoorde hij een donkere mannenstem zeggen: 'Vergeet hem nu maar, wij kunnen het samen ook fijn hebben, zelfs op dit moment.' Er volgde weer een harde bonk, het meisje dat hij vasthield duwde hij met harde hand weer tegen één van de houten palen waar het balkon van Casper op rustte. Hij had het net toch goed gehoord, en uit de verveelde en lome stem van de man, die duidelijk iets te diep in het glaasje had gekeken, kon hij opmerken dat er hier iets gebeurde tegen de wil van het meisje om toen hij vervolgde: 'Als je wilt kan ik je de nacht van je leven geven je hoeft mij alleen maar toe te laten in je hotelkamer, of zullen we hier onder dit balkon….' Hij kon zijn zin niet verder af maken omdat het meisje met haar vuisten tegen zijn borst sloeg en hem vroeg van haar af te blijven haar stem trilde en klonk angstig toen ze zei: ,Alstublieft laat mij gaan, dit wil ik niet. Ik stel het op prijs dat u mij naar het appartement van mijn ouders wilde brengen ik……….ik, laat mij gaan….’  snikte ze voor ik ga gillen en alle mensen hier buiten op hun balkon staan. Wanhopig probeerde ze zich los te rukken van de man die haar zo genadeloos in zijn armen hield. Maar de man was niet van plan om te luisteren en hield haar met zijn hele lichaam gevangen en duwde zich voortdurend tegen haar aan. Omdat het die nacht zo helder was kon Casper via de schimmen op de witte sneeuw precies zien wat er zich onder zijn balkon afspeelde, en naar wat hij de afgelopen ogenblikken gehoord en gezien had liet het niets aan zijn verbeelding over. Hij moest wat doen dat was duidelijk, hij kon dit meisje niet aan haar lot over laten. Vliegensvlug was hij weer naar zijn kamer gegaan om daar snel zijn spijkerbroek en warme trui aan te trekken. Nog nooit was hij zo snel vier trappen afgerend om via de kelder van het hotel naar buiten te snellen om de hulp te bieden die ongevraagd nodig was. Toen hij eenmaal op de plaats van onheil was aangekomen deed hij wat hij moest doen. De lessen van het kickboksen zouden nu goed van pas komen, dat was één ding dat zeker was omdat de man zich niet zonder slag of stoot uit het veld liet slaan. Uiteindelijk had hij de strijd gestaakt toen hij gevloerd was en letterlijk en figuurlijk sterretjes lag te kijken. Het meisje had verdwaasd en verbaasd gekeken en kon het even niet bevatten wat er zich in de afgelopen seconden had afgespeeld. Casper zou nooit vergeten hoe ze hem met haar grote blauwe ogen had aangekeken voordat ze haar tranen de vrije loop liet. Achteraf gezien was de vonk al overgeslagen voordat hij haar in zijn armen hield om te troosten. Zij had zich gelijk zo veilig bij Casper gevoeld en ook had ze niet geaarzeld om met Casper nog even mee te gaan naar zijn hotelkamer om op verhaal te komen. Ze hadden zich voorgesteld aan elkaar en iets later had Casper haar bij het appartement van haar ouders afgezet en kon hij gaan slapen. Maar voordat hij zijn bed in ging keek hij nog even over zijn balkon om te kijken of de man al vertrokken was. De platgedrukte sneeuw vertelde waar de man gelegen had en aan de voetsporen in de sneeuw was te zien, dat hij eieren voor zijn geld gekozen had. 

De volgende morgen was Leonda zoals het meisje heette vanuit het appartement dat haar ouders huurde, naar het hotel gelopen waar Casper logeerde. Haar ouders hadden het verhaal gehoord en stonden erop om de reddende engel van hun dochter te ontmoeten en persoonlijk te bedanken. Leonda had dus de taak om Casper uit te nodigen en hem te vragen of hij die avond bij haar en haar familie zou willen komen eten. Het was tegen elven geweest en Casper dronk in de lounge van het hotel met zijn vrienden een geurig kopje koffie.Vaak deelden ze wel hun geheimen maar Casper had deze keer niet de behoefte gehad om het voorval van de vorige avond met zijn vrienden te bespreken. Hoe cliché het ook mocht klinken, hij had het vreemde voorgevoel dat liefde op het eerste gezicht bij hem aan de orde was en wilde dat in eerste instantie zelf niet geloven. Maar als hij de kans had zou hij proberen Leonda beter te leren kennen en eerlijk gezegd was hij ook wel nieuwsgierig naar hoe het allemaal gisterenavond zo gekomen was, waarom was Leonda met de eerste de beste die zij was tegengekomen mee gegaan? Het waren vragen die in zijn hoofd bleven spoken, en waar hij desnoods zelf een antwoord op zou gaan zoeken. Casper moest er niet aan denken wat er gebeurd zou kunnen zijn als hij niet zo alert had gereageerd. Opeens werd hij  uit zijn gedachten gehaald, in een ogenblik was hij even van zijn stuk gebracht maar herstelde zich weer gauw. Leonda die zich eerst gemeld had bij de receptie van het hotel, en gevraagd had naar Casper Verstraten werd verder gestuurd naar de lounge want daar zou Casper zich met zijn vrienden bevinden aan de koffie. Op het moment dat ze binnen kwam lopen had Casper zijn hart een vreugdesprongetje gemaakt, hij had gehoopt om Leonda nog wel een keertje terug te zien maar dat het al zo snel zou zijn verbaasde hem. Iet wat verlegen kwam ze naar hem toegelopen  en Casper besloot als eerste het ijs te breken. Met een opgewekt 'Goedemorgen Leonda, ik hoop dat je na het vervelende voorval van gisterenavond toch lekker geslapen hebt?' begroette hij Leonda Schuitemakers die ook even van haar stuk gebracht was. Gisterenavond was het haar  onopgemerkt gebleven hoe knap deze jongeman die haar uit een uiterst penibele situatie gered had wel was. Zijn stem, die warm en aangenaam had geklonken waren haar wel bij gebleven. Voor de rest was ze blij geweest dat hij haar in bescherming had genomen, want ze had gelijk gevoeld dat het goed was geweest. Nu zag ze een sportieve kerel, met donker haar, wat brede schouders en een gespierd bovenlichaam zitten, die zichtbaar met zijn vrienden van een kop geurige koffie genoot. Toen één van zijn vrienden vroeg wie daar dan wel aankwam, moest Casper dus toch  eventjes vertellen wat er die avond laat onder zijn balkon had afgespeeld. 'Dat heb ik nou nooit eens bij de hand,' grapte Victor met een knipoog naar Leonda en stond samen met Jelle op van zijn stoel om het stel alleen te laten, ze voelden wel aan dat er iets meer aan de hand was dan niets. Terloops stelden Jelle en Victor zich aan Leonda voor, toen liepen ze richting de deur, waar zo juist Leonda naar binnen gekomen was. Victor draaide  zich nog even om en zei lopende weg; ' We zien je straks nog wel, als je van plan veranderd dan horen we dat nog wel, okay?' Casper knikte en stak ter bevestiging zijn rechterhand in de lucht, voordat hij zijn blik weer op Leonda richtte, en haar uitnodigde te gaan zitten. 

Hij keek weer in die grote blauwe ogen van haar. Diep blauwe ogen waarin je als je er lang genoeg naar keek, bijna in kon verdrinken. Hij wenkte naar een juffrouw, die even later aan Leonda vroeg of ze wat wilde drinken. Ze bestelde een cappuccino en Victor bestelde ook nog een koffie. Hij keek naar Leonda en nam haar in zich op. Ze had een slank figuur, maar was niet mager te noemen, zo te zien zou alles wat ze aan deed haar wel staan. Haar hartvormig gezicht dat omhuld was met lange blonde lokken, ze was knap te noemen dat was hem gisterenavond in eerste instantie al opgevallen samen met haar zacht en verlegen karakter. Toen hij haar had meegenomen naar zijn hotelkamer hadden ze nog even samen wat gedronken en had hij gezien dat haar mooie blauwe ogen na de huilbui waterig waren gebleven, blijkbaar was ze nog niet helemaal van de schrik bekomen, rustig had hij zijn hand op haar schouder gelegd en haar een schone zakdoek aangereikt om haar ogen te deppen. Dankbaar had ze die van hem aangenomen en er haar ogen mee gedroogd. Aarzelend had ze hem aangekeken en haar stem was zacht geweest toen ze zei: 'Het spijt me dat ik u zo veel overlast hebt bezorgd, dat is zeker niet mijn bedoeling geweest. Het is op zijn zachts gezegd een rare samenloop van omstandigheden geweest.'

Toen ze sprak had Casper haar geobserveerd en was hij tot de conclusie gekomen om even geen aandacht meer te schenken aan het voorval. Zacht had zijn hand op haar schouders gerust, toen ze uitgesproken was, was het even stil geweest, daarna had hij de stilte verbroken. Hij had haar gezegd dat ze zichzelf niet schuldig moest voelen, maar tegelijkertijd vroeg hij zich af wat er zich eerder op die avond had afgespeeld voordat dit schouwspel onder zijn balkon aan het escaleren was.Toch had hij zich op tijd gerealiseerd dat zij geen verantwoording aan hem hoefde af te leggen, hij had gedaan wat hij bij ieder ander mens in nood zou hebben gedaan, en de rest was bijzaak. Het feit  dat Leonda  deze morgen weer voor hem stond verbaasde hem enigszins en maakte hem weer een beetje nieuwsgierig. Intussen had Leonda plaats genomen tegenover hem en ritste haar lime groene jack open, haar bijpassende oorwarmer liet ze naar beneden zakken en zachtjes roerde ze de opgeklopte melk door de cappuccino. ' Ik ben gisterenavond in de haast vergeten u te bedanken,' stak ze van wal, 'ik was vrees ik nogal erg van mijn stuk gebracht, maar dat zal u ongetwijfeld wel gemerkt hebben.' Casper glimlachte en knikte bevestigend voordat hij een slok van zijn verse koffie nam. Voor de tweede keer nam hij haar op, en opeens schoot het door zijn hoofd dat er een jonge vrouw tegen over hem zat die na dacht over van alles en nog wat en dat waarden en normen haar niet koud lieten. Dat bleek maar weer uit het feit dat ze iets recht wilde zetten wat ze simpel weg was vergeten, door iets wat ze blijkbaar zelf niet in de hand had kunnen houden. Wat was er gisterenavond in hemelsnaam gebeurd waardoor was zij in zo´n benarde positie beland? En weer nam hij zich voor dat hij er achter zou komen en besloot van zijn voorgenomen woorden  nu maar eens daden te gaan maken.Hij wilde haar beter leren kennen, zij was een meisje dat hem fascineerde, het werd zo vond hij de hoogste tijd dat hij haar beter zou leren kennen.Leonda verbrak zijn gemijmer en vervolgde: 'Natuurlijk heb ik mijn ouders gisterenavond nog verteld van wat er is gebeurd en dat ik door u geholpen bent. Zij zouden het op prijs stellen om u te ontmoeten, als u zin hebt kunt u vanavond bij ons  komen eten in het appartement.' Verrast keek Casper haar aan en zei spontaan: 'Dat lijkt me ontzettend leuk Leonda, en ik beloof je dat ik er zal zijn, als jij mij belooft om geen u meer tegen mij te zeggen. We hebben ons tenslotte al aan elkaar voorgesteld weet je nog?  Ik heet Casper.' Leonda streek met haar hand een pluk haar achter haar oor en lachte hem toe, en met het verlegen trekje dat Casper al eerder bij haar had opgemerkt zei ze: 'O ja, dat is waar ook.' Het ijs was gebroken.   

                                   

             

 

Hoofdstuk 2

Omdat de weersvoorspelling die middag aardig uitgekomen was, en er een heftige sneeuwstorm over het bergachtige landschap trok. Had Casper met zijn vrienden afgesproken om met elkaar te gaan zwemmen in het overdekte zwembad van het hotel. Wat later op de middag had hij zich voor de komende avond verontschuldigd voor zijn afwezigheid, omdat hij op de beloofde uitnodiging van Leonda moest ingaan.Viktor en Jelle leken er niet raar van op te kijken, en hadden gekscherende weg laten merken dat ze waarschijnlijk het zelfde zouden hebben gedaan. Na een douche en zich te hebben aangekleed was hij tegen zeven uur naar het appartement gelopen waar Leonda en haar familie logeerden, en was daar aller hartelijkst ontvangen. Vader Gerald, moeder Gonda, broer Justin en zusje Esmee werden door Leonda voorgesteld aan Casper. En voor ze zich aan tafel  begaven dronken ze eerst een aperitiefje. Het eten was heerlijk geweest, de gastvrouw had haar zelf overtroffen, aldus haar man en kinderen. Gonda had de complimenten lachend in ontvangst genomen en met een grote dosis humor gereageerd, ‘Tsjonge wat een ontzettende geruststelling dat ik mag blijven, ik denk dat ik nu maar gauw koffie ga zetten.’ Leonda had haar moeder mee geholpen met afruimen en even later kwamen ze met een pot dampende en geurige koffie terug die ze zich allemaal heerlijk lieten smaken. Na de koffie verontschuldigde Justin zich en zei dat hij nog even naar zijn skivrienden ging om wat te drinken. Esmee zat met rode wangen van de gezonde berglucht nog wat voor de televisie te zappen. Casper schatte haar een jaar of dertien, Justin was al achttien geweest want tijdens het eten had hij verteld dat hij met rijlessen gestart was. Leonda was dus de oudste van het stel en was beslist niet ouder dan tweeëntwintig.Terwijl moeder Gonda de koffie boel  aan het opruimen was en Leonda zich even later ook  verontschuldigde, ze wilde vroeg naar bed gaan omdat ze last van een hevige hoofdpijn had,toen ze dit zei keek ze bij toeval nog even naar Casper. Ze hielden hun blikken voor enkele seconden op elkaar gericht. Casper had gelijk weer dat gevoel om niet te verdrinken in haar diepe blauwe ogen, en Leonda  had het zelfde gevoel als gisterenavond, een gevoel dat ze niet kon beschrijven, zou dit nou het gevoel zijn van vlinders in je buik, zoals je wel eens hoorde bij echt verliefd zijn? Vader Gerald verbrak hun korte fysieke intimiteit en vroeg aan Casper of hij nog wat wilde blijven drinken. Enigszins verward had Casper gereageerd dat dat nog wel even kon maar dat hij niet te lang zou blijven omdat hij morgen vroeg met zijn vrienden aan een skitocht zou meedoen en dus vroeg uit de veren moest. Leonda bedankte Casper nogmaals voor de hulp en zij dat ze het leuk gevonden had dat hij op uitnodiging van haar ouders met hun had mee gegeten. ‘Nogmaals geen dank Leonda, ik deed wat ik moest doen,’ en met een knipoog voegde hij er nog aan toe: ‘Het was me een waar genoegen.’ Weer was ze eventjes van haar stuk gebracht, maar voordat ze zich omdraaide om de deur uit te gaan, antwoordde ze nog gauw: ‘Welterusten allemaal’, en weg was ze. 

Toen Casper even later met de ouders van Leonda nog wat na zat te praten onder het genot van een lekker biertje en wijntje, kwam vader Gerald toch nog even op het voorval van gisterenavond terug en vroeg hij aan Casper of hij nog eens wilde toe lichten wat hij die avond daar voor gezien had. ‘Ik heb al het één en ander van Leonda vernomen,’ vervolgde hij, ‘en volgens mij heeft ze de schrik aardig te pakken gekregen, vanmiddag vertelde ze mij dat ze het uitgaan of zo je wilt het stappen hier eventjes voor gezien houdt.’  ‘Dat verbaasd mij niets,’ antwoordde Casper, ‘ze was gisterenavond in een uiterst penibele situatie beland voor zover ik het kan inschatten. Vraag mij niet wat er vooraf  gebeurd is, want daar heb ik haar niet naar gevraagd. Ik heb haar geholpen omdat ze simpel weg echt hulp nodig had, ze kon het niet alleen af.’ ‘Je moet weten Casper, ging Gerald verder, ‘wij komen hier al wat jaren op ski vakantie, en Leonda heeft enkele jaren geleden kennis gekregen aan een skileraar, je weet wel zo’n snelle en tussen twee haakjes sympathieke Jelle. Het spijt me dat ik me een beetje neerbuigend uitlaat, maar we hebben hem al een paar keer eerder ontmoet en we begrijpen eerlijk gezegd niet dat Leonda hem elke keer op zoekt. Gisteren avond zou ze met hem uit gaan eten en daarna zouden ze nog naar één of andere disco gaan, en daar is blijkbaar iets voor gevallen waar Leonda diep van onder de indruk is geraakt. Overstuur is ze naar buiten gerend en heeft ze de weg naar ons appartement genomen. Nou ja, je weet zelf wel als je van uit het dorp naar hier loopt dat het nog een aardig stukje lopen is.’ ‘Stefan, zoals die skileraar trouwens heet heeft Leonda echt aan haar lot overgelaten, en een beschonken voorbijganger heeft zijn kans waargenomen en haar tot aan jouw hotel vergezeld en lastig gevallen, en de rest is je bekend. Leonda is een ontzettende lieve meid met een zacht karakter dat moet je niet ontgaan zijn, ze heeft dit zeker niet verdiend. Gelukkig is er niets met haar gebeurd dankzij jou, en ik hoop dat de schellen nu eindelijk eens van haar ogen zijn gevallen.’ Voor Casper was er nu al een tipje van de sluier opgelicht, voor zover hij het kon zien had het alles met een uit de hand gelopen vakantieliefde te maken, en zou Leonda zelf voor duidelijkheid moeten zorgen. Toen hij weer naar zijn hotel liep was het al half elf, en had hij niet het flauwste vermoeden dat Leonda in haar bed lag te woelen en telkens die zelfde warme armen om haar heen voelde die haar gisteren hadden beschermd en waarin ze zich zo veilig had gevoeld. Ze was opnieuw verliefd geworden.

 

 

Hoofdstuk 3

Het duurde nog even voordat Leonda de slaap te pakken kreeg. Haar gedachten waren bij Casper. Nooit had ze kunnen denken dat liefde op het eerste gezicht haar ooit ten deel zou vallen, zoiets gebeurde in een soap of één of andere roman maar zelden in het echt. Haar gedachten gingen terug naar gisterenavond. Aan het begin van de avond was er geen vuiltje aan de lucht geweest, ze was met Stefan gezellig naar het dorp gegaan waar ze in hun favoriete bistro lekker hadden gegeten met een goed glas wijn erbij. Later die avond waren ze afgezakt naar een bekende discotheek iets verder voorbij de bistro. Ze hadden zich gevoegd bij vrienden met aanhang van Stefan en met elkaar lol gemaakt. Twee mannen vanaf de bar hadden steeds naar haar zitten lonken en ze had een onbehagelijk gevoel gekregen. Toen ze wat later naar het toilet ging en weer terug wilde keren naar het gezelschap, werd ze opeens ruw bij haar arm genomen en tegen een muur aangedrukt, ze kon nog net zien dat het één van de mannen was geweest die haar aan hadden zitten staren. Met bruut geweld drukte hij zijn mond op de hare en begon haar wild te zoenen. Leonda kon geen kant op en voelde zich als een kat in het nauw. Ze probeerde los te komen van de bruut, maar het mocht niet baten, hij hield haar stevig vast.Toen er eindelijk hulp was gekomen was ze blij en opgelucht geweest, temeer omdat ze in de ogen van Stefan keek, nu was haar nachtmerrie voorbij had ze gedacht, maar uiteindelijk was hij nog niet afgelopen geweest. Stefan had even perplex gestaan toen hij erachter kwam dat hij Leonda bevrijd had van deze brute man, even later was hij grof uit zijn dak gegaan naar Leonda.  Legde voor zich zelf de situatie totaal verkeerd uit en slingerde Leonda de meest verschrikkelijke dingen naar het hoofd. Verbijsterd en vol ongeloof had ze hem aangekeken, en zich niet meer in staat gevoeld om haar kant van het verhaal toe te lichten, abrupt had ze zich omgedraaid, en haar mooie grote blauwe ogen hadden zich gevuld met tranen. In een waas had ze haar jas bij de garderobe opgehaald, trok hem aan en was het op een lopen gaan zetten. Pas nu drong het tot haar door dat Stefan haar als persoon al die tijd verkeerd had ingeschat, en alles waar haar vader en moeder haar voor gewaarschuwd hadden was plotseling uitgekomen. Hoe naïef kan een mens toch zijn had ze beschamend over zichzelf gedacht. 

Op de weg terug naar het appartement van haar ouders had ze duizend en één gedachten in haar hoofd gehad, en was ze zich er nauwelijks bewust van geweest dat een beschonken man haar had aangesproken en haar had aangeboden haar terug te brengen naar huis, de man had kennelijk in de gaten dat er iets niet in de haak zat. Ze had niets tegen hem gezegd en was met flinke pas door gelopen. Kennelijk had dit de man gestimuleerd om haar toch lastig te vallen. Het noodlot had haar parten gespeeld op deze avond, maar ook geluk, voor de tweede keer werd ze verlost van een bruut die zichzelf aan haar opdrong. Maar deze keer had ze er geen koude douche aan over gehouden, een warm gevoel bekroop haar toen ze bedacht dat de man die haar deze keer had bevrijdt geen meedogenloze kwast was maar iemand die ontzettend veel persoonlijkheid uitstraalde, vermengd met liefde en begrip. Ze had gedacht dat Stefan dit was, maar in één tel was alles haar duidelijk geworden, en had ze de tijd die ze met hem had door gebracht als verspild en nutteloos gezien. Hij had er gisterenavond geen twijfel over laten  bestaan toen hij tegen haar was uitgevallen en haar had uitgemaakt voor alles en nog wat. Ze had gedacht dat hij haar beter zou kennen, niets was minder waar. Inwendig deed het zo zeer om te weten dat je enkel en alleen als plezier en vertier had gefungeerd, terwijl je dacht dat er meer was. Diep in haar hart wilde ze Casper leren kennen, maar haar verstand zei dat ze eerst alles weer op een rijtje moest zetten, haar gevoel moest ze weer leren vertrouwen, en dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het enige wat ze nu nodig had was tijd, want die kon immers alle wonden helen. 

De volgende morgen  stond Leonda zonder hoofdpijn op uit haar bed, nam gauw een douche en repte zich naar de ontbijttafel die Gonda had gedekt. De vers gezette koffie rook heerlijk. Gauw schonk ze voor zichzelf een kop koffie in, en wenste iedereen een goede morgen toe.Uit de koelkast pakte ze twee perssinaasappels, want niets ging in de vroege ochtend boven een vers geperste jus `d orange. De versgebakken harde broodjes lieten zich heerlijk smaken. Gerald vouwde zijn ochtend krant dubbel zodra zijn gezin zich om de ontbijttafel had verzameld. Hij kon er van genieten als hij met zijn kroost op vakantie was, en stelde het zeer op prijs als iedereen ´s morgens om een uur of negen van de partij was. Even kletsen met elkaar, broodje eten, koffie drinken en om een uur of tien ging ieder zijn eigen gang. Soms gebeurde het ook wel eens dat ze met elkaar wat gingen doen, rodelen bijvoorbeeld dat gaf altijd dikke schik. Het hele jaar door hard werken en vaak stressen,vaak niet voldoende tijd voor zijn gezin. In zijn vakantie`s deed hij er alles aan om zo ontspannen mogelijk te zijn en er helemaal te zijn voor zijn gezin. Gonda verdiende dit ook vond hij, zij was voor hem een vrouw uit duizenden, zij wist precies wat hij nodig had, ze vulden elkaar goed aan. In december van dit jaar zouden ze alweer vijfentwintig jaar getrouwd zijn. Het leek of het gisteren was geweest, maar als hij naar zijn kinderen keek wist hij beter. Gonda had een ereprijs verdiend als het ging over het opvoeden van de kinderen. Door zijn drukke baan, die zijn hoveniersbedrijf met zich mee bracht, hield hij zich veel minder op met de opvoeding van de kinderen, maar hield ontzettend veel van alle drie. Leonda, zijn kleine gevoelige meisje, die een knappe jonge vrouw van drieëntwintig was geworden, soms nog af en toe verlegen maar niet meer zo erg als in haar jeugd. Justin zijn stoere ondernemende en soms wat eigenwijze jongen, hij had al veel steun aan hem in het bedrijf, langzaam aan begon hij de kneepjes van het vak te kennen. Ooit zou hij in zijn voetsporen staan, maar voorlopig wilde Gerald daar nog even niets van weten. En dan de kleine Esmee dertien jaar was ze alweer. De vreugde was groot geweest en ook zo dubbel. Een paar dagen na haar geboorte stond opeens de dokter naast het kraambed van Gonda, en vroeg haar of ze niets aan Esmee had gezien. De dokter twijfelde namelijk of het een kindje zou zijn met het Downsyndroom. Het voelde als een koude douche, en de twijfel die daarna volgde moest worden weggehaald. Het waren spannende dagen geweest. Toch had Gonda zich dapper en moedig gedragen, en was zij er veel eerder dan hij mee bezig geweest, dat als het zo was, ze bereidt zou zijn om het te accepteren, wetend dat ze een kruis had moeten dragen. Gonda had ervaren dat je niet minder van je kind hield als het wat zou hebben, maar juist veel en veel meer. Met een beschermend gebaar je armen om je kind sluiten, gewoon omdat het er is en je het lief mag hebben met zijn of haar gebreken, ondanks je eigen zorgen. En was er ook niet een spreekwoord geweest, ‘een mens krijgt nooit meer dan hij of zij kan dragen,’ ook daar had zij zich toen zo sterk aan vast gehouden. Gerald schrok op toen hij opeens zijn naam hoorde roepen en zijn gezin de aandacht weer opeiste. Gonda wilde vanmorgen met de stoeltjes lift naar boven op de alpenwei en Leonda en Esmee zouden haar vergezellen. Gerald en Justin zouden de zwarte skipiste gaan doen, die nog iets hoger lag dan de alpenwei daarna zouden zij om twee uur ook naar de alpenwei gaan om in de skihut wat te eten met elkaar.

Na het ontbijt maakte iedereen zich klaar om te vertrekken, Gerald en Justin vertrokken eerder omdat zij een stukje verder moesten. Leonda en Esmee hielpen hun moeder nog even met de ontbijttafel opruimen en vertrokken daarna ook. Halverwege kwam Leonda er achter dat ze de crème voor haar lippen vergeten was en besloot dat nog even op te halen in het appartement Gonda en Esmee zouden alvast met de stoeltjeslift naar boven gaan en bij de skihut op de alpenwei op haar wachten. Enkele minuten later liep Leonda met snelle pas naar de entree van de stoeltjeslift en sloot aan in de rij. Plotseling verstijfde ze bij het horen van haar naam, ze herkende de stem van Stefan Bauer meteen. Voordat ze omkeek rechte ze eerst haar rug en keek hem met een niets zeggende blik aan. Pas nu realiseerde zij zich dat ze oog in oog stond met de jongen die zij dacht te kennen, maar die haar twee avonden geleden had gekwetst en vernederd in het bij zijn van andere mensen, wat had zij zich hulpeloos gevoeld en zo onbegrepen. Het ongeloof dat nu langzaam aan in een woede uitbarsting leek over te gaan moest ze weg duwen en ze vermande zichzelf om rustig te blijven. Als of ze een ander hoorde zeggen, ‘Ik geloof dat wij elkaar niets meer te zeggen hebben Stefan, na alles wat er is voorgevallen is mij het één en ander duidelijk geworden.’ Toch was het haar eigen stem geweest en had ze hem daarbij recht in zijn ogen gekeken. Dit had ze nog nooit eerder gedurfd, toch voelde ze dat ze dit zo moest doen. Het gevoel dat ze zich zo vergist had in Stefan zat haar behoorlijk dwars en daar kwam ook nog eens bij dat ze er helemaal geen zin meer in had om energie in hun relatie te stoppen. Maar Stefan dacht daar anders over en leek haast getergd toen hij antwoorde, ‘Zo dacht jij dat, dacht jij dat je zo van mij af kunt komen. Je weet toch dat ik van je houdt, en wat er eergisteren avond gebeurt is, dat kun je mij toch niet aan rekenen. Ik wist niet wat ik zag en zeker niet wat ik er van moest denken.’ ‘Je had het tenminste aan me kunnen vragen, zei Leonda, maar dat vond je blijkbaar niet nodig.' Intussen waren er weer meer mensen in de rij aangesloten en volgden met argus ogen hun gesprek. Als Leonda zou blijven staan zou ze voorlopig nog niet van Stefan af zijn, en ze wilde niets liever dan het gesprek afkappen. Opeens kreeg ze Casper in het vizier hij stond achteraan in de rij van wachtende mensen, en had op een afstand Leonda gadegeslagen en gezien dat er weer iets niet in de haak was. Op het moment dat hij naar voren liep om zich bij Leonda te voegen hoorde hij Stefan nog net zeggen, 'Als jij denkt dat je zo van me af komt, dan zeg ik je dat je het behoorlijk mis hebt, waar je ook bent, ik weet je te vinden.’ ‘Problemen Leonda?’ Casper keek Leonda indringend aan en zij begreep dat hij haar voor de tweede keer uit de problemen zou halen. Nog voordat ze een antwoord kon geven  had Stefan met zijn lijzige en opeens zo irritante stem met accenten geantwoord, ‘O, nou begrijp ik het, je hebt er geen gras over laten groeien Leonda, ik had het kunnen weten, eerst heb jij je laten aflebberen door één of andere..... ‘Nu is het wel genoeg geweest,’ onderbrak Casper hem. ‘Je hebt Leonda al genoeg vernederd en gekwetst.’ Beschermend legde hij zijn arm om Leonda heen en duwde haar behoedzaam uit de rij wachtende mensen. ‘En laat één ding goed duidelijk voor je zijn, vervolgde Casper toen hij voor Stefan ging staan, als jij haar ook maar één strobreedte in de weg staat, dan weet ik jou te vinden.’ Het woordje ik zei hij met klem, en met een vernietigende blik naar Stefan draaide hij zich om naar Leonda, en liep met zijn arm om haar heen  richting zijn hotel. ‘Laten we maar even de rust bewaren en een kop koffie drinken, dan kan die blaaskaak vast naar boven gaan’, veronderstelde hij. Leonda had zichzelf ontzettend opgelaten gevoeld  en wist niet goed wat ze tegen Casper moest zeggen. Voor de tweede keer deze week had hij haar geholpen en uit een benarde positie gehaald. Hoe kon ze hem bedanken?

Casper zette zijn ski´s tegen de muur van het hotel klopte zijn laarzen schoon en leidde Leonda naar de lounge waar ze eerder deze week ook met Casper koffie had zitten drinken.Terwijl Casper naar de bar liep om twee koffie te bestellen, pakte Leonda haar  mobile telefoon om naar haar moeder te sms-en dat ze Casper tegen het lijf was gelopen en iets later naar boven zou komen zodra ze hun koffie op hadden. Casper kwam terug gelopen met in iedere hand een kop geurende koffie, nu zou ze toch eindelijk eens het eerste van wal tegen hem moeten steken. Ze keek naar zijn innemende gezicht en probeerde dat andere gevoel wat ze al eerder deze week had gevoeld voor hem opzij te zetten. Voordat hij ging zitten begon ze,‘Ik weet niet hoe ik je kan bedanken Casper, na alles wat je deze week voor mij hebt gedaan. Voor de tweede keer heb je mij een dienst bewezen.’ Ze voelde dat ze van hem weg moest kijken omdat ze voelde dat ze ging blozen. Verdorrie wat was dat toch elke keer naar, dat als ze hem in de ogen keek, de vlammen haar uit sloegen. Ze kon zich niet herinneren dat ze dit ooit bij een jongen gevoeld had, en tegelijkertijd voelde zij zich ook heel veilig bij hem. Zijn warme hand draaide haar gezicht naar zich toe, nu was er helemaal geen ontkomen meer aan en moest ze hem wel aankijken. ‘Nou ik weet wel iets hoor, had hij lachend gezegd, ik zoek voor vanavond nog een tafeldame die met mij wil dineren en aangezien jij mij een dienst wil bewijzen, lijkt me dat bij deze opgelost.’ Zijn ondeugende maar ondertussen vertrouwde stem verraadde niet wat hij nog verder dacht.Vanavond veel eerder dan hij had verwacht zou hij haar al een beetje beter leren kennen. ‘Ik pik je om laten we zeggen acht uur bij het appartement van je ouders op’,  vervolgde hij, en ik breng je veilig en wel tot aan je deur weer thuis. Deal?’  Wat kon ze hier nog op zeggen? Ze roerde in haar koffie terwijl ze hem een ontwapende lach schonk. ‘Okay, deal,’ was voldoende en terwijl ze dat zei bedacht ze, dat voor de tweede keer het ijs gebroken was. Dat Casper dit voor de eerste keer zo voelde dat wist Leonda niet.

 

 

Hoofdstuk 4

Een beetje zenuwachtig wierp Leonda Schuitemakers nog een laatste blik in de spiegel van de gang. Volgens haarzelf kon ze ermee door, ze droeg een zwart blazerpak met krijtstreepje waaronder ze een zacht roze blouse droeg. Haar lange blonde haren had ze een beetje nonchalant opgestoken, met hier en daar een loshangende lok.Leonda hield van gekleed maar ook van sportief. En omdat ze niet wist naar welk restaurant ze gingen was dit volgens haar de beste keus. Ze liep nog even naar de keuken om tegen haar moeder te zeggen dat ze door Casper was uitgenodigd om met hem te gaan eten, en dat hij haar ieder ogenblik op kon halen. Normaal gesproken zou Gonda Schuitemakers haar bedenkingen hebben gehad, gezien wat Leonda de afgelopen dagen had meegemaakt. Vanmiddag bij de stoeltjeslift was er blijkbaar ook weer iets voorgevallen met die ski-leraar Stefan. Ook toen was het Casper geweest die haar uit de brand had geholpen. Leonda was daardoor later naar boven gegaan, en bij het horen van het verhaal had Gonda gekscherend gezegd; ‘die Casper, die is er volgens mij op gebrand om jou uit de brand te helpen.’ En terwijl ze dit zei, had ze terloops een knipoog naar Esmee gezonden. Het plagerijtje was Leonda niet ontgaan, gauw had ze een handje sneeuw bij haar moeder in haar nek gestopt en op een verontwaardigde manier, `Mam!' geroepen. ‘O, sorry hoor,’ had Gonda gezegd, ‘ik bedoelde er niets mee. Het was er uit voor ik er erg in had.’ Maar Leonda kon haar moeder al langer dan vandaag. Vooral als het om haar kinderen ging, haar moeder zou zich nooit ongevraagd met haar dingen bemoeien, behalve als zij er om vroeg. Altijd als er problemen waren konden en mochten de kinderen op haar een beroep doen, en zou zij er alles aan doen om het probleem mee op te lossen. Voor bepaalde dingen had Gonda een scherpe neus, om het zo maar eens te zeggen. In de jaren die voorbij waren had ze geleerd om te doen wat haar intuïtie haar ingaf, en meestal ging haar dat niet verkeerd af. Ze had er dan ook geen enkele moeite mee dat Leonda vanavond al met Casper ging dineren, haar eerste indruk van Casper was anders als bij Stefan geweest. Bij Stefan waren er steeds van die rare dingen geweest die de revue waren gepasseerd, en op de één of andere manier had ze Leonda daar van niet kunnen overtuigen. Totdat van de week eindelijk de schellen van haar ogen vielen. Ze had bij Casper direct een ander gevoel gehad, hij kwam over als een rustige jongen die zijn mannetje wel stond en bovendien had ze opgemerkt dat Leonda in zijn bij zijn niet zo`n opgelaten indruk maakte als bij Stefan. Ze had bij Stefan altijd het gevoel gehad dat Leonda zo op haar tenen moest lopen, en nu was ze gewoon zichzelf. Toen Casper bij hun was blijven eten, had Leonda zich toch verontschuldigd om vanwege haar hoofdpijn naar bed te gaan. Dat zou ze bij Stefan nooit gedurfd hebben. Nee, zij en Gerald waren allebei van mening dat de eerste indruk van Casper goed was geweest. Ze hadden zelfs nadat Leonda naar bed was gegaan nog een heel goed gesprek met elkaar gehad. Daaruit, had Gerald haar gezegd kon je ook al heel veel halen hoe iemand als persoon was.De bel ging en haalde Gonda uit haar gemijmer. ‘O, mam daar is hij al, zie ik er goed uit, kan ik er zo mee door?’ ‘ Natuurlijk zie je er goed uit, doe nou niet zo zenuwachtig en wees gewoon je zelf Leonda Schuitemaker s.’ Vermanend sprak Gonda haar dochter toe. ‘Voorruit, na al die narigheid van de week mag je nu wel weer eens iets leuks hebben. Een fijne avond lieverd’, gauw drukte ze Leonda nog een kus op haar wang, lekker eten en maak er een gezellig avond van.’ Leonda  liep naar de intercom en drukte op het knopje. ‘Ik kom eraan,’ riep ze door de luidspreker. Gauw pakte ze haar handtas en zei tegen haar moeder dat Casper haar voor twaalven weer thuis zou brengen. ‘Al goed  meisje, ik vertrouw er helemaal op dat je in goede handen bent.’ Ze had er alle vertrouwen in dat Casper haar dat vertrouwen niet zou beschamen, daar durfde ze haar hand voor in het vuur te steken. Even later reed de zwarte BMW de bergweg af. 

Het was een heerlijke en zelfs een wat romantisch getinte avond geweest, als Leonda er aan terug dacht beleefde ze alles weer opnieuw. In het centrum van de wintersportplaats Stitz waren genoeg gezellige restaurantjes geweest. Casper had er één uitgekozen waar hij al eens een paar keer eerder was geweest. Dat was te merken want hij werd met alle egards ontvangen.Het was een ruim restaurant waar een gezellige sfeer heerste. In het midden van het restaurant stond een openhaard waar je dwars door heen kon kijken, hetgeen praktisch was omdat je zo uit vele hoeken van het restaurant naar de dansende vlammetjes van de openhaard kon kijken, en je de warmte van de haard goed kon voelen. Zodra ze aan tafel zaten was er een ober naar hun toe gekomen om de kaars die op hun tafel stond te ontsteken, daarna had hij hun de menu kaart gegeven, en Casper had om een goede fles wijn gevraagd. Nadat de ober na goedkeuring van Casper de glazen had ingeschonken, hadden ze nog even de tijd gekregen om op hun menu kaart te kijken. Casper stelde aan Leonda nog een paar menusuggesties voor maar uiteindelijk had ze toch voor de Tong Picasso gekozen, vooraf gegaan door een heerlijke gebonden soep van bospaddestoelen en als toetje de crème brûlé  en ter afsluiting waren er nog koffie met bonbons geweest. Tijdens hun diner hadden ze een goed ontspannen gesprek gehad. Over en weer waren ze in elkaar geïnteresseerd geweest en was er voldoende gesprekstof geweest over van alles en nog wat. Leonda had aandachtig geluisterd toen Casper het verhaal van zijn vader vertelde en hoe hij nu samen met zijn vaders vriend Menno Lichtenvoorde de zaak runde. Omdat Leonda´s vader ook ondernemer was, wist ze goed genoeg wat dat allemaal met zich mee bracht. Goed genoeg om te begrijpen dat niet alles goud was wat er blonk. Casper had gelijk gevoeld dat er een vrouw tegenover hem zat met een luisterend oor, een vrouw waar hij in één klap verliefd op was geworden. Nog steeds kon hij het zich niet voor mogelijk houden dat dit hem was overkomen. ‘Maar,’ sprak hij zichzelf in gedachten toe,  niet te hard van stapel te lopen. Eerst maar eens uit vinden of dit wederzijds was.

Langzaam aan was de verlegenheid die Leonda soms parten had gespeeld naar de achtergrond verdrongen, ze voelde zich allerminst opgelaten in zijn gezelschap, iets waar ze bij Stefan nog wel eens last van had gehad. Stefan had er nog wel eens een handje van gehad, om zich op een bepaalde manier aan haar op te dringen, iets waar Leonda niet altijd goed mee om wist te gaan. Soms had Leonda het gevoel wel eens gehad dat Stefan voor Leonda dacht en praatte, en wat zij er zelf van dacht dat deed er vaak niet eens toe. Wat gek dat ze dit nu pas in de juiste context kon plaatsen. Het kwam natuurlijk omdat ze nu toch de verschillen  tussen Stefan en Casper zo duidelijk zag. Casper die ze uiteindelijk nog maar een paar dagen kon, maar lang genoeg om haar hart in vuur en vlam te zetten.Telkens als ze naar zijn knappe gezicht keek werd ze warm van binnen, gelukkig kon ze hem nu wat beter en langer observeren, en als hun blikken elkaar kruisten, draaide Leonda nu niet meer in verlegenheid haar hoofd weg maar glimlachten ze naar elkaar, niet wetend dat het warme aparte gevoel ook Casper in de greep had. Casper had op zijn beurt ook aandachtig zitten luisteren toen Leonda vertelde dat zij sinds een paar maanden werkte in het Albeda Ziekenhuis in Emmen niet ver van Dalen de woonplaats van Leonda. Na lang te hebben gesolliciteerd was er in dat ziekenhuis een vacature gekomen van medisch secretaresse, een baan die aansloot op haar opleiding. Er waren een hoop gegadigden geweest voor de sollicitatie, uiteindelijk was zij en nog iemand over gebleven, en was tenslotte de keus op haar gevallen. Dat was voor vader Gerald en moeder Gonda een klein feestje geweest. De tijd dat Leonda nog geen werk had gehad had ze zich bezig gehouden met de administratie van het bedrijf van haar vader, zo had ze toch nog wat kunnen verdienen. De vaste administratief medewerkster Lucinda Hardeman was daar heel blij mee geweest, want nu kon eindelijk de achterstallige administratie eens worden weggewerkt. Ze had het goed kunnen vinden met de even oude Lucinda, en dat was zo gebleven ook nadat Leonda naar haar andere baan was vertrokken. Het was fijn om een echte vriendin te hebben bij wie je zo af en toe je hart eens kon uitstorten, en uitgesproken vrouwenpraat kon delen.

Op de afdeling Chirurgie hield ze zich voornamelijk bezig met het verwerken van de administratieve gegevens omtrent de patiënten, het plannen van de agenda van de desbetreffende chirurg, en het rapporteren van medische verslagen of analyses naar de huisartsen toe. Het was een pittige baan, maar ze had na een paar maanden haar draai erin gevonden. Ook was ze van mening dat ze leuke collega´s getroffen had. Ze had hen tijdens de koffiepauzes en de lunches beter leren kennen en dat klikte naar haar gevoel goed. Kortom ze ging iedere morgen met plezier naar haar werk, en daar ging het tenslotte om. Casper had nauwlettend zitten luisteren naar hetgeen Leonda te vertellen had, haar enthousiasme had ze tijdens haar verhaal niet onder stoelen of  banken gestoken, verbazingwekkend dat zo´n meisje aan die Stefan was blijven kleven. Samen met Menno Lichtenvoorde had hij voor zijn bedrijf al menig sollicitatiegesprek moeten afnemen. Motivatie en enthousiasme speelden hierin een grote rol. Bij gebrek aan, had hij al vaak genoeg mensen moeten teleurstellen, maar ja zo werkte het nu eenmaal in de wet van de grote getallen. Leonda had kennelijk haar motivatie en enthousiasme wel weten over te brengen bij haar huidige werkgever, anders had ze in het ziekenhuis zeker niet aan de slag gekund. Hoe dan ook ze bleef hem intrigeren en zijn conclusie bleef het zelfde, hij zou en moest haar beter leren kennen. De avond was omgevlogen en Casper had haar zoals beloofd rond half twaalf bij het appartement van haar ouders afgezet. Ze had hem bedankt voor de gezellige avond en had hem daarbij in zijn ogen gekeken. Deze keer kon Casper niet verdrinken in haar blauwe ogen, omdat het donker was. Ze had het zelf niet voor mogelijk gehouden maar spontaan boog ze zich naar hem toe, bedankte hem voor de fijne avond, en drukte hem een vluchtige kus op zijn mond. Toen ze zich omdraaide om uit te stappen werd ze tegengehouden door zijn sterke arm die haar dwingend terugdraaide. Voor ze het wist lag ze in zijn armen en had zijn mond de hare gevonden. De avond werd afgesloten met een warme omhelzing en een voorzichtige tedere kus.

  

Hoofdstuk 5

Na de wintersportvakantie hadden Casper en Leonda elkaar nog vele keren ontmoet. Omdat Leonda in het noorden van het land woonde en Casper in het zuiden was dat niet altijd even gemakkelijk. Vaak ging Casper in het weekeinde op zaterdag naar Leonda toe en bleef de zaterdagnacht over om zondag na het diner weer te vertrekken. Hij werd elke keer weer warm onthaald door Leonda en haar familie. Gerald had hem al heel veel verteld over het tuincentrum `Schuitemakers`, en was tot de conclusie gekomen dat er heel veel potentieel voor Justin in zou zitten. Justin, die nog maar net achttien jaar was geworden en bezig was met zijn rijbewijs te halen, was steeds druk bezig geweest met van alles en nog wat. ‘Aan zijn gedrevenheid zal het in ieder geval niet liggen.’ Had Gerals tussen neus en lippen door al eens geopperd naar zijn vrouw toe. Hij had zijn zoon al vroeg geleerd als je wat wilt bereiken, dan was het noodzaak om je handen uit de mouwen te steken. Justin liet van alle kanten zien dat hij hier toe bereidt was. Hij stond open voor de opbouwende kritiek die zijn vader bij tijd en wijlen aan hem gaf. Gerald had Casper toevertrouwd dat hij trots was op zijn zoon, en dat hij het zeker zou gaan redden als hij zo door ging. Casper bezat genoeg mensenkennis om dat te beamen.

Het afgelopen jaar had het tuincentrum nog een kleine metamorfose ondergaan. Nu de kinderen haar steeds minder nodig hadden, had Gonda besloten om zich wat meer met de verkoop van de bloemen en plantenafdeling bezig te gaan houden.Omdat tegenwoordig steeds meer de details van het interieur bepaald werden door de trends van diverse tuincentra´s had Gonda haar man geadviseerd om daar op in te springen. De afgelopen jaren had ze verschillende workshops en cursussen gevolgd om dit te realiseren. Ze vond dat de tijd nu rijp geworden was om het roer daarin om te gooien. Gerald had verrast gereageerd en het zeker niet afgewezen, en met het hele gezin waren ze enthousiast aan de slag gegaan om de klus te klaren. Het resultaat mocht er wezen. De oude stal die jaren lang dienst had gedaan voor opslag van de goederen, hadden ze weten om te toveren tot een prachtige ruimte waarin het rustieke en de uitstraling van de stal bewaard waren gebleven. Kortom het was een mooie en sfeervolle werkplek gebleken waar de klanten zich konden vergapen aan de nieuwste decoratie´s  en trends van het seizoen op het gebied van wonen en groen. Decoratie en Bloemenshop `De Oude Stal` was binnen de kortste keren een begrip geworden in de nabije omgeving. Regelmatig hield Gonda met veel plezier workshops, en daar werd gretig gebruik van gemaakt door de klanten. Esmee die dezelfde groene vingers als haar moeder bezat was met veel enthousiasme aan haar Bloem en Interieur opleiding begonnen en hielp haar moeder op vrijdagavond en zaterdag mee te verkopen. Ze was een grote steun voor Gonda, want zo  konden ze op de drukste dag van de week al voor negenen de boeketten op kleur gesorteerd hebben in de emmers water, en zich voor de rest van de dag concentreren op de verkoop. Als het erg druk was in de weekeinden en Leonda geen weekenddienst had dan droeg ook zij haar steentje bij, meestal bracht zij de bestellingen bij de klanten, en dat scheelde dan weer voor Gerald. Gonda prijsde zich dan ook heel vaak gelukkig met twee zulke fantastische dochters. Toch zou er binnen kort een oproepkracht moeten worden aangenomen. Leonda had aangekondigd om in de buurt van Casper werk te gaan zoeken en bij hem in te gaan wonen en dan moesten ze de hulp van hun dochter in de weekeinden missen. Ook stonden er over een tijdje de feestdagen weer voor de deur en dat bracht altijd extra drukte met zich mee. De komende weken zou Leonda de weekeinden bij Casper door gaan brengen om zo zijn moeder,broer en grootouders te leren kennen. Gonda had daar alle begrip voor, deze twee mensen, die zichtbaar zo verliefd op elkaar waren, verdienden het om dicht bij elkaar te zijn. Zelf was ze die heftige periode van verliefd zijn allang voorbij, en er was onvoorwaardelijke liefde voor terug gekomen, die Gerald met haar deelde in regen en zonneschijn.Ze kon alleen nog wensen dat haar kinderen dezelfde zegen toebedeeld zouden krijgen. De tijd zou het hun leren.

Met een zucht zette Leonda de computer uit, pakte haar colbertjasje van de kapstok en liep naar de lift. Terloops riep ze nog even prettig weekend naar een paar collega’s. Nog één dag en ze zou zijn armen weer om haar heen voelen, en zijn mond weer op de hare voelen. De afgelopen maanden waren zo fijn geweest met Casper, steeds dichter waren ze naar elkaar gegroeid. Het verlangen naar elkaar leek met de week groter te worden. Morgen zouden ze elkaar weer zien, en vanavond zou Casper zijn moeder vertellen dat Leonda het volgende weekeinde mee zou komen om zo kennis te maken met elkaar. Het afgelopen half jaar was Casper steeds naar Leonda  toe gekomen. Steeds was hij met heel veel liefde en warmte ontvangen en voelde zich al aardig thuis bij de familie Schuitemakers. Verleden week had Casper haar bij het afscheid in zijn armen genomen en zo hartstochtelijk gekust, als ze er aan dacht werd ze er weer duizelig van. ´ Ik wil je zo graag aan mijn moeder en mijn broer voorstellen Leonda ´ had hij gezegd, ´ Ik kan niet meer langer wachten. Leonda haar hart had een vreugde sprongetje gemaakt. Op dit moment had ze eindeloos gewacht, ze had haar zelf beslist niet aan Casper willen opdringen, en had bewust het initiatief  aan hem gelaten. Natuurlijk hadden ze beiden van het begin af aan gevoeld dat er veel meer  tussen hun twee was geweest. In het begin was het vooral fysiek verlangen geweest, graag  bij elkaar zijn. Later was ook het lichamelijk verlangen erbij gekomen, maar steeds had Casper zich weten te beheersen als het tot een hoogtepunt dreigde te komen. ´Als geen ander wil ik jou, Leonda,´ had hij een keer gezegd, ´maar jou vertrouwen wil ik niet beschamen. Laten we zo lang het kan met onze benen op de grond blijven staan.’ Ze had geweten dat hij gelijk had gehad, maar had zich toch stiekem afgevraagd hoe het zou zijn om naast hem in zijn armen te liggen. Maar aan de andere kant was haastige spoed zelden goed en besloot ze om toch maar geduldig te zijn. 

Als in een film was het afgelopen half jaar in zijn hoofd aan hem voorbij gegaan, Casper schrok op toen zijn moeder met de koffie plotseling voor zijn neus stond. `Waar was jij met je gedachten Casper Verstraten?' vroeg Imke terloops. Even bleef het stil voor hij zei, ‘Tja....ik zou nu natuurlijk van alles kunnen zeggen mam, maar ik heb je iets te vertellen, iets wat ik niet meer langer voor me kan houden.’ 'Laat me raden,` zei Imke lachend, ‘je bent verliefd.’ Verbouwereerd keek Casper zijn moeder aan voor hij zei, `Hoe weet jij.... u dat nou?’ `Malle jongen, dacht jij nou echt dat je dat voor je moeder verborgen kon houden, die glans in je donkere ogen zegt mij genoeg.`  Imke was zichtbaar blij voor Casper, ze had hem dit zo gegund, ze had hem echt de laatste maanden weer wat levenslustiger gevonden. Fabian en hij hadden zo`n ontzettende duw gehad na het overlijden van hun vader. En toch hadden zij zich steeds zo groot gehouden tegenover haar,dat was haar niet ontgaan. Ze had zo gehoopt op het moment dat ze weer verder gingen met ieder hun eigen leven, maar wist als geen ander ook, dat ze dat zelf, op hun tijd en manier moesten oppakken.  `Ik ben inderdaad verliefd mam,` antwoordde  Casper, en wel op het mooiste meisje dat er in dit land rond loopt. Ze heet Leonda. Leonda Schuitemakers. En ik zou haar zo graag aan u volgende week willen voorstellen. 'Maar natuurlijk dat lijkt mij vanzelfsprekend, ik verheug me er enorm op, er verscheen een opvallende glimlach op haar mond en ze vervolgde, het moet haast wel een bijzonder meisje zijn, omdat ik zo langzamerhand wel weet dat jij niet over één nacht ijs gaat Casper Verstraten!! Je hebt mij nieuwsgierig gemaakt en zie naar deze kennismaking uit.' Nauwelijks hoorbaar sloop er een diepe zucht van opluchting uit Casper. Eigenlijk had hij het ergens al geweten dat zijn moeder zo zou reageren, ze had gelukkig na al die jaren van verdriet haar eigen identiteit bewaard. De laatste jaren waren voor haar beslist niet makkelijk geweest, en even waren hij en Fabian bang geweest voor een geestelijke inzinking. Gelukkig dat het zover niet was gekomen. Imke stond met het dienblad koffie in haar handen en dacht aan Casper en Fabian, aan vroeger toen ze klein waren geweest en de deur voor al hun vrienden altijd open had gestaan. Sommige kwamen nog steeds over de vloer, daar genoot Imke Verstraten altijd zichtbaar van. Zij had deze jongens met hun vrienden op zien groeien, sommige die kon ze al vanaf de toen nog zo geheten kleuterschool periode. Nu waren het mannen geworden die zelf bijna op het punt stonden om een gezin te stichten. Wat was deze mooie tijd achteraf gezien toch snel gegaan. Ook wist ze nog, dat ze samen met Friso plannen maakte, over wat ze samen nog zouden gaan doen als de jongens op eigen benen zouden staan. Het waren dromen geweest vanaf nu zou ze alles, verder alleen moeten ondernemen op dat gebied. Er schoot een brok in haar keel, nu ze zich realiseerde hoe anders alles gelopen was. Casper zag het en nam het dienblad met de koffie van zijn moeder over, en trok haar eventjes liefkozend tegen hem aan. ´Neem  me niet kwalijk´ zei ze zachtjes, ‘er zijn van die momenten die ik zo graag met pappa zou hebben gedeeld.’ Casper slaakte een zucht en knikte naar haar, wat kon hij anders doen? Hij vertaalde razend snel in zijn hoofd, wat zijn moeder bedoelde, dat bij alle momenten van verdriet en in het bijzonder die van geluk een dubbel gevoel bij zijn moeder teweeg zouden brengen stond als een paal boven water. Alle dingen die het geluk van Fabian en hem toebedeeld zouden zijn, gingen niemand anders, dan als eerste hun beide ouders aan. Imke was ondertussen gaan zitten op een stoel en Casper schonk ondertussen voor zijn moeder en zichzelf een kopje koffie in. Imke pakt het dankbaar van hem aan, ze wist dat ze zichzelf tegen over haar kinderen nooit hoefde te verontschuldigen over haar verdriet, zij wisten als geen ander hoeveel zij van Friso heeft gehouden en nog steeds hield. En hoe wrang het ook mocht klinken, dat voelde goed!

 

 

 

Hoofdstuk 6

De week was voorbij gevlogen, afgelopen weekend had Casper voor de zoveelste keer, het weekeinde bij Leonda thuis doorgebracht. Het was een zonovergoten weekeinde geweest met genoeg romantische details. Bijvoorbeeld de boerenbruiloft die elk jaar na de afsluiting van de braderie op touw gezet werd om zo met de plaatsgenoten een gezellige zaterdagavond te beleven. Veel van de ondernemers kwamen na het opruimen van de braderie ook nog even hun vocht op peil houden. Het hoogte punt was altijd het moment als de bruid het boeket met bloemen naar achter gooide. Wie het boeket opving was de gelukkige en mochthet andere jaar samen met haar partner het kopstuk zijn van de boerenbruiloft. Toen het moment daar was had haar vriendin Lucinda die er samen met haar verloofde Niels Verduin was geweest,  waarschijnlijk in een opwelling naar haar toegeschreeuwd: `pak hem Leonda hij is voor jou.’ In een impuls had ze het vliegende boeket uit de lucht gegrepen, daarna had de menigte zich luid klappend  om haar heen verzameld.Toen ze even later haar hoofd had opgericht keek ze recht in Casper zijn ogen. Zijn ogen straalden en er was een brede lach om zijn mond verschenen. Hij had haar midden in de menigte in zijn armen genomen en een innige kus gegeven. Leonda had zich weer even geen raad geweten, even was ze de kluts weer helemaal kwijt geweest en had ze de rode kleur waaraan ze altijd zo`n hekel had, weer helemaal op haar wangen gevoeld. Pas toen de ingehuurde band een foxtrot speelde had Casper haar op de maat meegetroond en waren er gelukkig verschillende mensen geweest die hun voorbeeld hadden gevolgd. Langzaam aan had Leonda zich zelf weer in de hand gekregen. Casper had haar nog wat dichter tegen zich aangedrukt en haar toegefluisterd hoe gelukkig hij met haar was. Heimelijk had hij naar het boeket met bloemen gekeken, dat verstrengeld tussen hun handen zat.´Een mooi boeket´ had hij opgemerkt, vlak voordat hij haar weer diep in de ogen had gekeken, ´ maar jij bent met geen enkele bloem te evenaren.´ Tussen de regels door had hij dus gezegd  hoe gelukkig hij met haar was en had haar op dat moment de gelukkigste vrouw van  de hele wereld gemaakt. 

Later op de avond waren ze met Lucinda en Niels nog even naar de bar `Blue Bay` gegaan en hadden daar met elkaar nog wat gedronken en gelachen over wat er die avond was gebeurd. Casper en Niels leken het in de gesprekken die ze met elkaar voerden, goed met elkaar te kunnen vinden. Al gauw bleek dat Niels en Casper iets gemeen hadden, Niels vertelde namelijk nietsvermoedend aan Casper dat hij in de bouw werkte als opzichter. Al gauw waren die twee in gesprek over hun vakgebied. En Casper had al gauw in de gaten dat Niels een man van de praktijk was. Casper was zich er van bewust dat hij met een luisterend oor, er zijn voordeel mee kon doen.Toen het tijd was om weer naar huis te gaan spraken ze af dat ze elkaar weer gauw een keer zouden ontmoeten om bij te praten. Ook Leonda en Lucinda spraken af geregeld met elkaar te bellen. In het gesprek dat zij met elkaar hadden gevoerd werd het voor Lucinda duidelijk dat ze elkaar niet meer zoveel zouden zien nu Leonda ook geregeld de weekeinden bij Casper door zou gaan brengen. Ze liepen met elkaar naar de parkeerplaats waar hun beiden auto´s stonden geparkeerd. Lucinda en Leonda zoenden elkaar bij het afscheid nemen uitbundig, terwijl de mannen elkaar welgemeend de handen schudden. Ze beloofden elkaar om in contact met elkaar te blijven en over een tijdje  weer een keertje af te spreken met elkaar. 

Deze avond was zo goed en fijn geweest concludeerde Leonda toen ze bij Casper in de auto zat. Met een gelukzalig gevoel had ze even haar hoofd tegen Casper zijn schouder gelegd. Op zijn beurt had ook hij zijn hoofd niet te lang, maar heel even tegen haar aan gelegd. En niet lang daarna had hij de auto aan de kant van de weg gezet om haar in zijn armen te nemen. Hartstochtelijk hadden ze met elkaar gevreeën, de stoelen van de auto hadden ze voor het gemak alvast van een andere positie voorzien. Hun handen streelden, aaiden elkaar zoals verliefde mensen dat met elkaar doen. Als ze haar ogen dicht deed voelde ze weer zijn hard gespierde lichaam en voelde ze weer hoe zijn hart tekeer was gegaan. En zij had op haar beurt gesidderd van verlangen toen hij lieve woordjes tegen haar had gefluisterd op het moment toen hij met zijn handen haar lichaam aan het verkennen was. Ze had nooit gedacht zo`n verlangen naar een man te hebben, en toch wilde ze er nog niet aan toe geven. Ze wilde zichzelf nog niet gaan verliezen in het avontuur dat liefde heette, en in dit geval vol van hartstocht was. Ze hield zoveel van Casper, dat als het een keer zou gebeuren, zij zich met volledige overgave aan hem zal geven. Die overgave moest volgens haar zonder remming, en in complete harmonie zijn, en het decor zal zeker niet langs de weg zijn.Casper die haar terughoudendheid wel had gevoeld en er zeker niet door uit het veld geslagen was, had begrepen dat het beter zou zijn om de stoelen maar weer in de normale stand te zetten. Hij wist dat het zo goed was en wilde nog niet meer van haar verlangen. Pas als Leonda  het zelf aan zou geven zou het vroeg genoeg zijn, tot die tijd bleef hij zo goed en zo kwaad als het kon met zijn benen op de grond staan, zoals hij zichzelf en haar had beloofd.Voordat hij de auto weer ging startten  en zij zichzelf weer een beetje gefatsoeneerd hadden, schoot hem nog iets te binnen.Uit het dashboard  van de auto haalde hij een klein maar fijn cadeautje  ingepakt in een mooi papiertje. Even trok hij haar weer in zijn armen vergezeld met een innige zoen voordat hij had gezegd: `voor de vrouw die vanaf het begin mijn hart in vuur en vlam heeft gezet. Leonda had een diepe zucht geslaakt omdat ze dit dus echt niet had verwacht. Snel pakte ze het cadeautje uit en deed langzaam het fluwelen doosje open.

'Oooh’, was alles wat ze kon zeggen en ze staarde naar een prachtige gouden ring die versmolten was met zilver op de bovenkant waarin een rozet van prachtige parels was ingezet. Met haar grote blauwe ogen had ze hem aangestaard en hem haar lippen geboden om hem te bedanken voor dit mooie cadeau. Tijdens hun kus was er een traan van Leonda tussen hun gezichten gegleden, en Casper had hem voorzichtig met zijn duim van haar gezicht gewreven. `Je weet Leonda`,  had hij tegen haar gezegd dat ik het gisteren met mijn moeder uitgebreid over je hebt gehad.Voordat je haar volgende week zult ontmoeten , wil ik je deze vriendschapsring aanbieden,  je weet inmiddels dat je veel voor mij betekend en ik zou heel graag mijn leven met jou verder willen delen. Ze had zich in zijn armen gevleid en vertelde hem dat haar gevoelens wederzijds voor hem waren en dat ze niets liever wilde dan de vrouw in zijn leven te willen zijn. Gekscherend had hij gezegd: `dat is je maar geraden ook, het zal toch te gek voor woorden zijn dat ik ruim een half jaar lang half  Nederland hebt doorkruist om jou te kunnen zien, en achteraf ook nog eens nul op rekest krijg.` Verwaand had hij zijn neus in de lucht gestoken en zij was in lachen uitgebarsten. Nog even had hij haar knuffelend naar zich toe getrokken maar had daarna toch echt de auto gestart, om als eerste de ouders van Leonda deelgenoot te maken van het mooie cadeau dat ze van Casper had gekregen. 

En nu was er alweer een week voorbij gegaan, de sms berichtjes waren over en weer naar elkaar gestuurd, elke dag tussen lunchtijd hadden ze met elkaar contact gezocht en de uren daarna had ze zichzelf in hogere sferen gewaand. Ze had de hele wereld aangekund, alleen al om het feit dat Casper haar zo openlijk zijn liefde had betoond. En nu zat ze naast hem en waren ze op weg naar Hoofddorp voor de eerste kennismaking met Casper zijn moeder, zijn jongere broer Fabian en zijn grootouders.Heimelijk keek ze naar opzij naar zijn knappe gezicht, even kwam hun eerste ontmoeting haar voor de geest en vond dat het lot hun wel heel wonderlijk bij elkaar had gebracht.

Nadat Casper om twee uur was gearriveerd had Leonda nog gauw voor haar ouders en het personeel koffie gezet. Vrijdagsmiddags was het altijd zo´n gekken huis  in `De Oude Stal`, er waren altijd mensen die nog gauw even voor het weekeinde voor de gezelligheid een bloemetje in huis haalden of dat als cadeautje voor iemand anders kochten. Moeder Gonda was blij geweest dat er al koffie was gezet door haar dochter en had als eerste Esmee voor de koffiepauze gestuurd. Dankbaar had ze het warme vocht in ontvangst genomen toen ze in de keuken van `De Oude Stal` zich zuchtend op een stoel liet zakken. `Dat had ik nou net even nodig.` Voordat Leonda haar goed en wel had kunnen waarschuwen dat de koffie wel eens te heet zou kunnen zijn had ze al gulzig een slok genomen van het veel te warme vocht om het daarna weer proestend uit te spuwen, vergezeld met een luid:` auw, `dat zeker in de winkel te horen was geweest. De koffie was daarbij alle kanten uitgespoten. `Ooh, Esmee` had Leonda geroepen, `je leert het ook nooit  Samen met Casper  was ze in de lach geschoten en vertelde haar dat ze onverbeterlijk was. Dit was Esmee ten voeten uit, uiterlijk had ze veel van Leonda weg, je kon zien dat het zusjes waren, maar de karakters waren totaal verschillend. Daar waar Leonda verlegen op het afwachtende af was, was Esmee juist heel open en spontaan en kon nogal eens de lollige clown uithangen. Casper en Esmee waren wel aan elkaar gewaagd en hij had haar het afgelopen half jaar ook zeker in zijn hart gesloten, dat was wel te merken uit zijn reactie toen hij haar een aai over haar bol had gegeven en haar had gezegd dat ze het portret wel was, maar dat als ze lang genoeg zou blijven oefenen met een schortje voor, het koffie drinken wel ooit een keer zou leren. Esmee zou Esmee niet zijn om toch nog even het laatste woord te hebben en dat deed ze dan ook met een plagerige stem: `Lieve, misschien, ooit, zwager in wording, als ik een keer kans zie, dan kom ik een keertje bij je op visite in Hoofddorp om je te laten zien dat ik echt wel op een normale manier een kopje koffie met jou kan drinken hoor, en ook nog eens zonder schortje voor.` ‘Daar hou ik je aan ,’had Casper grinnikend gezegd. Esmee was opgestaan en was Casper op een zogezegde hautaine manier voorbij gelopen, ze had haar zus een knipoog en een kus gegeven, en zich bij de deur nog even omgedraaid en hen beiden een fijn weekend gewenst. Ze ging weer terug naar de winkel om haar moeder af lossen om koffie te drinken. Gerald en Justin kwamen ook net binnen lopen, en zo hadden ze voor ze vertrokken nog even met zijn vijven aan de koffie gezeten. Om half vier waren ze richting Hoofddorp vertrokken. Gerald en Gonda hadden Leonda en Casper  uitbundig uitgezwaaid. Als het op de snelweg mee zou zitten konden ze ongeveer om vijf uur bij Casper zijn ouderlijk huis zijn. 

Leonda was de afgelopen maanden nieuwsgierig geworden en had uitgezien naar het moment dat Casper haar zou meenemen naar zijn moeder en broer. Toch bespeurde ze bij zichzelf een lichte gespannenheid nu het dan eindelijk zo ver was. Casper had dit al een beetje opgemerkt en legde even zijn hand op haar knie om haar op haar gemak te stellen. Een glimlach verscheen op haar mooie gezicht, en ze strekte daarbij gelijk haar hand voor haar uit om haar mooie vriendschapsring te aanschouwen. Haar vader en moeder waren zichtbaar blij geweest toen ze de kostbare ring aan Leonda haar hand zagen schitteren en hadden wel begrepen dat Casper snode plannen met hun dochter had. Casper en Leonda wilden samen verder en elkaar ook meer gaan zien, ze hadden daarom voor de toekomst samen besloten dat Leonda in de omgeving van Hoofddorp een nieuwe soortgelijke baan zou gaan zoeken en om en nabij de herfst bij Casper in zijn appartement zou gaan inwonen. Haar ouders hadden dit wel aan zien komen en er verder geen moeite mee gehad. De afstand was gewoon te ver van Hoofddorp naar Dalen, en als je verliefd bent wil je graag en veel bij elkaar zijn. Die tijd hadden ze zelf ook gehad, zo hadden haar ouders geredeneerd. Maar eerst zou ze kennis gaan maken met Casper zijn moeder Imke en broer Fabian dat stond nu als allereerste te gebeuren. Ze was benieuwd of Casper het voornemen dat Leonda voorlopig bij hem zou intrekken ook  aan zijn moeder had gemeld en besloot het hem gelijk maar eens te vragen. `Maar natuurlijk Leonda Schuitemakers, wat dacht jij dan,´ zei hij met pretlichtjes in zijn oogjes, `het is voor mij het mooiste cadeau om jou zo dicht bij mij in de buurt te hebben, en dan nog wel iedere dag. Dit was natuurlijk weer één van zijn plagerijtjes maar hij vervolgde al snel:´Geloof me of niet, mijn moeder stelde het nog net niet zelf voor maar stuurde het gesprek wel in die richting toen ik vertelde dat je uit het noorden kwam.` Logisch gezien is er toch uiteindelijk niets mis mee, had hij simpelweg gesteld. En eigenlijk was zij het ook wel met hem eens, ze waren beiden oud genoeg om zelf verantwoording te nemen over hun eigen besluiten. 

Het laatste stuk ging Casper er bij Amsterdam-Zuid af om binnen door naar Hoofddorp te rijden, je kon zien dat alles hier in het Westland in het teken van de bloemen en de bloembollen stond, de glazen kassen waren in de wijde omtrek te zien. Op het land zag ze de mensen de laatste bloemen van het seizoen plukken. Het was leuk om te zien vooral omdat haar achtergrond en thuisbasis ook om dit product draaide.Op een volgend stuk land waren de  mensen met tractoren in de weer om het land weer klaar te maken voor de bloembollen, de tulpen, hyacinten, en narcissen, die het aankomende voorjaar weer hun prachtige bloei zouden prijs geven, met hun overweldigende kleurenpracht. Leonda wist uit ervaring dat deze bloemen in de knop werden geplukt, zodat ze hun bloei in de vaas bij de klant tentoon konden spreiden. Ook werden deze bloemen niet alleen in voorjaarsboeketten verwerkt , maar ook de bloemencorso´s waren natuurlijk grote afnemers van dit oer Hollandse product. Toen ze nog wat kleiner was geweest, waren ze tijdens een schoolreisje binnenin zo´n kas geweest en had ze belangstellend gerichte vragen aan het personeel gesteld. Vol met verhalen had ze die avond aan tafel gezeten en met rode wangen haar verhaal verteld. Vader Gerald had haar genoegzaam gade geslagen en pas jaren later had hij er zelf aan moeten geloven, omdat hij samen met zijn vrouw had besloten om Decoratie en Bloemenshop `De Oude Stal`op poten te zetten, en nu beiden ook regelmatige bezoekers waren van de  Bloemenveilingen die er in Nederland te vinden zijn. `We zijn er bijna,` Casper haalde haar uit haar gedachten, `we zitten nu op de hoofdweg naar Hoofddorp, als je naar de rechterkant kijkt zie je Schiphol liggen, maar dat was je natuurlijk al opgevallen. Even later scheerde er heel laag een vliegtuig voorbij om zich voor te bereiden op de landing die hij ging maken.

Nog even en ze zouden arriveren, Imke keek op de klok, een staande pendule in een glazen stolp die op het midden van de schoorsteen stond. Deze klok bracht haar weer even terug naar haar trouwdag met Friso. De klok was een huwelijksgeschenk geweest van haar ouders en was haar nog steeds dierbaar, vooral omdat het haar deed denken aan haar verbintenis met Friso. De man van wie ze nog steeds zoveel hield en die haar gelukkig had gemaakt samen met hun twee prachtige zonen. Ondanks haar tegenslag was ze haar geloof in God steeds trouw gebleven, ze had het op haar eigen manier gedaan. Ze wist heel goed dat je, als je geloofde niet gespaard zou blijven voor noodlot of tegenslag. Ieder mens was gelijk in het krijgen van zon en regen. Bij de zwaarste stormen kwam het er juist op aan had ze gemerkt. Je kon God bij tegenslag de rug toekeren of je kon Hem zoeken. Zij was Hem blijven zoeken en ze had de kracht weer gekregen om verder te kunnen met haar grote verdriet. De waarom vragen zullen in ieder mensenleven blijven, wist ze, soms was het gewoon beter om te aanvaarden en te berustten. Friso had Imke altijd ondersteund en haar de ruimte in haar behoeften gegeven, ook als hij er wel eens anders over had gedacht. Altijd weer stond hij achter haar en overlaadde hij haar met zijn liefde. Haar zoektocht naar God was zeker niet altijd gemakkelijk geweest, haar ouders waren heel anders denkend geweest dan zij. De keuze die zij gemaakt had richting Friso was zeker in het begin van hun relatie, niet de keuze van haar ouders geweest. Imke had een veel strengere opvoeding genoten dan Friso, ze was behoorlijk strak gehouden, en had geen ruimte gekregen om haar eigen mening tegen haar ouders te ventileren. Het was zoals het was, tegen je ouders ging je niet in. Hoe bekneld had zij zich altijd gevoeld voordat ze haar eigen vleugels uit had kunnen slaan en haar eigen zoektocht naar de zin van het leven en God had kunnen beginnen? Dat was niet altijd zonder slag of stoot gegaan, zeker niet in haar ontmoeting met Friso, maar het volgen van haar hart had haar toen en achteraf gezien het aller beste geleken. Haar ouders waren in het begin diep teleur gesteld geweest in haar en hadden er veel aan gedaan om Friso van haar pad te houden. De liefde was sterker gebleken, Friso was voor haar de man van haar dromen, en hij was de beste keuze van haar leven geweest. 

Door alle bombarie van haar ouders op de achtergrond was hun  huwelijksdag  als een roes aan haar voorbij gegaan, geen kerkelijke inzegening tot groot verdriet van haar ouders, geen groot feest maar wel een stijlvolle receptie en een huwelijksreis naar Hawaï. De witte broodweken waren daar voor hen goed begonnen. Friso had alles over hem heen laten komen, hij had geweten dat Imke haar ouders niet blij waren geweest met haar keuze, en hij had tegen haar wel eens tussen neus en lippen gezegd: 'de mensen waar je het niet van verwacht doen je vaak het meeste verdriet.' Gek genoeg had ze hem daarin ook nog geen ongelijk geven. Voor haar was hij in ieder geval het beste geweest wat haar was overkomen, en was hij in haar liefde voor hem altijd blijven geloven. Het had veel van hen beiden gevraagd, maar de liefde voor elkaar had het overwonnen en was toch sterker gebleken. Friso die in de ogen van haar ouders toendertijd als een soort ' heiden' werd gezien kwam uit een gedreven, liefdevol en warm gezin. Hij had haar op zoveel andere dingen van het leven gewezen, dingen die bij haar thuis nooit bespreekbaar waren geweest gaven haar een totaal andere kijk op het leven. Van hem had ze geleerd om altijd weer het positieve uit het negatieve te halen. In de loop der jaren had ze afstand kunnen nemen van het geworstel, en geleerd haar eigen leven te leiden en ook dat ze verantwoordelijk was voor haar eigen geluk. Ze had geleerd dat er meer wegen naar Rome leiden en dat zorgde ervoor dat ze de verstikkende sociale controles samen met de conservatieve inmenging van haar ouders met een gerust hart achter zich had kunnen laten. 

Maar nooit had ze God de rug toegekeerd, in die jaren was haar zoektocht  naar Hem juist begonnen. Langzaam maar zeker was ze er achter gekomen dat ze mocht wezen wie ze was ook met haar fouten, niemand was immers volmaakt. Tegenover haar ouders had ze steeds weer als een leeuw gevochten voor haar liefde voor Friso, en was hierbij de vele discussiepunten niet uit de weg gegaan. Terwijl zij warm en hartelijk door Friso zijn ouders werd opgenomen in hun gezin, waren de rollen voor Friso juist omgedraaid geweest. In het begin van hun relatie werd er gewoon niet over hem gepraat, in de hoop dat hun relatie dood zou bloeden. En de keren dat hij bij hun over de vloer kwam deden ze geen enkele moeite om hem beter te leren kennen. Het had haar jaren lang verdriet gedaan en dwars gezeten, een enkele keer had zij haar ouders geconfronteerd met de vraag of dit dan wel de bedoeling van het christelijk geloof zou zijn. Het leek erop of de liefde welke uiteindelijk de boodschap van het geloof is, het niet mocht winnen. Toch bleef ze zelf geloven en volharden in haar eigen standpunt. Zij wilde niet in een bepaald keurslijf gedrongen worden maar juist zelf ontdekken wat de zin van het leven voor haar was, en zelf haar eigen invulling aan haar leven geven met of zonder geloof. Ze was zelf totaal niet in de veronderstelling dat, als je bij een bepaalde kerk , kleur of geloofsgemeenschap hoorde, je plaats in de hemel al gekocht was. Daar waren meer factoren voor nodig, ieder mens zou moeten leren om zijn of haar hart uit liefde open te stellen naar ieder ander mens. Als je geloofde benoemde je dat als Gods liefde, maar geloofde je niet dan is en blijft het woordje liefde toch ook bestaan? Ieder mens telt immers en mag er zijn.

In de jaren die volgden had ze met Friso genoeg vrienden, kennissen en zakenrelaties opgedaan van allerlei pluimages om het zo maar te noemen, en steeds weer was ze tot de ontdekking gekomen om de basis van normen en waarden, en niet in het minst de gelijkwaardigheid van ieder persoon nooit uit het oog te verliezen. De jaren met Friso hadden zoveel aan haar eigenwaarde toegevoegd, ze was in deze jaren gegroeid en een sterke zelfbewuste vrouw geworden. Een vrouw die leefde in deze tijd, en zolang ze kon zou ze met haar twee benen op de grond blijven staan en haar hart op God gericht blijven houden. Ze had in de loop van de jaren geleerd haar eigen verantwoording te nemen en daarmee het nodige respect afgedwongen. Want ondanks dat ze zeker niet onbemiddeld was, was ze niet zoals zo velen, die van niets tot iets waren gekomen buiten haar schoenen gaan lopen, maar juist in dat opzicht was zij voor zichzelf dicht bij God en dicht bij haar mede mensen gebleven. Ze had zich bij tijd en wijlen bezig gehouden met hand en span diensten binnen het bedrijf van haar man, en ook met wat vrijwilligerswerk dat ze ondernam. Dat gaf haar gek genoeg juist nu de nodige voldoening en kracht. De energie kwam langzaam aan weer een beetje terug bij haar. Ze had deze nodig om door te gaan met haar leven.  

Ook haar ouders waren gelukkig in de loop der jaren milder geworden in hun doen en laten en denken. Ze hadden Friso stukje bij beetje leren te accepteren en wel ingezien dat echte liefde niet kapot te krijgen was. Na de geboorte van de twee jongens was de band langzaam aan hersteld. Vanaf de zijlijn hadden haar ouders gezien hoe liefdevol hun dochter en hun twee kleinkinderen door hun schoonzoon met liefde werden omringd ondanks zijn drukke baan in het bouwbedrijf. Ze moesten langzaam aan gaan toegeven dat ze er wat Friso betreft behoorlijk naast hadden gezeten en waren voor zichzelf tot de conclusie gekomen om met een schone lei beginnen. Ze hadden daarna openlijk hun spijt tegenover Friso betuigt. Als verstandige mensen hadden ze besloten te vergeven en te vergeten en vooral elkaar voortaan in hun waarde te laten en te respecteren. Er volgden daarna toch nog fijne en gelukkige jaren met elkaar, ook met de ouders van Friso. 

Op de dag van Friso`s overlijden was haar pas duidelijk geworden, dat haar ouders na al die jaren ook Friso in hun hart hadden gesloten. Het verdriet om haar man en hun vader, zoon en schoonzoon had bij hen allen diepe sporen achter gelaten. De ouders van Imke hadden eindelijk ingezien dat liefde de grootste basis behoefte is voor ieder mens. Een flauwe glimlach verscheen om haar mond en een gedachte in haar hoofd: `Friso die eerst gewogen was en te licht was bevonden, had de liefde laten spreken in oprecht verdriet. En de klok was steeds maar door blijven tikken. In de magere jaren van hun huwelijk, had deze klok, het cadeau van haar ouders, hun geluk symbolisch gezien, wel de tijd en de ruimte gegeven.

 

 

 

Hoofdstuk 7

Het knarsende grind haalde Imke uit haar gedachten, de zwarte BMW draaide de parkeerplaats op, gauw snelde ze zich naar de voordeur om hem open te doen.Casper en Leonda waren inmiddels al uitgestapt, met de arm van Casper om haar heen liepen ze samen richting zijn moeder en werden ze beiden door hem aan elkaar voorgesteld. Een lach verscheen op Imke´s gezicht toen ze zei: `fijn dat jullie er zijn, kom gauw binnen dan drinken we eerst iets. Fabian zal ook wel zo komen, ik had hem eigenlijk al verwacht, waarschijnlijk een vertraging bij de spoorwegen.` Leonda was blij en opgelucht dat het kennis maken zo luchtig was verlopen, ze had zich gelijk op haar gemak gevoeld bij moeder Imke. Handig stuurde Imke het gesprek aan op de dingen van alle dag toen ze met z´n allen in de zitkamer een glaasje wijn dronken. `Wat woont u hier mooi en wat een prachtige tuin heeft u rondom u huis.` vond Leonda. De serredeuren  die open stonden vanwege het mooie weer gaven haar een adembenemende indruk van de prachtige en goed onderhouden tuin. Van af de bank keek ze eerst naar een breed terras dat met een stenen trapje naar beneden toegang verleende tot de tuin. Casper beloofde haar na het diner de tuin te laten zien want hij begreep wel dat Leonda vanwege het werk van haar ouders, hierin wat meer dan gewone belangstelling voor zou hebben.

Inmiddels was Fabian ook gearriveerd en stelde zich met een warme handdruk aan Leonda voor. Niet lang daarna genoten ze allemaal van een voortreffelijk diner. Moeder Imke had zich zelf weer eens meesterlijk overtroffen, en nam de complimenten van het drietal dankbaar in ontvangst. Fabian bood aan om zijn moeder te helpen met het afruimen, en Casper liet Leonda op de bovenverdieping de logeerkamer zien. Hier zou ze de komende nachten doorbrengen, in overleg met Casper had ze besloten om het weekend bij zijn moeder door te brengen, zodat ze beiden elkaar beter zouden leren kennen. Morgen zou ze samen met Casper zijn appartement gaan zien en ook langs een uitzendbureau gaan om haar zelf in te schrijven voor een baan in de buurt van Hoofddorp. `En bevalt de kamer je een beetje Leonda?` Casper hield de deur voor haar open en liet haar een lichte en ruime kamer inlopen, het raam kwam uit op de mooie tuin die ze vanmiddag ook al had opgemerkt. Als vanzelf liep ze naar het raam toe, ze kon haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Het gazon lag er prachtig bij in het midden van het gazon stond een soort Griekse waterfontein. Het water klaterde naar beneden. De tuin leek aan het einde op te houden maar er was een doorgang in de haag gemaakt, opeens begon er een belletje bij haar te rinkelen en keek ze Casper met lachende ogen aan voordat ze zei: `Ah ha, daarom vroeg je me of ik mijn bikini ook bij me had? En ik maar denken dat je met me naar het strand zou gaan, maar jij doelde natuurlijk op dit zwembad in jullie tuin. `Ja`zei Casper  triomfantelijk, `en dat je nu maar gelijk weet dat ik een ster bent op het gebied van iemand om de tuin te leiden, en jij bent er om het zomaar te zeggen lekker ingetuind. `Wacht maar Casper Verstraten, ik krijg jou nog wel, vandaag of morgen ben je van mij.` gaf ze hem terug. Waarop Casper met zijn hoofd schuddend haar naar zich toe trok en haar een tedere glimlach schonk: `lieve Leonda, ik weet niet of je het al weet maar kijk eens naar deze mooie ring,` hij pakte haar hand en gaf haar een handkus,`ik ben al van jou, en jij bent van mij als ik jou tot de mijne maakt. Hij hield haar stevig omklemd en het rood voelde ze al weer naar haar wangen stijgen, even was ze van plan haar hoofd weg te draaien maar besloot hem toch fier in zijn ogen te kijken, haar wijsvinger gleed over zijn lippen. `Ik hou van jou',prevelden haar lippen. `En ik zoveel van jou lieve schat,`zei hij, `zul je dat nooit vergeten? Hun lippen vonden elkaar in een innige kus. Casper trapte zacht tegen de deur, even later viel deze met een klik in het slot. Al kussend troonde hij haar mee naar het bed dat in het midden van de slaapkamer stond. Voor ze het wist lag ze met Casper op de ouderwetse twijfelaar, en waren ze bezig zoals de laatste tijd wel vaker gebeurde zichzelf in elkaar te verliezen. Het leek wel of de honger en hartstocht steeds sterker tussen hen beiden werd. Ze konden elkaar pas een half jaar, maar toch leek het al veel langer. Leonda was de eerste die weer tot haar zinnen kwam en Casper langzaam van haar af probeerde te duwen. Maar deze was nog niet klaar met zijn avances naar Leonda en het kostte haar dan ook de nodige overredingskracht om hem tot de orde te roepen. Eindelijk leek Casper, zij het met enige moeite zich los te maken van Leonda en bleef nog even naar het plafond staren voor dat hij zijn ogen naar Leonda richtte. ‘Ik zal het je maar vast zeggen lieve schat,’ zei hij en schoof zijn arm onder zijn hoofd voordat hij verder sprak met zijn inmiddels zo vertrouwde stem, een stem die ze uit duizenden zou herkennen en die haar met zijn lieve woordjes al menig keer uit haar evenwicht had gebracht. ‘Als je straks bij me woont, wilde ik voorstellen om maar niet meer te eten en te drinken en in plaats daarvan maar helemaal van de liefde te gaan leven. Even schoot Leonda in de lach zoals zo vaak als hij weer eens een gevat grapje had gemaakt, om daarna even serieus terug te antwoorden: ‘lijkt me niet echt een goed idee Casper Verstraten, je weet toch wel dat liefde gevoed moet worden, volgens mij is er toch zo’n spreekwoord: ‘de liefde van de man gaat door de maag of zoiets. Om haar woorden kracht bij te zetten gaf ze Casper een kleine por in zijn buik, net hard genoeg om hem te activeren om van het bed op te staan. Hij liep naar de deur en voordat hij de deur opende kon hij het niet na laten om te zeggen: ‘Okay, okay, jij je zin, zonder liefde en eten kun je het wel vergeten.’ ‘Zo is het maar net’, zei ze nog net voor hij de deur dicht had getrokken en ze met een diepe zucht even op de rand van haar bed ging zitten. Het was haar alles mee gevallen. Ze had zich weer eens zoals altijd voor niets druk gemaakt.

Het was een heerlijk weekeinde geweest Leonda had genoten van alles wat er op haar weg gekomen was. De moeder van Casper had haar meer dan eens op haar gemak gesteld.Casper was zaterdagavond niet al te laat naar zijn appartement vertrokken, zo had Leonda  ruimschoots de kans gehad om met zijn moeder in gesprek te treden over van alles en nog wat. Leonda had het meteen door gehad dat ze met een sociaal bewogen en gevoelige vrouw van doen had. Zo had ze Leonda laten doorschemeren dat de dood van haar lieve man Friso haar wankel had gemaakt, maar ook dat ze door wat ze mee had gemaakt weer sterk kon wezen en dat ze heel langzaam weer uit het diepe dal was geklommen, om het leven te aanvaarden zoals het nu was. En Leonda was ervan overtuigd dat deze vrouw met haar krachtige en energieke uitstraling het zou gaan redden. Belangstellend als de moeder van Casper was, had ze naar Leonda haar ouders en familie gevraagd, wat ze deden, wat zij op dit moment deed, hoe ze haar toekomst samen met Casper zag. Het was al bijna één uur geweest toen ze besloten om naar bed te gaan, Leonda was naar haar kamer gegaan en kroop tussen de gladde lakens en een heerlijk zacht dekbed. Ze kon niet gelijk slapen en dacht aan wat ze de afgelopen dag allemaal had gedaan. 

Zaterdag morgen was ze met Casper naar enkele uitzendbureau´s in Hoofddorp gegaan en had zich daar laten inschrijven voor een baan hier dicht in de buurt. De kans was groot dat ze snel aan de slag kon, want de vraag was op dit moment groot naar medisch administratieve medewerksters. Daarna waren ze nog even door het centrum van Hoofddorp gelopen en had Casper haar een beetje weg wijs gemaakt. Ook waren ze nog even naar het bouwbedrijf van Casper gereden, en had ze gezien hoe en waar Casper op zijn werk vertoefde.

Leonda was onder de indruk geweest van het kantoor en ze had Casper verbaasd omdat ze een opmerkelijk oog had gehad voor de kleine details die hij na het overlijden van zijn vader had aangebracht in het oude kantoorpand.Het betrof een oud herenhuis met een statig uiterlijk, maar binnenin was het nodige gedaan om er praktisch en functioneel in te kunnen werken. De karakteristieke details waren zo had Leonda gezien, gelukkig bewaard gebleven, en hier en daar werd je aangenaam verrast met de moderne snufjes van deze tijd.Voordat je de deur inging, die in het midden van het pand was, moest je eerst nog een waaierachtig leien trapje met vier treden betreden, welke aan beiden kanten voorzien waren van een leuning. Achter de deur bevond zich een vestibule van ongeveer vier bij vier meter. De entree van de hal had ze imposant gevonden, toen Casper het licht had aangeknipt werd die verlicht door een enorme kroonluchter die aan het hoge plafond hing, ze zag in het midden van de hal een trap naar boven met een balustrade naar links en naar rechts. Links in de hal had ze twee borstbeelden zien staan, die elk op een marmeren zuil stonden. De zwart wit tegels die diagonaal in de hal waren gelegd hadden de hal een nog ruimer effect gegeven. Rechts was de receptie ondergebracht, daarnaast was er een deur die naar een kamer met tekentafels ging, alles in het gebouw was zo te zien synchroon aan elkaar. De andere kant was namelijk precies hetzelfde. Onder de trap was in het midden een ruimte voor de lift die op de balustrade uitkwam. Aan de rechterkant van de lift was de pantry en aan de linkerkant de dames en herentoilet. Doordat de trap onderaan ook weer uitliep in een soort waaier waren er van links naar rechts, onder de trap door, moderne stoeltjes gezet waarop men kon wachten. Toen ze met Casper de trap op naar boven was gelopen, waren ze uitgekomen op de balustrade die in een soort vierkant naar de voorkant van het pand waren getrokken, de vier deuren die ze van beneden af had gezien, waren dus niet de enige deuren, want er waren aan elke zijkant nog twee deuren deze deden dienst als vergaderkamers, deze twee kamers konden  door middel van een schuifwand die in het midden stond worden omgetoverd tot een grotere vergader kamer. De twee middelste deuren die boven aan de trap uit kwamen leiden naar de administratie, achter de linkerdeur was het kantoor van Casper en achter de rechterdeur was het kantoor voor Menno. Ook hier was alles weer gebaseerd op het praktische en functionele werken in de moderne sfeer, en ook hier was alles synchroon. Het kantoor van Casper keek uit op zijn bedrijventerrein, er stonden enkele werkbusjes geparkeerd. `Zo kan ik een oogje in het zeil houden` had hij gekscherend gezegd. Toen had hij een blik op de foto van zijn vader geworpen, en Leonda  was een ogenblik weer van haar stuk gebracht toen ze naast die foto een iets kleiner fotolijstje zag staan met haar portret.Gelukkig was Casper dat ontgaan, toen hij de foto van zijn vader in zijn handen had genomen vervolgde hij: `mijn vader wist als geen ander, hoe hij mensen aan zich kon binden, hij had de gave om ieder mens in zijn waarde te laten, wat ze ook deden in zijn bedrijf, iedereen was op zijn plek nodig van krullenjongen tot directeur. Hij begreep dat de kracht van zijn bedrijf in de loyaliteit van zijn mensen zat en ging daar heel zorgvuldig mee om. De twee borstbeelden die je onder in de hal zag staan is er een van mijn vader en opa die ook dezelfde gave had. Mijn opa kreeg dit beeld cadeau van het personeel toen het bedrijf wat hij had opgericht vijf en twintig jaar bestond. Het borstbeeld van mijn vader heb ik na zijn overlijden laten maken ter nagedachtenis aan hem.` Even later had hij de brok die in zijn keel was gegleden weggeslikt. Leonda had gezien dat hij aangeslagen was geweest, en geweten dat hij zijn vader zo miste en ook dat elk woord, dat wat ze ook zou zeggen zo overbodig zou zijn geweest. Toen hij de stilte na het emotionele moment eindelijk had verbroken had hij Leonda aangekeken en was naar haar toe gelopen. Een diepe zucht  was hem ontglipt voor hij haar in zijn armen had genomen en haar hartstochtelijk had gekust. Zijn woorden waren vol van vuur geweest alsof hij haar wilde laten weten dat hij, wat hij zei zou gaan bewijzen. ´Ik moet nog heel veel leren Leonda,’ had hij tegen haar gezegd, ’maar ik zal proberen in alle opzichten mijn opa die gelukkig nog leeft, en mijn vader niet teleur te stellen. Ze had in een opwelling de rug van haar hand tegen zijn gezicht gelegd en gefluisterd: ´Ik zal er voor je zijn, lieveling. Ze had gevoeld hoe hij een blonde lok uit haar oog had gestreken en haar weer naar zich had toe getrokken. De kus was uitgebleven maar de chemie was weer zo duidelijk voelbaar geweest. 

Later in zijn appartement had ze zich al helemaal thuis gevoeld en hadden ze nog even genoten van een lekkere senseo. Het appartement bestond uit een woonkamer met keuken, twee slaapkamers, een ruime badkamer met douche en bad, alles was  betegeld met zwarte en witte tegels net zoals de toiletruimte, deze was  apart maar werd wel gedeeld met een soort uitsparing waar een wasmachine met de wasdroger er bovenop stonden. Zoals Casper al eerder had verteld lag het appartement nog geen tien minuten van het centrum vandaan en was er ook een supermarkt binnen handbereik. Hun planning hadden ze gemaakt zo rond eind oktober om dan samen te gaan wonen, daarvoor zou Leonda, als ze zou willen hier en daar nog wat veranderingen kunnen aanbrengen zodat het voor haar ook een thuis zou worden had Casper geopperd. Voor een groot gedeelte was Leonda al best tevreden, de crème, beige en bruine tinten wilde ze overal  behouden, maar ze zou hier en daar wel wat af gaan wisselen met een contrast kleur, die ze bijvoorbeeld in kussens op de bank en in wat prullaria zou laten terug komen. Ook zou ze de slaapkamer nog wat op knappen. De strakke moderne designmeubelen waar Casper van hield zou ze zeker behouden want ze kon zien dat hij deze met zorg en aandacht had gekozen, bovendien kon het haar goedkeuring ook wel vinden en straalde het een enorme rust uit. Na een lange en intensieve werkdag konden ze straks beiden genieten en op verhaal komen in een rustgevende omgeving, wat wilde een mens nog meer! In gedachten wist ze daar wel het antwoord op, maar gelukkig was een van de twee nog steeds wijzer geweest, maar al te goed wist ze dat de tijd korter zou worden naarmate hun samenwonen met elkaar vorderde. Straks leefden ze,ook al waren ze dan nog niet getrouwd, toch als man en vrouw samen. Ze wist en voelde ook dat bij elke aanraking van Casper haar verlangen naar hem op de proef werd gesteld. Wat hield ze toch veel van deze man, een leven zonder hem kon ze zichzelf bijna niet meer voorstellen. Nog ruim een maand zou ze moeten afzien, en daarna…… daarna zou ze er klaar voor zijn om hem te beminnen. Eindelijk kreeg de slaap de overhand  en even later was Leonda vertrokken naar dromenland. 

Inmiddels was het alweer zondagmiddag en was ze bezig haar bagage weer in te pakken, vanmorgen hadden ze samen nog even in het zwembad gezwommen. Voor het einde van September was het nog heerlijk na zomer weer, vanmorgen om elf uur had het kwik al twintig graden aangewezen en hadden ze met zijn allen heerlijk ontbeten op de veranda.Het was Casper die voorgesteld had om nog even een frisse duik te nemen om helemaal wakker te worden. Leonda had dit ook wel wat geleken, en had besloten om het voorbeeld van Casper te volgen. Gauw had ze haar bikini en bijbehorend rokje aan getrokken en was op haar teenslippers naar het zwembad gelopen, waar Casper al  uitgebreid op haar lag te wachten. Twee zonnebedden had hij zo naast elkaar gezet dat hun lichamen van de heerlijke najaarszon nog even konden na genieten. Toen Leonda lang genoeg op haar rug had gelegen, was ze als vanzelf op haar buik gedraaid. Haar adem had gestokt toen ze Casper zijn hand opeens op haar rug had gevoeld, en haar sluiting van het bovenstukje begon los te maken, om  even later haar rug in te smeren met zonnebrand. Zijn handen gleden soepel over haar rug, ze had niets anders kunnen doen dan haar ogen te sluiten en te genieten van het intieme moment. Toen hij klaar was had hij geopperd dat hij nu aan de beurt was. Op haar beurt waren haar slanke handen over zijn stevige en brede rug gegleden, goedkeurend had hij ondeugend gekreund en haar laten weten dat het maar goed was dat Leonda zijn gedachten niet kon lezen. Ze wist dat als ze er op in had gegaan, een heftige vrij partij het gevolg zou zijn geweest, zo goed kon ze hem nu inmiddels wel inschatten. Diep in haar hart had Leonda dat ook best wel gewild, maar vond dat toch een beetje te gênant was geweest in het bijzijn van zijn moeder, die verderop de veranda in de schaduw een boek zat te lezen. Als ze wilde had ze hen goed kunnen zien. Ze wilde voor alles absoluut geen verkeerde indruk achter laten bij Casper zijn moeder. Toen ze lang genoeg in de zon hadden gelegen was het Casper geweest die als eerste een frisse duik in het water had genomen. Leonda lag leunend op haar ellebogen naar hem te kijken en voelde aan de spetters van de duik dat het water meer dan fris was en had zodoende niet echt de moed gehad om Casper zijn voorbeeld te volgen. Casper had dat natuurlijk wel doorgehad, maar toch had hij gedaan of hij zich ging afdrogen en dat het wel mooi was geweest. Toen hij langs Leonda moest lopen om bij zijn zonnebed te komen, had hij haar plotseling opgetild in zijn sterke armen, en was met een gillende Leonda naar het randje van het zwembad gelopen. Met Leonda stevig tegen zich aangeklemd sprong hij met een grote plons het zwembad in. Proestend was Leonda boven water gekomen en had hem met haar handen zo goed als ze kon de volle laag water gegeven. Zo hadden ze nog een tijdje met elkaar gedold en was ze keer op keer in zijn sterke armen een prooi geweest.Het was een heel fijn weekeinde geweest, en dat was zeker niet de gedachte van haar alleen geweest concludeerde ze wat later toen ze weer met Casper op de terug weg was naar Dalen. Zijn blik naar haar had boekdelen gesproken, en ter bevestiging had hij in haar hand geknepen. Met een gelukzalig gevoel had ze afscheid genomen van zijn moeder en beloofd om heel gauw nog een keer te komen. Imke Verstraten had hun beiden met een lach om haar mond uitgezwaaid.  

Imke liep naar binnen en besloot alle vaat die nog buiten stond bij elkaar te sprokkelen, ook zij had van het afgelopen weekeinde genoten, haar gedachten gingen nog even terug  naar de fijne momenten die ze met elkaar hadden doorgebracht. De eerste indruk die ze van Leonda had gekregen, was dat ze een rustig meisje was, en heel belangrijk: ze wist wat ze wilde. Het was vertederend om te zien hoe ze op de avances van Casper soms heel verlegen had gereageerd, om hem daarna toch nog net op tijd van repliek te dienen, maar wel met heel veel liefde in haar ogen, dat was Imke niet ontgaan. Die twee waren smoorverliefd, dat stond vast als een paal boven water. Imke had gelijk gevonden dat ze zo op het eerste gezicht goed bij elkaar pasten, toen ze zaterdagavond laat nog een gesprek had gehad met Leonda, was gebleken dat ze serieus op de vragen was in gegaan die Imke haar had gesteld. Het was Imke opgevallen dat ze telkens had  geantwoord met een bepaalde gedrevenheid. Dat was wel goed, had Imke gedacht, straks als Leonda hier in Hoofddorp zou komen wonen, werd er van haar het nodige gevraagd. Casper had immers een druk, sociaal en zakelijk bestaan, en kon daarbij wel een steuntje in de rug gebruiken. Ze wist als geen ander hoe belangrijk het dan was als je kon terug vallen op een rustige en vertrouwde thuis basis.Sinds lange tijd had Imke eindelijk weer eens de rust kunnen vinden, en heerlijk in haar tuin kunnen relaxen. Toen ze vanmiddag haar boek aan het lezen was, was ze zo af en toe eventjes ingedommeld, op de achtergrond had ze het gespetter, en het gelach van Casper en Leonda gehoord, ze had zich met een glimlach gerealiseerd dat het lange tijd geleden was dat er in en rondom haar huis weer geleefd en gelachen werd, maar deze keer had zij zich niet schuldig gevoeld.Ze besefte opeens dat Friso dat nooit van haar zou hebben gevraagd. Hij was juist altijd degene geweest die voor de toekomst van zijn kinderen zou gaan, en  nooit gewild zou hebben dat er maar iets zou zijn dat daarvoor in de weg zou staan. Hij was een man geweest die alles uit het leven had gehaald en dat ten alle tijden ook van zijn vrouw en kinderen zou verlangen. Op dit moment was het zo klaar als een klontje dat Casper een brug aan het bouwen was die leidde naar zijn toekomst samen met zijn Leonda. Friso en zij hadden elkaar buiten hun trouw aan elkaar, ook nog iets anders aan elkaar belooft, zij zouden in geen enkel opzicht de ontluikende liefde van hun kinderen in de weg gaan staan. Ze wist zeker dat Leonda ook in zijn smaak gevallen zou zijn, en zou haar dat ongetwijfeld op zijn olijke manier hebben laten blijken. Ze hoopte zo voor Casper dat hij samen met Leonda gelukkig zou worden, en dat het vooral een lang en gelukkig leven mocht zijn. 

Er was nog een gedachte die haar bezig hield, ze had er alleen van het weekeinde nog geen geschikt tijdstip voor gevonden om haar jongens ervan op de hoogte te stellen, maar zou dat gezien de ernst van het geval volgend weekend doen. Van de week had ze van Dieter en Marieke een alarmerend telefoontje gekregen. Marieke was met aanhoudende hoofdpijnklachten naar de dokter geweest, en omdat deze man het niet vertrouwde, had hij haar doorgestuurd naar het ziekenhuis, alwaar men een tumor in haar hoofd had ontdekt. Dieter was hoorbaar helemaal uit het veld geslagen, Imke had oprecht met hem van doen gehad, toen ze zijn stem tijdens het gesprek een paar keer hoorde overslaan. Ze had hem vooral gemaand om rustig te blijven en sterk voor Marieke te zijn. Omdat de doktoren zich deze week over de aard van de tumor en het behandelingsproces zouden buigen had Imke afgesproken om na het volgende weekeinde weer met Dieter en Marieke te telefoneren. Intussen was haar een idee ontsproten en zou hier ook haar jongens over inlichten. Ze had gedacht om de kerstdagen door te gaan brengen bij Dieter en Marieke dat zou hen wat afleiding geven en kon ze op haar manier een helpend handje bieden en een luisterend oor. De jongens die zouden het wel redden, Casper en Leonda kregen het druk genoeg gezien de plannen die ze samen hadden gemaakt. Fabian die kon inmiddels ook best zijn eigen boontjes doppen. Ze wist dat in Canada nu even haar hulp harder nodig zou zijn en was voor het eerst sinds lange tijd weer eens blij dat ze zo misschien weer wat voor een ander zou kunnen betekenen.

 

Hoofdstuk 8

Barcelona, twee jaar later…

Het was drukkend warm in Barcelona, met haar hand streek Leonda een zweterig pluk haar achter haar oren. Het tumult van  de stad en rijdende auto's klonk door een openstaande balkondeur. Inmiddels was ze daar al aardig aan gewend geraakt en hoorde ze het al niet meer. Het gehuil van de kleine Veronique schrikte haar op en deed haar automatisch naar haar kamertje lopen. Zodra ze haar mama zag lichten haar oogjes op en stak ze haar kleine handjes naar haar uit: ’Ma…ma…’  Leonda tilde haar uit het bed, gaf haar een kus op haar natte voorhoofdje en drukte haar dochtertje tegen zich aan. Geruststellend sprak ze lieve woordjes en haar gehuil ging al gauw over, zodra ze de geborgenheid van haar moeder voelde. De kraaiende geluidjes die ze terug gaf op haar moeders aandacht, verwarmden Leonda diep van binnen. Wat er ook allemaal was gebeurd, niet voor alle goud in de hele wereld had ze dit kind willen missen. Dit kind was met zoveel liefde verwekt dat ze soms nog steeds niet kon geloven dat drie maanden erna haar droom volledig uit elkaar was gespat.

Toen ze Casper had gezien met die andere vrouw was de grond onder haar voeten weggevaagd, net toen alles in kannen en kruiken had geleken had het noodlot toegeslagen. Ze had na een bezoek aan de dokter net geweten dat ze drie maanden zwanger was en had besloten om Casper te verrassen. Ze wist dat hij  ’s middags altijd lunchte in  restaurant ‘Het Karrespoor’, een klein restaurantje waar hij wel meer zakelijke lunches gebruikte. Opgetogen en vol blijdschap om wat ze Casper te vertellen had was ze naar het kleine restaurant gereden. Ze had nog net gezien dat Casper uit zijn zwarte BMW stapte, om zijn auto heen stapte en de rechterautodeur open deed voor een hooggehakte brunette, om haar schouders hing losjes een beige jasje, zodra ze uit de auto was deed ze dat aan, waarmee Casper haar galant had geholpen en even later had ze gezien dat Casper zijn arm om haar had heen geslagen toen ze naar restaurant ’Het Karrespoor’ liepen. Verbijsterd was ze achtergebleven, wat ze gezien had was genoeg geweest en behoefde voor haar geen verdere uitleg. In een razend tempo was ze terug gereden naar het appartement, had haar koffer gepakt en was met tranen in haar ogen richting Schiphol gereden. Daar had ze eerst twee uur bij een kiosk doorgebracht om alles wat te laten bezinken. Toen had ze haar vriendin Lucinda Hardeman gebeld en haar deelgenoot gemaakt van wat haar was overkomen,  ze had  ook van haar plannen verteld en deze had haar laten beloven dat zij haar ouders zou inlichten zodra ze alles weer een beetje op een rijtje had gezet. Ook had ze haar  op het hart gedrukt om haar ouders en zeker Casper niet te vertellen waar ze haar zouden kunnen vinden. Ze had Lucinda beloofd dat ze regelmatig contact met haar zou zoeken, om zo haar en haar ouders van haar wel en wee op de hoogte te houden. Hoewel Lucinda meerdere keren had geprobeerd om Leonda van haar standpunt te doen veranderen was het haar laat op de middag toch nog gelukt om een vlucht te boeken naar Barcelona. Met enige vertraging was ze tegen middernacht  op het vliegveld daar  aangekomen, en niet veel later had ze voor de deur van haar oude schoolvriendin Kirsten Verduin gestaan en aangebeld. De emoties waren bij beiden aanwezig geweest en na een halve nacht praten over en weer had Kirsten aangeboden om de eerste tijd bij haar op verhaal te komen.

Kirsten had haar het eerste jaar geweldig opgevangen en geholpen voor tijdens en na de bevalling, ze had haar aangeboden om de eerste tijd tot na de bevalling bij haar in te komen wonen, ze had als geen ander begrepen hoe gekwetst Leonda zich voelde. Leonda had haar aanbod met beiden handen aangenomen, simpel weg omdat ze niet anders had gekund. Ze wist dat als ze bij haar ouders had aan geklopt, zij haar zeker geholpen hadden, maar ze had ook geweten dat de gedachte aan Casper zelfs in haar ouderlijk huis te confronterend zou zijn geweest. Haar ouders die hadden gezien en geweten, hoe gelukkig zij met Casper was geweest, hadden haar gesmeekt om terug te komen naar Dalen, maar Leonda had de moed er niet meer toe gehad. Ze had besloten een heel nieuw leven te beginnen, hier in Barcelona, ver weg van het verdriet dat ze had ondervonden van de man die haar op korte termijn zo gelukkig had gemaakt, in wie ze alle vertrouwen had gehad en van wie ze nog steeds zo veel hield. De maanden voor de bevalling had ze zich alleen en eenzaam gevoeld, ze had in die maanden voor Kirsten als tegenprestatie voor het eten gezorgd en een beetje het huishouden gedaan,daarnaast had ze zich zo goed en zo kwaad als het ging voorbereid op haar aanstaande bevalling. De morgen van de bevalling zou ze nooit vergeten, de hele nacht was ze in de weer geweest om haar weeën op te vangen, uitgeput en moe had ze geroepen dat ze niet meer wilde omdat ze diep in haar hart naar Casper verlangde, de vader van haar kind. Kirsten had haar geruststellende woordjes toegefluisterd en gezegd dat het allemaal goed zal komen. Uiteindelijk werd Veronique geboren, een blakend gezond meisje dat haar stemmetje meteen deed laten horen. Dat was het moment geweest dat Leonda zich gerealiseerd had, dat dit meisje haar moeder nodig had, en dat Leonda sterk moest zijn voor haar kind, om haar zo een warme en veilige thuisbasis te kunnen geven. Nu was de kleine Veronique al weer anderhalf jaar en stapte er al vrolijk op los en met haar blonde haartjes en diepblauwe oogjes kon ze je helemaal inpakken. Telkens wanneer ze lachte flitste het beeld van Casper door haar hoofd, ze had namelijk precies dezelfde innemende en aanstekelijke lach als die van haar vader. 

Intussen had Leonda haar leven weer aardig op de rails gezet, ze had via Kirsten die als Receptioniste/Telefoniste bij het modellenbureau ‘Laguna’ hier in Barcelona werkte, vrij gemakkelijk werk kunnen vinden als model. Wel had ze eerst wat cursussen moeten volgen want lopen als een mannequin over de catwalk ging haar in het begin niet zo goed af. Na verloop van tijd had ze er aardig handigheid in gekregen, de verlegenheid die haar altijd vergezelde had langzaam aan plaats gemaakt voor zelfverzekerdheid. Het afgelopen half jaar was ze zelfs zo gegroeid dat de bekende merken van de kleding lijnen een beroep op haar deden via het bureau. Voor het komende jaar was haar planning al bekend. Op dit moment genoot ze van een weekje rust, met name de afgelopen weken was het net voor Kerst weer eens lekker hectisch geweest. Voor diverse kledinglijnen had ze in vooraanstaande modebladen kerst outfits moeten showen, en tussendoor had ze zich moeten voorbereiden voor de commercials van een nieuwe make-up lijn, die volgende week weer op het programma stond. Het leek allemaal te mooi om waar te zijn, en op dit moment mocht ze over haar financiële toestand niet klagen. Ze kon op dit moment haar ruime flat bewonen en huren, en  haar dochter Veronique overdag naar het kinderdagverblijf: ‘El Niňo’ brengen als ze zelf moest werken. In het weekeinde en ’s avonds was ze gewoon thuis en kon ze het naar bed en bad ritueel met Veronique gewoon uitvoeren. Daarna had ze tijd over voor haar lopende zaakjes zoals het huishouden, email-contacten, bankzaken en dergelijke. Heel af en toe als ze ’s avonds wel eens uit moest kwam tante ‘Kissy’zoals Veronique, Kirsten liefkozend noemde oppassen.

In de loop der tijd had Leonda per e-mail het contact met haar ouders weer langzaam aan op gepakt, en konden ze per computer de groei van hun kleindochter volgen. Leonda had hun laten beloven dat ze onder geen enkele voorwaarde haar verblijfplaats en de geboorte van Veronique aan Casper zouden door geven. En hoewel ze wist dat ze teveel van haar ouders vroeg, wist ze ook dat wat zij beloofden zouden nakomen, hoe moeilijk dit ook voor hen was. 

Inmiddels waren voor Leonda de puzzel stukjes beetje voor beetje in elkaar gaan passen, en was ze via haar ouders achter de waarheid gekomen, die deden immers verwoede pogingen op de achtergrond om haar en Casper weer bij elkaar te brengen. Natuurlijk was Casper gelijk na haar verdwijning vaart wezen halen bij Gonda en Gerald en haar ouders hadden zoals ze zeiden het verdriet zo duidelijk in zijn ogen gelezen, ze hadden  Leonda gesmeekt om vooral toch terug te komen naar huis, omdat ze zeker wisten dat alles op een misverstand zou zijn gebaseerd. 

Gonda had alles allang begrepen waar het mis was gegaan, ze had haar huiswerk om het zo maar te zeggen goed gedaan. Ze had van Lucinda Hardeman gehoord wat er die middag van Leonda’s vertrek was gebeurd,  en waarom Leonda zo overstuurwas geraakt. Ook had ze later aan Casper gevraagd of hij de dag van Leonda’s verdwijning met haar wilde doornemen omtrent zijn werk en bezigheden, om zo een beeld te krijgen van wat er gebeurd zou kunnen zijn. Al gauw had  Gonda begrepen waar de angel zat en had ze het van Leonda wel kunnen begrijpen wat ze had gedacht toen ze Casper met een andere vrouw naar het restaurant had zien lopen. Aan de andere kant zou Leonda het begrepen hebben als ze had geweten dat het hier omtrent de dame in kwestie, om een goede vriendin van de familie Verstraten ging. Sylvia  Lichtenvoorde, was immers één van de twee dochters van Menno en Vera Lichtenvoorde, zij behoorden tot de familiekring van Casper. Leonda had een verkeerde conclusie getrokken en Gonda kon alleen maar hopen dat haar dochter tot inzicht zou komen, maar vroeg zich tegelijkertijd af wanneer? 

Pas bij het horen van de waarheid had Leonda zich gerealiseerd hoe naïef en impulsief ze had gehandeld, hoe kon ze Casper nu nog onder ogen komen? Ze had het niet gekund, ze kon niet terug naar huis, ze was er toen in ieder geval niet sterk genoeg voor geweest. Resoluut had ze gekozen voor wat haar op dat moment het beste had geleken, stabiliteit voor haar en haar kind. Het laatste wat ze wilde was dat ze zich nu met haar gevoelens voor Casper bezig zou houden, het enige dat nu  voor haar telde was het geluk van haar kind, dat ging boven alles. Ze wist ook dat Casper het niet bij die ene keer had laten zitten, keer op keer ging hij schijnbaar langs bij  haar ouders om te horen of ze al iets wisten over de verblijfplaats van Leonda. 

Haar ouders bleven omwille van Leonda de verblijfplaats van hun dochter en kleindochter naar hem toe verzwijgen en dat deden ze met diepe pijn in hun hart, dat wist en voelde Leonda via de gesprekken die ze hadden via de e-mail. Keer op keer smeekten haar ouders of ze toch vooral niet terug zou komen. Hoe graag zij het ook hadden gewild, om Casper te vertellen waar Leonda verbleef. Ze konden het niet doen, omdat ze hun dochter hadden  beloofd om haar verblijfplaats te verzwijgen en ook de geboorte van zijn dochter.

Het deed Gonda en Gerald pijn om Casper zo te zien lijden en achter de schermen bleven ze hun dochter bespelen, hopend dat ze tot inkeer zou komen en Casper weer zou toe laten in haar leven en dat van haar kind. Elke keer als Casper weer huiswaarts ging bleven Gerald en Leonda met nog meer pijn en een groot geheim in hun hart achter, en hoe zij ook hun best deden, Leonda was ver weg in Barcelona niet op andere gedachten te brengen.

 

Hoofdstuk 9

Met een diepe zucht sloot Casper zijn computer af en stond op van zijn zwarte fauteuil. Pakte wat papieren van zijn bureau en liep naar de open archiefkast om ze daar in een ordner te doen. Zijn blik dwaalde af naar een foto van Leonda, die hij van zijn bureau naar deze kast had verplaatst. De foto helemaal weg doen was geen optie voor hem geweest, zij zat hem immers in zijn bloed, de breuk had diepe wonden bij hem geslagen, en hadden hem soms van zijn verstand beroofd. Elke dag die hij was begonnen met een blik op haar foto en de vraag; ‘waarom?’ was er elke keer één teveel geweest. Daarom had hij na lange tijd besloten om haar foto niet meer zo aanwezig op zijn bureau te laten staan. 

Inmiddels waren er al twee lange jaren verstreken en had hij taal nog teken van haar vernomen. De liefde die hij nog steeds voor haar voelde was nog steeds in hem aanwezig, maar ook had de woede hem soms in zijn macht omdat hij niet lang na haar vlucht van hem wel had begrepen dat ze vast beraden haar plan had uitgevoerd. Ze had hem niet eens de kans  gegeven om zich zelf tegen over haar te verdedigen of  zelfs ook maar iets had kunnen uit leggen omdat gene waar van hij niet wist waarvoor ze nu uiteindelijk vertrokken was. Ze had gewoon haar koffers gepakt en was met de noorderzon vertrokken. Lange tijd had hij gehoopt dat hij haar weer eens terug zou zien of terug zou vinden, maar alle sporen leken gewist. Wel had hij het vermoeden dat haar ouders meer wisten dan ze kwijt wilden, maar iets weerhield hen om het hem te vertellen. Na lange tijd waarin hij kosten noch moeite had gespaard, om haar adres te achterhalen, had hij de strijd gestaakt. Hij had genoeg gedaan en vond dat hij zo langzamerhand een punt achter het gebeuren moest zetten. Maar dat was veel moeilijker geweest dan dat hij ooit had gedacht. Ook nu nog kon hij niet zeggen dat ze uit zijn gedachten was, er spookten regelmatig vragen door zijn hoofd. Hoe zou het met haar zijn? Waar verbleef ze? Wat deed ze? Dacht ze nog wel eens aan hem? Dit was voor hem niet zomaar een vrouw, dit was de vrouw van wie hij zoveel had gehouden en nog steeds hield, met wie hij had willen trouwen, kinderen had willen krijgen, samen oud had willen worden. In de tussentijd was hij nog wel een keer een relatie aangegaan met een vriendin van Sylvia Lichtenvoorde, maar hij was daar geestelijk gewoon nog niet aan toe geweest. Er was gewoon in een te korte tijd te veel gebeurd, zijn hoofd was nog teveel bij Leonda geweest en af en toe zat ze nog steeds in zijn hoofd. Ironisch gezien leek het wel of iedereen hem had verlaten. Eerst zijn vader, toen Leonda, en niet lang daarna had zijn moeder aangekondigd om naar Dieter en Marieke van der Meulen te gaan in Canada, omdat Marieke ernstig ziek was geworden en een hersentumor haar fataal was geworden. Dieter had in zak en as gezeten, en had het niet alleen aangekund om Marieke in haar laatste levensfase te verzorgen, emotioneel was het te zwaar voor hem geweest en aangezien er geen kinderen waren moest Dieter worden ondersteund en worden opgevangen. Toen Marieke nog had geleefd was zijn moeder de allereerste keer voor twee weken rond de kerst periode naar hen toe gegaan. Ze was getuige geweest van het harde bericht dat Marieke omtrent haar ziekte had gekregen. Twee weken later had Casper zijn moeder verslagen van het vliegveld opgehaald. Het was voor Imke afschuwelijk geweest om twee van haar beste vrienden zoveel verdriet te zien hebben. Dieter, Marieke en Imke hadden die twee weken dat Imke bij hen was geweest heel veel gepraat, gehuild maar ook af en toe zelfs nog gelachen om de oude koeien die uit de sloot werden gehaald, als het ging om de dingen die ze als vrienden in de voorbij gaande jaren met elkaar hadden meegemaakt.Toen ze weer thuis was had ze elke dag contact met Dieter gehouden en werd ze op de hoogte gehouden van het verloop van Marieke’s ziekte. Marieke had de ongelijke strijd niet kunnen winnen en tegen het einde van haar leven had Dieter, Imke nog een keer om hulp gevraagd om weer gauw naar Canada te komen. Hij was geestelijk te moe geweest en emotioneel gezien had hij het niet meer alleen kunnen trekken. Imke was vertrokken en had op haar eigen manier Marieke en Dieter ondersteund tot het onvermijdelijke was gebeurd. Na een maand was ze weer huiswaarts gegaan om daarna voor langere tijd naar Canada te vertrekken. Dieter moest worden geholpen in zijn verdriet en eenzaamheid, en zo had Imke voor haar zelf alles op een rijtje gezet, en had ze samen met haar beiden zonen stappen ondernomen om zelf voor langere tijd naar Canada te gaan. Menno en Vera hadden Imke beloofd als thuis basis er voor Casper en Fabian te zijn, als dat in elk geval van nood nodig mocht zijn.Natuurlijk hadden Fabian en hij dat op prijs gesteld maar ze waren beiden natuurlijk oud genoeg om hun mannetje zelf te staan, maar je kon natuurlijk nooit weten. Zo was moeder Imke in ieder geval met een gerust hart naar Canada vertrokken, alvorens ze de dingen had geregeld, die ze gedacht had te moeten doen. In ieder geval waren de dingen geregeld zoals Friso het altijd gewild zou hebben, op een eerlijke manier voor haar beide zoons. Met de kleine tussenposes die ze soms in Nederland was, was Imke nu al bijna twee jaar in het verre Canada.Maar ze hielden elkaar per computer, via de e-mail op de hoogte, door middel van Skype contact konden ze elkaar zelfs af en toe zien. Zo was moeder Imke wel ver weg van haar twee jongens maar ook dichtbij en wist ze van het wel en wee van haar jongens af en ook wat hen bezig hield.

Casper was weer in zijn ouderlijk huis getrokken, de ruime villa waar hij van kinds af aan was opgegroeid was inmiddels zijn eigendom geworden. Zijn moeder had het zo gewild, ze wilde geen afstand doen van het huis waarin zij zo gelukkig was geweest met Friso en haar jongens. Ook was hij eigenaar van de zaak geworden, en Menno was nog steeds zijn rechterhand in vele zakelijke beslissingen. Imke had voorgesteld dat Casper het huis en de zaak zou kopen en dat Fabian zijn deel er zou worden uitgekocht. De beiden jongens hadden dit geen slecht idee gevonden. Fabian had inmiddels ook een lieve vriendin gevonden in Lotte Verbeek en hadden samen ook een huis gekocht. Casper had de hele villa onderhanden genomen en alles naar zijn eigen smaak en inzicht aangepast en ingericht. Opmerkelijk genoeg had hij bij de inrichting voor de kleuren gekozen die Leonda het laatst in zijn appartement had gebruikt. Hij had het rustgevende kleuren gevonden en gezien zijn hectische werkdagen moest er een plek zijn waar hij toch tot rust kon komen. Ook had hij nieuwe meubelstukken gekocht, omdat hij zijn appartement voor een mooie prijs per maand gemeubileerd en wel had kunnen verhuren. In de villa had hij zich een huishoudelijke hulp aangetrokken en ook een tuinman, zo werd de tuin waar hij weinig of geen veranderingen had aangebracht picobello onderhouden. Op het moment leek het of hij alles weer een beetje onder controle had, op de zaak liep het dankzij Menno Lichtenvoorde ook allemaal op rolletjes, ze vormden zeker op zakelijk gebied een goed tweespan, en voelden elkaar heel goed aan, dat was de afgelopen twee jaar wel gebleken, uit de statistieken. En dankzij de winstgevende omzet konden ze hun blik nu zelfs verruimen naar het buitenland.Een project van appartementen aan de kust van Barcelona stond als eerste op het programma. Dit weekeinde zou Casper naar Barcelona vertrekken om met de projectontwikkelaars hierover in gesprek te gaan. Het had Casper een goed idee geleken om er gelijk maar eens een korte vakantie voor hem zelf aan vast te plakken, dat had hij na al het harde werken en alles wat er zo tussen neus en lippen  bij was gekomen toch wel verdiend, vond hij. In Barcelona had hij een luxe hotel geboekt dicht bij het strand en besloot nu al dat hij straks van de werkvakantie zou gaan genieten. In gedachten zag hij zich zelf al heerlijk luierend aan het strand liggen. Niets vermoedend van wat hem de komende weken nog te wachten stond, liep hij de grote trap van het kantoorgebouw af, en besloot Menno vanavond nog even te bellen voor wat recente dingen die op korte termijn nog moesten worden geregeld bij zijn afwezigheid. De attente receptioniste wenste hem in het voorbij gaan nog een prettige vakantie toe!  

Na zijn vliegreis had een taxi hem rond het middaguur naar zijn hotel in Barcelona gebracht en had hij genoten van een heerlijke warme douche. Vanavond zou de eerst bespreking plaats vinden bij een zakelijk diner. Daarvoor zou hij eerst nog een kennismaking hebben met zijn tolk Juan Salvatore. Omdat zijn Spaans niet zo opperbest was had hij besloten deze man in te huren om misvattingen of miscommunicaties te voorkomen, zodat hij weloverwogen zijn beslissingen kon nemen. Na het douchen had hij zich nog een paar uur verdiept in de stukken die hij met de projectontwikkelaars zou bespreken. Daarna belde hij naar een autoverhuurbedrijf om een afspraak te maken voor het huren van een auto. Eenmaal daar aangekomen was de deal gauw gemaakt en reed hij met zijn rode sportauto naar één van de buitenwijken van Barcelona waar de afspraak in het huis van zijn tolk zou plaats vinden. Het huis bevond zich op loop afstand van het strand, vlak nabij een authentiek haventje. Juan was een ietwat gezette Spanjaard  van ongeveer midden veertig. Hij verwelkomde Casper met een gulle lach op de gebruikelijke “ Buenos dias” manier die alleen een echte Spanjaard verstond. In de patio van zijn huis was het heerlijk koel geweest en hadden zij zich samen op de veranda neer gezeteld, en onder het genot van heerlijke koele Sangria op hun eerste kennismaking getoast. Het had meteen geklikt en Casper had hem in grote lijnen weer gegeven waarvoor hij in Barcelona was. Na de tapas waren de twee weer richting de binnenstad van Barcelona gereden en naar het restaurant gegaan waar de bespreking met de gesprekspartners zou worden gevoerd. Het was een vruchtbare avond geworden en er was al het één en ander overeengekomen. Natuurlijk zouden er nog wat afspraken volgen gedurende zijn verblijf in Barcelona, maar de grootste hobbel was wat hem betreft al genomen. Juan had hem aangeboden om tussen de bedrijven door, de wat mooiere plekjes van Barcelona te laten zien. Dit had Casper een goed idee gevonden en hij had het aanbod dan ook aangenomen. En nu zaten Juan en hij heerlijk samen te genieten op een terras aan het einde van de drukke Ramblas, de grote cruiseschepen en hun bemanning lagen te wachten op de nieuwe passagiers die over een paar uur zouden inschepen.

Ook was er een soort fotoshoot aan de gang, fotograven maakten foto’s van mannequins die af en aan over de loopplank, van de cruiseschepen heen en weer terug liepen om te showen wat ze aan hadden. Natuurlijk trok de loopplank die als catwalk dienst deed, onder de toeristen veel bekijks. Casper schonk er verder geen aandacht meer aan en ging een gesprek met Juan aan in gebrekkig Spaans aangevuld met de Engelse taal. Het ging hen beiden goed af. De klik die er vanaf het begin tussen hen beiden was geweest werd door dit informele samenzijn alleen nog maar eens extra bevestigd. Ze evalueerden bij een lekker koud glas bier nog even wat deze ochtend en middag vooral voor Casper indruk had gemaakt. De Sagrada Familia, de prachtige kathedraal die ontworpen was door Antoni Gaudi en waar nog steeds aan gewerkt werd was voor hem toch wel het hoogtepunt geweest. Maar ook het indrukwekkende stadion van FC Barca waar menig beroemde prof-voetballers op het groene tapijt van dit stadion hun voetstappen hadden gezet was ondanks de meters lange rijen van toeristen de moeite waard geweest om een kijkje in te nemen. De ramblas met zijn vele haute-couture winkels, terrasjes maar ook de menselijke standbeelden, die zo echt leken omdat ze minutenlang een bewegingsloze houding aannamen zodat de mensen of ze het nu wel of niet wilden tot hen aangetrokken werden. Sommige hadden hen zelf met het standbeeld op de foto vast laten leggen. Kortom Barcelona was een echte wereldstad waar heel veel gebeurde en waar toeristen zich zeker niet hoefden te vervelen. 

Leonda was blij dat ze haar hooggehakte pumps eventjes uit kon doen om haar voeten wat meer te ontspannen. Snel pakte ze haar eigen elegante makkelijke schoenen die als gegoten om haar voeten zaten, en zette haar zonnebril op. Leuk, die fotoschoots maar de schoenen die een zeker onderdeel waren van het presenteren van de kleding konden haar wat dat betreft gestolen worden. Thuis liep ze het liefst op makkelijke huis, tuin en keuken slippers, en in sportieve vrijetijdskleding. Heimelijk keek ze op haar horloge en zag dat ze nog een half uur pauze zou hebben voordat haar volgende shoot zou aanvangen. Ze zou nog even gauw naar de overkant kunnen gaan om een tosti en een glas melk te bestellen, haar maag rammelde van de honger, vanaf een uur of tien hadden ze geen pauze meer gehad. Als ze nu niets at zou ze binnen afzienbare tijd van haar stokje vallen omdat ze nog tot zeker zeven uur zou moeten werken. Vast beraden trok ze haar schoenen aan en melde bij haar collega dat ze even naar de overkant zou lopen om wat te nuttigen. Zoals gewoonlijk trok ze veel bekijks bij de zwartharige Spanjaarden, iets waar ze in het verleden van door haar stuk zou zijn gebracht. Maar ze was realistisch genoeg om te begrijpen dat ze zich als model wel in een zeer bevoorrechte positie bevond. Natuurlijk zag ze er gewoon ook niet verkeerd uit maar door het op maken van haar gezicht en het stylen van haar haren en de zorgvuldig uitgekozen kleding van topmerken die ze vaak moest showen, had ze het nodige in deze wel geleerd, en negeerde op een zelfverzekerde manier de verslindende blikken. Ze kon op dit moment maar aan twee dingen denken: een tosti en een koud glas melk, en zo struinde ze recht op haar doel af. 

Op het moment dat Juan tussen zijn tanden een complimenteus wijsje floot, van wat hij vanaf de kade zijn kant op zag komen lopen, werd Casper zijn aandacht gewekt en keek op waar Juan naar floot. Dat zag er zeker niet verkeerd uit. De arm die op de stoelleuning lag bracht zijn hand naar zijn goed getrimde baard en met een knipoog naar Juan vertelde hij hem in het gebrekkig Spaans dat Spanjaarden in hun omgang naar blondines onverbeterlijk waren. Waarop Juan nog een keer extra zijn glas bier in de hoogte naar Casper hief om daarop te proosten. Toen de blonde vrouw dichter bij kwam, kreeg Casper het onaangename gevoel deze knappe vrouw te kennen, en gek genoeg was Leonda gelijk de naam die hij aan deze knappe persoonlijkheid koppelde. Maar nee….. hij vergiste zich natuurlijk, hij stelde zich aan. Leonda was niet in Spanje, daarbij verborg haar grote zonnebril te veel van haar gezicht om te bevestigen wat hij vermoedde en bleef niet langer onbeschoft  naar haar kijken dan nodig was. Hij moest toegeven dat deze vrouw die opvallend veel op Leonda leek  zijn rikketik wel wat sneller liet kloppen. Hij draaide zich bewust om, om de gelijkenis niet langer te hoeven zien en liet het gaan. Uitgerekend nu, net in zijn vakantie, die hem buiten het zaken doen vooral ook rust had moeten geven, deed een vrouw die  opvallend veel op Leonda leek zijn rikketik  sneller doen kloppen. De vrouw liep zonder op of om te kijken langs hen heen naar binnen toe en schoof op een kruk achter de bar, waar ze uitbundig werd begroet met een ‘Ola’ door de kastelein. Kennelijk kenden ze elkaar. Toch kon Casper het niet laten om zijn blik steeds maar weer richting bar te laten gaan, de aantrekkingskracht naar deze vrouw toe maakte dat het binnen in zijn hoofd  flink was gaan malen. Des te langer hij naar deze vrouw keek, des te meer hij gelijkenis zag met zijn Leonda. Alleen de Leonda die hij voor zich had was verlegen, misschien ook wel een tikje onzeker te noemen, iets wat van deze vrouw niet kon worden gezegd. Integendeel. Om er achter te komen zou hij een praatje met haar moeten gaan maken, maar hoe zou hij dat moeten aan pakken, stel je voor dat ze het niet was. Verward streek hij met zijn ene hand door zijn haar. Juan stond op en kondigde aan dat hij naar het toilet ging. Hij liep de zaak in en verdween nadat hij de vrouw beleefd had gegroet, achter haar langs naar het toilet. Casper had gezien dat ze wat terug zei, maar ze zat te ver weg om haar stem te kunnen horen. Haar stem, schoot het door Casper heen, die zachte lieve stem zou hij uit duizenden herkennen. Wat een dilemma, hij wist dat hij voor zich zelf moest uit sluiten of deze vrouw, Leonda wel of niet was en wist ook dat ieder antwoord in deze pijnlijk voor hem zou kunnen zijn. 

Toen Juan terug kwam besloot Casper richting toilet te gaan, vanaf de zijkant kon hij de zijkant van haar gezicht nu wat beter zien omdat ze haar zonnebril op haar hoofd had gezet. Ze moest haast één van de modellen zijn die bij het cruiseschip af en aan op de loopplank had gelopen. De gele voile blouse die elegant over haar zwarte broek met bijbehorende top viel stak mooi af. In haar blonde haar droeg ze een haarband die haar haren uit haar gezicht hielden en zich in een golvende waterval over haar schouders liet vallen. Ze was adembenemend mooi, en had mede door haar kledingstijl een bepaalde klasse, maar was het Leonda wel? Deze vrouw sprak de Spaanse taal vloeiend, en straalde een zekere zelfverzekerdheid uit. De Leonda die hij kon  had zich in zekere zin altijd een beetje kwetsbaar opgesteld, daar was bij deze vrouw niets van te merken, ze wist zo te horen en te zien zeker wat ze wel en niet wilde. De make-up laag was gedistingeerd aangebracht op haar gezicht, ze zat ontspannen op haar kruk en at genietend van haar tosti, voor haar stond een glas melk. Haar stem verried een bepaald accent dat af en toe te horen was. Toen hij op het toilet was aangekomen duwde hij zijn handen en polsen onder de koude kraan en depte zijn gezicht met het koude water. Toen hij zichzelf in de spiegel zag staan sloeg de twijfel nog harder toe. Dit was absurd, waar was hij bang voor?  Voor afwijzing? Daar had hij al meer dan twee jaar mee moeten leven. Wat had hij nou eigenlijk te verliezen? Ach wat….. waarom stelde hij zichzelf deze vragen, wilde hij dan wat van haar? Langzaam liep hij weer naar binnen, en liet zijn blik nog een keer over haar gaan. Net op dat moment hief ze haar linkerhand omhoog in een gebaar en maakte een lachende opmerking naar de man achter de bar. Opdat moment had Casper zich niet kunnen verroeren en bleef als een magneet naar haar hand staren. Verbijsterd zag hij aan haar hand de bevestiging van zijn vermoeden. Zijn gedachten gingen in snel tempo terug naar die avond waarop hij die onmiskenbare ring aan haar vinger had geschoven. Zijn eigen woorden:’voor de vrouw die vanaf het begin af aan mijn hart in vuur en vlam heeft gezet’, galmden in zijn hoofd. Het was……. het was Leonda, maar……maar dat kon toch niet? Ze was in zijn gedachten nog steeds mooi, maar zo adem benemend mooi zoals hij haar nu zag, had hij haar nog nooit gezien. Ze was in die twee jaar veranderd en straalde dat uit in haar rijpere en zelfbewuste houding, ook haar manier van doen was veranderd, dat had hij al opgemerkt  in het gesprek dat ze had gevoerd met de man achter de bar. Het schoot door hem heen dat ze in die twee jaar haar eigen weg had gevonden, en zo te zien was haar dat goed gelukt, kennelijk had ze het roer voor haarzelf om gegooid.

Als een zombie liep hij achter haar langs om zo weer naar Juan te gaan. Hij kon niet bevatten welke ontdekking hij had gedaan, en was behoorlijk van zijn stuk gebracht. De vakantie die hij voor zichzelf voor ogen had gehouden was opeens honderdtachtig graden gedraaid omdat hij nu wist dat deze vakantie een andere wending zou krijgen.Woede overmande hem als eerste, maar iets gebood hem om rustig blijven, een eigenschap die hij gelukkig al van nature over zichzelf had, maar wat hij nu  toch gezien het feit van de emotie en van de twijfel maar moeilijk onder controle had. Hij wist dat hij in deze adequaat moest handelen en haar vooral niet uit het oog moest verliezen. Toch leek het hem beter om even te overdenken hoe hij dit zou gaan aanpakken. Hij realiseerde zich dat ze inmiddels al getrouwd kon zijn of in ieder geval een relatie zou kunnen hebben, en ook was hij realistisch genoeg om niet te verwachten dat ze meteen in zijn armen zou vliegen, als ze dat al zou doen. Bovendien had hij nu een andere Leonda gezien dan de Leonda die hem had verlaten, en zou hij eerst maar eens haar gangen na moeten gaan. Hij zette zich neer naast de stoel van Juan en zijn stem had tergend langzaam geklonken toe hij zei: “Juan, ik geloof dat ik jou op dit moment ergens deel genoot van moet maken.” Met af en toe een schuine blik naar Leonda, die niets in de gaten had van wat er zich achter haar afspeelde, vertelde hij aan Juan wat hij moest vertellen.

Juan, die langzaam aan ging begrijpen wat er aan de hand was, zag dat Casper behoorlijk van zijn stuk was gebracht, maar begreep ook dat Casper nu niet overhaast moest handelen en hulp nodig had in zijn plan van aanpak. Misschien was het handig om de belettering van het telefoonnummer en de website gegevens te noteren die op het busje waren gemonteerd, concludeerde hij, ze waren zo te zien gekoppeld aan een modellenbureau. Dat verklaarde natuurlijk de klasse van haar kleding en de prachtige opmaak van haar gezicht bedacht Casper zich. Ze moest één van de modellen van dat bureau zijn. Snel pakte hij pen en papier en schreef de gegevens op. Vanaf nu zou zijn werkvakantie er een andere missie bij hebben. Hij moest en zou op onderzoek uit gaan. Wat had haar in hemelsnaam bezield om naar Barcelona te gaan? Eén ding stond voor hem vast hij zou het uit haar eigen mond gaan horen. Maar op dit moment zou hij niet voor zich zelf in kunnen staan, woede en de vele dubbele gevoelens speelden hem te veel parten. Hij was er zeker van dat deze vrouw, Leonda was maar de bevestiging en het weerzien met haar moest nog even worden uitgesteld. Onthutst en nog aan het bijkomen van zijn ontdekking welke op dit moment zoveel bij hem had los gemaakt, dat het hem bijna in zijn hoofd ging duizelen, vond hij zichzelf weer langzaam terug. Leonda de naam die gekoppeld was aan de vrouw van zijn dromen en die hij nu niet meer los kon zien van de zelfverzekerde vrouw die schuin achter hem zat. Haar naam bonkte in zijn hoofd en hij wist dat hij niet eerder uit Barcelona  zou vertrekken voordat hij haar had gesproken.

 

Hoofdstuk 10

Het was kwart voor zeven, nog voor de wekkerradio haar zou wekken werd Leonda wakker van de inmiddels zo vertrouwde geluidjes die haar dochter in haar kamertje maakte. Samen met een speeltje met wat belletjes was Veronique de dag begonnen en brabbelde er vrolijk op los. Nog even voor de wekkerradio zou aangaan, genoot ze van de geluidjes die ze hoorde op de achtergrond  en haar zo blij konden maken. Dit geluk, juist op dit uur van de dag gaf haar de vleugels die ze nodig had en deed haar beseffen waarvoor ze leefde. Op weg naar de douche besefte ze dat haar kind  het allerbelangrijkste voor haar was geworden, haar mocht niets overkomen zij verdiende het aller beste, het moedergevoel dat haar was overkomen nadat ze met haar laatste wee en oerkracht de kleine Veronique het leven had geschonken, zou vanaf de geboorte van haar dochter tot zolang ze zelf leefde, een onmiskenbaar gevoel van zorg en liefde met zich meebrengen. Gauw stapte ze in de douche om daarna haar dochter uit haar bedje te tillen, om daarna in rap tempo de dingen te gaan doen die ze moest doen. Aan het ritueel badje, aankleden en eten was ze in deze anderhalf jaar al aardig gewend geraakt en buiten het genieten van haar kindje ging het haar steeds sneller af.  Pas als ze Veronique voldaan in de box had gezet was ze zelf aan de beurt. Zelf had ze niet zoveel tijd nodig, omdat ze altijd werd opgemaakt voor de fotosessies en opnames was een snelle douche, een dagcrème en een zachte lipgloss het enige wat ze bij haar zelf op deed. De twee crackers met kaas en jam en een beker thee deed ze lopende weg. Nu Veronique klein was kon dat nog wel maar strakjes als ze groter werd zou dat ook weer veranderen. Tegen achten bracht ze Veronique naar het dagverblijf om daarna naar haar werk te gaan.Vandaag zouden ze ergens net buiten Barcelona gaan om daar in het haventje ‘El Bara’ een fotoshoot te gaan nemen voor bikini’s en strandkleding. Zoals altijd was de zon weer van de partij en je kon nu alweer voelen dat het vanmiddag weer warm zou worden. Ze hoopte dat er tussen de shoots in een siësta zou zijn. Deze keer zou ze dan lekker van de zon genieten op het bijbehorende strand, onder èèn van de groene palmbomen en op een heerlijk ligbed nam ze zich voor. Het vooruitzicht alleen al stemde haar in haar nopjes.

Casper was deze morgen ook vroeg opgestaan. Vannacht had hij gelukkig toch nog een oog dicht gedaan, alhoewel Leonda vanaf gisteren geen seconde meer uit zijn gedachten geweest. Na een lange zoektocht die hij enkele weken voor zichzelf had afgesloten, laaide alles weer als een hoog vuur bij hem op. Aan de ene kant wilde hij haar in zijn armen sluiten en kussen maar aan de andere kant vermande hij zichzelf tot rust om alles eens goed om een rijtje te zetten, hoe hij met deze kwestie om zou moeten gaan. Hij wilde eerst het één en ander uitzoeken en weten van haar, hij zou…….Zijn mobiel haalde hem uit zijn verdere gepieker. Het was Juan , zag hij, voordat hij de groene toets indrukte om het gesprek met hem te voeren.Juan vertelde dat hij het telefoonnummer van het modellenbureau ‘Laguna’ had gebeld en met een smoes had gevraagd, of er ene Leonda bij het bureau werkte. Hij had te horen gekregen dat dat klopte, er werkte ene Leonda Schuitemakers met een Nederlands nationaliteit bij dat bedrijf. Ze was één van de meest gevraagde modellen en stond in de top vijf  van de vooraanstaande en beroemde glamour, mode en lifestyle bladen. Met een schok landde de boodschap die Juan hem bracht. Dus toch… dacht Casper. Hoe is ze op het idee gekomen om naar Barcelona te gaan en als model te gaan werken? Waar woonde ze op dit moment? Had ze een nieuwe relatie? Waar was ze nu? Allemaal vragen die hem bezig hielden en waarvan hij het antwoord niet wist maar waar hij wel antwoord op wilde krijgen. Dat stond voor hem als een paal boven water. Hij zou al deze vragen achterhalen en niet eerder uit Barcelona vertrekken voordat hij hier antwoord had op gekregen. Hij zou haar persoonlijk gaan confronteren om de feiten boven water te krijgen.Weer dacht hij eraan hoe onopgemerkt hij haar had kunnen observeren, toen hij samen met Juan op het terrasje  had zitten drinken. En zij…….zij had hem niet eens in de gaten gehad.Kennelijk was hij voor haar ook veranderd, dat kwam vast door zijn baard en zijn gezicht bedacht hij. Hij was de afgelopen twee jaar ook wat dikker geworden.Nu na twee jaar zoeken, kwam hij haar hier in Barcelona  per toeval op het spoor, en was ze in lange tijd weer zo dicht bij hem geweest. De boosheid die hij als eerste had gevoeld toen hij haar weer voor het eerst sinds lange tijd zag, maakten plaats voor de mooie herinneringen en de liefde die ze met elkaar hadden bedreven. Hij voelde haast haar mooie lichaam tegen zich aan. Hij had het altijd voor honderd procent geweten dat zij de enige in zijn leven kon zijn maar Leonda….. had hier toch anders over gedacht. Ze was weggegaan zonder reden en had hem achter gelaten zonder teken van leven.Hij had voor als nog even tijd nodig om dit allemaal te laten bezinken en moest misschien wel een plan de campagne maken om Leonda voor zich terug te winnen. Hij moest….. Juan haalde hem uit zijn overpeinzingen en vroeg hem of hij zijn motorfiets nog wilde lenen om de omgeving te gaan verkennen. Een beter idee had hij op dit moment van verwarring niet kunnen aanreiken. Het leek hem inderdaad heerlijk om even uit te waaien op een motor om zo zijn hoofd weer leeg te krijgen en nam het aanbod van Juan dan ook gretig aan. Nog geen half uur later reed hij via het achterland van Barcelona door de ingedutte dorpjes die veelal gekenmerkt werden met dorre vlaktes. In deze dorpjes werd de siësta nog heel vaak in ere gehouden en was iedereen zo net na de middag slapende of hield men zich rustig onder de koele bomen. In steden zoals Barcelona werd dat alweer veel minder, daar werden de winkels steeds veel minder tijdens de siësta dicht gedaan, dat kwam natuurlijk omdat de winkels koel werden gehouden door airco systemen. Het was heerlijk op de motor vond Casper, omdat hij geen motor pak aan had  reed hij niet harder dan zestig km per uur en genoot hij van de mooie natuur om zich heen. Heel even stond hij soms even stil om van het landschap te genieten en dan hoorde hij alleen de sprinkhanen en de krekels die midden in de natuur hun mooie concert lieten klinken.Toen hij bijna een uur gereden had besloot hij om weer terug te gaan naar Barcelona via de kustroute. De blauwe zee, het witte strand met de kleurige parasols gaven je een echt vakantie gevoel. Ook reed hij nog door een paar drukke havenplaatsjes waar mensen genietend op een terrasje zaten te kijken naar de vissers in hun bedrijvigheid en de vissersbootjes. In het volgende dorpje tankte hij de motor nog even vol voor Juan als dank voor het lenen van zijn motor. Nu hij bijna weer terug was in Barcelona zou hij nog even een kop koffie drinken aan het strand. El Bara plage bleek een leuk strand waar palmbomen ter beschutting tegen de zon stonden. Casper besloot om een zonnebed te huren en een kop koffie te bestellen. Hij trok zijn spijkerbroek en T-shirt uit omdat hij in zijn zwembroek nog even wat wilde zonnebaden, later kon hij altijd nog zwemmen. Toen hij zichzelf had ingesmeerd met zonnebrand was hij er helemaal klaar voor. Nu even lekker relaxen en van de zon genieten dacht hij nog voordat hij eventjes weg soesde. 

Leonda was wat eerder klaar dan dat ze zelf had gedacht. In de truck van het modellenbureau die altijd mee ging had ze zich gauw omgekleed in één van de pashokjes die erin waren gemaakt. Bikini, pareo, handdoek en zonnebrand zaten altijd standaard in haar tas. Het kwam namelijk wel eens meer voor dat ze, als ze in Barcelona op één van de plages een fotoshoot moesten doen eerder klaar waren. Omdat ze wist dat Kirsten deze middag vrij was had ze haar nog even tussendoor ge-sms’t. Kirsten zou Veronique ophalen uit het kinderdagverblijf en haar meenemen naar het strandje van El Bara dat vlakbij het haventje lag, zodat ze met zijn drieën nog even konden blijven. Veronique zou het heerlijk vinden want ze was al een echte waterrat aan het worden. Intussen had Leonda twee ligbedden en een parasol gereserveerd en ook nog een emmertje, vormpjes en een schepje voor Veronique gekocht. Toen ze net goed en wel lag kwam Kirsten met Veronique aangelopen. Veronique snelde zich op haar kleine beentjes naar haar moeder toe en riep mama….mama.. ikke temmen? Ze wierp zich in de armen van Leonda, die op haar beurt haar dochter begroette met een dikke kus en een tedere omhelzing. ‘Ja dat is goed, lieverd, mama smeert je even goed in met zonnebrand en dan gaan we samen lekker zwemmen’. Nadat ze de zwembandjes bij Veronique om haar armpjes had gedaan liep ze met haar  richting zee. Met haar ene hand in die van haar moeder en in de andere hand de emmer met vormpjes drentelde Veronique met haar moeder mee richting zee en bleef vlak bij de zee toch maar even stil staan. Nu kwamen de golven toch wel heel dicht bij, zag je haar denken. Telkens als er één naar haar toegerold kwam sprong ze met haar kleine beentjes naar achter zodat de golf en het water haar net niet raakten. Ze schaterde het uit, en vond het kennelijk een leuk spelletje. Haar oogjes straalden van plezier. Leonda ging in het zand zitten en liet de golven over haar heen spoelen en genoot ondertussen van haar kind dat zo’n plezier in haar spelletje had. Even later was ook Veronique naast haar komen zitten en schrok van de eerste golf die over haar heen spoelde, ze gilde het uit. Leonda zette haar gauw tussen haar benen zodat ze niet met het water meegetrokken zou worden de zee in. Bij elke volgende golf gilde Veronique met haar hoge stemmetje boven het geraas van de zee uit maar had er toch ook duidelijk schik in. Niet lang daarna besloot ze naar haar emmertje te gaan dat achter hen op het strand lag. Op haar hurkjes vulde ze met de schep het vochtige zand in het emmertje en probeerde met haar kleine handjes de emmer om te draaien, maar dat lukte niet helemaal omdat het toch te zwaar voor haar was. Dus draaide Leonda elk keer als de emmer vol was deze voor haar om. Een hele rij torens zand zette ze zo naast elkaar. Veronique probeerde op de torens zand te gaan zitten maar zakte elke keer met haar billetjes door de toren heen. Ook dat was weer een leuk spelletje. Toen Veronique zand in haar oogjes kreeg was het opeens uit met de pret en zette ze het op een huilen. ‘Kom maar lieverd dan gaan we even naar de douche en kunnen we het zand uit je ogen spoelen.’ Ze tilde haar dochter op en liep met haar naar een douche die ergens op het strand stond en liet de frisse stralen over haar huid en die van haar dochter stromen. Daarna liep ze weer terug naar haar ligbed en droogde haar dochter goed af. Veronique was moe. Ze geeuwde en wreef in haar oogjes. ‘Kom maar, dan maakt mama hier een bedje voor jou en kun je eventjes lekker liggen.’ Ze spreidde haar handdoek uit en zette de parasol zo op dat Veronique in de schaduw kon liggen.‘Kijk, Bobo wil ook even bij jou liggen,’ ze gaf een klein wit knuffelzeehondje aan haar dochter dat sinds haar geboorte haar vaste knuffeldier was geworden. Binnen een paar minuten was ze samen met Bobo vertrokken naar dromeland.Leonda legde uit voorzorg  nog een handdoek over haar heen tegen het verbranden van de zon. 

Casper werd wakker van de zon die al aardig op zijn huid begon te prikken en smeerde zich nog een keer in. Hij liep naar de zee om even snel een frisse duik te nemen om zijn lichaam af te laten koelen. Dat voelde goed dacht hij toen hij bijna bij zijn ligbed was aangekomen, in het volgende moment blies de wind een parasol al rollend naar hem toe. Met zijn voet bracht hij deze tot stilstand voor hij weer verder kon rollen. Een vrouw waarvan de parasol kennelijk was kwam naar hem toegelopen en hij voelde langzaam zijn rikketik sneller slaan. Aan de ene kant wilde hij hilarisch gaan lachen omdat wat hij nu weer mee maakte voor zijn gevoel alleen maar in flut romannetjes voor vrouwen voor kwam. Leonda liep met een uitgestoken hand recht op hem af om de parasol van hem over te nemen.  ‘Bedankt, dat u……. haar stem stokte toen ze naar hem opkeek. Wat ze wilde zeggen kwam er niet meer uit, verwarde gevoelens maakten zich opeens meester van haar en gingen gepaard met een onheilspellend onderbuik gevoel. Zag ze het goed? Snel keek ze naar zijn linkerarm en zag daar het kleine litteken zitten welke Casper tijdens een klein ongeval in zijn jonge jaren had gekenmerkt. Casper volgde haar blik en zag waar ze naar keek en wist gelijk dat de confrontatie eerder dan hij zelf had verwacht zou volgen. ‘Casper?’ was alles wat ze uitbracht. ‘Zoals je ziet, Miss Universe,’ zei hij op een botte toon die totaal niet bij hem paste. Hoewel hij ontzettend blij was dat Leonda hem deze keer wel had opgemerkt was hij nog steeds van plan om achter de waarheid van haar verdwijning te komen. Ter plekke had hij zich voorgenomen om zich niet te loyaal naar haar op te stellen er moest immers nog veel boven tafel komen. Leonda wist niet half wat ze hem had aangedaan om er twee jaar geleden zomaar vandoor te gaan. Hij was zeker niet van plan om de kous voor de tweede keer op zijn kop te krijgen. Even was ze blij geweest maar verstijfde en schrok van de  botte en terughoudende manier waarop Casper tot haar sprak, ze proefde teleurstelling en bitterheid in zijn stem. Toen ze zichzelf had herpakt vroeg ze snel: ‘Ben je hier op vakantie?’ Niet van plan om meer tegen haar te zeggen zei hij: ‘onder andere’.

Haar gedachten gingen razendsnel,  ‘Miss Universe’ had hij tegen haar gezegd, dat was vast een verwijzing naar haar job als model bij het modellenbureau. Hoe lang was hij hier al en wat wist hij allemaal? Ze werd uit haar gedachten gehaald toen ze een klein handje in de hare voelde en een stemmetje dat vroeg;  ‘mama ikke sol liggen’. Dit keer verstijfde Casper, mama, had het kleine meisje gezegd, ze was dus moeder maar was ze ook iemands vrouw? De gedachte alleen al deed hem zoveel pijn dat hij niet verder kon denken en tegen het meisje met haar blonde haartjes zei: ‘Kom maar ik zal hem even stevig voor jullie in het zand zetten, dan waait hij niet meer weg.’ Zonder het te weten had hij Leonda voor de zoveelste keer weer gered, zoals hij in het verleden al vele malen had gedaan. Want ook zij had de grond onder haar voeten voelen wegzakken toen Veronique plotseling op het toneel was verschenen. Het kleine meisje was nu alleen nog de waarheid en het geheim dat ze voor hem verborgen had willen houden. Hoe lang kon ze deze waarheid en dit geheim nog voor zich houden?  Nog niet…….nu nog niet, dacht ze, ze was nog niet van plan om het op te gaan biechten, komt tijd komt raad en liep achter Casper en hun dochter aan naar de plek waar de ligbedden waren.

Ze zag dat zijn lichaam gespierder was geworden, maar ook zijn gezicht had voller geleken dan twee jaar geleden. Op het eerste gezicht had ze getwijfeld of hij het wel werkelijk was geweest, dat kwam ook omdat zijn niet misstaande en goed getrimde baard anno nu zijn gezicht anders had gemaakt. Het litteken waarvan ze wist dat Casper deze had op zijn linkerarm had haar snel uitsluitsel gegeven, ze wist ook dat hij had gezien dat ze daar naar had gekeken. Ondanks haar verwardheid en onderbuik gevoel had ze ook gevoeld dat haar hart weer opnieuw een sprongetje had gemaakt voor Casper, maar had ook direct begrepen dat het allemaal wat gecompliceerder lag nu ze elkaar hier, naar het leek weer onverwachts na twee jaar ontmoette. De emoties drukte ze snel weg, dat hij meer wist stond voor haar als een paal boven water. Het feit dat hij ‘Miss Universe’ tegen haar had gezegd had haar meer dan genoeg gezegd. ‘Goed,’ dacht ze bij zichzelf dat zou hij dus kunnen weten, en wat dan nog? De afgelopen jaren had ze al zoveel voor zich zelf moeten opkomen en moeten schakelen in de keuzes die ze had gemaakt. Ongetwijfeld zou ze hier ook wel weer een modem voor zien te vinden. Het zou gaan zoals het zou gaan. Na al die jaren had ze ook geweten dat ze nog een zwak had gehad voor Casper en niet weer weg kon lopen zoals ze twee jaar geleden had gedaan. Ze zou hem op zijn minst antwoorden verschuldigd zijn als hij er om vroeg, maar zou ze zich zomaar gewonnen geven? Hoever waren ze werkelijk van elkaar verwijderd, als hij zou ontdekken dat Veronique zijn dochter was? Hoelang zou hij in Barcelona blijven? Wat bracht hem nog meer in Barcelona dan een vakantie? Was er een nieuwe vrouw in zijn leven? Wanneer zou hij ontdekken dat Veronique zijn dochter was? Wanneer……?  De vragen bleven maar komen en het was voor haar duidelijk dat ook Casper zijn vragen had.Zouden de antwoorden voor hen beiden bevredigend zijn? De woorden van het liedje: ‘And solitaire ’s the only game in Town’,  schoten in haar hoofd. Deze woorden zouden deze keer niet voor haar op gaan. Ze had het duidelijk begrepen en gevoeld in het eerste antwoord van Casper. Er moest een nieuw spel worden gespeeld, het heette waarheid. Dit spel wist ze zelf, moest of ze nu wilde of niet, met zijn tweeën worden gespeeld en de hoofdrolspelers waren zij en Casper.

Hoofdstuk 11

Een golf van verlangen was door hem heen geschoten toen hij Leonda na ruim twee jaar weer van dichtbij had gezien. Anders dan de ontmoeting met haar voor de aller eerste keer in het winterse Stitz waarbij haar lichaam in een skipak was gehuld, waren zijn mannelijke hormonen deze keer flink met hem aan de haal gegaan. Haar mooie lichaam had hem duidelijk laten voelen dat zijn verlangens en gevoelens jegens Leonda nog heel sterk aanwezig waren. Toch had hij zich bij het zien van haar direct van haar afgeschermd. Er moesten voor zijn gevoel nog wat barrières worden genomen en hij zou zich zeker niet gelijk gewonnen geven. Bovendien wist hij niet of er een nieuwe man in het leven van Leonda was. Zo’n pure en knappe persoonlijkheid kon haast geen enkele man onberoerd laten was zijn conclusie. Eens had ze deel uitgemaakt van zijn leven en had hij haar geliefkoosd en naar mate de tijd was verstreken de liefde met haar bedreven maar dat leek zo lang geleden. Hij had de toon gezet toen hij na zijn eerste antwoord naar haar had gezien hoe ze even van haar stuk was gebracht. Het had hem verbaasd hoe snel ze over was gegaan naar de volgende vraag toen ze had gevraagd of hij hier op vakantie was. Hij was steeds in zijn rol gebleven ook op het meest pijnlijkste moment toen haar kleine dochtertje naar haar toe was gerend en hij even later de parasol in het zand had gezet. Er was nog een moment geweest waar hij geen vinger achter had gekregen. Ene Enrico was plotseling ten tonele verschenen hij had Leonda amicaal begroet met een zoen op haar mond en ze waren in de Spaanse taal een gesprek met elkaar gaan voeren. Omdat hij de Spaanse taal niet vloeiend sprak en kon begrijpen had hij zich behoorlijk opgelaten gevoeld. Even later had Enrico zich kort aan hem voorgesteld toen Leonda hem op hem had geattendeerd. Kennelijk kende het kleine kind hem ook zij had opvallend dicht bij hem gestaan en de nodige aandacht steeds van hem gevraagd. Ook toen was er even een misselijkmakend gevoel in zijn onderbuik gekropen. Zou Enrico de vader van het kind van Leonda kunnen zijn? Even later had hij het kind op zijn armen mee genomen en was met haar een ijsje gaan eten.

De gedachten van Leonda waren razendsnel gegaan op het moment dat Enrico plotseling was verschenen. Hij was één van de fotograven van de opdrachtgevers waar ze wel eens mee werkte en een goede vriend van Kirsten. Gelijk had ze gedacht hij kan mijn redding zijn, door hem kan ik nog even uitstel van executie hebben. Ze legde het spelletje waarheid waarvan ze zo even had gedacht dit te gaan moeten spelen met Casper abrupt naast zich neer. Even walgde ze van zich zelf omdat wat ze dacht totaal niet in haar natuurlijke aard lag. Liegen over dingen was niet haar ding. Maar die gedachten had ze ook weer even snel uit haar hoofd gebannen. Ze moest gewoon nog wat tijd hebben omwille van haar zelf en Veronique, om de dingen helder te krijgen hoe ze met deze nieuwe situatie zou omgaan. Hoe kon ze verwachten dat Casper begrip voor haar zou tonen nadat ze twee jaar geleden zonder ook maar iets tegen hem te zeggen uit zijn leven was gegaan? In het Spaans had ze gecommuniceerd met Enrico en de situatie uitgelegd, voor Leonda was hij  bereidt geweest om het spelletje mee te spelen. Ze zouden beiden doen voorkomen dat Veronique uit een kortstondige relatie van Enrico en Leonda was voortgekomen. De relatie tussen hen was beëindigd maar er was af en toe nog contact omwille Veronique. Zodra Enrico met Veronique was vertrokken richting strandtent stak Casper van wal. ‘Ik zie dat je er geen gras over hebt laten groeien,’ zei Casper met een priemende blik richting Enrico en Veronique. ‘Is hij de vader van je kind?’ vroeg hij haar aankijkend. Het ging precies zoals ze had gedacht. Wat had ze anders verwacht? Dat hij geen verhaal zou halen? Natuurlijk zou hij verhaal halen. Twee jaar geleden had zij brandende vragen gehad naar Casper, maar ze had ze nooit uitgesproken naar hem. Als ze dat wel had gedaan had ze wellicht hier nu niet gezeten, was alles misschien heel anders gelopen en was ze nu gelukkig met hem geweest. Nu had hij brandende vragen, vragen die hij uitsprak en waar hij een eerlijk antwoord op zou moeten krijgen. Ze had nog een keuze, ze kon nog terug, realiseerde ze zich zelf, ze hoefde alleen maar de waarheid te spreken. Ze kon hem eerlijk uitleggen dat Veronique zijn kind was en dat ze nog steeds van hem hield. Maar nee…….ze kon het niet, ze had nu eindelijk haar leven weer net een beetje op de rails, het was moeilijk geweest zonder Casper maar ze had het gered. Ook had ze er geen vertrouwen in dat hij begrip zou tonen. De pijn in haar stem verdrong ze toen de leugen van haar tong gleed en ze zichzelf in rap tempo hoorde zeggen: , Ja, hij is de vader van Veronique maar we hebben geen relatie meer met elkaar. Af en toe spreken we met elkaar af zodat hij zijn kind kan zien en iets leuks met haar kan doen’.

De woorden die ze uitspraak voelden als zweepslagen op zijn rug, het gene waar hij bang voor was geweest had ze uitgesproken, ze had een kind van een ander, maar geen vaste relatie meer met de vader van haar kind. Het laatste verzachtte iets de striemende pijn die hij door zijn hele lichaam voelde. Een diepe zucht ontsnapte door zijn neusgaten. ‘Begrijp ik het goed……,’ zei hij, dat je nadat je bent vertrokken uit Nederland bijna gelijk in verwachting was?’ Hij baseerde dit zelf op het feit dat het kindje dat hij gezien had beslist niet ouder dan twee jaar was. ‘Dat klopt ,’ zei ze, terwijl ze bij zich zelf dacht je moest eens weten, ‘maar we kwamen er al heel gauw achter dat we niet bij elkaar pasten. We zijn in goed overleg uit elkaar gegaan.’ ‘Dat is me duidelijk,’ zijn ogen zochten de hare. Nu werd het heet onder haar voeten en dat kwam niet alleen door het warme zand. Ze had nog steeds het idee dat deze ogen haar konden doorgronden zoals ze jaren eerder hadden gedaan. Casper was in het verleden niet makkelijk voor de gek te houden geweest. Kirsten die wat eerder naar de strandtent was gelopen voor een cocktail kwam dan ook op het goede moment op hen toegelopen. Met een vrolijk ‘Ola’,  hief ze haar glas knipogend naar Leonda. Leonda had meteen begrepen dat Kirsten wist wie de persoon naast Leonda was, waarschijnlijk had Enrico haar even van tevoren al ingelicht. Ze liep op Casper af met een uitgestoken hand om zich aan hem voor te stellen als een oude schoolvriendin van Leonda. ‘Dat zou het eerste puzzelstukje kunnen zijn voor het vertrek naar Barcelona van Leonda’, dacht Casper toen hij Kirsten zag. Kirsten die tussen neus en lippen wel door had wat er tussen de twee speelde, zocht terloops haar spullen en die van Veronique bij elkaar en zei zonder omweg: ’Wij nemen Veronique wel vast mee Leonda, dan doe ik haar snel in bad, pik jij haar dan rond half zeven op?’ Nog voordat Leonda terug kon antwoorden beende Kirsten weg richting Enrico en Veronique. Casper volgde Kirsten met zijn ogen en tot zijn verbazing zag hij dat Kirsten even later stil stond bij de man en het kind die een paar minuten geleden bij hen hadden gestaan. ‘Lekkere actie, Kirsten’, dacht Leonda nog, ze voelde de ogen van Casper vragend op haar gericht, ‘nu heb ik weer wat uit te leggen’, dacht ze. Ze keek hem aan toen ze zei; ‘Kirsten en Enrico zijn goede vrienden van elkaar, ik heb hem bij haar ontmoet vlak na mijn aankomst in Barcelona,’ was alles wat ze zei. ‘En….., weet je zeker dat ze niet meer van elkaar zijn dan goede vrienden?’ was zijn volgende vraag. Daar had hij weer een punt, hij was nog altijd even scherp in het snel analyseren en observeren van mensen als in het verleden. Ook Leonda had gezien dat er meer tussen Enrico en Kirsten gaande was. Met welk verhaal zou ze nu op de proppen moeten komen? Het feit dat ze Casper had verteld dat Enrico de vader van haar kind was en dat hij nu met haar schoolvriendin een relatie onderhield die meer op liefde dan op vriendschap was gebaseerd, riep bij Casper natuurlijk ook weer de nodige vragen op. Ze besloot het kort te houden: ‘zoals ik je al eerder zei, alles is in goed overleg gegaan, ik had me geen betere tweede moeder voor mijn dochter kunnen wensen.’  Terwijl Casper zich tevreden moest stellen met het vage antwoord en maar geen grip op haar kreeg, draaide ze zich om en pakte haar tas en spullen bij elkaar, ’ze moest hier weg,’ dacht ze. Maar toen zijn sterke hand haar elleboog beet pakte, verstijfde ze. Niet bepaald met zachte hand draaide hij haar naar zich toe voor hij haar geïrriteerd toesprak: ’Leonda?, Je begrijpt toch hopelijk wel dat nu ik je per toeval hier gevonden hebt, het laatste tussen ons nog niet gesproken is?’ De druk van zijn hand nam langzaam af van haar arm voordat hij haar los liet. Langzaam aan ontspande ze zich weer en probeerde ze weer gewoon adem te halen. Zijn aanraking had nog steeds het zelfde effect op haar gehad als een paar jaar geleden, al hoewel dit niet echt als een tedere aanraking voelde. ‘Ik ben je al even op het spoor, vervolgde hij, ik weet waar je werkt, waar je woont en deze keer ga je me niet ontglippen. Ik wil een antwoord op wat  jou er twee jaar geleden heeft toegebracht om uit mijn leven te stappen? Wat moet ik je uitleggen?’, zijn stem klonk dwingend en boos. Ze proefde en zag de boosheid in zijn ogen. ‘Welk pasklaar antwoord zou ze nu weer klaar hebben,’ zag ze hem denken. ‘Er is……….,zei ze even naar woorden zoekend, niets uit te leggen Casper, het is gegaan zoals het is gegaan.’ Dat was waar, dacht ze bijna blij, dit was geen leugen. Hoewel ze hem alleen maar de waarheid hoefde te vertellen en hem haar excuses hoefde aan te bieden, pas dan wist ze, kon er weer een opening zijn. Maar het was nog te vroeg, concludeerde ze, ze kon het nog niet. Ook was ze er zo goed als zeker van overtuigd dat ze er niet van uit kon gaan dat als hij de waarheid wist alles zou veranderen. Casper  kon al wel een heel nieuw leven hebben, ze had geen enkele garantie dat dat niet waar zou zijn. ‘Voor morgenavond reserveer ik een tafel om acht uur bij restaurant ‘Espinho’ aan de Ramblas, zei hij nu op een zachte dwingende toon, ik verwacht, nee, ik eis dat je daar aanwezig bent Leonda!’ Ze had moeten weten dat ze vooral niet had moeten tegen spreken, want voordat ze haar mond open kon doen had hij bezit genomen van haar mond, met een harde en dwingende kus, die ook niets maar dan ook niets met tederheid te maken had gehad. Ze had gelijk gevoeld en geweten dat ze de eerdere kussen van liefde en tederheid zou moeten verbannen naar een verleden dat ver achter haar lag. Er moest veel worden overwonnen. ‘Acht uur, morgenavond, Leonda, zie ik je in restaurant ‘Esphinho’ zei hij haar nog een keer nadrukkelijk met een stem die geen enkele tegenspraak duldde. Pas toen hij zich omdraaide en terug liep naar zijn ligbed verderop, realiseerde ze zich dat weglopen van hem deze keer geen enkele zin meer zou hebben. Vast besloten om zich niet meer zo kwetsbaar op te stellen zoals ze in het verleden had gedaan, zou ze haar verantwoording nemen en de strijd met hem aan gaan. Niet omwille van haar zelf maar ook voor haar dochtertje Veronique moest ze deze hobbel gaan nemen. Ze wist dat het niet zonder slag of stoot zou gaan want de eerste stap die ze zelf net al had genomen was een leugen geweest naar hem. En ook al hield ze zich zelf voor dat het een leugentje was geweest om bestwil, het strookte en voelde niet goed met haar gevoelens.

Hoewel Casper rustig naar zijn plaats op het strand terug liep, voelde hij de ogen van Leonda op zijn rug branden. Hij had het laatste woord gehad en gehouden en met een krachtige stem had hij haar gedwongen naar haar te luisteren. Met een brute kus had hij haar geen kans meer gegeven om ook maar iets tegen zijn eis in te brengen. Hij had haar voelen verstijven in zijn armen en dat terwijl hij jaren geleden haar met zijn kussen in vuur en vlam kon zetten. ‘Twee jaar, dacht hij, kon er in twee jaar zoveel liefde vergaan zijn?’ Zonder op of om te kijken raapte hij zijn spullen bij elkaar, schoot zijn spijkerbroek en T-shirt aan en liep terug naar zijn motor. Hij zwengelde zijn motor aan en keek nog een laatste keer naar Leonda. Het zou spannend worden wist hij en hij hoopte dat hij indruk op haar zou hebben gemaakt met zijn woorden en zijn lichaamstaal. Natuurlijk kon hij haar niet dwingen maar ze zou er beter aan doen om toch maar te komen. Deze keer zou ze hem niet zomaar ontglippen hij zou Barcelona niet eerder verlaten en er alles op alles zetten om de waarheid boven tafel te krijgen zodat hij voor zich zelf in welk geval dan ook het hoofdstuk eindelijk goed kon afsluiten. Toen hij weg reed voelde hij haar ogen in zijn rug priemen maar deze keer keek hij niet meer om.

Leonda had zijn gespierde lichaam nagekeken tot en met het moment dat hij met zijn motor weg was gereden. En hoewel ze verstijfd was geraakt in zijn armen toen hij haar had gekust, had ze ook andere gevoelens gevoeld die bij het verleden van haar en Casper hoorden. Als ze echt wilde dat hij uit haar leven weg zou gaan dan had ze tot morgenavond de kans om zelf de keuze hierin te maken maar zou hij als ze niet zou gaan die keuze ook respecteren? Half kon ze het antwoord al vermoeden, met een diepe zucht pakte ze haar spullen bij elkaar. Ze wilde naar Kirsten om Veronique op te gaan halen. Er was vanmiddag zoveel gebeurd. Hoe had ze vanmorgen vroeg zich kunnen realiseren dat ze vanmiddag oog in oog zou komen te staan met Casper. In de maanden van drukte gingen er soms dagen, weken voorbij dat ze niet altijd meer aan hem dacht en nu was hij vanmiddag uit het niets weer plotseling tevoorschijn gekomen. En…. ze had het gevoeld, hij had haar na al die tijd niet onberoerd gelaten. Als een magneet had ze zich weer tot hem aangetrokken gevoeld. Maar ze wilde zich hier niet zomaar aan toegeven. Hij was haar al even op het spoor, ze wist ook dat verstoppen geen zin meer zou hebben. Ze wist dat ze zich maar beter kon gaan voorbereiden op de onvermijdelijke ontmoeting morgenavond met Casper. 

 

Hoofdstuk 12

Het was acht uur Leonda zat op haar bank en genoot van haar senseo. Veronique die was uitgeblust van haar drukke middag aan het strand lag al even te slapen. Toen Leonda rond half zeven bij Kirsten was gearriveerd om Veronique op te halen had ze nog even met Kirsten gesproken. Kirsten was in eerste instantie begripvol geweest maar had haar ook vermanend toegesproken of het wel verstandig was geweest om aan Casper de leugen te vertellen dat Enrico de vader van haar kind was. Zo had ze immers Enrico en Kirsten ook in haar probleem mee gesleept. Toen Leonda in tranen was uitgebarsten had Kirsten troostend een arm om haar heen geslagen. ’Ik begrijp dat het allemaal teveel voor je is lieverd, maar stop alsjeblieft met de leugens en je zelf voor de gek te houden,’ had ze tegen haar gezegd en had haar een zakdoek gegeven. Terwijl ze haar tranen had gedroogd had ze gezegd, dat ze dat ook niet van plan was geweest maar dat de woorden en de zinnen eruit waren geweest voor ze er erg in had gehad. En ook dat ze de waarheid nog niet zomaar aan Casper had willen vertellen omdat ze niet wist hoe Casper zijn leven er nu uit zag maar het ook nog niet kon. Misschien was hij inmiddels wel getrouwd en had hij kinderen. Ze was misschien wel bang voor de waarheid en had tijd nodig om hier achter te komen en daarom had ze ter plekke de leugens verzonnen. Ook had ze tegen Kirsten gezegd dat ze morgen avond een afspraak zou hebben met Casper in een restaurant aan de Ramblas en dat hij haar bijna had geëist dat ze er zou zijn. ‘Ik hoop, had Kirsten gezegd, dat je hem gaat ontmoeten, dat zou beter zijn om het één en ander over hem uit te zoeken, de antwoorden zullen je helpen om je relatie met Casper wel of niet af te sluiten. Omwille van Veronique zou je dat tenminste een kans kunnen geven. Zij heeft in ieder geval het recht om haar papa te leren kennen Leonda. Hoe het voor jullie ook gaat aflopen Casper moet weten dat hij de vader van je kindje is,’ had ze nadrukkelijk gezegd. Kirsten had gelijk vond ze, Veronique had net zoals een ieder ander kind een papa nodig. Ze wilde ook niet langer meer weglopen voor Casper, ze moest gaan uitvinden hoe zijn leven verder verlopen was. Voordat ze was vertrokken bij Kirsten had ze haar beloofd om niet meer leugens tegen Casper te vertellen maar te gaan werken aan een duurzame relatie voor Veronique en haar vader, ongeacht hoe deze voor haar af zou lopen. Ook al zouden Casper en zij geen toekomst samen hebben, Veronique hoefde daar tenslotte niet onder te leiden. Opgelucht had Leonda even later afscheid van Kirsten genomen, ze wist dat Kirsten haar terecht had gewezen op haar leugens, die verdienden echt geen schoonheidsprijs. Ze had Leonda nog even tegen zich aangetrokken en geknuffeld, ’het komt goed,’ had ze tegen haar gezegd. ‘Komt goed, he tante Kissy?’, had Veronique ook nog een keer gezegd toen ze haar mama en tante Kirsten zag staan. Kirsten had haar opgetild en ook haar een knuffel gegeven; ‘ja hoor lieverd, het komt allemaal goed', had ze gezegd. De tijd zal het leren dacht Leonda, ze pakte haar lege kopje om het in de afwasmachine te zetten en zette in de badkamer de kraan open voor een heerlijk geurend en ontspannend bad.

Op de avond dat ze Casper zou ontmoeten in het restaurant aan de Ramblas, betrapte zij zichzelf erop dat ze toch wel wat zenuwachtig was. Hoe zou het gaan verlopen? Het kon zomaar zijn dat ze Casper vanavond voor de laatste keer zou zien. Een koude rilling liep over haar rug. Stel je niet aan, vermande zij zichzelf. Maar het onbehagelijke gevoel liet haar niet los. Niet naïef zijn Leonda, zei een klein stemmetje binnen in haar. Geef je zelf tenminste één goede reden waarom hij op jou zou zijn blijven wachten na jouw onaangekondigd vertrek van twee jaar geleden? Ze moest zichzelf het antwoord schuldig blijven. Toch kreeg ze even hoop. Had hij gisteren niet tegen haar gezegd: ‘Wat heeft jou er twee jaar geleden toegebracht om uit mijn leven te stappen? Wat moet ik je uitleggen?’ Maar dat vertelde niets over het leven dat hij nu leidde. Hij kon net zo goed een nieuwe relatie hebben of getrouwd zijn. Het zou hem zeker niet hoeven te weerhouden om de vragen te stellen die hem dwars zaten en waarvan hij vond dat zij de antwoorden aan hem verschuldigd zou zijn. Snel kleedde ze zich aan en liep daarna nog even naar het speelhoekje van Veronique toe om wat op te ruimen. Veronique had ze uit het kinderdagverblijf gelijk naar Kirsten gebracht en omdat het morgen zaterdag was mocht ze bij Kirsten blijven logeren. Ze wierp een laatste blik in de spiegel, pakte haar handtas en vertrok richting Ramblas.

Het was druk op de Ramblas, de terrasjes zaten al lekker vol. Casper was blij dat hij tenminste een tafel had gereserveerd. Het koude biertje dat voor hem stond smaakte hem best. Op zijn mobiel checkte hij nog wat berichten na die over het bouwproject gingen. Hij zou gelijk nog even een berichtje aan Menno en Fabian sturen dat hij wat langer in Barcelona zou kunnen blijven vanwege zijn plotselinge ontmoeting met Leonda. Zou ze wel komen? Het was aan haar, wist hij, maar hij wist ook dat als ze niet zou komen hij het er niet bij zou laten zitten. Hij zou naar haar op zoek gaan. Veel informatie had hij al over haar vernomen, hij zou nu hij haar gevonden had zich niet het laatste stukje van de puzzel laten ontnemen. Hij was er zo onderhand wel klaar mee om met de vragen te blijven zitten die hem zolang in de greep hadden gehad. Met zijn hand streek hij in zijn haar en keek naar de mensen die voorbij het terras liepen. De blonde schoonheid van Leonda viel op tussen de vele donkergetinte mensen. Een diepe zucht ontging hem voor hij dacht: wat is ze toch adembenemend mooi. Haar slanke benen gehuld in een blauwe spijkerbroek met daarop een witte voile blouse met top. Ze leek groter dan toen ze nog bij hem was maar zag toen dat ze hooggehakte witte pumps erbij aan droeg. Het was een plaatje maar dat zag hij niet alleen. De verslindende blikken die hij zag van de mannen die op het terras zaten richting Leonda brachten hem even van zijn stuk en even dacht hij iets van jaloezie te voelen. Ze was dan toch gekomen en stond op van zijn stoel om haar te begroeten. Hij strekte zijn hand uit, waarin zij haar warme hand legde en hield hem iets langer vast dan nodig was. ‘Ga zitten, Leonda’, sprak hij haar nog net niet op een bevelende toon toe. ‘Wat wil je drinken?’ ‘Een rosé graag,’ en ze zette haar witte handtas tussen haar benen onder de stoel. Hij seinde de ober voor een nieuw biertje en een rosé,  even later serveerde hij de bestelling.  Casper hief zijn glas in de lucht, Leonda kon niets anders dan hem hierin volgen, de glazen klonken even licht tegen elkaar toen hij sprak: ‘Op onze vernieuwde kennismaking dan maar’ en nam een slok. Leonda zei verder niets en nam ook maar een slok. Terwijl ze haar glas weer terug op de tafel zette en haar handen als vanzelf op de tafel in elkaar vouwde, stak hij van wal. Ze had op alle vragen gerekend, behalve op de vraag die hij nu stelde; ‘Ik zie dat je mijn ring nog draagt, Leonda’. Ze keek naar haar handen en dacht hoe ze zo dom kon zijn geweest om deze ring niet af te doen voordat ze naar hier was toe gekomen. ‘Geen leugens meer Leonda,’ hoorde ze Kirsten in haar achterhoofd zeggen. Ze zocht snel naar een antwoord: ’Deze ring herinnert mij aan een gelukkige tijd’. Dat was ook zo dacht ze het was de gelukkigste tijd van haar leven geweest. ‘Ben je nu dan niet gelukkig’? zijn ogen zochten de hare. ‘Natuurlijk wel’, antwoorde ze geïrriteerd.  ‘Maar……?’ vroeg hij haar weer. ‘Toen….. even stopte ze, wist ik niet wat ik nu wel weet’. ‘En ben je wijzer geworden?’ Hij bleef haar aankijken benieuwd wat ze nu weer zou antwoorden. Ze had in de gaten dat hij haar steeds bleef observeren maar liet dat niet merken. Ze ging verzitten en nam opnieuw een slok van haar rosé. ‘Ik…’,  begon ze, verder kwam ze niet want de ober kwam op hen toe gelopen met de kaart in zijn handen. Blij dat ze niet verder hoefde te antwoorden pakte ze de kaart en begon te bladeren. Ze besloot het bij een voor en een hoofdgerecht te houden het toetje zou ze overslaan en in plaats daarvan zou ze een Irisch koffie bestellen. Ze hield de kaart ondanks dat ze haar keuze had gemaakt expres nog langer voor haar neus. Pas toen Casper de kaart al even had neer gelegd besloot ze het ook te doen. ‘Heb je een keuze kunnen maken,’ vroeg Casper haar. Ze knikte met haar hoofd terwijl de ober weer op hen kwam toegelopen en hun bestelling op nam. Zijn gedachten gingen terug naar het etentje dat hij eens met haar had gehad in de wintersport plaats Stitz waar hij haar voor het eerst ontmoet had. Ze was toen jong en naïef geweest en had zich voor een groot deel afhankelijk naar hem opgesteld. Van diezelfde vrouw die nu tegen over hem zat was daar niets meer van te zien. Er zat nu een zelfbewuste vrouw voor hem, die zoveel zelfverzekerdheid uitstraalde dat hij er bijna bang van werd. Het sprankelende en de puurheid wat Leonda toen ook al bezat had ze echter wel gehouden. Hij had zich altijd trots geweten met haar aan zijn zijde, ze trok op de één of andere manier altijd positieve aandacht. Hij keek haar langer aan dan nodig was, iets waarvan ze vroeger zou gaan blozen. Ze keek hem aan en vroeg hem hoe lang hij al in Barcelona was. ‘Een goeie week,’ antwoorde hij en vulde zijn glas met bier. ‘Ben je hier met vakantie?’, ze bracht haar hand tot bij haar oor en plantte hem op tafel om er op te leunen en naar hem terug te kijken. Bijna geïrriteerd omdat ze hem verraste met een tegenaanval antwoorde hij terug:  ‘Onder andere, ik ben een gedeelte van deze vakantie ook aan het werk.’ Met nadruk vroeg ze: ‘Hier in Barcelona?  ‘Ja, we zijn bezig met een appartementencomplex aan de boulevard, het is ons eerste internationale  project buiten Nederland.’ Hij schoof zijn glas terzijde toen hij de ober zag aankomen met het bestelde eten. De zaken gingen kennelijk goed dacht Leonda. ‘Je bent veranderd Leonda, ’zei hij toen de ober hen smakelijk eten toe wenste en weer weg liep van hun tafel. ‘Jij ook Casper, we veranderen allemaal’, ze keek hem aan terwijl ze haar bestek oppakte en voelde even de chemie tussen hen beiden terwijl hij haar terug aan keek. ‘Eet smakelijk,’ zei hij kort en verbrak de korte betovering.  Opmerkelijk, dacht ze, dat zijn antwoorden zo kort en soms op het botte af waren. Was hij zo veranderd? Of stelde hij zich bewust zo gereserveerd op naar haar? ‘Hoe is jouw leven hier in Barcelona?’ verbrak hij even later weer de stilte. ‘Ik heb mijn draai hier aardig gevonden hoor’, zei ze, al hoewel mijn huidige baan iets heel anders is dan mijn vorige baan in Nederland. ‘ Even zag ze zijn ogen lachen en hoorde ze een korte lach hem ontglippen toen hij zei: ‘Dat kun je wel zeggen, ja…….iets heel anders dan je vorige baan. Hoe ben je hiertoe gekomen?’  ‘Het was de meest voor de hand liggende baan op het moment toen ik was aangekomen in Barcelona. Kirsten werkte back office bij een modellen bureau, zij tipte mij dat ze modellen zochten, ik solliciteerde en werd aangenomen. Ook kon ik mij zo het spreken en begrijpen van de Spaanse taal snel eigen maken.'  ‘Ja dat heb ik gisteren kunnen horen,’ zei hij terwijl hij haar opnieuw gade sloeg. ‘Maar……. je dochtertje hoorde ik gisteren toch Nederlands spreken?’ ‘Ja, dat klopt, ik probeer haar beiden talen aan te leren maar als we samen zijn spreken we Nederlands.’ Ze zag zijn wenkbrauwen naar omhoog gaan toe hij langzaam met zijn kin knikte. ‘Ze zal de Spaanse taal ongetwijfeld snel leren met een Spaanse vader aan haar zij.’ Ze verslikte zich bijna in haar slokje rosé maar wist zich nog net op tijd te vermannen en loste het creatief op terwijl ze haar glas hief en met een glimlach zei: ‘Op de Spaanse taal’. Gelukkig ging hij er verder niet op in en schoof met zijn mes wat groenten op zijn vork.

Anderhalf uur later leidde Casper haar via de Ramblas richting boulevard. Zijn ogen gingen naar het terras waar hij een paar dagen eerder met Juan aan een koud biertje had gezeten en de niets vermoedende Leonda weer opnieuw zijn leven was binnen gestapt. ’Hoe kon het verkeren,’ dacht hij wrang. Hoewel het eerste half uur van het etentje eerder op de avond van beiden kanten aftastend was geweest. Was de sfeer erna er wat losser op geworden. Ze liepen richting het cruiseschip waar Leonda haar fotoshoot had gedaan. Alsof ze zijn gedachten kon raden zei ze hardop: ‘Hier was ik een paar dagen eerder, ze wees naar het cruiseschip, voor een fotoshoot voor het fashion en lifestyle blad Voque. Casper pakte haar arm en zei rustig: ‘Dat weet ik, ik heb je gezien, je ging daar ook nog een tosti eten.’ Hij wees met zijn hand naar het terras waar hij met Juan had gezeten. Als verstijfd bleef ze staan. Ze voelde hoe hij haar arm pakte en  langzaam zijn hand over haar arm naar haar hand liet glijden. Met haar hand nog in de zijne sprak hij verder:  ‘ook zag ik toen deze voor mij zo bekende ring aan je hand schitteren’. Hij liet zijn ogen op haar hand rusten. Geschrokken en zoekend naar woorden voelde ze even de aarde onder haar voeten verdwijnen. Ze realiseerde zich weer dat Casper haar al even op het spoor was en haar al langere tijd in de gaten hield. Ongemakkelijk trok ze haar hand uit de zijne en dacht weer terug aan het moment dat hij deze ring voor het eerst aan haar had gegeven. Toen had niets zo had het geleken hun geluk in de weg gestaan. Eigenlijk had er achteraf ook niets in de weg gestaan, ze had wat ze gezien had domweg verkeerd geïnterpreteerd. Ze had toen een verkeerde conclusie getrokken en toen ze de waarheid van derden had gehoord er ook verder niets mee gedaan. Ze had naïef als ze toen was Casper niet eens naar de waarheid gevraagd maar was van hem weggelopen. Nu ze erover nadacht begreep ze van zich zelf niet waarom ze zo had gehandeld. Geluk, dacht ze, het kleine woordje waar ieder mens voor zichzelf  verantwoordelijk voor  is, dat woordje kon je achteraf gezien maken en breken. Haar gebroken hart had haar in het begin af en toe tot wanhoop gedreven maar ze was toen te gemakzuchtig of misschien wel te trots geweest om weer contact met Casper te zoeken. Ze wende haar gezicht weer terug naar de baai waar de cruiseschepen lagen, de zachte avond wind speelde met haar haar toen ze weer verder liepen. ‘Zullen we nog wat gaan drinken of  wil je misschien liever naar huis?’ verbrak hij de stilte. Ze koos voor het laatste, niet omdat ze het zat was maar wel omdat het al om en nabij elf uur was. De avond was haar niet helemaal tegen gevallen ze had verwacht dat Casper haar het vuur aan de schenen zou liggen maar dat was niet helemaal het geval geweest. Hier en daar had ze wat vragen van hem kunnen omzeilen en af en toe had ze zelfs de Casper gezien die ze eens gekend had vooral als hij weer eens een gevat grapje tussen de regels door liet schemeren. Dan had ze even het gevoel gehad of er nooit iets tussen hen gebeurd zou zijn geweest. ‘Ik geef je een lift naar je huis’, zei hij en loodste haar mee via een zijstraat  aan de Ramblas waar het gelijk een stuk minder druk was. Aan het einde van de straat gingen ze rechtsaf  en liepen ze naar de auto van Casper die er stond geparkeerd. ‘Ik zie dat je nog steeds gecharmeerd bent van snelle auto’s?’ zei Leonda en nam de rode sportauto in zich op. Ze wist dat snelle auto’s het kind in Casper wakker konden maken, dat was dan ook nog iets wat niet aan hem veranderd was. Even was het vertrouwde gevoel bij haar terug en voelde ze zich voor een moment gelukkig. Casper ging niet in op haar vraag maar verbrak de elektronische vergrendeling met zijn sleutel bos en maande haar om in te stappen. Hij manoeuvreerde zijn auto door de drukke straten van  Barcelona, zijn gespierde armen sloten zich ontspannen om het stuur. Leonda haar blik dwaalde naar de tom tom, tot haar verbazing zag ze dat hij haar adres al had ingetoetst. Een gevoel van paniek en angst overspoelde haar. Ze realiseerde zich nogmaals dat hij al veel van haar wist en dat hij echt niet van plan was geweest om het erbij te laten zitten als ze vanavond niet op zijn aanzoek om met hem te gaan eten was ingegaan. Ze zat voor haar gevoel in de val en moest accepteren dat het ook nu zou gaan zoals het zou moeten gaan. Er was geen weg terug meer geweest wist ze nu duidelijk. Vanaf het moment dat Casper weer opnieuw in haar leven was gekomen had hij de troef in handen gehad. Niet veel later parkeerde hij zijn auto aan de drukke doorgaande weg die naar het centrum van Barcelona ging. Leonda keek hem aan en wilde hem bedanken toen hij zei: ‘Waar woon je precies?’ Verbaasd omdat hij haar praktisch voor haar deur had afgezet en ze er vanuit ging dat hij dat ook al wel zou weten keek ze hem vragend aan. ‘Weet je wat, zei hij, ik breng je wel even thuis dan weet ik gelijk waar je woont, je weet nooit waar het handig voor is.’ Nog voordat ze kon protesteren was hij al uitgestapt en naar haar kant toegelopen om de autodeur voor haar open te doen. Ze kon niets anders dan uitstappen en zei nog gauw; ‘dat hoeft echt niet hoor’.  In haar hart wist ze wel dat  Casper daar geen boodschap aan zou hebben. Hij was van het type mannen dat in het bijzijn van een vrouw altijd galant zou zijn. Ze had dat zelf indertijd met hem mee gemaakt en later had ze het zelfs nog gezien op het meest pijnlijkste moment in haar leven toen zij hem had betrapt met die andere vrouw, die achteraf gezien niet meer van hem was dan een goede kennis. Ze voelde de pijn weer in haar opkomen als ze dacht aan dat moment maar ook aan de verwoestende beslissing die ze toen resoluut had genomen. Hoe anders had alles kunnen zijn? ‘Eens een heer, altijd een heer Leonda’, beaamde hij en greep haar bij haar arm toen ze dreigde te struikelen over een tegel die iets hoger lag dan de andere tegels van het trottoir. ‘Dank je’, ze keek hem dankbaar aan en zag even de zachte trek die hem weer even de Casper van toen maakte. ‘Kom, ik breng je naar huis, zei hij zacht en zag dat ze moeilijk liep. ‘Heb je jezelf pijn gedaan?’ ‘Dat valt wel mee hoor’, ze probeerde zich weer snel te herstellen maar voelde toch de pijn. Voor de deur van haar flat bleef ze staan en probeerde in een allerlaatste poging Casper van zich af te wimpelen. ‘Hoeveel trappen Leonda?, zei hij en doelde op de trappen die ze moest nemen voordat ze bij haar deur zou zijn in het trappen huis. Doordat ze gevallen was zat ze nu ook nog eens daadwerkelijk in de val dacht ze en liet een diepe zucht voordat ze zei; ‘zes’. ‘Je bedoelt dus helemaal bovenin?’ Ze knikte. Hij perste zijn lippen op elkaar toen hij haar aankeek en zei: ‘dat gaat hem dus niet worden he?’  Hij richtte zijn ogen naar haar bezeerde voet. Het volgende ogenblik tilde hij haar op in zijn armen en stevende met haar in grote passen de trap op. Zet me neer Casper, wilde ze roepen maar het zelfde ogenblik rook ze zijn vertrouwde aftershave die haar zintuigen zo bedwelmden dat ze alleen nog maar haar ogen dicht kon doen en haar mee liet voeren in zijn armen op weg naar de voordeur van haar flat. Enkele seconden later zette hij haar letterlijk en figuurlijk weer met beiden benen op de grond voor haar deur. Ze keek hem aan en voelde haar gezicht rood worden, iets wat zelden of nooit meer bij haar voor kwam  maar wat Casper kennelijk toch nog steeds voor elkaar kreeg. En prompt zei hij; ‘Ik zie dat je nog steeds kunt blozen Leonda en het siert je nog steeds.’ Even streek hij met zijn hand langs haar wang en een rilling schoot door haar heen. Snel draaide ze zich om en stak de sleutel in het slot van de voordeur voordat ze zich nog een keer naar hem toe draaide en zoekend naar woorden zei; ik……..eh, wil je bedanken voor de gezellige avond.’ Hij stond dicht bij haar, te dicht vond ze, ze voelde zich gevangen. Met haar rug tegen de deurpost en de deur half open hoefde ze alleen nog maar naar binnen te stappen en de deur dicht te doen. Ze zag zijn gezicht dichterbij komen en weer rook ze zijn onmiskenbare after shave. ‘Ga naar binnen, Leonda’, sprak ze zichzelf toe maar ze kon zich er niet toe zetten. Het volgende ogenblik voelde ze zijn arm om haar heen en trok hij haar zachtjes naar zich toe, zijn mond nam deze keer op een zachte en tedere manier bezit van de hare. Het voelde als thuis komen maar zette  deze gedachte snel uit haar hoofd. Ze duwde hem zachtjes van  haar af. ‘Ik ga nu,’ zei ze kort, ‘nogmaals bedankt voor de gezellige avond’, en stapte nu wel naar binnen. ‘Jij ook bedankt Leonda,…….. het was me na twee jaar weer een waar genoegen’ zijn stem had vastberaden maar ook wat ironisch geklonken. ‘Tot gauw,’ zei hij nog voordat hij zich omdraaide en de trap afbeende naar beneden. Haar keel leek nog steeds dichtgeknepen en snel sloot ze de deur.

 

 

Hoofdstuk 13

De volgende morgen ontwaakte Leonda tegen acht uur, ze wilde gaan douchen en stapte uit haar bed. Au, een pijnscheut schoot door haar voet en ze deinsde weer terug op haar bed. Toen ze een blik op haar voet richtte zag ze dat haar voet opgezwollen was en er wat blauw uitzag. Verdikkie, dacht Leonda. Gisterenavond had ze haar voet voordat ze naar bed ging nog even gekoeld met een ijsblok in de hoop dat het de volgende morgen wel mee zou vallen, maar niets was minder waar zag ze nu.’ Had je die palen gisteren maar niet aan moeten trekken’, sprak ze zichzelf cynisch toe. Normaal gesproken droeg ze zulke hakken alleen op de catwalk of als ze naar een feestje ging maar gisteren avond had ze bewust haar hoge hakken gekozen omdat ze zich bij Casper niet kleiner had willen voelen. In het verleden had ze zich altijd heel veilig bij Casper gevoeld als hij bijna een kop groter naast haar liep en had zich daardoor soms te afhankelijk en afwachtend naar hem opgesteld. Dat imago had ze gisteren bij hem willen verbreken hij moest niet de indruk krijgen dat dat nu nog het geval was had ze erbij gedacht. Ze lachte in zich zelf en wist wel dat het ergens nergens op sloeg, maar ja als iets tussen je oren zat moest boontje komt om zijn loontje je weer terug op beiden benen zetten en in haar geval ging dat nu gepaard met pijn. Ze hinkte naar de douche en pakte de verbanddoos om te zoeken naar een enkelbandage, gelukkig zat er nog één in. Na het douchen zou ze deze om haar voet doen, hopelijk zou dat de pijn bij de zwelling op haar voet wat verlichten. Het vooruitzicht dat ze van de week niet hoefde te werken stelde haar een beetje gerust, zo kon ze haar enkel meer rust geven en het herstel hiermee bevorderen.

Later die ochtend was ze al sjokkend nog wat aan het stoffen en stofzuigen geweest en sopte nog even de wc en douche na. Tegen half elf bracht Kirsten Veronique weer terug, het kleine meisje zag gelijk dat haar mama moeilijk liep. ‘Mama, au been?’ en keek haar moeder vragend aan. ‘Veronique usje op geven?’, en wees naar de voet van haar moeder. Leonda lachte haar dochter toe en gaf haar een aai over haar bol, ’Ik zou willen dat het daarmee verholpen zou zijn lieverd’, ze bukte naar Veronique, knuffelde haar en gaf haar een zoen op haar wang. Veronique leek het best te vinden en alsof ze het begreep trok zich terug uit haar moeders armen en rende richting haar speelhoek, ‘ikke pele mama’ Louise toe’, Ze pakte haar pop uit de speelgoed kinderstoel en kroelde met haar. ‘Wanneer heb jij dat opgelopen?, knikte Kirsten naar haar voet en keek haar vragend aan. ’Gisteren avond, antwoorde Leonda, Casper bracht me rond elf uur naar huis, toen ik hier voor de deur uit de auto stapte zwikte ik door mijn voet’. ‘En je boodschappen voor vandaag?’, vroeg ze omdat ze wist dat Leonda die altijd zaterdags deed.  ‘Die ga ik straks doen’, ze strompelde naar de keuken richting senseo apparaat. ‘Jij ook?’ ze pakte alvast twee kopjes. ‘Ja lekker, je gaat me toch niet vertellen dat je zo nog even met die voet richting markt ga lopen met Veronique, stak Kirsten gelijk van wal. ‘Dat lijkt me echt geen goed plan. Schrijf maar wat op een briefje dan neem ik het straks voor je mee en laat het Enrico daarna wel even naar je toe brengen’. Leonda stribbelde nog wat tegen, maar liet zich uiteindelijk toch overhalen, ze wist dat boodschappen doen nog een hele klus voor haar zou worden. Al had ze voor de komende drie dagen maar weer wat in huis dan zou ze dinsdag wel weer verder zien. Hopelijk was ze dan weer beter op de been. Kirsten dronk haar senseo op terwijl Leonda gauw even wat boodschappen op een briefje schreef. ‘Als jij maandag weer de catwalk op moet kan je nu maar beter  met je been omhoog zitten, dat is beter voor het herstel.’, opperde Kirsten. ‘Toevallig heb ik een week vrij genomen van de week’, ze schoof het boodschappenbriefje richting Kirsten, ‘dus dat is in deze een gelukkige bijkomstigheid’. ‘Beter’, knikte Kirsten en las wat er op het briefje stond, ‘ ik ga dit in ieder geval voor je halen dan kan je weer even voorruit.’ Ze pakte haar tas en liep richting Veronique. ‘Dag Veronique, krijgt tante Kissy nog een kussie van jou? ’ze bukte zich naar Veronique en voelde een natte kus op haar wang. Kirsten liep richting voordeur en deelde Leonda mee dat ze haar morgen nog zou sms-en om te horen hoe het met haar zou gaan. Nog voordat Leonda wat terug had kunnen zeggen hoorde ze de voordeur in het slot vallen. ‘Okay’,  zei ze toen maar tegen de gesloten deur en liep terug naar haar bank om zo te gaan zitten dat haar voet kon rusten met een kussen eronder. Dat was beter dan allemaal lopen beaamde ze. Er zat niets anders op dan een paar dagen lang maar gewoon haar rust te houden, en pakte het boek waar ze voor haar gevoel al zolang in bezig was en maar niet uit leek te komen. De komende dagen moest dat toch een makkie voor haar zijn besloot ze, als het nu niet uit komt dan komt het nooit meer uit.

Kirsten had eerst snel haar eigen boodschappen in de supermarkt gedaan en was daarna nog even gauw naar de markt gereden om de boodschappen voor Kirsten binnen te halen. Toen ze haar kofferbak aan het inladen was met de boodschappen van Kirsten zag ze schuin voor haar auto een donkere man bij de parkeermeter staan. Toen hij zich omdraaide om weer weg te lopen zag ze in één oogopslag dat het dezelfde man was waarmee Leonda van de week op het strand had staan kletsen, dus de vader van Veronique. Kennelijk had hij gevoeld dat ze naar hem had staan kijken want zijn blik keerde zich naar de hare, ze zag dat hij haar ook had herkend en liep direct op haar af. ‘Kirsten?’ vroeg hij vragend. ‘O, hallo Casper’, zei ze quasi verbaasd omdat hij haar naam nog wist en ging verder met het inladen van de boodschappen. ‘Inkopen voor een heel weeshuis gedaan?’ grapte hij naar haar. ‘Je zou het bijna denken,’ antwoorde Kirsten, ‘maar ik neem voor Leonda ook wat mee ze kan zich op het moment moeilijk verplaatsen.’ ‘Haar voet?’ vroeg Casper haar weer. Kirsten knikte naar hem, ’ik neem de boodschappen nu voor haar mee en laat ze Enrico straks brengen.’ Alsof hij werd gestoken bij het horen van de naam Enrico, antwoorde Casper, alsof hij wist dat Kirsten op de hoogte van hun uitje zou zijn vanzelf: ‘Ik kan ze ook voor je meenemen hoor, ik ga nu nog even bij haar langs, haar parfumverstuiver is blijven liggen in mijn auto, waarschijnlijk uit haar tas gevallen gisteren dus die breng ik nog even bij haar terug. Bijna dankbaar keek Kirsten hem aan. ‘Wil je dat voor me doen? Dat zou heel fijn zijn.’ Ze dacht eraan dat Enrico het ook wel fijn zou vinden, omdat hij als freelance fotograaf vanmiddag weer onverwachts voor een klus op pad moest en ze ook niet wist hoe laat hij thuis zou zijn was dit nog niet zo’n slechte oplossing. Ze hadden vanavond afgesproken om  naar de bioscoop te gaan, dus kon het hen als hij later thuis zou zijn weer wat tijd besparen. ‘Als je even wacht dan haal ik mijn auto en hevelen we de boodschappen over,’ hij liep terwijl richting zijn auto die niet ver van de hare stond. Blij dat dit ritje voor haar en  Enrico tijd bespaarde gaf ze de tassen met boodschappen van Leonda aan Casper welke hij op de achterbank van zijn Cabrio zette. ‘Bedankt hoor’, knikte ze hem nogmaals toe en liep terug naar haar auto. Ook Casper stapte in zijn auto, toeterde nog even naar haar en stoof weg.

Op weg naar Leonda bekroop hem bijna een blij gevoel, blij dat hij de boodschappen naar Leonda kon brengen en niet Enrico. Je zou bijna denken dat hij jaloers was en misschien was hij dat ook wel. In ieder geval deed het hem pijn als hij er aan dacht dat Enrico de vader van het kleine meisje was. Hoe graag had hij Leonda een kind gegeven, niets liever dan dat. Maar het was anders gegaan, nog voordat ze beiden over kinderen hadden gesproken was ze vertrokken geweest en zo het leek had ze de bloemetjes met een ander buiten gezet. Het blije gevoel verdween en hij voerde de snelheid van zijn auto nog wat op om zijn woede hierover te uiten. Hij had met alles rekening gehouden ook met dit scenario en toch had het geleken of de grond onder zijn voeten was verdwenen op het moment dat ze had gezegd dat Enrico de vader van het meisje was. ‘Verdorrie….Leonda, waarom?’ hamerde het nu in zijn hoofd. Hij parkeerde zijn auto op het zelfde plek als gisterenavond. Toen hij naar boven keek zag hij dat de balkondeur op een kier stond, snel pakte hij de tassen met boodschappen en liep ermee naar boven en belde aan. Het duurde even maar toen de deur open ging liep hij gelijk door naar de keuken. Verbouwereerd keek Leonda hem na voor ze kon zeggen: ‘Casper…..jij, wat kom jij hier doen,…..hoe…..?’ Strompelend liep ze hem na. ‘Ik kwam Kirsten op de markt tegen en heb haar gesproken. Toen ze zei dat ze boodschappen voor je aan het doen was heb ik haar aangeboden om je boodschappen mee te nemen omdat ik dit nog aan je moest geven.’ Hij haalde de parfumverstuiver uit zijn zak en gaf hem aan haar. ‘Ik dacht dat bespaart Enrico weer een ritje, of had je hem hier nu liever gezien?’ Verward sloeg ze even haar ogen neer maar keek op toen Veronique plotseling met haar hoofd om de deurpost ‘kiekeboe’ naar hen beiden riep. Casper deed of hij van haar schrok en hier had ze de grootste lol om. Ze herhaalde het spelletje nog paar keer naar Casper toe en hij speelde het op zijn manier met haar mee. Vreemd genoeg leek Veronique zich helemaal op haar gemak te voelen bij deze meneer die ze pas één keer eerder had gezien. Leonda wilde de boodschappen gaan opruimen maar Casper stuurde haar terug naar de kamer. ‘Jij gaat zitten op de bank, commandeerde hij, ik en de kleine meid gaan samen de boodschappen opruimen.’ Alsof  ze samen spanden duwde Veronique met haar kleine handjes haar moeder naar de kamer toe om haar woorden kracht bij te zetten, ‘ikke ellepe, mama, ……jij au been.’ ’Goed zo Veronique, zo is het maar net, mama moet uitrusten dan is haar been weer snel beter.’ Leonda keek naar Casper en een warm gevoel bekroop haar toen ze vader en dochter zo samen zag staan. ‘Okay, okay, ik ga al schat, blij dat ze de toegeworpen blik van Casper nu alleen in haar rug voelde, liep ze voorzichtig terug naar de bank.

Toen Veronique en Casper de boodschappen samen hadden opgeruimd kwamen ze samen even later de kamer binnen. Casper droeg in zijn handen een dienblad met kopjes en een verse kan thee  en een beker met limonade erop. Veronique droeg in haar handen de trommel met chocoladekoekjes en gaf deze aan haar moeder. ‘Ikke koekie, mama?’  Haar oogjes glommen je kon zien dat ze wist dat er een snoep moment voor haar aan kwam. Voorzichtig opende Leonda de trommel en keek tussen een spleetje naar de koekjes in de trommel en deed hem daarna gelijk weer dicht. ‘O,….o’,  zei ze met een treurige blik richting Veronique, ‘de koekjes zijn op, allemaal opper de pop’. Veronique haar oogjes begonnen verder te stralen: ‘niet hoor mama’,  ze pakte razend snel de trommel van haar af en begon eens goed te schudden met de trommel om te laten horen dat de koekjes niet op waren. ‘O dan heeft mama niet goed gekeken schat, ze moet echt een bril gaan dragen’, en pakte de trommel weer terug van Veronique om er voor haar een koekje uit te pakken. Veronique schaterde het uit, ’mama bil he?’ Casper moest er ook wel om lachen, Veronique kon zo aanstekelijk lachen dat je ook mee ging doen. Leonda reikte hem intussen ook de trommel met koekjes aan. Hij pakte een koekje  en zei opzettelijk tegen haar,’ stoute mama je solliciteert naar billenkoek’.  In een mum van tijd stond voor de tweede keer deze week het schaamrood weer op haar wangen, snel wendde ze haar blik van hem af. Ze dacht werkelijk dat ze dit had afgeleerd. In de afgelopen jaren had ze wel meer te pas en te onpas wat te horen gekregen van passanten en fotografen maar steeds had ze zich hierin kunnen vermannen. Op de één of andere manier kreeg Casper dit toch weer steeds voor elkaar. Een ongemakkelijk gevoel maakte zich van haar meester, geen erg meer in haar voet stond ze op en wilde zich letterlijk en figuurlijk even uit de voeten maken voor hem maar de pijnscheut die ze eerder die morgen ook al zo heftig had gevoeld deed haar lichaam naar beneden zakken. Nog voor ze gestrekt lag op de vloer voelde ze dat de sterke arm van Casper haar had gegrepen en haar wederom staande hield. ‘Leonda? ‘ vroeg hij haar op indringende toon. Haar met pijn betrokken gezicht vertelde hem genoeg, hij zette haar terug op de bank en liet haar voet weer op het kussen rusten op de bank en zag dat deze was ingepakt met een enkelbandage. Zijn koele hand veroorzaakte een onmiskenbaar gevoel van verlangen toen hij de enkelbandage voorzichtig  van haar voet schoof en de bloeduitstorting en zwelling boven op haar voet zag. ‘Beweeg je tenen eens.’ gebood hij haar en hield haar uitdrukking daarbij nauwlettende in de gaten. Omdat ze weinig gevoel in haar tenen had kon ze deze moeilijk bewegen. ‘Ik vind het verstandiger als je even een foto in het ziekenhuis laat maken Leonda? Zijn ogen keken haar ietwat bezorgd aan, ‘je hebt een behoorlijke bloeduitstorting en het feit dat je je tenen niet kan bewegen kan wijzen op een breuk ergens in de voet'.   ‘Nee toch Casper’, zo erg zou het toch niet wezen met een paar dagen rust ben ik zo weer de oude. Met wat ijs is de zwelling………’ ‘Leonda, ik meen het’, onderbrak hij haar op dwingende toon, haalde zijn mobiel uit zijn zak en gaf een nummer in. Ze hoorde hem in het Engels communiceren en begreep daaruit dat hij een afspraak maakte om langs te komen met haar bij  de EHBO-post van het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Veronique die zag dat er iets aan de hand was met haar moeder kroop dicht tegen haar aan. ‘Mama  au been he?’,  Leonda gaf haar een geruststellende kus op haar hoofd. ‘We gaan met jouw auto Leonda en nemen Veronique mee, dan kan ze in het zitje zitten’, opperde hij er gelijk achter aan. ‘Waar liggen je autosleutels?’ Casper kennende wist ze dat ze op dit moment zelf niets in te brengen had, in het verleden was hij altijd bezorgd geweest  als het om haar ging. In dat opzicht was er dus niets veranderd. Hij tilde Veronique op en liep met haar naar de plek waar de autosleutels lagen en legde haar ondertussen uit wat er stond te gebeuren met mama. ‘Ikke, mee ieke huis? ‘Jij mag ook mee hoor kleine meid,’ zei Casper, ‘ dan kan je zien hoe ze mama haar au been weer beter maken. Goed?’ Veronique knikte met haar hoofdje en leek het ook deze keer weer allemaal goed te vinden. Toen hij Veronique in het autozitje had gezet snelde hij nog gauw naar boven om Leonda op te halen. Omdat ze er zelf echt tegenop zag om de trap naar beneden te nemen liet ze Casper begaan toen hij haar ook nu weer optilde. Deze keer dacht ze daarbij aan Veronique die ze niet te lang alleen in de auto wilde laten zitten. Binnen tien minuten waren ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis toegereden en zaten ze op hun beurt bij de EHBO -post te wachten.

Met een uur reed Casper, Leonda in een rolstoel richting parkeerplaats. Veronique zat op haar schoot, ze had een helium ballon in haar hand en bleef ondertussen maar kijken naar het been van haar mama dat tot aan haar knie in het gips zat verpakt. Ze vond het duidelijk raar dat mama een rare witte laars om haar been droeg en vroeg nog maar een keer aan haar moeder; ‘mama au been he?’ Leonda knikte haar weer toe, jammer genoeg had Casper gelijk gekregen, haar twee middenvoetsbeentjes waren gebroken en moesten in het gips worden gezet om zo weer in de juiste stand aan elkaar te groeien. Ze zat de eerste zes weken goed in de lappenmand realiseerde ze zich. Ze moest rust nemen en mocht zichzelf alleen met krukken verplaatsen om haar been te ontzien. Wat een ellende dacht ze bij zichzelf, over een week stond er een belangrijke fotosessie voor de deur die zou haar neus nu voorbij gaan. Ze moest zich voor de komende zes weken ziek melden er zat niets anders op. Casper pakte Veronique van haar schoot en zette haar weer terug in het kinderzitje daarna hielp hij Leonda bij het instappen en zette de rolstoel achter in de kofferbak van de auto en reed hen terug naar huis.

Voor de derde keer deze week had Casper haar weer omhoog naar haar flat op de derde etage gedragen. Bij de deur had Casper haar de krukken gegeven, zodat ze zelf naar de bank kon lopen. Veronique had hij eerst naar boven gebracht ze zat nu aandachtig te spelen met haar pop Louise. Haar prinsessenballon hing rechtop in de lucht boven haar speelhoek. In het ziekenhuis had ze het duidelijk even niet naar haar zin gehad. Als of ze begrepen had dat er iets met haar moeder aan de hand was had ze een beetje verlegen en argwanend rondom zich heen gekeken. Toen de foto’s hadden uitgewezen dat er inderdaad twee middenvoetsbeentjes waren gebroken en een meneer met een witte jas haar had mee genomen naar een kamer waar het gips om haar voet zou worden gedaan, was ze gaan huilen en had ze naar haar moeder geroepen dat ze mee wilde met haar. Casper had haar gelijk opgetild en getroost. ‘Kom maar kleintje, had hij gezegd, we gaan onder een mooie ballon voor je uitzoeken en als we dan weer boven komen is de dokter misschien klaar met mama haar voet.’ Leonda had haar toegeknikt en gezegd: ‘Ooh, dat is een goed plan, ik zag hele mooie ballonnen daar net beneden, Hello Kitty en prinsessenballonnen,….. Ernie en Bert. Dat had geholpen, Veronique was gestopt met huilen en had zich door de ballonnen laten verleiden. Het scheen haar niets te schelen dat Casper haar op zijn armen mee naar beneden droeg terwijl ze nog een keer aan haar vroeg: ‘ikke to mama toe?’ ‘Ja hoor lieverd, mama gaat even met de dokter mee en jij gaat een mooie ballon uitzoeken en als je dan weer terug komt is mama misschien ook bijna klaar’, had ze gezegd en had haar een kus op haar wang gegeven. Casper had zich bij de lift nog even omgedraaid en tegen Veronique gezegd: ’zwaai maar naar mama, zeg maar tot straks.’ Als een papegaai had ze het voorbeeld van Casper gevolgd: ‘staks mama, en wuifde met haar handje. Nu ze eraan terug dacht moest ze toch even slikken. Het had geleken op een tafereel dat  bij zoveel ouders en hun kinderen voor kwam. Voor haar had het ook zo vertrouwd gevoeld omdat ze wist dat Casper de vader van haar kind was. Maar hoe zou Casper zich hebben gevoeld? Hij wist niet beter dan dat Enrico de vader van Veronique was. Toch had ze gezien dat het contact maken met Veronique hem makkelijk af ging. Het klikte wel tussen die twee, hij voelde steeds goed aan wat de kleine meid wilde en wond haar op de één of andere manier om zijn vinger. Een warm gevoel maakte zich van haar meester en even kwam de gedachten bij haar op dat het normaal gesproken zo geweest had kunnen zijn. Een gewoon, normaal gelukkig en idyllisch gezinnetje, ware het niet dat er een leugen van haar kant in de weg zat. Ze hoorde hem rommelen met potten en pannen in de keuken, niet lang daarna steeg er een heerlijke geur op. Ze lachte in zichzelf. Casper zou Casper niet zijn zolang hij niet de leiding kon nemen als het om aanpakken of een handje helpen ging. Dat was dus ook nog niet aan hem veranderd. De roerbakschotel die hij van kip, groenten en rijst had gemaakt smaakte heerlijk, ook Veronique liet het haar lekker smaken. Hoewel ze er niet om had gevraagd dat hij deze middag naar haar zou komen, voelde ze zich schuldig en ongemakkelijk tegelijk nu ze zich weer sinds lange tijd zo afhankelijk naar hem op moest stellen. Ze besloot de borden op te ruimen en de vaat in de vaatwasser te zetten, maar werd vermanend door Casper toegesproken. ‘Leonda, je weet wat de dokter heeft gezegd, he, je moet zoveel mogelijk je rust nemen, dus hou je daar dan ook aan. De eerste twee weken zijn belangrijk dat de botjes in je voet weer goed aan elkaar gaan groeien, dus als je weer snel de catwalk op wilt zou ik me daar maar aan houden.’ Als een terecht gewezen kind ging ze weer terug op de bank zitten. Hoe ging ze deze weken door komen? En Veronique hoe moest het nu met haar? Ze zag er altijd zo naar uit om met de kindjes in het kinderdagverblijf te spelen. Paniek sloeg toe, ze draaide haar hoofd om van Casper en voelde een traan langs haar gezicht lopen het werd haar duidelijk even te veel. Even later sloeg Casper zijn arm om haar heen, en draaide haar gezicht naar haar toe, met zijn duim wreef hij de traan van haar gezicht. Snikkend legde ze hem haar gedachten aan hem voor. ‘Het gaat goed komen, ik ga je helpen. Geef eerst het nummer van Kirsten maar eens even aan me, dan kan ik haar van vanmiddag en hoe het verder gaat op de hoogte stellen. Als zij Veronique haalt en brengt naar het kinderdagverblijf de komende twee weken is dat voor jou al weer een zorg minder.’ Omdat het hem zelf wel goed uit kwam om Leonda nu van dichterbij te volgen bood hij zelf aan om ’s avonds eten te koken en Veronique voor haar naar bed te brengen. Hier had ze niet op gerekend en ze protesteerde heftiger dan ze zelf had verwacht: ‘maar dat kan ik zelf toch wel, ik mag en kan toch wel wat doen?’ Zijn ogen keken haar doordringend aan toen hij bijna boos tegen haar zei: ‘Leonda, accepteer nou toch eens gewoon wat de dokter tegen je gezegd heeft. De komende twee weken moet je rust houden en zit je echt aan huis gekluisterd. Het is niet anders punt.’ ‘Met andere woorden: geen tegenspraak’, sprak ze geïrriteerd terug. ’Zo is het maar net,’ zei hij.  Deze keer ergerde ze zich aan de laatste opmerking die zo onderhand echt bij Casper hoorde en hem zo als altijd het laatste woord gaf. Een diepe zucht ontvluchtte haar toen ze haar mobiel pakte en het nummer van Kirsten aan hem gaf. Wat kon er in een week veel veranderen zeg, vorige week had ze zich niet kunnen bedenken dat haar leven nu in alle opzichten zo op zijn kop zou staan. Kon er nog meer bij? Ze hoopte van niet.

 

 

Hoofdstuk 14

Leonda stond in de lift van het ziekenhuis die haar weer naar de begane grond zou brengen. Het voelde raar nu haar been weer was ontdaan van het gips. De afgelopen weken had ze naar dit moment uitgekeken en zich bijna kinderlijk op deze dag verheugd. Ze had zich zo beperkt gevoeld in haar vrijheid en  ruimte dat ze bijna niet meer wist hoe het zou zijn met een gips loze voet. De afgelopen zes weken waren al met al aardig verlopen. Casper had Kirsten op de hoogte gesteld van haar bezoek aan het ziekenhuis en het geregeld dat Veronique toch gewoon naar het dagverblijf kon gaan. Kirsten had Veronique  ’s morgens opgehaald en ’s avonds weer thuis gebracht. Ook Casper had zijn woord gehouden en de eerste twee weken had hij voor haar en Veronique eten gekookt en Veronique daarna in bad en in bed gedaan. De sfeer was tussen hen beiden opmerkelijk goed geweest er waren geen cynische opmerkingen geweest van Casper zijn kant en dat had haar weer wat hoop gegeven tot de laatste zaterdag. Vlak voordat hij Veronique naar bed zou brengen was zijn mobiel over gegaan. Bij het opnemen van zijn mobiel was hij lopende weg naar de kamer van Veronique gelopen en hoorde ze hem nog net zeggen: ‘Sylvia, darling.’ De rest van het gesprek verstomde omdat hij de deur van het kamertje weer dicht deed en ze zo het verdere gesprek  niet meer kon volgen. Een vervelend onderbuik gevoel had ze gevoeld. Zijn stem had opgelucht en blij geklonken bij het uitspreken van haar naam. Ze durfde niet verder te denken aan wat er werkelijk tussen hen nog kon zijn. Later toen hij Veronique op bed had gebracht hadden ze samen nog even koffie gedronken en had hij haar terloops gemeld dat hij de komende vier weken terug zou gaan naar Nederland. Waarvoor hij terug ging naar Nederland vertelde hij haar niet en dat hoefde hij ook niet te doen, want dat kon ze zelf wel raden. Ze had zich voor de rest niet bloot gegeven en gezegd dat hij zich vooral niet hoefde te haasten en dat ze zich nu wel weer zelf kon redden. ‘Dat…….. begrijp ik heel goed, Leonda, had hij haar kalm gezegd, maar er zijn nog wat dingen die ik hier in Barcelona moet afhandelen. Dus terug komen doe ik in Barcelona of je het nu wel of niet fijn vindt.’  Ze had hem even willen zeggen dat ze niets liever zou willen dan dat hij weer terug zou komen. In de afgelopen twee weken had ze het idee gehad dat er bij beiden weer wat meer vertrouwen was gewekt naar elkaar toe. Niet alleen zij maar ook Veronique had van zijn aandacht genoten. Hoe harmonieus het ook geleken had toch hadden de twee woorden; ‘Sylvia darling,’ haar weer met beiden benen weer op de grond gezet. Maar ze zou niet meer voor hem weglopen en moest zich weer bij haar motto neer leggen, het zou gaan zoals het zou gaan. Toen Casper haar gedag zei en naar de deur had gelopen waren zijn laatste woorden naar haar geweest: ‘Hou je taai, Leonda, ik zie je.’ ‘Tot ziens, en bedankt hoor’, had ze met opgeheven hoofd terug geroepen. Diep in haar hart was het een verschrikkelijke janboel geweest, het had gevoeld of dat ze iets aan het terug winnen was maar dit met de zelfde vaart weer door haar vingers zag glippen. Ze dacht terug aan de laatste keer dat hij haar gekust had, zo’n zes weken geleden toen hij haar naar boven had gedragen. Het was een tedere kus geweest die haar weer wat hoop had gegeven. Een traan gleed langs haar wang, ruw veegde ze hem weg omdat de deur van de lift elk moment open kon gaan. ‘Geen gejammer om iets wat je zelf op touw gezet hebt, Leonda’, hield ze zich zelf de spiegel voor.

 

Twee weken later was ze al weer aan het werk gegaan en dat had ze gelijk weer geweten. De fotoshoot die zes weken eerder had moeten plaats vinden voor de kerstspecial van het lifestyle en modeblad Elle had haar de afgelopen weken veel energie gekost. Ze was blij dat ze de winterse kleren die ze in deze kerstspecial had moeten showen weer uit had kunnen doen. Het was haast geen doen geweest en was bijna bezweken onder de warme lampen van de belichting. Blij dat het na deze twee drukke weken weer vrijdag was en dat er volgende week een rustigere week voor de boeg lag pakte ze haar spullen bij elkaar en deed ze in haar tas. Ze bedacht zich dat ze nog steeds niets van Casper had vernomen. Het blije gevoel van net maakte plaats voor wat teleurstelling maar aan de andere kant had ze ook weer niet echt uit zijn woorden op kunnen merken of hij, als hij in Barcelona was nog een bezoek aan haar en Veronique zou brengen. Hij zou terug komen in Barcelona had hij gezegd maar niet dat hij bij haar langs zou komen. Dat ze dat gehoopt had was natuurlijk weer iets anders. Haar gedachten dwaalden weer af. Wat wist ze nu eigenlijk van hem op dit moment? Ze wist nog niet eens hoe zijn leven er nu uitzag. Die Sylvia zou volgens haar moeder toen een kennis van hem zijn geweest maar ze kon nu wel intussen zijn vrouw zijn. Leonda kreeg weer haar twijfels. Ze waren allebei nu twee jaar verder en waarom zou je voor een kennis niet meer kunnen gaan voelen? Het feit dat hij haar naam zo liefkozend had uitgesproken toen hij de telefoon had opgenomen had haar een sterk vermoeden gegeven. Omdat ze er niet verder aan wilde denken schudde ze deze nare en pijnlijke  gedachte van zich af. ‘Life goes on, Leonda, je hebt toen zelf besloten om spoorzoekertje  te gaan spelen. Weet je nog? En je was er zelfs niet door je moeder van af te brengen.’ Snel pakte ze haar tas om afgeleid te zijn van haar geweten en liep richting balie. Kirsten zat net aan de telefoon, ze seinde haar toe dat ze weg ging en zwaaiden beiden naar elkaar. Ze liep naar haar auto die in de dichtstbijzijnde parkeergarage van het modellenbureau stond en reed via de uitgang naar het kinderdagverblijf. Het vooruitzicht dat ze Veronique in minder dan tien minuten weer in haar armen kon nemen maakte dat ze weer vleugels kreeg. Met het weekend voor de deur zouden ze weer lekker aan het strand gaan genieten.

De volgende morgen hadden ze lekker uitgeslapen Leonda was eerder wakker dan Veronique. Toen ze zich had aangekleed kon ze nog eventjes wat in haar huishouden doen. Toen Veronique tegen half  elf wakker werd liep ze met een slaperig gezichtje naar haar moeder toe en wreef met haar handjes in haar oogjes. De deurbel ging, Leonda tilde haar op haar arm en drukte haar tegen zich aan en liep naar de deur om hem open te doen. In de veronderstelling dat Kirsten het wel zou zijn deed ze de deur open. Meestal kwam ze zaterdagsmorgens even langs om koffie te drinken om daarna haar boodschappen te gaan doen. Deze keer kwam ze bedrogen uit. De man die gisteren nog zo in haar gedachten was geweest stond in vol ornaat en in een strak gesneden pak voor haar deur. Veronique begon gelijk te lachen en strekte haar armpjes naar hem uit. Hij tilde haar uit haar armen en drukte spontaan een kus op haar voorhoofdje. ‘Dag, kleine meid’, zei hij tegen haar, gelukkig krijg ik van jou wel een warm welkom.’ En knuffelde haar nog even omdat hij Leonda verbouwereerd zag staan kijken. Veronique vleide haar armpje om zijn hals en liet haar gezichtje tegen zijn schouder hangen. Uit het veld geslagen om wat ze zag en zich tegelijkertijd af vroeg of er tussen een vader en een dochter die van elkaar niet wisten dat ze verwantschap deelden chemie kon zijn, draaide ze zich om en liep naar de keuken terwijl ze zo rustig mogelijk sprak: ‘Zo Casper jij ook weer in Barcelona?’ ‘Zoals je ziet, Leonda, blij me te zien?’ Haar hart schreeuwde ja, ze was net geschrokken maar haar hart had weer een sprongetje gemaakt toen ze hem na zes weken weer terug zag. Het verlangen naar hem en de jaloezie naar Sylvia werden met de dag groter maar ze wilde haar werkelijke gedachten niet aan hem prijs geven. Bang om voor de tweede keer werkelijk gekwetst te worden, antwoorde ze: ‘koffie? ‘Mmm, lekker,’ hij zette Veronique op de grond. ‘Je loopt er zo te zien weer aardig op los.’ Ze keek hem wat langer aan dan gebruikelijk. Hij zag er zoals hij er altijd in zijn pak had uit gezien weer onberispelijk uit. Ze wist zeker dat het charisma dat hij van nature had menig vrouwenhart sneller deed kloppen, ook dat van Sylvia. ‘Ja, twee weken geleden is het er gelukkig af gegaan, ik voelde me de koning te rijk,’ ze deed water in het reservoir van haar senseo. ‘Dat begrijp ik, en ben je ook al weer aan het werk?’ ‘Ja ik ben vorige week weer rustig aan begonnen’, ze pakte twee kopjes en zette die onder de schenktuit van de senseo. ‘Nog pijn aan je voet?’ en hij knikte met zijn hoofd naar haar voet. ‘Nee gelukkig niet, ik hoop het ook nooit meer mee te maken wat een ellendige pijn was dat. ’Ze smeerde ondertussen een boterham voor Veronique en zette deze met een beker melk en de kopjes senseo koffie op het dienblad en liep er mee naar de kamer. Veronique was zoals altijd weer druk aan het spelen in haar speelhoekje en had duidelijk geen zin om haar boterham te gaan eten. ‘Neeeeeh……ikke pele mama’, en ging druk door met de toren die ze aan het bouwen was niet van plan om te gaan luisteren. Casper had het aangezien en moest er in zijn binnenste om grinniken. Hij kroop op zijn knieën naar haar toe en zei met een bombastische stem: ‘Hier komt de krokodil ….en die bijt alle kleine meisjes die niet willen luisteren in hun bil.’ Daar moest Veronique wel om lachen en toen Casper te dicht bij kwam stoof ze naar haar moeder toe. Leonda ving haar op, ‘kom maar hoor schat, gauw in je kinderstoel dan kan de krokodil niet bij je komen’. Casper hapte nog een paar keer net mis  naar haar en Veronique schaterde het uit. Toen Leonda haar weer wat tot bedaren had gebracht was ze eindelijk geneigd om wat te gaan eten. Het was heerlijk om te zien hoe Veronique steeds weer reageerde op Casper vond Leonda maar haar geheim prijs geven daar moest ze nog niet aan denken. Ze sneed een ander onderwerp aan en vroeg, ‘is het lekker weer in Nederland?’ ‘ Het is drie weken goed weer geweest zo tussen de twintig en vijfentwintig graden maar de afgelopen weken is het jammer genoeg weer wat wisselvalliger. Ik ben blij dat ik de komende maanden in Spanje kan zijn om de koudere periode die er wellicht in Nederland weer gaat aankomen te overbruggen.’ ‘Tot hoelang blijf je hier dan?’  ‘Minstens tot eind november, hij streek door zijn haardos, dan hopen ze dat het te bouwen project onder de kap is en dan kan ik met de kerstdagen weer thuis bij de familie zijn.’ Een steek doorboorde haar hart. De familie, had hij gezegd. Eens had ze daar ook deel van uit gemaakt. Hoe zou het zijn met moeder Imke en Fabian? Maar ook Sylvia spookte rond in haar hoofd. Ze verdrong de gedachte die bij haar op kwam en die haar bijna verteerde. Snel antwoorde ze: ‘gezien het feit dat het al half september is zullen de mooie dagen alleen nog maar schaarser gaan worden in Nederland. Hier in Spanje is het vaak tot ver in het najaar en zelfs in de winter nog rond de twintig graden soms zelfs meer, dus wat dat betreft heb je een heerlijk vooruitzicht,’ en keek hem daarbij lachend aan. ‘Ja, zei hij, zijn ogen twinkelden ondeugend, en omdat vooruitzicht te vieren wilde ik je vragen om samen met Veronique vanmiddag met me mee te gaan naar een strandje ergens langs de kust.’ Dat was wel heel toevallig, dit idee had ze gisteren ook gehad voor haarzelf en Veronique, dus dat kwam mooi uit. Het vooruitzicht om deze middag met Casper te zijn maakte haar blij van binnen, ‘Lijkt me leuk, zei ze daarom spontaan, hoe laat spreken we af?’ ‘Ik pik jullie om twee uur op, is dat goed?’ hij nam zijn laatste slok koffie en maakte aanstalten om op te staan. ‘Prima,’ knikte Leonda terug, blij dat ze nog even tijd kreeg om haar boodschappen te gaan doen. Toen Casper om elf uur weer was vertrokken kleedde ze snel Veronique aan en vertrokken ze richting markt. Ze zat vol vragen en twijfels rondom Casper en het leven dat hij op dit moment leidde. Ze kon er hem natuurlijk ook gewoon naar vragen maar was bang dat het haar niet gelukkiger zou maken. De korte tijd die ze daarom misschien samen met Casper deels omwille van Veronique door zou kunnen brengen met hem, zou ze daarom de komende tijd proberen te koesteren, zodat ze hier in ieder geval later geen spijt tegenover Veronique hoefde te hebben.

Precies twee uur reed de rode sportauto voor. Leonda had voor de zekerheid nog even het kinderzitje van Veronique uit haar auto gepakt, ze wist immers niet naar welk strandje Casper zou gaan rijden. Casper pakte de twee strandtassen van Leonda aan, zette deze achterin en bevestigde het kinderzitje. De cabrio met open dak stoof weg en de warme wind speelde met hun haren. Veronique vond het geweldig dat ze de wind om haar oren voelde suizen, en begon liedjes te zingen. Casper reed even buiten Barcelona in zuidelijke richting om daar een rustig strandje uit te zoeken. Met twintig minuten waren ze in het plaatsje Montgat aangekomen. Een overzichtelijk en rustig strand waar ze Veronique goed in de gaten konden houden kreeg de voorkeur. Hij huurde twee ligbedden en twee parasols. Eén zette hij tussen de ligbedden en de andere laag in het zand zodat Veronique er beschut onder kon spelen. Snel smeerde ze Veronique in met zonnebrand en dacht hoe heerlijk het was om even weg uit de drukke stad en zijn geroezemoes te zijn. Ze sloot haar ogen en dacht even aan niets. Ze hoorde Casper tegen Veronique zeggen: ‘pak je emmertje en je schepje  maar Veronique dan lopen we even naar de zee toe’. Half uit haar ogen tuurde ze Casper en Veronique na en zag hem hand in hand met Veronique naar de zee lopen, in de andere hand had hij een bal vast. Een glimlach verscheen op haar gezicht en ze deed opnieuw haar ogen dicht terwijl ze bij zich zelf dacht: ‘kon dit korte ogenblik van geluk maar mijn verdere leven duren.’

Het was een heerlijke middag geweest, de sfeer was ontspannen geweest en er was geen ongetogen woord gevallen. Ook Veronique had het naar haar zin gehad en zij en 'Caspe' zoals ze hem nu steeds liefkozend noemde hadden het weer heel goed met elkaar kunnen vinden. Ze hadden nog wat bij een strandtentje gegeten en reden nu weer langs de kustweg terug naar Barcelona en Veronique kon met moeite haar oogjes open houden, ze had het op haar manier zo druk gehad met van alles en nog wat. Vooral het voetballen met Casper had ze erg leuk gevonden. Met haar kleine beentjes was ze steeds naar Casper toe  gedrenteld en had ze haar handje naar hem uitgestoken om hem te vragen: ‘mee soe ballen?’ Ze keek naar haar kind en liet daarna haar ogen op de vader van het kind vallen. Deze keek haar aan en vroeg haar met een lach: ‘Leuke middag gehad Leonda?’ ‘Zeker, een hele leuke middag’, beaamde ze terwijl ze de stad weer in reden en vond het jammer dat de middag zo gauw voorbij was gegaan.

Ook Casper had genoten, hij had het ook prima naar zijn zin gehad. De afgelopen weken die hij niet hier had door gebracht hadden hem bijna van zijn verstand beroofd, en was hij zelfs humeurig en kort af geweest naar zijn medewerkers en personeelsleden. In het verleden toen Leonda zo maar bij hem was weggegaan, had hij niemand met zijn pijn en verdriet belast en alles over hem heen laten komen. Het had zelfs de afgelopen tijd geleken of hij er klaar mee was geweest, toch had het weer zien met Leonda meer bij hem losgemaakt dan hij aanvankelijk had willen toegeven. Nu hij haar weer gevonden had, was er een soort van gedrevenheid in hem aanwezig om haar voor zich terug te winnen ook al wist hij nog niet precies hoe. In ieder geval zou Veronique hem daarbij niet in de weg staan van dat meisje kon hij houden alsof het zijn eigen kind was. Ook voor  Enrico was hij niet zo bang. De pijn die hij steeds voelde als hij er aan dacht dat Enrico de vader van haar kind was ontstemde hem nog steeds en bleef er bij dat hij Leonda en hem maar een vreemde combinatie vond, ze pasten totaal niet bij elkaar. Enrico paste op het eerste gezicht veel beter bij Kirsten en deze waren zoals hij een paar weken geleden had gezien wel heel erg gelukkig met elkaar. Vanmorgen had hij Leonda het liefste in zijn armen gesloten en haar hartstochtelijk willen kussen. Hoe kon ze weten dat hij in Nederland de weken had zitten af tellen om weer terug naar Barcelona te gaan om zijn ex-geliefde maar ook de kleine meid te zien. Hij had daarom besloten om nu langer in Barcelona te blijven zo kon hij het project nauwlettend blijven volgen en aansturen maar ook de balans verder opmaken betreft Leonda en hem zelf. Het kleine meisje had hij al even in zijn hart gesloten, ze hadden in de twee weken dat hij steeds eten voor hen had gekookt een band opgebouwd die volgens hem niet snel meer was stuk te krijgen. Hij had vanmorgen ook gezien dat ze oprecht blij was geweest toen ze hem terug zag, dat had hem wel vertederd. Dat Leonda had gekeken of ze water had zien branden toen ze de deur open deed had hem niet gehinderd in zijn binnenste had hij er wel een beetje lol om gehad. De afgelopen weken in Nederland hadden hem weer langzaam laten ontdooien, de boosheid van wat hem door Leonda was aan gedaan was weer terug gedrongen en langzaam aan kon hij alles weer in een ander en hoopvoller perspectief gaan zien. Hij zou zich weer wat loyaler naar haar kunnen op gaan stellen, om zo de mogelijkheden en kansen af te gaan tasten. Misschien dat er nog een toekomst voor hen beiden in zou zitten.

 

Hoofdstuk 15

Het was dinsdagavond, Leonda had net Veronique naar bed gebracht en ging er eens lekker voor zitten. Ze was getipt door haar werkgever dat er een documentaire zou zijn over de Spaanse stranden en hun activiteiten. Hij had aangegeven dat de fotoshoot van bikini’s en strandmode, die in het haventje van ‘El Bara’ was geweest zou zijn opgenomen door de Spaanse televisie en dat deze vanavond in de documentaire te zien zou zijn. Met een kop koffie had ze zich gesetteld op de bank en zou er eens heerlijk voor gaan zitten. Het was en bleef apart om je zelf zo af en toe terug te zien op de t.v. maar het waren tegelijkertijd weer goede leermomenten voor je zelf. Haar werkgever eiste dat ook min of meer van zijn modellen, want zo kon je als je kritisch naar jezelf keek de beste zelf reflectie op je zelf hebben meende hij. Vrijdagmorgen zou er aansluitend zoals altijd een bespreking over zijn met alle modellen die er aan hadden mee gedaan en zouden ze elkaar voorzien van opbouwende kritiek. Het waren altijd gezellige en leerzame ochtenden en je had tegelijk ook eens even de kans om je collega’s anders te zien dan op de catwalk. Daarna gebruikten ze vaak met zijn allen een lunch in de kantine en dit gaf ook weer een gevoel van saamhorigheid naar elkaar toe. Ze klikte de t.v. aan en zette hem op het net waar de documentaire op zou zijn. Na het reclameblok begon de documentaire. Ze was nog maar net aan het kijken toen de deurbel ging. Ze liep naar de deur in de veronderstelling dat het Kirsten zou zijn, opende ze de deur en wilde haar begroeten. Niet Kirsten maar Casper stond voor haar deur, hij begroette haar en beende naar binnen met een fles wijn in zijn handen. Zijn blik viel gelijk op het televisiescherm en hij zei; ‘hee, je bent op t.v.’ Ze keek naar de t.v. en zag zich zelf in een hardroze bikini met gekleurde pareo. Toen ze de pareo van zich afknoopte ontsnapte er bij Casper het welbekende fluitje dat mannen naar vrouwen floten. Geïrriteerd liep Leonda naar de t.v. en zei: ‘ja, eh zo kan het wel weer’ en voordat Casper haar kon verhinderen zette ze de t.v. uit. Ze zou de documentaire wel later terug gaan zien op haar I-pad, ze had een app waarop ze uitgezonden uitzendingen later terug kon zien. Het hoefde gelukkig allemaal niet zo moeilijk te zijn in deze tijd en vond dat ze dit prima had opgelost. Ze keek hem aan en vroeg: ‘Wil je wat drinken?’ Hij schoof de fles wijn die hij op tafel had gezet naar haar toe en zei: ‘Twee glazen alstublieft.’ Ze liep naar de keuken pakte twee wijnglazen en zette nog wat overgebleven tapas hapjes op een bordje erbij. Toen ze terug kwam zag ze dat Casper een CD opzette en het bekende nummer ‘What’s a man without a women’ vulde op een zachte manier de kamer. Haar adem stokte en een rilling liep over haar lijf, Deze verzamel CD met romantische nummers had ze vlak na haar aankomst in Barcelona gekocht, ze had dit nummer afgespeeld op de momenten dat ze het moeilijk had gehad en heimelijk naar Casper had verlangd. In de korte tijd dat ze samen hadden gewoond had Casper dit nummer zo onderhand grijs gedraaid. Het was zijn lijflied in die tijd naar haar toe geworden en ze hadden hier heel vaak op gedanst. Ze schonk de wijn in de glazen en durfde er niet aan te denken wat hij nu zou gaan doen. Toen ze hem vanuit haar ooghoeken naar haar toe zag lopen, nam hij haar zachtjes in zijn armen net zoals hij toen ook had gedaan en voerde haar al wiegend mee op het rustige tempo van de muziek. Haar hart ging als een razende tekeer. Na bijna twee maanden was ze opnieuw in zijn armen en dichte nabijheid, het had zo onderhand een eeuwigheid geleken. Haar armen ontspanden zich langzaam op zijn sterke schouders en haar hoofd vleide zich tegen hem aan. De vertrouwde geur van hem drong zich opnieuw op in haar neus, maar ze wilde er nu niet te veel aan toe geven ze wilde vooral genieten en zich even na lange tijd weer veilig voelen in zijn armen net zoals ze in het verleden had gedaan. Langzaam stierven de laatste zinnen weg van het liedje en Casper duwde haar wat van zich af, een vreemde blik hield haar gevangen. Op het moment dat ze haar lippen aan hem aanbood sloten zijn lippen zich al om de hare en voerden haar mee naar een gevoel dat ze bijna vergeten was maar dat nu het vuur opnieuw in haar maar ook in hem deed oplaaien. Terwijl de CD verder speelde tilde Casper  haar op en liep richting slaapkamer waar hij haar op het tweepersoonsbed neer legde. Een stem binnen in haar riep haar tot de orde maar ze kon er niet aan toe geven de verleiding was te groot. De hartstocht laaide zich steeds opnieuw op en al gauw verloren ze zichzelf in elkaar en fluisterden elkaar lieve woordjes toe. Het voelde en leek of ze zich beiden aan iets tegoed deden wat lang niet binnen hun hand bereik had gelegen. Het werd een nacht vol passie, hartstocht  en liefde die eens was bezongen in het mooiste lied en behoefde geen verdere details. Het spel van de liefde dat nog steeds uit geven en nemen bestond had hen beiden na twee jaar in grote extase gebracht. De glazen wijn stonden nog onaangeroerd op tafel en zouden er morgen ook nog staan wist Leonda. Ze kroop dicht tegen Casper aan en voelde hoe zijn sterke armen zich om haar heen sloten. Hier was ze veilig en voelde zich zo gelukkig. Ze sloot haar ogen en ze glimlachte toen ze het wel bekende liedje van de Moody Blues hoorde. Nights in white satin en dacht bij zichzelf: hoe toepasselijk, haar hart zong uit volle borst: and I love you mee. Ze wist het zo zeker dat ze nog steeds van Casper hield maar kon het alleen nog niet uiten. Ze moest het gevoelige onderwerp Sylvia nog onderzoeken. Het had geleken of de liefde die ze deze nacht hadden gedeeld wederzijds was geweest Maar hoe belangrijk was het voor Casper geweest? Ze sloot haar ogen en wist niet dat als ze in Casper zijn hart had kunnen kijken had geweten dat het belangrijkste voor hem was geweest dat hij had gezien dat zijn liefde haar deze avond niet onberoerd had gelaten. Casper trok haar nog iets dichter tegen zich aan en zo vielen ze allebei in slaap met ieder hun eigen droom.

Vanaf die tijd was Casper vaker bij haar en Veronique langs gekomen en had regelmatig met hen mee gegeten. Het leek af en toe dat ze een echt gezinnetje vormde en dat ze dichter naar elkaar waren toe gegroeid. Er werd door hen beiden geen woord gesproken of ook maar een zinspeling of verwijzing gemaakt over die onvergetelijke avond die hen beiden nog niet zo lang geleden had mee gevoerd en hen even in het verleden had terug gebracht. Buiten de fles wijn om was er voor de rest geen enkele aanleiding  geweest totdat Casper het nummer, hun nummer wel te verstaan had opgezet. Het had allemaal geleken of dat het zo hoorde maar toch had het haar weer behoorlijk aan het denken gezet. De tederheid en zijn liefde waren die avond zo sterk geweest dat ze haast niet kon geloven dat het twee jaar uit haar leven was weggeweest. Snel verdrong ze het moment van geluk dat ze kreeg als ze weer even aan die avond dacht en nam zich voor dat ze zou gaan genieten van alle momenten die ze vanaf nu nog samen met hem kreeg zolang hij bij haar was. Niet alleen zij maar ook Veronique vond het helemaal te gek als Casper kwam. Ze vroeg haar regelmatig; ‘mama, Caspe kom? Ze wist dat als Casper kwam, hij vaak wel iets leuks met haar ging doen. Zo was het speeltuintje dat achter de flat van Leonda te vinden was inmiddels de favoriete plek om te spelen voor haar geworden. Sinds Casper haar daar een keer mee naar toe had genomen, strikte ze hem iedere keer als hij op bezoek kwam om samen met haar daar naar toe te gaan. Vooral de wip wap en de wip eend hadden haar voorkeur. Leonda kon er van genieten als ze de vader van haar kind met hun dochter zag spelen. Je zag in alles dat het klikte met die twee, ze konden om niets de grootste lol hebben. Vaak als Casper er was speelde hij vlak voordat Veronique naar bed ging voor paardje en mocht Veronique op zijn rug zitten. Ze klemde haar handjes dan vast aan zijn T-shirt of blouse en Casper galoppeerde een paar rondjes om de salontafel heen om daarna richting slaapkamer te vertrekken. Als Leonda haar dan in bed had gedaan mocht alleen Casper haar voor lezen en werd Leonda steevast naar de kamer gestuurd. Als Casper klaar was met voorlezen hoorde ze Veronique aan hem vragen: ‘ikke ussie  Caspe?’ En natuurlijk werd deze vraag ook ingewilligd. Het leek wel of Veronique alles bij hem voor elkaar kreeg. Ook deze avond was zo verlopen. Nadat hij Veronique op bed had gelegd en terug liep naar de kamer zat Leonda al met de koffie op hem te wachten. Vanavond zou ze de stoute schoenen maar eens aantrekken en besloot ze om het onderwerp Sylvia aan de orde te stellen. Ze wist niet goed waar ze moest beginnen en vroeg als eerste maar of het al opschoot met de appartementen. Hij legde zijn mobiel weg en beantwoorde haar vraag met: ‘Ja hoor volgende week zit alles als het goed is onder de kap en daar na wordt het glas erin gedaan. Dus dan kunnen ze binnen aan de slag.’ ‘Okay’, zei Leonda, dus alles loopt volgens planning?’ Ze zag zijn wenkbrauwen iets omhoog gaan toen hij zei: ’zoals het er nu naar uitziet wel ja, maar waarom al die vragen?’ Leonda lachte het weg en zei: ‘nergens voor, gewoon belangstelling.’ Maar verraadde zich toen ze er achter aan zei: ‘Dus je vertrekt begin december weer naar Nederland?’ ‘Zo iets ja, dat heb ik de familie beloofd, om in ieder geval voor de kerstdagen thuis te zijn. Hoe zo?’ Terwijl hij haar al vragend aan keek stelde hij nog een vraag, ‘of ga je mee?’ Bij de familie Verstraten is iedereen welkom en zeker met de kerstdagen dat weet je toch?’ Van haar stuk gebracht en zoekend naar woorden wist ze nu even niet wat ze moest zeggen daarom lachte ze naar hem en stond op, pakte zijn lege kopje op en vroeg, ‘nog koffie?’ Toen hij ja knikte was ze blij dat ze even naar de keuken kon vluchten. Wat was dat toch met hem?  Het voelde  of dat sommige onderwerpen op één of andere manier moeilijker bespreekbaar waren. Zijn toespelingen konden haar voor haar gevoel flink in het nauw drijven. Niet van plan om het zich zelf nog moeilijker te maken besloot ze om het onderwerp Sylvia voorlopig maar in de kast te zetten, ze zou vast nog wel een keer aan de orde komen maar nu niet. Ze liep weer terug naar de kamer en deed net of haar neus bloedde en sneed bewust een ander onderwerp aan. Ze was blij dat ze van onderwerp was veranderd zo werd het toch nog een gezellige avond en dronken ze na de koffie nog een glas rode wijn.

Een week later streek Leonda met een nat koud washandje over het gezichtje van haar dochter. Ze maakte zich zorgen nu na vier dagen koorts zou de kuur van de dokter toch allang zijn werk moeten doen dacht ze bij zich zelf. Aan het begin van de week was Veronique onrustig en met hoge koorts wakker geworden. Ze hoestte, keek raar uit haar ogen, was hangerig en at nagenoeg niet. Al ze al wat at kwam het er met dezelfde vaart weer uit. Buiten de kuur die ze van de dokter had gekregen mocht Leonda haar kinderaspirines geven om de koorts te laten zakken en liet ze haar water drinken omdat ze bang voor uitdroging was. Ze had Casper gebeld om te vragen of hij vanavond even langs wilde komen. Toen hij langs kwam was ze nog steeds suf, hangerig en koortsig. Omdat het vrijdagavond was had hij net als bijna twee maanden geleden naar de EHBO- post gebeld. Hij vertrouwde het niet. Ze mochten gelijk komen. Leonda pakte Veronique in en zocht wat spullen bij elkaar. Ze had er geen goed gevoel over. Casper tilde Veronique op en liep de trappen af. Ze reden zo snel als ze konden richting ziekenhuis en werden deze keer gelijk geholpen. Al gauw bleek dat Veronique een heftige longontsteking onder haar leden had. Ze moest gelijk in het ziekenhuis blijven en werd op een aparte kamer gelegd. Ze werd aangesloten op apparaten met sondevoeding, vocht en antibiotica, het was een naar gezicht om je kind met drie slangen in haar lichaam te zien liggen in een groot ziekenhuisbed. Ze boog zich over haar kind heen en gaf haar een kus op haar warme en bezwete voorhoofdje terwijl ze de tranen maar ook de angst over zich heen voelde komen. Casper zag het en sloeg zijn arm om haar heen en trok haar tegen zich aan terwijl hij haar geruststellende woordjes toe sprak. ‘ Kom meisje ,wees sterk , het komt goed’, en trok haar beschermend tegen zich aan. Een diepe zucht ontglipte haar en vleide zich tegen zijn borst aan, ‘ik zou je zo graag geloven maar ik zie nu pas hoe ziek ze is’, prevelde ze met een snik in haar stem. ‘Geloof me, het komt goed’,  zei hij nog een keer en drukte bij haar een kus op haar voorhoofd zoals ze net zelf bij Veronique had gedaan. Ze was diep in haar binnenste blij dat Casper erbij was, ze had dit zelf niet aangekund, het deed zoveel pijn om je kind daar zo reddeloos te zien liggen. Dan droeg ze ook nog eens een grote dilemma met zich mee, ze moest er niet aan denken als Veronique iets overkwam en Casper er niets van af wist dat hij de vader van Veronique was. Dit was teveel ze moest het hem gaan vertellen en besloot om gelijk met de deur in huis te vallen. ‘Ik moet….’ ‘Ssst, Leonda zei hij zacht,  ‘je moet niets’. ‘Je moet nu bij je dochter zijn, ze heeft je nodig en zette een stoel bij het bed van Veronique, die een stuk rustiger was geworden en in diepe slaap lag. ‘Ik ga even wat eten in het ziekenhuis restaurant dan neem ik het zo van je over en kan jij wat gaan eten. Is dat goed?’ Ze knikte ontredderd met haar hoofd, pakte de hand van Veronique en drukte deze tegen haar wang. Even sloot ze haar ogen, er kwam op dit moment zoveel op haar af want buiten haar dilemma droeg ze sinds gisteren morgen nog iets anders met zich mee. Omdat ze elke morgen misselijk uit haar bed kwam en een paar weken over tijd was geweest had ze voor de zekerheid een zwangerschapstest gehaald en deze gisteren ochtend bij zichzelf gedaan. De uitslag was positief en in haar hoofd had het gelijk op volle toeren gedraaid. Voor de tweede keer was ze zwanger van Casper, natuurlijk dat kon er ook nog wel bij  had ze gedacht en niet gelijk geweten wat ze hier nu weer mee aan moest. Haar geheim had ze nog steeds niet bloot gegeven en ook wist ze nog steeds niet welke rol die Sylvia in zijn leven speelde. Wederom was ze in een benarde positie geraakt en dat allemaal omdat ze de verleiding niet had kunnen weerstaan. Hoe moest ze dit nu allemaal recht gaan breien tegen over hem? Wat een toestand, dacht ze en hoorde hoe Casper zachtjes de kamerdeur achter zich sloot.

 

Hoofdstuk 16

 

De toestand van Veronique was na twee dagen nog niet onder controle en zorgelijk te noemen. Leonda veegde elke keer met een koud washandje over het gezicht van haar dochter die nog steeds koortsig en suffig was. De antibiotica kuur die ze toegediend had gekregen leek niet aan te slaan en de artsen hadden haar en Casper net verteld dat ze een andere kuur toegediend zou krijgen maar dat deze binnen vierentwintig uur aan zou moeten slaan anders zou ze worden overgebracht naar een kinderziekenhuis even verderop in Barcelona. Leonda liep op het achterste van haar benen. De afgelopen dagen was ze dag en nacht alleen maar bij Veronique geweest. Gelukkig was Casper er tussendoor steeds geweest en had haar daar waar hij kon, haar bij gestaan en opgevangen als ze het eventjes niet meer had zien zitten. Hij had haar getroost en in zijn armen genomen. Tussen de regels door had ze begrepen dat het leven van haar kind aan een zijden draadje hing. Ze voelde zich uitgeput en leeg van binnen. Ze keek naar buiten en zag de mensen in en uit het ziekenhuis lopen. Mensen fietsten voorbij op het fietspad, auto’s stonden voor een stoplicht te wachten, er waren mensen  aan het genieten in het park waar ze op keek. Het leven buiten ging gewoon door terwijl haar dochter hier lag te vechten voor haar leven. Ze stond er bij stil dat de afgelopen dagen zo intensief voor haar waren geweest en dat ze zich nu pas realiseerde dat het leven gewoon door ging ook nu de situatie van Veronique zo kritiek was. Ze zou de wereld toe willen schreeuwen: ‘Hoe kunnen jullie verder leven, mijn kindje ligt hier dood ziek , help me’. Maar ze wist dat niemand haar kon helpen, ze moest hier door heen. Hoe onwerkelijk kon het leven soms zijn als het leek dat zulke dingen alleen maar in een film konden gebeuren maar nu in het ergste scenario haar zelf betrof dacht ze. Ze keek naar haar dood zieke en bleke bleke kind dat zo sterk vermagerd in haar bed lag. Ze streek nog een keer langs haar dochters wang, stond op van haar stoel en keek Casper aan. Hij zag haar vermoeide gezicht, en een steek van pijn trof zijn hart.‘Ik moet even naar de toilet, ik ben zo terug’,  zei ze toen ze naar de deur liep. Hij knikte haar toe en liep naar de stoel  naast het bed van Veronique waar Leonda net nog had gezeten en pakte het kleine handje van Veronique waar hij een kusje opdrukte. Wat was hij van dit kind gaan houden. Het leek zo lang geleden dat hij voor het laatst met haar op de wip wap had gezeten en er was een glimlach op zijn gezicht verschenen. Dit kind was zoveel voor hem gaan betekenen, hij wilde niet dat haar iets zou overkomen, dat mocht gewoon niet. Hij wilde haar lieve stemmetje weer horen zeggen: ‘Caspe soeballen’. Een traan ontglipte aan zijn ogen en hij wreef hem snel weg. Leonda mocht hem niet zien huilen, ze had hem nodig en hij moest sterk voor haar zijn ze had het op dit moment zo zwaar en moeilijk. Ook zag ze er zo vreselijk moe uit. Hij stond net als haar machteloos in deze situatie, maar vond het fijn dat hij op dit moeilijke moment dicht bij haar kon zijn en haar kon troosten. Hij wilde haar zo min mogelijk laten merken dat hij het buiten zijn eigen verdriet ook zwaar had dat hij Veronique zo ziek zag liggen in het grote ziekenhuisbed en Leonda steeds zo verdrietig moest zien. Toch wilde hij niet bij de pakken neer gaan zitten en voelde dat hij meer dan ooit nu hier op deze plaats moest zijn. Hij zou sterk zijn voor hen beiden en blijven hopen op een goede afloop.

Op het einde van de middag zo tegen vijf uur zat hij in het restaurant te eten. De verpleging van het ziekenhuis had hen aangeboden om van de maaltijden gebruik te maken zolang ze hier bij Veronique moesten blijven. Hij wikkelde ondertussen gelijk nog een paar telefoontjes en sms’jes af die over de bouw van het appartementencomplex gingen. Ook zag hij dat hij een oproep van Kirsten had gemist. Hij kon zien dat zij zo rond een uur of half vier naar hem  had gebeld. Ze hadden beiden aan elkaar hun mobiele nummer uitgewisseld toen Leonda haar voet was gebroken. Dat was toen handig geweest zodat ze elkaar hadden kunnen bereiken en helpen als er over en weer dingen geregeld moesten worden voor Leonda en Veronique. Hij drukte op de knop om het nummer te bellen, ze nam vrijwel gelijk op. Omdat Veronique geen bezoek mocht ontvangen belde Kirsten elke dag even met Leonda meestal zo net na de middag. Hij drukte haar nummer in en kreeg haal al gauw te pakken. ‘Casper?’. ‘Ja, Kirsten met mij, antwoordde hij. ‘Sorry hoor dat ik je bel ,’viel ze met de deur in huis maar ik moest je even spreken want ik maak me zorgen om Leonda. Gaat het wel goed met haar? Ze klonk net zo kort af en verward door de telefoon.’ Geïrriteerd dat ze deze vraag aan hem stelde maar tegelijkertijd blij omdat hij nu eindelijk eens zijn ongenoegen over Enrico aan haar kwijt kon antwoordde hij terug. ‘Dat klopt, ja, ze zit er behoorlijk doorheen, we hebben net te horen gekregen dat Veronique een andere antibiotica kuur krijgt ze hopen dat deze wel aanslaat anders moet ze worden overgebracht naar het kinderziekenhuis. Hij pauzeerde even, het bleef stil aan de ander kant van de lijn en hij besloot Enrico ter verantwoording te roepen via Kirsten. Iets dat hij misschien al veel eerder had moeten doen dacht hij en vervolgde zijn gesprek.  ‘Ik denk dat het haar zou kunnen helpen als Enrico een keertje langs kan komen?  Hij is tenslotte de vader van Veronique, ik vind het werkelijk ongehoord hoe een vader zich er zo gemakkelijk van afmaakt.’ Zo dat was eruit, al die dagen dat Veronique zo slecht in het ziekenhuis lag had Enrico nog niet één keer zijn neus laten zien. Casper ergerde zich hier zo vreselijk aan hoe kon een vader een kind dat zo ziek was aan haar lot overlaten? Het was even stil aan de andere kant van de lijn. Zo die bom was ingeslagen dacht Casper, het was niet leuk voor Kirsten maar hij liep hier al zo lang mee rond en kon hier nu de gelegenheid zich eindelijk voor deed niet langer zijn mond over houden. ‘Casper, ik….begon Kirsten. ‘Nee, laat maar, viel Casper haar opnieuw in de rede, je hoeft hem niet de wind uit de zeilen te nemen en ook niet te verdedigen’. ‘Ben je nu klaar met raas kalen?’ onderbrak Kirsten hem op een toon die verder geen tegenspraak duldde en sprak nog wat luider toen ze zei: ’Eén, ik neem Enrico geen wind uit de zeilen, twee ik moet hem verdedigen met de nadruk op moet Casper. En drie waar ben je nu? ‘Waar zou je denken Kirsten, in het ziekenhuis op het moment zit ik een hapje te eten in het ziekenhuis restaurant’. ‘Okay, blijf even zitten waar je nu zit, wij zijn binnen tien minuten bij je. ‘Ik moet iets voor je uit de wereld helpen.’ Nog voordat hij terug kon antwoorden had ze hem al weg gedrukt. Nou, nou, dacht hij, blijkbaar zat het haar nogal hoog dat hij zo tegen haar was uitgevallen. Niet dat hij er verder mee zat, hij kon alleen maar hopen dat hij Enrico ervan kon overtuigen om even, heel eventjes bij zijn dochter te gaan kijken. Niets meer en niets minder. Misschien dat het voor Leonda wat zou verlichten als ze zag dat de vader van haar kind toch even zijn gezicht had laten zien.

Niet lang daarna kwam Kirsten met Enrico in haar kielzog naar binnen gelopen vast beraden om nu eindelijk de waarheid op te biechten waar Leonda zich kennelijk tot nu toe niet toe had kunnen zetten. Haar woede van daarnet was alweer gezakt, ze kon het Casper verder ook niet kwalijk nemen maar het werd tijd dat de waarheid zeker nu de kleine Veronique zo slecht lag tegen Casper gezegd moest worden. Ook al kon het haar de vriendschap van Leonda kosten, dacht ze, dat moest dan maar. Ze deed het nu vooral voor Veronique ze hoopte zo dat de kleine meid het zou gaan redden. Ze hoopte zo vurig dat zij weer beter zou worden, zij had er toch tenminste recht op dat ze wist wie haar vader was. Maar ze deed het ook voor Casper. Ze had zelf al enkele keren gezien hoeveel hij om Veronique gaf en hoe ze samen steeds lol hadden gehad, de band die ze samen opgebouwd hadden was voor een buitenstaander onmiskenbaar een band van een vader met zijn kind. Alleen Casper wist dit nog steeds niet bleek uit het korte telefoongesprek dat ze net met elkaar gevoerd hadden. En daar moest dan nu maar verandering in komen want zij was er nu op dit kritieke ogenblik van leven en dood echt klaar mee. Ze liep rustig op Casper af toen ze vroeg: ‘Heb je even?’ terwijl ze de stoel onder de tafel vandaan schoof en tegenover hem ging zitten. Enrico knikte naar hem en nam plaats naast haar. Casper keek haar aan en knikte. ‘Ik geloof, ging ze verder, dat Enrico en ik je iets moeten vertellen’. 

Toen hij het hele verhaal had aangehoord, had het geleken of hij de wereld even onder zijn voeten had voelen wegvallen. Zijn intuïtie dat er iets niet in de haak had gezeten leek te kloppen alleen had hij er zelf niet goed de vinger achter kunnen krijgen. Nadat Kirsten het verhaal uit de doeken had gedaan gingen de puzzelstukjes op zijn plaats vallen en had hij eindelijk begrepen waarom Leonda twee jaar geleden zo plotseling uit zijn leven was verdwenen. Hij was toen diep teleurgesteld in Leonda geweest. Ook nu kwamen die gevoelens weer terug en naar boven. Hij was nu vooral teleurgesteld omdat hij zoveel van de kleine meid die inmiddels niet meer uit zijn leven was weg te denken had moeten missen. Hoewel Leonda toch had moeten weten dat Sylvia een goede kennis van hem en zijn ouders was, had Leonda er toch kennelijk  een ander gevoel bij gehad toen zij hem met Sylvia had gezien. 'Maar,’ vroeg hij zichzelf af toen een twijfelachtige gedachte in hem op kwam, ‘ had ze het wel geweten dat Sylvia niet meer dan een kennis van hem was?' Hij kon het zich niet meer goed herinneren of hij Sylvia en Leonda wel of niet van te voren aan elkaar had voorgesteld. Hij vermoedde het ergste want hij wist dat Leonda altijd alles goed voor haar zelf op een rijtje had kunnen zetten. Zeker als ze had geweten hoe de vork in de steel had gezeten. Alles leek erop dat hij de fout misschien nu wel bij zich zelf moest gaan zoeken omdat er sprake was van een groot misverstand. Al die tijd had hij woede naar Leonda toe gevoeld voor wat ze hem had aangedaan. Pas nu hij haar na ruim twee jaar weer opnieuw had ontmoet was de liefde weer langzaam terug gekomen en had hij begrepen dat er geen andere vrouw in zijn leven kon zijn dan Leonda. Dat nota bene Veronique het meisje dat vanaf dag één zijn eigen dochter was maakte hem van binnen zo verschrikkelijk blij. Hij wilde daarom meteen naar zijn kleine meid en  de moeder van zijn kind toe, hij wilde …….. zoveel. Hij stond op van zijn stoel en bedacht dat er nog hoop kon zijn als ze elkaar zouden kunnen vergeven. Kirsten en Enrico deden het zelfde. Kirsten keek hem aan toen ze zei: ‘Ga maar gauw, ze hebben je nodig.’ Ze wist dat Leonda diep in haar hart op Casper had gewacht, hij had haar nooit echt los gelaten. Hij drukte een warme kus op de wang van Kirsten en gaf Enrico een stevige hand en zei: ‘we zien elkaar gauw’. Hij keek naar Kirsten toen hij zei; ‘dank je wel Kirsten, ik ben blij dat je Enrico moest komen verdedigen’. Hij keek naar Enrico en gaf hem opnieuw een handdruk toe hij zei: ‘excuses Enrico dat ik tegenover Kirsten door de telefoon zo over je uitviel.’ Enrico keek hem gemoedelijk aan terwijl Kirsten hem zacht naar de deur toe duwde en tegen hem zei; ‘Hey, het is al goed, daar heb je vrienden voor.’ Beloof je ons dat je belt als het beter gaat met Veronique  en ze weer bezoek mag hebben?’ ‘Dat zal ik zeker doen’, zei hij toen hij nog een laatste blik op Kirsten en Enrico wierp. Hij liep verder door de gang naar de kamer van Veronique toe en hoopte zo dat alles in het leven voor hun drieën in ieder opzicht weer tot het positieve zou keren.

Toen hij weer terug in de kamer van Veronique was zag hij een verpleegkundige bij het bed van zijn dochter staan die haar ondersteunde. Leonda hield een spuugbakje voor het gezicht van Veronique die met een kokkend geluid aan het overgeven was. Bezorgd keek hij naar Veronique en daarna naar de verpleegkundige. ‘Dit is een goed teken, zei ze, de nieuwe kuur die ze heeft gekregen slaat aan. Alles wat haar nu in de weg zit bij haar longen spuugt ze er uit.’ ‘Eindelijk’, zei hij met een diepe zucht en keek naar Leonda, ‘nu zijn we aan het winnen.'  ‘Ja eindelijk, beaamde ze, wat is dit een nachtmerrie geweest zeg.’ Haar stem klonk vol emotie. Casper liep naar haar toe en sloeg een arm om haar heen, maar ze kon haar tranen niet meer bedwingen en alle spanningen van de afgelopen dagen kwamen er bij haar uit. Hij draaide haar om, naar zich toe en liet haar hoofd op zijn schouder rusten. Opeens uit het niets was daar de stem van Veronique die ze zolang niet hadden gehoord en aan hem vroeg; ‘Caspe, mammie uile? Leonda richtte zich gelijk op en liep met haar tranen en een lach op haar gezicht op haar sterk vermagerde dochter af om haar kusjes op haar hele gezicht te geven. ‘O, lieverd, zei ze tussen wat snikken door, wat ben ik blij dat je je weer wat beter voelt en dat je voor het eerst sinds lange tijd weer wat zegt.’ Ze kon haar geluk niet op wat had ze in de rats gezeten deze dagen. Eindelijk leek het tij te keren. Ook Casper was naar Veronique toegelopen en had haar een knuffel en een kus op haar voorhoofd gegeven. ‘Nu weer gauw beter worden, he kleine meid, dan kunnen we weer gauw samen voetballen en wip wappen.’  ‘Caspe uile?’ Ze had de traan opgemerkt die van zijn wang was afgegleden toen hij haar een knuffel had gegeven en op haar eigen wang had gevoeld. Ook hem hadden de afgelopen dagen niet onberoerd gelaten en ook hij had af en toe ondanks zijn hoop wel eens aan het ergste gedacht. ‘Ja, lieverd, mammie en ik zijn zo blij dat je nu weer beter gaat worden, je bent zo lang ziek geweest.’ Hij woelde door haar haren en was blij dat ondanks haar oogjes nog wat flets stonden er weer wat meer leven in haar zat.

Hoewel Veronique weer langzaam aan moest aan sterken ging het elke dag een beetje beter met haar. Ze at langzaam aan zelf weer wat, speelde af en toe een spelletje, keek naar haar favoriete programma Sesamstraat op de televisie en ook mocht ze s’ morgens na het ontbijt zo rond een uur of tien, als ze gewassen was naar het activiteitenuurtje om een knutselwerkje te maken. Tussendoor sliep ze veel maar dat had haar lichaam natuurlijk nodig om weer op krachten te komen. Ook mocht ze weer bezoek ontvangen had de arts verteld. Toen Casper dat hoorde had hij gelijk naar Kirsten gebeld en het aan haar doorgegeven. Vanmiddag zou ze met Enrico langs komen had ze gezegd. Dat was mooi dacht Casper dan kon hij omdat het anders te druk zou zijn voor Veronique eindelijk even alleen zijn met Leonda en met haar in het ziekenhuisrestaurant een kop koffie gaan drinken. Het hoge woord van beiden zou nu zo wist hij gesproken gaan worden. Maar het werd tijd er was genoeg tijd verloren gegaan. Na het opbiechten van Kirsten had hij zelf ook eerst wat tijd nodig gehad om alles te plaatsen en had hij Leonda na alles wat ze op het emotionele vlak had meegemaakt rondom hun dochter ook nog even willen ontzien. Ze was nu weer wat sterker geworden en lachte haar lach weer als ze een grapje met Veronique ergens over had. Hij had zich kunnen voorbereiden en was klaar voor elk antwoord dat Leonda zou gaan geven. Wat de uitkomst ook zou zijn hij wilde voor alles voor Veronique de vader zijn die ze toe behoorde maar ook de tijd met haar inhalen die hij had moeten missen. Als het anders zou lopen achtte hij Leonda voldoende in staat om een goede omgangsregeling te treffen. Hij zou haar nog één keer toe spreken om de waarheid helder te krijgen en de keuze aan haar laten of ze met hem nog verder wilde gaan.

Toen Kirsten die middag haar vriendin zag was het weer even een tranendal geweest omdat Leonda zich even in de armen van Kirsten had gestort en ook aan haar de emotie toonde die haar de afgelopen dagen zo had geraakt omtrent haar kind. Kirsten had het begrepen en haar getroost en haar gezegd dat het nu allemaal weer goed zou komen. Toen Casper hen had onderbroken om Leonda mee te nemen naar het ziekenhuisrestaurant had Leonda niet tegengestribbeld. Ze wist dat Veronique in goede handen was en de nodige aandacht van Kirsten en Enrico zou krijgen. Eventjes samen met Casper zou goed zijn, hij had haar zo goed bij gestaan ze moest hem daarvoor bedanken en omdat Veronique nu gelukkig weer de nodige aandacht van hen beiden vroeg kwam ze daar steeds niet toe. Casper troonde haar mee naar de deur en zei toen hij zich omdraaide met een knipoog tegen Kirsten en Enrico; ‘Tot zo.’ Kirsten die begreep wat er stond te gebeuren gaf hem toen Leonda het net niet zag een knipoog terug en zei; ‘Doe maar rustig aan hoor, het zijn zulke heftige dagen voor jullie beiden geweest. Het wordt tijd dat jullie weer een beetje zen gaan worden….. Veronique is bij ons in goede handen.’ Hij draaide zich om en sloeg zijn arm om Leonda heen en liep met haar naar het restaurant.Toen ze de koffie hadden gehaald en een mooi plekje bij het raam hadden gevonden besloot ze gelijk van wal te steken.‘Ik wil je bedanken Casper, je bent zo’n ongelofelijke grote steun de afgelopen week voor me geweest. Hij slikte zijn woorden weg omdat hij voor zijn gevoel niet bedankt wilde worden om iets dat zo vanzelfsprekend voor hem was geweest en wat hij vanaf het eerste moment met zoveel innerlijke liefde voor hen beiden had gedaan en zo wist hij stellig zou blijven doen. ‘Je hebt een lieve vriendin Leonda’, zei hij daarom en keek haar aan.’Dat weet ik , ze sloeg haar ogen neer en roerde in haar koffie, ze heeft me al vele keren uit de brand geholpen.’ ‘Net zoals ik?’ vroeg hij haar. Hoe wel het niet de bedoeling was om haar in verlegenheid te brengen moest hij deze vraag stellen om het gesprek daar naar toe te sturen waar hij heen wilde. ‘Net zoals jij in het verleden voor me hebt gedaan Casper,’ zei ze zo rustig mogelijk. Ze was moe gestreden en had geen zin meer om nog langer verstoppertje tegenover Casper te spelen. Ook deze week had hij haar er weer door heen gesleurd en was hij er op één van haar moeilijkste momenten geweest zoals bijna altijd. Behalve dan dat hij niet bij de bevalling van hun dochter was geweest. Maar dat was niet zijn schuld geweest,dat kwam omdat zij niet van plan was geweest om hem daar over in te lichten. Dat was toen haar keuze geweest niet de zijne, hield ze zichzelf de spiegel voor. Ze had er niet aan moeten denken aan wat Veronique had kunnen overkomen als de antibiotica van de week niet bij haar was aangeslagen. ‘Maar……,’verbrak hij haar gedachten, ’toen je twee jaar geleden van het één op het andere moment uit mijn leven verdween had je zomaar besloten dat ik je niet meer uit de brand kon helpen?’ Haar gedachten gingen razend snel en ze wist waar hij op doelde, ze voelde zo sterk dat hij de waarheid wist… De waarheid…… Wie had?  Kirsten…. schoot het door haar hoofd. Hij was niet ingegaan op haar bedankje daar net en had ook niet voor niets gezegd dat Kirsten een lieve vriendin was. Hij keek haar aan en ze voelde de pijn in zijn stem toen hij zachtjes aan haar vroeg; ‘Waarom, Leonda…… waarom? Het was even stil en ze draaide haar ogen naar het kopje koffie dat op tafel stond. ‘Omdat……,ze sloeg haar ogen opnieuw naar hem op en was niet langer van plan hem te ontwijken of om de tuin te leiden,… ik toen net te horen had gekregen dat ik in verwachting was van je kind, en mijn ogen niet konden verklaren wat ik zag toen ik je met die andere vrouw zag.’ Hij reageerde wat geïrriteerd toen ze de boosheid in zijn stem hoorde en zei; ‘Verdorrie Leonda, je had het me toch tenminste kunnen vragen dan had je geweten dat het om een goede kennis ging die dat nog steeds van me is. Hij pakte haar hand voordat hij weer verder ging, ‘het had ons zoveel ellende kunnen besparen.’ Ze slikte de brok in haar keel weg toen ze zijn warme hand voelde en zei; ‘dat weet ik maar ik had zoveel verdriet, ik was zelfs door mijn ouders niet meer tot rede te brengen en toen ik achter die waarheid kwam was ik te trots om weer naar je terug te gaan.’ Hij veegde de traan weg die van haar wang rolde. De vele tranen die ze van de week had gehuild waren om hun dochter geweest maar de traan die ze nu huilde was om hem. Hoe gek het ook klonk die ene traan was hem zoveel waard omdat deze zoveel meer zei dan woorden ooit konden doen. Met zijn hand hief hij haar kin naar om hoog en recht in haar ogen kijkend zei hij; ‘Ik dacht dat ik gestopt was om van je te houden Leonda, ook ik heb veel verdriet gehad omdat je zomaar opeens uit mijn leven was verdwenen. Niemand, zelfs je ouders hebben mij niet kunnen helpen in mijn zoektocht naar jou. Je had hen verboden om mij te vertellen waar jij jezelf en later met onze dochter schuil hield. Pas toen ik er alles aan had gedaan om jou te zoeken en ik dacht dat ik het allemaal een plaatsje had gegeven, stapte je hier in Barcelona weer mijn leven binnen en wist ik na een niet al te lange tijd dat ik eigenlijk nooit gestopt was om van je te houden.’ Zijn lange betoog waarin ze de pijn proefde om hetgeen hij had meegemaakt maakte haar opnieuw stil van binnen. ‘ Maar ook ik heb schuld lieveling niet alleen jij,' hij keek haar aan in haar diep blauwe ogen toen hij wat zachter vervolgde: ‘want ik dacht dat ik je toen in de tijd dat we samen woonden had voorgesteld aan Sylvia. Dat is dus zoals ik het achteraf kan zien niet gebeurd vandaar dat jij, toen je me met haar zag dacht dat ik een affaire met haar had. Sylvia is als een soort zus voor mij. Dat komt omdat we van kleins af aan met elkaar zijn op gegroeid. Dat begrijp je toch he?’ en keek haar met een intense blik vragend aan. Ze knikte en was opgelucht dat Casper het zo rustig en begrijpelijk opnam dat had ze niet verwacht. ‘Ik…. ben ook nooit opgehouden van jou te houden Casper, ze voelde weer een traan opkomen, toen ik je weer voor het eerst zag na twee jaar had ik mezelf het liefst in je armen willen storten en je willen vertellen hoeveel ik nog van je hield en dat je een dochter had. Maar dat kon ik niet. Hoe kon ik weten dat er thuis in Nederland wel of geen vrouw met een gezin op je zat te wachten? Hoe kon ik verwachten dat je me met open armen zou ontvangen?  En toen je laatst Veronique op bed had gelegd en je werd gebeld door Sylvia en haar zo lief toesprak, hoe kon ik weten of er nu misschien wel of geen sprake van een relatie zou zijn tussen haar en jou? Goede kennissen kunnen ook verliefd worden toch? En…..’, er was zoveel dat ze moest vertellen en dat hij moest weten. ‘Stt, stil maar lieveling’, onderbrak hij haar omdat hij wist dat ze net zo goed haar punt had als hij. Het was gebeurd ze moesten verder in het hier en nu. ‘Het feit dat je altijd van me bent blijven houden, is toch genoeg?’ zei hij en liep naar haar toe, ging achter haar stoel staan  en bukte zich om een kus op haar hoofd te geven, zijn armen sloeg hij om haar heen. Ze voelde de warmte van zijn lichaam tegen haar rug toen hij zachtjes in haar oor fluisterde: ‘Dat Veronique mijn dochter is maakt mij een ontzettend gelukkige man want je hebt vast gezien dat ik heel veel van haar houdt. Maar ik wil meer Leonda. Ik wil de gelukkigste man zijn en hoopt dat de moeder van mijn dochter de gelukkigste vrouw wilt worden en zoveel van mij houdt dat ze daarom met me wil trouwen zodat we met zijn drieën eindelijk gelukkig kunnen worden en de verloren tijd in kunnen halen.’ De overtuiging die uit zijn woorden sprak en waarin ze nog steeds zijn onvoorwaardelijke liefde voor haar kon voelen hadden haar een rilling van bewogenheid gegeven en haar daadwerkelijk doen beseffen hoe ontzettend veel hij nog van haar en Veronique hield. Ze wrikte zich los uit zijn armen stond op van haar stoel en schoof hem op zij. Ze stond voor hem en keek hem vol verlangen aan toen ze zachtjes met een gesmoorde stem stellig tegen hem zei: ‘Ik houd van jou Casper en ik wil de gelukkigste vrouw worden en…. trouwen met jou en gelukkig worden met ons gezin. Niet met zijn drieën…’, ze pakte zijn hand en legde deze op haar buik, ‘… maar met zijn vieren.’ Even was het stil en keek hij haar stom verbaasd aan. Zijn ogen begonnen te stralen en om zijn mond verscheen een lach toen hij door kreeg waar ze op doelde. ‘Leonda, dat meen je niet he? Nee he……..echt waar? Bedoel je te zeggen……..wordt ik opnieuw……? Ze knikte met een stralende lach en antwoorde; ‘Ja, schat je wordt op nieuw vader.’Hij tilde haar op en draaide een rondje met haar in zijn armen. Het kon hem niet schelen dat er mensen naar hem keken. Hij zette haar voorzichtig op de grond en gaf haar de langste en hartstochtelijkste kus die ze ooit van hem had gehad. Er steeg gejoel en applaus op uit het restaurant terwijl hij nog een keer fluisterde in haar oor; ‘Ik heb het altijd al geweten, en het je volgens mij ook al een keer eerder gezegd, alleen jij maakt mij de gelukkigste man van de wereld.’ Opnieuw nam hij haar in zijn armen en kuste haar nog een keer. Dankbaar en vol liefde keek ze hem aan toen ze zei;  ‘En jij mij de gelukkigste vrouw, we hebben veel aan onze dochter te vertellen.’ ‘Zo is het maar net, ik kan niet wachten om haar te vertellen dat ik vanaf vandaag haar papa Caspe ben, ga je mee? Hij pakte haar hand en liep met haar weer terug naar de kamer van Veronique. Het applaus van de omstanders ebde langzaam weg toen ze het restaurant uit liepen. Toen ze binnen kwamen op de kamer van Veronique liep Leonda eerst naar Kirsten toe. Ook haar was ze wat verschuldigd wist ze. Kirsten stond op toen ze Leonda op zich af zag komen lopen. Leonda pakte haar beiden handen in haar handen en zei tegen haar;  ‘Kirsten…..bedankt je bent een lieve vriendin.’ En gaf haar drie zoenen op haar wang, hetzelfde deed ze bij Enrico. Het was voor Kirsten genoeg om te begrijpen dat alles wat er tussen hen zou kunnen zijn was uitgesproken en dat Leonda haar niets kwalijk had genomen. Daar was ze blij om. ‘Het is goed, Leonda, zei ze, maak een nieuw begin en ga voor je geluk’ ze trok Leonda even dicht tegen haar aan. Casper had trots staan toe kijken toen Leonda Kirsten had bedankt en had uitgesproken dat ze een lieve vriendin was. Kirsten was in deze het geheim wat ze samen deelden. Zij en Enrico hadden voor Leonda en hem een belangrijke plaats in dit gebeuren gehad. Hij begreep meer dan ooit dat gezondheid, vriendschap, liefde en geluk de beste ingrediënten waren voor een mooi, gelukkig en vredig leven. Blij dat ze nu eindelijk het negatieve achter hen konden laten sloeg hij zijn arm om Leonda heen, en liepen ze naar het bed van hun dochter die net even lag te slapen. Leonda slaakte een diepe zucht van opluchting  toen ze samen met Casper naar hun dochter keek. Straks zou ze eindelijk weten dat Casper haar papa was. Toen Kirsten en Enrico waren vertrokken nam Casper Leonda nogmaals in zijn armen om haar nog een keer te zeggen hoeveel hij van haar hield. ‘Ik ook van jou’, en gaf hem nu zelf een hartstochtelijke en tedere kus en vleide zich dicht tegen hem aan. Met de vertrouwde geur van zijn onmiskenbare after shave op de achter grond voelde ze zijn arm geruststellend over haar rug strelen. Deze keer voelde het echt als thuiskomen en was ze sinds lange tijd de gelukkigste vrouw van de wereld. Haar hart werd overspoeld van  liefde voor Casper, Veronique en het tweede kindje dat ze binnen in haar lichaam van hem droeg. Twee lange verloren jaren waren er voor nodig geweest voordat ze elkaar weer eindelijk hadden gevonden. 

Epiloog

Het was een dag voor kerst en het sneeuwde behoorlijk buiten. Een dooiaanval stond op de loer nadat het de afgelopen week stevig gevroren had. Imke Verstraten keek naar de sneeuw die buiten viel en de wereld met een wit tapijt bedekte. Ze zat op de bank in het huis waar ze gewoond had voordat ze naar Dieter Vermeulen in Canada was vertrokken. Ze was samen met Dieter naar Nederland vertrokken en voor goed naar huis gekomen. Ze paste samen met hem op haar kleindochter terwijl Casper en Leonda inkopen deden voor vanavond. Op kerstavond was het bij de familie Verstraten gebruikelijk het kerstdiner te nuttigen met familie en soms met vrienden erbij om daarna met zijn allen naar de kerstmis te gaan. Vanavond zou ze eindelijk kennis gaan maken met de ouders en de broer en zus van Leonda. Ook Fabian en Lotte zouden er zijn. Het zou een bijzondere avond worden wist ze en keek naar Dieter die in de fauteuil naast de openhaard een krant zat te lezen. Er verscheen een lach op haar gezicht toen ze dacht aan hun aankomst op schiphol krap een week geleden. Wat een feest was dat geweest toen ze niets vermoedend waren afgehaald door Fabian en Lotte, Casper, Leonda en haar kleindochter Veronique. Casper had alles goed geheim gehouden voor haar toen ze aan hem had laten weten dat ze half december met Dieter voor goed naar huis zou komen. Verleden week om deze tijd had ze nog niets van het bestaan van haar kleindochter af geweten en ook niet dat Leonda weer terug in het leven van Casper zou zijn. Het beeld van haar kinderen en kleinkind zo bij elkaar in de aankomsthal van schiphol emotioneerde haar nog steeds. Het had zomaar in een aflevering van Hello Goodbye gekund die ze wel eens op de tv had gezien, realiseerde zij zich. Casper had Veronique op zijn armen gehad en zij had een rode hartjes ballon in haar handjes gehad waarop stond: ‘I love you Oma’. Wat er toen door haar heen was gegaan zou ze met geen pen hebben kunnen beschrijven. Ze had gelijk geweten dat het meisje op de armen van haar zoon Casper, de dochter van hem en Leonda moest zijn voor ze begreep dat ze oma was geworden. De arm van Dieter had ze van haar af voelen glijden toen ze het op een lopen had gezet naar haar kinderen toe en zich snikkend in de armen van Casper en haar kleinkind had geworpen. De emoties waren hoog opgelopen. Nooit eerder had ze geweten dat tranen van geluk en tranen van verdriet zo dicht bij elkaar lagen ze had dat toen zo duidelijk gevoeld. Ook Casper had even gehuild en ze had geweten als moeder hoe gelukkig hij nu weer was. Hij had het de afgelopen jaren zo zwaar te verduren gehad. Hij had haar met zijn verdriet niet altijd willen belasten maar toch had ze alles feilloos aangevoeld. Ze had hem jammer genoeg niet kunnen helpen in zijn zoektocht naar Leonda omdat ze bij Dieter in Canada was. Met haar andere arm had ze ook Leonda dicht naar haar en Casper toe getrokken om haar te laten weten en voelen hoe welkom ze was en dat ze deelde in hun geluk. Fabian, Lotte en Dieter begrepen het wel en hadden zich in die tussen tijd ook met elkaar verenigd. Toen ze thuis waren gekomen had ze het hele verhaal gehoord van A tot Z en ook begrepen dat ze over een half jaar weer oma zou gaan worden. Het was lang geleden dacht ze dat ze zich weer enigszins  gelukkig had gevoeld. De maanden in Canada bij Dieter waren zwaar geweest. Hij had het maar niet kunnen begrijpen waarom juist zijn Marieke zo ziek was geworden. Het had lang geduurd voordat ze hem over had kunnen halen om samen met haar weer mee terug naar Nederland te gaan. Uiteindelijk was hij gezwicht en had zelf ook wel ingezien dat een toekomst zonder Marieke in Canada geen optie meer zou zijn. Hij had toen hij de afgelegen boerderij in Canada goed had kunnen verkopen dat dan ook gelijk gedaan en was met Imke mee naar Nederland gegaan.

Nu was ze weer terug in het huis waar haar kinderen waren opgegroeid. Het huis waar ze samen met Friso als gezin gelukkig was geweest. Het zou voor altijd in haar hart blijven. Casper woonde hier nu met zijn gezin. Ze keek naar de foto van Friso die bij Casper op de schoorsteen van de open haard stond en bedacht zich even hoe blij Friso met zijn schoon en kleindochter zou zijn geweest. Zijn open blik die ook zo kenmerkend in zijn doen en laten was geweest vertelden haar dat de tijd was gekomen om langzaam aan weer een nieuw begin te gaan maken en nieuwe kansen omtrent haar geluk te gaan benutten. Ze keek naar Dieter die net een bladzijde van de krant omsloeg en wist hoe vers zijn verdriet nog was om zijn lieve vrouw Marieke. Ze had het zelf immers ook doorgemaakt, ze zou hem tijd en ruimte geven en er gewoon voor hem zijn als hij een schouder nodig had. Net zoals Vera en Menno voor haar hadden gedaan. Ook zij zouden, wist ze zich mee om Dieter bekommeren. Voor de rest zou ze wel zien wat er zou komen. Voorlopig mochten ze beiden in het appartement van Casper verblijven, dat was vrijgekomen in november. Casper had de woonkamer, keuken, douche en de twee slaapkamers nog snel even laten opknappen zodat Dieter en Imke er voor tijdelijk een eigen plek zouden hebben om te leven.

Via de intercom van de babyfoon hoorde ze Veronique brabbelen. Haar hart maakte een sprongetje en ze snelde zich naar boven, blij dat ze haar kleindochter weer even in haar armen kon nemen. Ze tilde het kleine meisje uit haar bedje, drukte haar tegen zich aan en gaf haar een kus. Met lachende oogjes keek ze haar aan voor ze vroeg: ‘Omi, eze?’  Imke moest lachen toen ze haar vrolijke oogjes zag. De kleine Veronique was het al heel snel eens geworden met haar oma en pakte haar al aardig in met haar olijke snoet. Imke vond dat helemaal niet erg en vond het heerlijk om met haar kleindochter te zijn. Ze gaf haar een knuffel en liep met haar naar het slaapkamer raam om te kijken naar de sneeuw die ze voor het eerst in haar leven zag toen ze zei: ‘Ja hoor lieverd, oma leest je straks een verhaaltje voor. Ooh, kijk eens naar buiten Veronique, het sneeuwt.’ Ze keek haar oma aan en papegaaide: ‘et eeuwt………………….et eeuwt he omi?’  ‘Ja lieverd het sneeuwt en morgen mag je met oma mee op de slee, samen boodschappen doen. ‘Ikke mee see?’ ‘Ja je mag morgen mee…….he kijk eens wie daar aankomen?’ De auto van Casper draaide het erf op. Pas toen Casper en Leonda uitstapten begonnen de oogjes van Veronique nog meer te stralen. Met een opgetogen lach kondigde ze aan: ‘die… mama……. papa Caspe,’ en wees met haar kleine vingertje naar haar papa en mama. Ze zag hoe Casper Leonda met de verse sneeuw wilde wassen. Veronique zag het ook en moest er ook om lachen. Even later zag ze hoe hij haar in zijn armen trok en haar hartstochtelijk kuste. Ze trok haar kleindochter nog wat dichter tegen zich aan, een warm gevoel maakte zich van haar meester toen ze haar hart een tweede vreugdesprongetje voelde maken. Ze keek even omhoog naar de grijze sneeuwlucht en wist terwijl ze haar hart dankend liet spreken dat ergens achter deze lucht het verborgen licht schuilde dat zoals altijd weer tevoorschijn zou komen. Op dat moment voelde ze zo duidelijk dat ze werd gezien. Haar diepe verdriet had eindelijk weer wat plaats gemaakt voor vreugde. Ze keek samen met haar kleindochter op haar arm naar wat zich buiten aan het afspelen was. Een lach verscheen opnieuw op haar gezicht, wat was er mooier om te zien wist ze, dan wat het met een mens kan doen als liefde weer in alle opzichten was gaan spreken.

 

E I N D E