Korte verhalen

"Ieder mens heeft en bezit parels van liefde om uit te delen en door te geven"

Op deze pagina vindt u korte verhalen van lezers, bezoekers waarin een parel van liefde zit verborgen. Zo wordt de parel van liefde doorgegeven aan iedereen die hem ontvangen wil.

Oma

De cd symphonica in rosso van Nick en Simon schalde keihard door de kamer.Lisette moest bijna schreeuwen tegen haar vriendin om zich verstaanbaar te maken.‘Goede cd. hé.’ riep ze.Haar vriendin Kristy die de cd hoes zat te bestuderen knikte.‘Ja,’ riep ze terug. ‘En die Simon is zóó knap!’ ze rolde met haar ogen en liet zich op het bed van Lisette achterover vallen alsof ze een flauwte kreeg om kenbaar te maken hoe knap ze hem wel vond.De meisjes waren sinds het programma ‘The voice of Holland’ grote fan van Nick en Simon geworden. Elke week zaten ze aan de buis gekluisterd om hun idolen te zien.‘Gek hé,’ riep Kristy, ‘Dat je in zo’n korte tijd zo’n grote fan van iemand kan zijn.’‘Haha,’ lachte Lisette,’ Fan! Pff laat me niet lachen. Ik ben fan van ze ja, maar jou toestand noemen ze anders hoor!’Verbaasd keek Kristy haar vriendin aan. ‘Hoezo noemen ze dat anders? Ik ben echt fan van ze en dan vooral van Simon.’‘Tuurlijk Kristy! Maar dat van jouw noemen ze geen fan, maar simpelweg verliefd!’Kristy snoof. ‘Verliefd! Echt niet hoor! ’Echt wel’ antwoordde Lisette terwijl ze haar schoolagenda pakte. ‘Je bent gewoon verliefd. Smóórverliefd! Geeft niks hoor! ‘T is ook een lekker ding! Zelfs mijn moeder is gecharmeerd van hem.’ giegelde ze.Kristy zette grote ogen op. ‘Je moeder? Dat meen je niet! Die is toch veel te oud voor zulk soort dingen?’ Lisette liet zich naast Kristy op het bed vallen. ‘Niet te geloven hé. Maar blijkbaar kan je dus als je al negenendertig bent ook nog gewoon iemand héél leuk vinden! Maar genoeg gepraat Kris!’ Ze trok een gek gezicht.’ Ons Engelse proefwerk……’‘Hé ja, dáár heb ik zin in,’ zei Kristy op sarcastische toon. Ze sprong op van het bed. ‘Maar dan zet ik wel de cd nog een keer aan.’Ze zaten met hun Engelse boeken voor hun neus en zongen hard met Nick en Simon mee toen Lisette’s moeder binnen kwam.‘Dag meiden,’ riep ze. ‘Gaat het hier een beetje?Verschrikt keken de meiden op.Lisette kwam snel van haar bed af en zette de cd speler zachter.‘Mam! Je bent al thuis!’‘Ja, ik ben al thuis en te horen aan het volume van je cd speler had je mij nog niet verwacht.’ lachte haar moeder.Lisette schudde haar hoofd. ‘Ehh……nee!’ Dat dacht ik al,’ antwoordde haar moeder. ‘Maar luister, oma belde mij, ze voelt zich niet lekker en vroeg of één van ons even een paar boodschappen voor haar wil doen. En nou dacht ik dat jij dat even voor haar zou kunnen doen.’ Lisette liet haar schouders hangen en keek haar moeder smekend aan. ‘Nee ma…alsjeblieft?? Daar heb ik echt geen tijd voor. Je ziet toch dat Kristy en ik hard aan het leren zijn? We hebben morgen een proefwerk Engels en ik moet minstens een zeven halen wil ik weer een beetje betere cijfers op mijn rapport hebben.’

Mama trok haar wenkbrauwen op. ‘Oh ik wist niet dat jullie hard aan het leren waren. Ik dacht dat het enige wat hier hard was de muziek is.’ ‘Ma-ha, dat doen we altijd zo en dat gaat prima maar dat snap jij toch niet.’ ‘Nee,’ zei mama,’ als dat dan zo prima samen gaat begrijp ik er inderdaad helemaal niks van en dan snap ik ook niet waarom je dan morgen persé een zeven moet halen. Want dat zou dan niet echt nodig moeten zijn. Lisette rolde met haar ogen en schudde haar hoofd. ‘Ma-ha laat ons nou maar! Het komt heus wel goed. Maar ik heb geen tijd voor oma.’ ‘Daar maak je dan maar tijd voor!’ zei mama streng. ‘Je komt er al veel te weinig. Ze vraagt zó vaak naar je. Het is toch niet te veel gevraagd om even een boodschap voor je oma te doen. Lisette kreunde. ‘Even?? Weet u wel wat u zegt? Even naar oma? Kijk mam, het gaat mij niet om dat boodschapje, maar voor ik de deur uit ben om dat boodschapje te doen houd ze mij eerst een half uur aan de praat, het liefst over vroeger, en als ik dan vervolgens terug ben dan begint het weer van voor af aan. Een lucky als het een ander verhaaltje is dan wat ze je een half uur eerder heeft verteld.’ Ondanks de strenge toon van daarnet moest mama lachen. ‘Ik weet het Liset. Maar oma is alleen, de hele dag. Je snapt toch wel dat ze het gezellig vind als er iemand langs komt. Weet je Lisette, je kan maar beter dankbaar zijn dat je nog een oma hebt.’ Kristy die de discussie had aangehoord sprong van het bed en gooide haar Engelse boek erop. ‘Kom Lies, ik ga wel even met je mee. Doen we het samen wel even. En niet zo negatief over dat lieve omaatje van je. Je moeder heeft gelijk.’ Met een trieste blik keek ze haar vriendin aan. ‘Ik heb geen oma meer en ik wou dat ik haar verhalen van vroeger nog eens kon horen.’ Mama keek Kristy dankbaar aan. Lisette zuchtte. ‘Oké, laten we dan meteen maar gaan.’ '

Lisette!’ zei oma blij toen ze binnen stapte ‘Wat lief dat je meteen bent gekomen! En, hoi Kristy, leuk dat jij er ook bij bent!’‘Dag oma, mama zei dat u niet erg lekker was en dat u boodschappen nodig had.’‘Dat klopt Lisette, ik ben niks lekker, beetje grieperig denk ik. Maar willen jullie iets drinken? Kopje thee of zo?' ‘Nee oma, dank u wel.Doe maar geen moeite voor ons. Als u even zegt wat u nodig hebt dan gaan we nu meteen naar de supermarkt voor u.’ ‘Maar lief kind! Weet je het zeker? Het is echt geen moeite hoor!'' Ongeduldig wipte Lisette van haar éne op haar andere been. ‘Nee oma, geef uw boodschappenlijstje maar want Kristy en ik hebben het nog druk vandaag.’ Oma kwam een beetje moeizaam uit haar stoel. ‘Druk! Waar moeten jullie het nou helemaal druk mee hebben? Vroeger! Toen hadden we het druk. Dan moest ik vóór schooltijd de koeien al gemolken hebben en als ik dan thuis kwam uit school stonden diezelfde koeien weer te wachten.’ Ze pakte een briefje en haar portemonnee. ‘En ’s winters had ik geluk dan stonden de koeien thuis op stal. Maar zomers moest ik nog vroeger opstaan omdat de koeien dan in het weiland liepen. Dan moest ik eerst nog twintig minuten lopen met de handkar met daarop de melkbussen!’ Lisette zuchtte diep en zocht toen oogcontact met Kristy. Toen dat lukte trok ze haar wenkbrauwen op alsof ze zeggen wilde: dát bedoelde ik dus! Kristy trok een raar gezicht en plotseling hielden ze het niet meer. Ze proesten het uit van de lach. Oma keek ietwat bevreemd naar de meisjes en zei: ‘Nou nou, jullie hebben er nogal lol om maar laat ik je dit vertellen zo grappig was dat allemaal niet. Je oma heeft hard moeten werken vroeger. ‘Haha, néééh…oma…’ hikte Lisette, ‘daar lachen we echt niet om haha....we…we…hadden even een onderonsje….Kris en ik.’ ‘Hmm,’ zei oma. Ze keek van de één naar de ander en dacht er het hare van. ‘Nou hier zei ze,’ en ze duwde Lisette een briefje en een portemonnee in haar handen. ‘Ga nu dan eerst maar boodschappen doen.’

‘Meid!! Hilarisch!!’ zei Kristy terwijl ze achterop de fiets sprong bij Lisette en ze begon weer te lachen.‘Hou op Kris,’ lachte Lisette mee terwijl ze met moeite haar stuur recht kon houden. ‘Straks beland ik in een lachstuip en rij ik zo de plomp in.’‘Ach gossie,’ zei Kristy toen ze weer enigszins bedaard was, ‘het was precies zoals je zei maar toch vind ik je oma een schatje.’ 

‘Hoe laat zijn jullie morgen en overmorgen uit school jongens?’ vroeg Lisette’s moeder die avond tijdens de maaltijd. ‘Ik ben morgen half twee uit en donderdag half vier,’ zei Mark de broer van Lisette. ‘Ik ben laat morgen, kwart over vier pas en donderdag half één’ antwoordde Lisette. Ze pakte de pot met appelmoes en schepte de inhoud rijkelijk over haar prak van rode kool. ‘Want?’ vroeg ze terwijl ze haar moeder vragend aan keek. ‘Even een planning maken voor oma omdat er nu ze niet lekker is iedere dag even iemand bij haar langs moet om te kijken hoe het met haar gaat en of er nog boodschappen te doen zijn.’ ‘Nou daarvoor hoef je geen echte planning te maken denk ik zo,’ zei Lisette terwijl ze even relaxt achterover ging zitten en eens over haar buik wreef. ‘Geen planning?’ vroeg haar moeder verbaasd. ‘Waarom niet?’ ‘Omdat ik dat een hartstikke leuk klusje voor Mark vind,’ zei Lisette terwijl ze gemeen naar haar broertje lachte. ‘Doet hij tenminste ook nog eens wat nuttigs.’ ‘Jah!! Dáhaagg!!,’ reageerde Mark boos. Hij kwam overeind en probeerde zijn zus over de tafel heen een klap te geven maar zijn arm werd tegengehouden door zijn moeder. Moeder zuchtte diep, legde de arm van Mark terug waar hij hoorde en zei: ‘Oké dan! Als het weer niet eens op een normale manier besproken kan worden dan gaan we dit dus niet in overleg doen en krijgen jullie gewoon de opdracht die ik bepaal. Mark jij gaat morgen uit school naar oma en Lisette jij donderdag!’ Mark liet zijn hoofd hangen maar Lisette deed nog een poging om er tegen in te gaan.  ‘Maar ik moet…’ 'Niks!’ zei moeder streng. ‘Dit is jullie opdracht, ik vertrouw er op dat jullie dat doen en verder wil ik er niks meer over horen.’ Lisette die nóg wat had willen zeggen deed braaf haar mond dicht want ze wist dat nu ieder woord verkeerd zou vallen bij haar moeder. 

‘Hé Lies,’ zei Kristy die donderdagmorgen op school. Ze liepen door de gang naar het lokaal waar hun eerste lesuur zou plaatsvinden. ‘We gaan vanmiddag met een heel stel naar de stad, ga je mee?’ Verrast keek Lisette op. ‘Meen je dat nou?’ Kristy knikte. ‘Ja, net vroeg Natalie of wij ook mee gingen.’ Blij keek Lisette haar vriendin aan om meteen daarna een gezicht als een oorwurm te trekken. ‘Wat is er?’ vroeg Kristy. ‘Mijn oma!’ kreunde Lisette en ze liet haar schouders hangen.  ‘Ik moet naar mijn oma.’ ‘Hmm,’ antwoordde Kristy en ze keek beteuterd. ‘Jammer!’ ‘Ja,’ reageerde Lisette, ‘ik ga natuurlijk veel liever met jullie de stad in.’ Inmiddels waren ze bij hun lokaal aangekomen en zochten hun plaatsen op. Lisette deed haar tas open en gooide met een smak haar boeken op tafel. ‘Hé trouwens,’ zei ze peinzend tegen Kristy. ‘Ik kan best mee joh, we zijn toch niet de hele middag in de stad? Ik kan daarna ook nog wel naar oma. Om vijf uur kan ik ook nog boodschappen doen. Toch?’ ‘Tuurlijk joh!’ reageerde Kristy blij. ‘Het maakt toch niets uit of je nou om twee uur die boodschappen doet of om vijf uur.’ ‘Precies!’ zei Lisette en ze stak haar hand in de lucht. Kristy sloeg er met haar hand tegenaan en lachte. ‘Deal vriendin! Wij gaan lekker shoppen!’ ‘Ja dames!’ klonk de stem van de leraar. ‘Houden jullie je gezellige praatjes maar voor ná de les. We gaan beginnen!’ Kristy rolde dramatisch met haar ogen en fluisterde nog even snel tegen Lisette: ‘Pfff chagrijn!’ 

Die middag in de stad hadden ze de grootste lol. Ze pasten leuke hippe kleren, lachten om het hardst toen ze malle hoedjes op zetten en vergaapten zich aan de laatste trendy sierraden. Ze kochten make-up en genoten op een terrasje van een heerlijk ijsje.Ze lagen in een deuk over mensen die langs kwamen en hadden over iedereen wel wat aan te merken. De één had een gekke broek, de ander een idioot kapsel en weer en ander had geen goede combi. Maar ze vermaakten zich meesterlijk. Lisette ook. En oma? Nee, daar dacht ze geen moment meer aan……  

Die avond stapte Lisette’s moeder om kwart voor zes binnen. Haar handen vol tassen met daarin de boodschappen die ze net had gedaan.‘Ach Lisette,’ zei ze gehaast. ‘Zet even de frietpan aan wil je? Het was zo druk op mijn werk en ben daardoor veel te laat thuis, ik ga nu niet meer koken hoor!’ ‘Tuurlijk mam!’ reageerde Lisette enthousiast. ‘Ik vind het helemaal niet erg dat je zo laat bent. Je weet hoe dol ik op friet ben.’ Ze keek naar de tassen die haar moeder op de grond had gezet en zei spontaan:’Weet je wat? Ruim jij dat maar op dan zal ik de friet wel bakken.’ Dat leverde haar een dankbare blik van haar moeder op. Een klein half uurtje later zaten ze aan tafel. ‘Hoe was het bij oma Liset?’ vroeg haar moeder. Lisette die net een frietje in haar mond had dook van schrik even een moment in elkaar. Ze verslikte zich, liep rood aan en hoestte een paar keer. Oh nee!, dacht ze geschrokken. Ik ben oma vergeten. hoe ga ik dit vertellen. Ze zag hoe haar moeder en haar broertje verbaast naar haar keken. ‘Ehh……goed hoor!’ zei ze snel. Ze wuifde even met haar hand voor haar mond. ‘Sjonge, ik verslikte me even.’ ‘Ja zoiets dacht ik al,’ antwoordde haar moeder. ‘maar vertel, heb je nog boodschappen gedaan? Ik heb oma vanmorgen om een uur of half twaalf even gebeld maar ik kreeg geen gehoor. Ik denk dat ze lag te rusten. Ik wilde het later nog eens proberen maar er is door de drukte op mijn werk niet meer van gekomen.’ ‘Lies moest vandaag de medicijnen halen bij de apotheek,’ zei Mark toen. ‘Die waren er gisteren nog niet dus zei oma dat Lisette dat vandaag moest doen.’ ‘Ehh……ja…..de medicijnen ja,…… ‘bij de apotheek ja….‘En ehh…..brood!’ loog ze er toen nog bij. ‘Ehh….bij de bakker.’ Verbaast keek Mark zijn zusje aan. ‘Brood? Nou dan mankeert er aan de eetlust van oma niks, ik heb gisteren ook al brood gehaald.’ Boos keek Lisette haar broertje aan en zei toen: ‘Ja!! Dat weet ik toch ook allemaal niet joh!’ Toen schoof ze met een driftig gebaar haar bord opzij en stond op van tafel. En met een ‘Ik moet nog even weg.’ Liep ze driftig de keuken uit. Moeder keek haar na en er kwam een diepe frons in haar voorhoofd. Toen schudde ze haar hoofd en mompelde: ‘Pubers!!’ 

Lisette dacht dat ze nog nooit zo snel had gefietst. Ze was dan ook buiten adem toen ze haar fiets tegen de muur van het schuurtje bij oma zette. De achterdeur stond open zag ze en toen ze om het hoekje van de deur keek zag ze het meteen. Daar lag oma op de grond in de keuken. ‘Oh nee!! Oma!!’ riep ze uit. snel liep ze naar oma toe en knielde bij haar neer. ‘Nee!! Lief omaatje!! Wat is er gebeurd?’ Lisette keek eens goed naar haar oma en zag dat haar been in een rare hoek lag. ‘Kind!’ fluisterde oma. ‘Wat ben ik blij dat je er bent.’ Ik denk dat je maar even een dokter moet bellen. Mijn been….ik denk dat het gebroken is. Ik kan me niet bewegen, zoveel pijn.’ Lisette kreunde en terwijl inmiddels in tranen over haar wangen liepen snikte ze: ‘oh oma…het is allemaal mijn schuld…..het spijt me zo!’ ‘Maar kind toch!’ reageerde oma. ‘hier kan jij helemaal niks aan doen, hoe kom je daar nou bij?’ ‘Het is mijn schuld omdat ik u vergeten ben vanmiddag.’ Ik was met de meiden naar de stad en wilde daarna naar u toe komen.’ ‘Je bent er nu toch?’ zei oma in een poging haar te troosten. ‘Maar ga nu eerst maar bellen denk je ook niet?’ Lisette knikte. Ze stond op en liep naar de telefoon. Eerst belde ze de dokterspost en even twijfelde ze maar belde toen ook haar moeder. Daarna ging ze naast oma op de grond zitten en vroeg haar oma: ‘vertel eens oma, wat is er precies gebeurd?’

Oma vertelde dat ze vanmorgen even de tuin was ingelopen het was immers zulk mooi weer. Toen ze achterin de tuin was had ze de telefoon horen rinkelen en was gehaast naar binnen gelopen. Iets té gehaast want plotseling was ze gevallen en had ze niet meer op kunnen staan. Lisette had gekreund en gezegd: Oh oma, was ik maar meteen uit school naar u toe gekomen, dan had u niet zo lang hoeven liggen hier op die koude vloer.’  

Later in de wachtkamer van het ziekenhuis wiebelde Lisette onrustig op haar stoel. Ze voelde zich schuldig, ja dat was zeker. Maar het ergste van alles was dat oma die de situatie van Lisette heel goed door had gehad, tegen haar moeder had gezegd dat ze eind van de middag was gevallen en ze had Lisette daarbij een knipoogje gegeven.En dat voelde niet goed. Ze zat in tweestrijd. Zou ze eerlijk zijn tegen haar moeder of zou ze het zo laten? Als ze het zou vertellen zou mama heel boos zijn dus kon ze het misschien maar beter niet doen want dan zou ze er toch nooit achter komen. En weer verschoof ze zich op haar stoel.‘Lisette wat is er toch meid?’ vroeg haar moeder. ‘Je zit maar te wiebelen op je stoel. Ben je hier nou zo van streek door? Dat is toch helemaal niet nodig? Oma is hier in goede handen hoor.Je kunt beter blij zijn dat je nog even bij oma langs ging vanavond. Stel je voor dat ze de hele nacht zo had gelegen. Hé, het komt wel weer goed joh!’ Lisette knikte. ‘Ja…dat weet ik wel..maar ehh….’ ‘Maar wat?’ vroeg mama en ze legde haar hand op Lisette’s arm. ‘maak je maar geen zorgen Lies, ik ben gewoon hartstikke blij dat je zo spontaan nog even bij oma langsging vanavond.’ Lisette keek haar moeder aan en zuchtte een keer heel diep, toen zei ze: ‘Het was niet zo heel spontaan mam! Ik ben haar vanmiddag vergeten!’ Haar moeder trok haar wenkbrauwen op. ‘Oh?’ reageerde ze. ‘Oh mam,’ zei ze wanhopig. ‘Ik ben niet eerlijk tegen je geweest. Ik ben vanmiddag met de meiden naar de stad gegaan en zou daarna naar oma gaan. Maar ik ben oma helemaal vergeten….. en toen jij er onder het eten om vroeg schrok ik me rot….dat begrijp je …..eh mam?’ ze keek haar moeder aan. ‘Sorry! Het spijt me echt.’ En van schaamte boog ze haar hoofd terwijl een snik uit haar keel omhoog kwam. ‘Oké,’ antwoordde haar moeder rustig. ‘Wat is er dan precies met oma gebeurd?’En Lisette vertelde haar dat oma al die morgen was gevallen toen ze naar de telefoon had willen lopen. ‘Dus,’ zei ze uiteindelijk. ‘Als ik meteen uit school naar oma was gegaan had ze daar maar een uurtje gelegen, daarom voel ik me zo schuldig….snap je? En als je nu heel boos op me bent…….dan begrijp ik dat mam!’

Haar moeder sloeg een arm om Lisette heen en zei: ‘Boos? Ehh…nee dat ben ik niet. Ik zou je moeten belonen voor je eerlijkheid. En weet je Lies? Eigenlijk dacht ik vanavond al een beetje dat je vanmiddag niet bij oma was geweest dus ik ben blij dat je het me hebt verteld.’ ‘Wist u het?’ vroeg Lisette verbaasd. ‘Nou ja, ik vermoedde het toen Mark zei dat hij gisteren ook al brood had gehaald, dat was de aanleiding dat ik dacht er klopt iets niet. Nu weet ik het dus zeker. Maar zullen we het hier maar bij laten dan?’ Lisette knikte en mama stond op toen een verpleegster de wachtkamer binnenstapte en vroeg: ‘Familie van mevrouw Vink?’  

De oude man zat op een bank in het park. Hij genoot van de zon, de vogels, van spelende kinderen en honden die achter een bal aan renden die hun baasje had weggegooid. ‘Hè hè oma!’ hoorde hij even later iemand zeggen. ‘we gaan op dat bankje daar maar eens even uitrusten denk ik. Hij keek opzij en zag daar twee meisjes aankomen die achter een rolstoel liepen waar een oudere mevrouw in zat met haar been in het gips. Kijk eens aan, dacht hij. Twee van die jonge meisjes die een wandeling met hun oma maken op deze mooie dag. Wat lief dat zulke meisjes daar tijd voor maken. Hij schoof automatisch een stukje opzij zodat de meisjes naast hem konden plaats nemen op de bank. “Pfff...’ zuchtte het éne meisje toen ze op het bankje ging zitten. ‘K ben blij dat ik even zit.’ ‘Dag meneer,’ zei het andere meisje terwijl ze even naar hem knikte. Hij knikte verbaasd terug. Waar maak je dit nog mee tegenwoordig? vroeg hij zich af. ‘Lisette en Kristy? Ik dacht zo, ’ richtte oma zich aan de meisjes. ‘Nu we hier zo heerlijk zitten hebben jullie misschien nog wel een gespreksonderwerp waar we over kunnen praten.’ ‘Laat me denken oma,’ antwoordde Lisette. ‘Heb jij een idee Kris?’ vroeg ze haar vriendin toen haar zelf even niks te binnen schoot. ‘Ehh,’ zei Kristy, en ze dacht even na. ‘Overrr....ehh vroeger?’ ‘Ja oma,’ spoorde Lisette haar oma aan. ‘Vertel nog eens over vroeger.’ De oude man stond op van het bankje, aarzelde even maar legde toen toch zijn hand op de schouder van oma, boog zich naar voren en zei: ‘U bent rijk gezegend mevrouw met zulke fijne kleinkinderen. Ik heb zelf altijd het idee dat als ik mijn kleinkinderen over vroeger vertel dat ze er altijd een beetje moe van worden.’ Hij wachtte het antwoord van oma niet af en met een ‘Prettige dag verder.’ liep hij weg. Lisette en Kristy keken elkaar even kort aan en met een grote glimlach om hun mond richtten ze zich naar oma die net aan haar verhaal begonnen was...... 

Leny W. Smit - Giessenburg

Het verhaal van de steenhouwer

Er was eens een man die stenen hakte uit een rots. Hij vond zijn werk veel te zwaar en droomde dat hij rijk was, en plotseling was hij rijk.
Op een dag stond hij langs de weg toen er een koning voorbij kwam in een prachtige koets. Was ik maar koning dacht hij ontevreden, dat zou nog mooier zijn, en plotseling was hij koning.
Met veel ruiters en paarden reed hij in een gouden koets door zijn rijk. Maar de koning begon te klagen over de hete zon, die in zijn gezicht schroeide. Ontevreden als hij was, zuchtte hij en dacht, was ik maar de zon. En zie onmiddellijk was hij de zon en strooide hij zijn gouden stralen over de aarde. Totdat er een wolk kwam die zijn stralen tegenhield.
Ik wou dat ik zo machtig was als die wolk, dacht hij ontevreden. En zo werd hij een wolk en kon hij de stralen van de zon tegenhouden.
De wolk viel in grote druppels naar de aarde en het water stroomde woest over het land, alleen een rots bleek machtiger dan het water.
Toen werd hij kwaad omdat de rots nog sterker was en wilde hij liever een rots zijn, en ook dit gebeurde.
Toen kwam er een man met een scherpe beitel en grote hamer en hakte in de rots om er stenen van te maken.
Toen dacht de rots, was ik maar weer die steenhouwer. Het gebeurde en vanaf dat moment deed de man elke dag zijn zware werk en was tevreden.

Toegezonden verhaal - schrijver onbekend

Een boodschap

OM BIJ STIL TE STAAN
 
Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken. 
Ze  spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in
het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt.
 
De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter:
“Vergeet je zusters niet. 
Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt. 
Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de
kinderen die je misschien zult krijgen zult houden, 
je zult altijd je zusters nodig hebben. 
Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en
dingen met ze te doen. 
En onthoud dat zusters" alle vrouwen betekent.
Je  vriendinnen, je dochters, je collega’s en al je vrouwelijke familieleden. 
Je hebt vrouwen nodig. 
Zo is het met vrouwen”.

Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw. 
Ik ben een pasgetrouwde vrouw. 
Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles
zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken.
 
Toch luisterde ze naar haar moeder. 
Ze hield contact met haar zusters
en maakte ieder jaar meer vriendinnen. 
Naarmate de tijd verstreek, kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist
waar ze het over had. 
Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een
vrouw groeien zijn “zusters” de steunpilaren in haar leven.

    De tijd verstrijkt
    Het leven gebeurt
    Afstand scheidt
    Kinderen groeien op
    Liefde groeit en vergaat

    Geliefden overlijden
    Harten breken
    Ouders sterven
    Loopbanen eindigen

Maar ….. zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit. 
Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt.
 
En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan,
zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen, 
voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeiden te komen 
en je aan het eind met open armen te ontvangen. 
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je. 
Of komen ze om je eruit te tillen. 
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters,
schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, 
nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven.
De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen
vrouwen.
 
Toen we  dit “avontuur”, genaamd vrouw-zijn begonnen,
hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet
dat ons te wachten zou staan. 
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds
nodig hebben.
 
Stuur dit aan alle vrouwen die je leven betekenis geven. 
Ik heb dit zojuist gedaan.

 


GUARDIAN  ANGEL 
Engelbewaarder 

Stuur deze boodschap door op dezelfde dag dat je hem ontving 
Het klinkt misschien gek, maar het komt precies op tijd 

Engelen bestaan, alleen hebben ze af en toe geen vleugels en noemen we hen vrienden; 
Jij bent een van hen

 

Toegezonden - schrijver onbekend

 

 

 

Gevonden brief

Oude St Pauluskerk in Baltimore, gedateerd 1692

Wees kalm te midden van het lawaai en de haast en bedenk wel een vrede er in stilte kan heersen. Sta op goede voet met andere mensen zonder jezelf geweld aan te doen, zeg je waarheid rustig en duidelijk en luister naar anderen: ook zij vertellen hun verhaal.

    Mijd luidruchtige en agressieve mensen: zij belasten de geest. Wanneer je je met anderen vergelijkt zou je ijdel en verbitterd kunnen worden want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf.

    Geniet zowel van wat je bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling houden voor je eigen werk, hoe nederig dat ook moge zijn; het is een werkelijk bezit in de veranderlijke fortuin van de tijd. Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen, want de wereld is vol bedrog. Maar laat dit je niet verblinden voor de bestaande deugd; veel mensen streven hoge idealen na en overal is het leven vol heldendom. Wees je zelf. Veins vooral geen genegenheid. Maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid is zij eeuwig als het gras.

    Volg de loop der jaren met gratie; verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn, maar verdriet jezelf niet met spookbeelden. Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren. Leg jezelf een gezonde dicipline op,  maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren, je hebt het recht hier te zijn en al is het  je al of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zoals het zich ontvouwt en zo is het goed.

    Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn, houdt vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen, is dit nog steeds een prachtige wereld. Wees voorzichtig. Streef naar geluk.

 

 Toegezonden - schrijver onbekend